Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық генерал, саясаткер және жазушы (1827–1905) Орегон штатының сенаторы.
American general, politician, and author (1827–1905)
the Oregon state senator
Льюис Уоллес (10 сәуір 1827 – 15 ақпан 1905) – американдық заңгер, АҚШ Азамат соғысындағы Одақ генералы, Нью-Мексико территориясының губернаторы, саясаткер, дипломат, суретші және Индиана штатынан шыққан жазушы. Ол өзінің тарихи оқиғалы романы «Бен-Хур: Мәсіх туралы әңгіме» (1880) арқылы танымал, бұл роман «XIX ғасырдың ең ықпалды христиан кітабы» деп аталады. Уоллес әскери мансабында Мексика-Америка соғысы мен АҚШ Азамат соғысына қатысқан. Ол Индиана штатының генерал-адъютанты болып тағайындалды және 11-ші Индиана пехоталық полкіне қолбасшылық етті. Генерал-майор шеніне жеткен Уоллес Форт-Донельсон шайқасына, Шило шайқасына және Монокаси шайқасына қатысты. Сондай-ақ ол Линкольнге жасалған қастандыққа қатысқандардың соты үшін әскери комиссияда қызмет етті және Андерсонвилл тұтқын лагерінің басшысы Генри Вирцтің сотымен төрағалық етті. Уоллес 1865 жылдың қараша айында АҚШ армиясынан кетіп, АҚШ-қа оралғанға дейін қысқа мерзімге Мексика армиясында генерал-майор болып қызмет етті. Уоллес 1878–1881 жылдары Нью-Мексико территориясының губернаторы болып тағайындалды және 1881–1885 жылдары Осман империясының АҚШ елшісі болды. Уоллес Индиана штатының Кроуфордсвилл қаласындағы үйіне зейнетке шықты, онда 1905 жылы қайтыс болғанға дейін жазуын жалғастырды.
Lewis Wallace (April 10, 1827February 15, 1905) was an American lawyer, Union general in the American Civil War, governor of New Mexico Territory, politician, diplomat, artist, and author from Indiana. Among his novels and biographies, Wallace is best known for his historical adventure story, Ben Hur: A Tale of the Christ (1880), a bestselling novel that has been called "the most influential Christian book of the nineteenth century." Wallace's military career included service in the Mexican–American War and the American Civil War. He was appointed Indiana's adjutant general and commanded the 11th Indiana Infantry Regiment. Wallace, who attained the rank of major general, participated in the Battle of Fort Donelson, the Battle of Shiloh, and the Battle of Monocacy. He also served on the military commission for the trials of the Lincoln assassination conspirators, and presided over the trial of Henry Wirz, the Confederate commandant of the Andersonville prison camp. Wallace resigned from the U. S. Army in November 1865 and briefly served as a major general in the Mexican Army, before returning to the United States. Wallace was appointed governor of the New Mexico Territory (1878–1881) and served as U. S. minister to the Ottoman Empire (1881–1885). Wallace retired to his home in Crawfordsville, Indiana, where he continued to write until his death in 1905.
Ерте өмір және білім
Льюис "Лью" Уоллес 1827 жылғы 10 сәуірде Индиана штатының Бруквилл қаласында дүниеге келді. Ол Эстер Френч Уоллес (туған тегі Тест) және Дэвид Уоллестің төрт ұлының екіншісі болды. Льюдің әкесі, Нью-Йорк штатының Вест-Пойнт қаласындағы АҚШ Әскери академиясының түлегі, 1822 жылы әскери қызметтен кетіп, Бруквиллге көшіп келді, онда заңгерлік практика ашып, Индиана саясатына қатысты. Дэвид Индиана штатының Бас Ассамблеясында, кейін штаттың вице-губернаторы, губернаторы және Конгресс мүшесі болып қызмет етті. Лью Уоллестің анасының әкесі округ сотының судьясы және конгрессмен Джон Тест болды. 1832 жылы отбасы Индиана штатының Ковингтон қаласына көшіп келді. 1836 жылдың желтоқсанында Дэвид он тоғыз жасар Зерельда Грей Сандерс Уоллеске үйленді, ол кейіннен белгілі суфражист және тыйымшылықты қолдаушыға айналды. 1837 жылы Дэвид Индиананың губернаторы болып сайланғаннан кейін отбасы Индианаполиске көшіп келді. Лью алты жасында Ковингтондағы мемлекеттік мектепте білім алуын бастады, бірақ ол көбінесе табиғатта уақыт өткізуді ұнатты. Уоллес сурет салуға бейімділігі бар еді, оқуға құштар болды, бірақ мектепте тәртіп сақтау қиындық тудырды. 1836 жылы тоғыз жасында Лью ағасымен бірге Кроуфордсвилл, Индианаға келді, онда ол қысқа мерзімге Уабаш колледжінің дайындық мектеп бөліміне қатысты, бірақ көп ұзамай өзінің жасына сәйкес келетін басқа мектепке ауысты. 1840 жылы Уоллес он үш жасқа толғанда, әкесі оны Индиана штатының Центервилл қаласындағы жеке академияға жіберді, онда оның мұғалімі Льюдің жазуға деген табиғи қабілетін дамытуға көмектесті. Уоллес келесі жылы Индианаполиске оралды. Он алты жасар Лью 1842 жылы, әкесі оқуын жалғастыру үшін ақы төлеуден бас тартқаннан кейін, өзінің күнкөрісін табу үшін жұмысқа шықты. Уоллес Марион округі кеңсесінде жазбаларды көшіру жұмысын тауып, Индианаполистегі пансионатта тұрды. Ол сондай-ақ жергілікті милиция бөліміне қосылды және өзінің алғашқы романы "Әдемі Құдайды" жазуға кірісті, бірақ ол 1873 жылға дейін жарияланбады. Уоллес өзінің өмірбаяндық еңбегінде ешқашан ешқандай ұйымдасқан діннің мүшесі болмағанын, бірақ "Христиандық Құдай туралы түсінікке" сенеді дейді. 1846 жылы Мексика-Америка соғысы басталғанда, он тоғыз жасар Уоллес әкесінің заңгерлік кеңсесінде заңгерлік мамандықты оқыды, бірақ оны тастап, Индианаполисте Марион еріктілері үшін жұмылдыру кеңсесін құрды. Ол екінші лейтенант болып тағайындалды және 1846 жылғы 19 маусымда Марион еріктілерімен (H компаниясы, 1-ші Индиана ерікті жаяу әскері) әскери қызметке қабылданды. Уоллес Закари Тейлор армиясында қызмет еткенде полк адъютанты және бірінші лейтенант шеніне көтерілді, бірақ Уоллес жеке соғысқа қатыспады. Уоллес ерікті қызметтен 1847 жылғы 15 маусымда босатылды және Индианаға оралды, онда ол заңгерлікпен айналысуға ниеттенді. Соғыстан кейін Уоллес пен Уильям Б. Грир Индианаполисте "Азат топырақ" газетін, "Азат топырақ туы" газетін шығарды.
Lewis "Lew" Wallace was born on April 10, 1827, in Brookville, Indiana. He was the second of four sons born to Esther French Wallace (née Test) and David Wallace. Lew's father, a graduate of the U. S. Military Academy in West Point, New York, left the military in 1822 and moved to Brookville, where he established a law practice and entered Indiana politics. David served in the Indiana General Assembly and later as the state's lieutenant governor, and governor, and as a member of Congress. Lew Wallace's maternal grandfather was circuit court judge and Congressman John Test. In 1832 the family moved to Covington, Indiana, where Lew's mother died from tuberculosis on July 14, 1834. In December 1836, David married nineteen year old Zerelda Gray Sanders Wallace, who later became a prominent suffragist and temperance advocate. In 1837, after David's election as governor of Indiana, the family moved to Indianapolis. Lew began his formal education at the age of six at a public school in Covington, but he much preferred the outdoors. Wallace had a talent for drawing and loved to read, but he was a discipline problem at school. In 1836, at the age of nine, Lew joined his older brother in Crawfordsville, Indiana, where he briefly attended the preparatory school division of Wabash College, but soon transferred to another school more suitable for his age. In 1840, when Wallace was thirteen, his father sent him to a private academy at Centerville, Indiana, where his teacher encouraged Lew's natural affinity for writing. Wallace returned to Indianapolis the following year. Sixteen year old Lew went out to earn his own wages in 1842, after his father refused to pay for more schooling. Wallace found a job copying records at the Marion County clerk's office and lived in an Indianapolis boardinghouse. He also joined the Marion Rifles, a local militia unit, and began writing his first novel, The Fair God, but it was not published until 1873. Wallace said in his autobiography that he had never been a member of any organized religion, but he did believe "in the Christian conception of God". By 1846, at the start of the Mexican–American War, the nineteen year old Wallace was studying law at his father's law office, but left that pursuit to establish a recruiting office for the Marion Volunteers in Indianapolis. He was appointed a second lieutenant, and on June 19, 1846, mustered into military service with the Marion Volunteers (also known as Company H, 1st Indiana Volunteer Infantry). Wallace rose to the position of regimental adjutant and the rank of first lieutenant while serving in the army of Zachary Taylor, but Wallace personally did not participate in combat. Wallace was mustered out of the volunteer service on June 15, 1847, and returned to Indiana, where he intended to practice law. After the war, Wallace and William B. Greer operated a Free Soil newspaper, The Free Soil Banner, in Indianapolis.
Неке және отбасы
1848 жылы Уоллес Генри С. Лейннің Кроуфордсвиллдегі үйінде Сьюзан Элстонмен танысты, Генри С. Лейн Мексика соғысы кезінде Уоллестің бұрынғы командирі болған. Сьюзан – Кроуфордсвиллдегі бай саудагер майор Исаак Комптон Элстон мен Нью-Йорк штатының солтүстігінен шыққан квакерлер отбасының мүшесі Мария Акин Элстонның қызы еді. Сьюзан 1849 жылы Уоллестің үйлену ұсынысын қабылдады, ал олар 1852 жылдың 6 мамырында Кроуфордсвиллде неке қиды. Уоллестердің бір ұлы болды, Генри Лэйн Уоллес, ол 1853 жылдың 17 ақпанында дүниеге келді.
In 1848 Wallace met Susan Elston at the Crawfordsville home of Henry S. Lane, Wallace's former commander during the Mexican War. Susan was the daughter of Major Isaac Compton Elston, a wealthy Crawfordsville merchant, and Maria Akin Elston, whose family were Quakers from upstate New York. Susan accepted Wallace's marriage proposal in 1849, and they were married in Crawfordsville on May 6, 1852. The Wallaces had one son, Henry Lane Wallace, who was born on February 17, 1853.
Заңгерлік және әскери мансап
Уоллес 1849 жылғы ақпанда адвокаттық алқаға қабылданды және Индианаполистен Индиана штатының Ковингтонына көшіп, заңгерлік практикасын ашты. 1851 жылы Уоллес Индиана штатының 1-ші округінің прокуроры болып сайланды. 1849 жылдан 1853 жылға дейін оның кеңсесі Фонтейн округінің кеңсесінің ғимаратында орналасқан. Кроуфордсвиллде тұрғанда Уоллес Кроуфордсвилл гвардиясының тәуелсіз әскерін ұйымдастырды, кейін Монтгомери гвардиясы деп аталды. 1859-1860 жылдардың қысында Алжирдегі француз армиясының элиталық бөлімдері туралы оқығаннан кейін, Уоллес бұл топ үшін зуав формасын және олардың жаттығу жүйесін қабылдады. Монтгомери гвардиясы кейіннен Америка Азамат соғысы кезінде оның алғашқы әскери құрамасының, 11-ші Индиана ерікті жаяу әскерінің ядросын құрады.
Wallace was admitted to the bar in February 1849, and moved from Indianapolis to Covington, Indiana, where he established a law practice. In 1851 Wallace was elected prosecuting attorney of Indiana's 1st congressional district, From 1849 to 1853, his office was housed in the Fountain County Clerk's Building. While living in Crawfordsville, Wallace organized the Crawfordsville Guards Independent Militia, later called the Montgomery Guards. During the winter of 1859–60, after reading about elite units of the French Army in Algeria, Wallace adopted the Zouave uniform and their system of training for the group. The Montgomery Guards would later form the core of his first military command, the 11th Indiana Volunteer Infantry, during the American Civil War.
Азамат соғысындағы қызмет
Уоллес, Одақтың жақтаушысы, Республикалық партияның мүшесі болды. Әскери басшылық іздеген Уоллес, өзі таңдаған полкке қолбасшылық ету шартымен штаттың генерал-адъютанты болуға келісті. Индиана штатының алты полктан тұратын квотасы бір апта ішінде толықты, және Уоллес 1861 жылдың 25 сәуірінде Одақ армиясына қосылған 11-ші Индиана ерікті жаяу әскер полкіне басшылық етті. Уоллес келесі күні Одақ армиясының полковнигі болып тағайындалды. 1861 жылдың 5 маусымында Уоллес 11-ші Индиана полкімен Мэриленд штатының Камберленд қаласына барды, ал 12 маусымда полк Вирджиния штатының Ромни қаласы (қазіргі Батыс Вирджиния) маңында шағын шайқаста жеңіске жетті. Бұл жеңіс Одақ әскерлерінің рухын көтеріп, 18 маусымда Конфедерацияның Харперс-Ферриден эвакуациялануына әкелді. 1861 жылдың 3 қыркүйегінде Уоллес АҚШ армиясының еріктілерінің бригада генералына көтеріліп, бригадаға қолбасшылық етті. Гранттың жоғары лауазымдағы бастығы, генерал-майор Генри В. Галлек, Одақ әскерлері Форт-Донельсонға қарай жылжығанда Конфедерация күштері екі бекініс қайтарып алуға тырысады деп алаңдады, сондықтан Уоллес Форт Генриде бекіністерді қорғау үшін қалды. Осында қалғанына наразы болған Уоллес әскерін кез келген сәтте жылжуға дайындады. Бұйрық 13 ақпан күні түнгі сағат 00:00-де келіп түсті. Уоллес келесі күні Форт-Донельсонға жетіп, жаңадан құрылған 3-ші дивизияның басшылығына тағайындалды. Дивизиядағы көптеген жауынгерлер әлі сынақтан өтпеген жаңа келгендер еді. Уоллестің үш бригадасы Одақ әскерлерінің шегіндегі орталық бөлімде, Форт-Донельсонға қарап орналасты. Конфедерация әскері шабуылды жалғастырып тұрғанда, Уоллес оң жаққа екінші бригаданы жетектеп, жаяу әскер мен артиллериямен олармен шайқасты. Уоллестің бұл шешімі олардың алға жылжуын тоқтатты және Одақ әскерлерінің қорғаныс шебін тұрақтандыруға көмектесті. Конфедерация шабуылы тоқтатылғаннан кейін, Уоллес қарсы шабуылға шығып, Одақ әскерлерінің оң жағындағы жоғалған аумақты қайтарып алды. 1862 жылдың 21 наурызында МакКлернанд, Смит және Уоллес олардың көрсеткен ерліктері үшін генерал-майор болып тағайындалды. Осы тағайындалған кезде 34 жаста болған Уоллес Одақ армиясының ең жас генерал-майоры атанды.
Wallace, a staunch supporter of the Union, became a member of the Republican party, Wallace, who also sought a military command, agreed to become the state's adjutant general on the condition that he would be given command of a regiment of his choice. Indiana's quota of six regimental units was filled within a week, and Wallace took command of the 11th Indiana Volunteer Infantry Regiment, which was mustered into the Union army on April 25, 1861. Wallace received his formal commission as a colonel in the Union army the following day. On June 5, 1861, Wallace went with the 11th Indiana to Cumberland, Maryland, and on June 12, the regiment won a minor battle at Romney, Virginia, (in present day West Virginia). The rout boosted morale for Union troops and led to the Confederate evacuation of Harpers Ferry on June 18. On September 3, 1861, Wallace was promoted to brigadier general of U. S. Army volunteers and given command of a brigade. Grant's superior, Maj. Gen. Henry W. Halleck, was concerned that Confederate reinforcements would try to retake the two forts when the Union troops moved overland toward Fort Donelson, so Wallace was left in command at Fort Henry to keep the forts secure. Displeased to have been left behind, Wallace prepared his troops to move out at a moment's notice. The order came at midnight on February 13. Wallace arrived in front of Fort Donelson the following day and was placed in charge of the newly forming 3rd Division. Many of the men in the division were untested reinforcements. Wallace's three brigades took up position in the center of the Union line, facing Fort Donelson. With the Confederates continuing to advance, Wallace led a second brigade to the right and engaged the Confederates with infantry and artillery. Wallace's decision stopped their forward movement and was key in stabilizing a defensive line for the Union troops. After the Confederate assault had been checked, Wallace led a counterattack that regained the lost ground on the Union right. On March 21, 1862, McClernand, C. F. Smith, and Wallace were promoted to major general in that order for their efforts. Wallace, who was age thirty four at the time of his promotion, became the youngest major general in the Union army.
Шило
Уоллестің ең даулы командасы Шило шайқасында болды, онда ол генерал-майор Гранттың басшылығымен 3-дивизияның командирі болып қызмет етті. 6 сәуірдегі Уоллестің жазбаша бұйрықтарының мазмұны, 3-дивизияның ұрыстың алғашқы күніндегі қозғалысы және оның майданға кеш келгені төңірегінде ұзаққа созылған дау туды. Келесі күні Уоллес дивизиясының күшеюі және генерал-майор Дон Карлос Бьюэллдің Огайо армиясының бірігуі одақ әскерлеріне күн бойы жауды жеңу үшін кері итеруге мүмкіндік берді. Ұрысқа дейін Уоллес дивизиясы бөлініп, Крамп десантына жақын жерде, Питтсбург десантынан бес миль төмен және Грант армиясының басым бөлігі орналасқан. Уоллестің бұйрығы Одақтың артқы жағын күзету және батысқа қарай Бетел станциясына (Теннеси штаты) баратын жолды күзету болды, онда темір жол желілері 32 шақырым оңтүстікке қарай Миссисипи штатының Коринтке апаратын. Крамп десанты мен Бетел стансасынан жолды қорғау үшін Уоллес полковник Джон М. Тайердің 2-бригадын Крамп десантынан батысқа қарай 5 шақырым жердегі Стони Лонсомға және полковник Чарльз Уиттлсидің командалығымен 3-бригаданы Крамп десантынан батысқа қарай 9 шақырым жердегі Адамсвиллге жіберді. Полковник Морган Л. Смиттың 1-бригады Уоллеспен бірге Теннесси штатының Питтсбург десантынан солтүстікке қарай 8 шақырым жердегі Крамп десантында қалды. 1862 жылғы 6 сәуірде таңертеңгі сағат 5-те Шило шайқасы басталды, онда Грант армиясы Питтсбург десантында таңғалды және генерал Альберт Сидни Джонстонның басшылығымен Конфедерация армиясының кенеттен шабуылдауымен кері тартыла бастады. Грант таңертең артиллерия атысын естіді, Саваннадағы штаб-пәтерінен Теннесси штатына пароходпен көтерілді, қысқа уақытқа Крамп десантында тоқтады, онда ол Уоллеске күтуге бұйрық берді, бірақ кез-келген бағытта қозғалуға дайын болуын қалады. Грант Питтсбург десантына барды, ол сол жерде таңғы сағат 9:00 немесе 9:30 шамасында келді. Грант Уоллеске берген жаңа бұйрықтар, ол сағат 11:00 мен 11:30 аралығында келді, Гранттың квартирмейстеріне ауызша берілді, ол оларды жеткізуден бұрын көшіріп алды. Жазбаша бұйрықтар шайқас кезінде жоғалып кетті, сондықтан олардың нақты сөздері растала алмайды; дегенмен, көпшілік куәгерлер Грант Уоллеске Одақ әскерінің оң жағына қосылуға бұйрық бергені туралы келіседі, болжам бойынша Бриг. Генерал Уильям Текумсе Шерманның 5-дивизиясы, ол 6 сәуір күні таңертең Шило шіркеуінің жанында қоныстанды. 6 сәуірде Уоллес майданға сапарға шыққанда, оның сол аймақтың жолдарын білуі маңызды рөл атқарды. Наурыздың соңында қатты жаңбырлар Крамп десанты мен Питтсбург десанты арасындағы көлік қатынасын қиындатқаннан кейін, Уоллестің адамдары Шерман лагеріне жақын жолмен байланысты болған Шунпайк жолы арқылы Питтсбург десантына жол ашты. Питтсбург десантында генерал У. Л. Уоллестің адамдары өзен жолын (Гамбург саванна жолы деп те аталады) ашып, шығысқа қарай жол ашты. Уоллес өз адамдарын майданға жылжыту үшін пайдалана алатын екі негізгі жолдың ішінен Шунпайк жолын таңдады, бұл Шерманның Шило шіркеуінің маңындағы дивизиясының оң жағына жету үшін тура жол. Ұрыс алдындағы күні Уоллес өзінің офицері В. Х. Л. Уоллеске хат жазып, 3-дивизияны нығайту үшін осы бағытты ұсынды. Лью Уоллес және оның штабы ұрыс аяқталғаннан кейін Гранттың бұйрығында Питтсбург десанты олардың бағыты ретінде көрсетілмегенін және 3-дивизияның қай бағытты алуы керектігі көрсетілмегенін айтты. Алайда Грант өзінің естеліктерінде Уоллеске Питтсбург десантына жету үшін өзенге жақын бағытпен жүруге бұйрық бергенін мәлімдеді. Тарихшылар бір-біріне келіспей, Уоллес түсіндірмесін ең қисынды деп санайды. Гранттан екінші хабаршы түскі уақытта қозғалу туралы бұйрықпен келгеннен кейін, Уоллес дивизиясы шамамен 5800 адамнан тұратын майданға қарай жорығын бастады. Түскі сағат 2-ден 2:30-ға дейін, Грант жіберген полковник Уильям Р. Роули Уоллестің дивизиясы бірінші болған жерге барды; оқиға орнынан тек бір жүк вагоны ғана кетіп барады. Роули Уоллесті Шунпайк жолының бойында, Клер-Крикке жақын маңдағы бағананың басында, биік жерде орналасқан кезде кездестірді. Ол Уоллеске Шерманның Шило шіркеуінен кері қайтып, Питтсбург десантының жанында өзенге жақын жерде соғысып жатқанын айтты. Грант Роулиге "оған бірден көтеріліп келуін айтуды" және "егер ол сізден жазбаша бұйрық сұраса, оны бірден бересіз" деп бұйырған болатын. Роули Уоллесті бір жағына шығарып, алда тұрған қауіп туралы ескертіп: "Шерманның кері қайтарылғанын білмейсің бе? Не... әлде барлық армия өзеннен жарты миль қашықтықта ма, және біздің бәріміз оған сүрініп кететінімізді күдіктенесің бе?" деді. Жаңалыққа ошараңдай болған Уоллес жағдайды бағалау үшін алдымен кавалериясын жіберді, ол Роулидің айтқанын растады. Одақ әскері соншалықты кері қайтарылған еді, олар Конфедерация әскерлерінің алға жылжуының арт жағына қарай беттеп бара жатқан. Уоллес қысқа уақытқа Конфедерациялықтарға шабуыл жасауды ойлады, бірақ одан бас тартты. Оның орнына ол даулы шешім қабылдап, Шунпайк жолымен алғашқы екі бригадасын кері бұрып, жол торабына өтіп, содан кейін Оңтүстікке қарай Питтсбург десантына баруға шешім қабылдады. Өзінің әскерлерін қайта құрудың орнына, артқы күзет алға шығарды, Уоллес бағанасын бастапқы ретін сақтап, артиллериясын майдандағы Одақ жаяу әскерін қолдау үшін орналастырды. Уақытты қажет ететін маневр аяқталғаннан кейін, Уоллес әскері Шунпайк жолының ортасына қайтып оралды, өзен жолына шығу үшін шығысқа қарай жолмен өтті және Грант армиясына қосылу үшін Оңтүстікке қарай бағытталды. Жағдайдың нашарлығы мен кері бұру салдарынан жылдамдық баяу болды. Уоллес дивизиясы шамамен 14 шақырымды жеті сағатқа жуық уақытта, жақында болған жаңбырлар мен бұрынғы Одақ марштарынан нашарлаған жолдармен жүріп, Питтсбург десантына шамамен сағат 18:30-да келді. Олар күні аяқталар тұста, шамамен сағат 19:00-де майданға жиналды және Одақ желісінің оң жағында орналасты. Келесі күні, 7 сәуірде Уоллес дивизиясы Одақ желісінің ең оң жағында тұрды. Уоллестің екі батареясы, 1-ші Иллинойс жеңіл артиллериясының батареясының көмегімен, таңертеңгі сағат 5:30 шамасында шабуыл жасады. Шерман мен Уоллес әскері Конфедерациялықтарды кері шегінуге көмектесті, ал сағат 15:00-ге қарай Конфедерациялықтар Коринтке қарай Оңтүстік-батысқа қарай шегінді. Тарихшы Тимоти Б. Смит екінші күні Уоллес дивизиясы Бьюэллдің үш дивизиясынан кез келгеніне қарағанда әлдеқайда аз шығынға ұшырағанын (296) атап өтті. Шығын саны әскерлердің тиімділігін әрқашан көрсетпейді. Уоллес өзінің әскерлеріне атыс астында жатуды бұйырды, бұл шығынды азайтты. Ол сондай-ақ дивизиясын Конфедерациялықтардың сол қанатын қайта-қайта бұру үшін маневрледі. Уоллес дивизиясы сағат 6:30-да алға жылжыды, сағат 8:00-ге қарай Тилгман бұтағының оңтүстік жағына жетті және сағат 9:00-ға қарай қарсылықсыз биік қырлы жерді басып алды. Ол сол жағынан Одақ әскерлерінің пайда болуын күтіп, тоқтап тұрды. Осы сәтке дейін Уоллес қозғалысы баяу болды. Грант пен Бьюэлл әскерлері Конфедерациялықтардың негізгі қорғаныс желісіне жеткенде, олар ауыр шайқаста тоқтатылды. Конфедерациялықтардың сол қанаты Бурлық ағынына жетпегенін байқаған Уоллес дивизиясын дұрыс бағытта бұрып, жау желісін айналып өтті. Сол жақтағы Конфедерациялық бригада Уоллес әскерлерін өздерінің сол жағында және артында көріп, асығыс шегінді. Бұл бүкіл желіні бұзды және Конфедерациялық әскерлер жақын арада екінші позицияға шегінді. Сағат 13:00 шамасында Уоллес Конфедерациялықтардың сол қанатын айналып өтіп, үшінші позицияға шегінуге мәжбүр етті. Конфедерациялықтар майданды қалдырғаннан кейін, Уоллес дивизиясы Одақ күштерінің ең оңтүстігіне жетті, бірақ кешкі лагерьге орналасудан бұрын әскерлерін кері қайтарды.
Wallace's most controversial command came at the battle of Shiloh, where he continued as the 3rd Division commander under Maj. Gen. Grant. What was to become a long standing controversy developed around the contents of Wallace's written orders on April 6, the 3rd Division's movements on the first day of battle, and its late arrival on the field. The next day, the reinforcement by Wallace's division and the juncture of Maj. Gen. Don Carlos Buell's Army of the Ohio permitted the Union forces to push back the enemy all day long to gain the victory. Prior to the battle, Wallace's division had been detached and was encamped near Crump's Landing, five miles downstream from Pittsburg Landing and the bulk of Grant's army. Wallace's orders were to guard the Union's rear and to cover the road leading west to Bethel Station, Tennessee, where railroad lines led to Corinth, Mississippi, 20 mile (32 km) to the south. To protect the road from Crump's Landing and Bethel Station, Wallace sent Col. John M. Thayer's 2nd Brigade to Stoney Lonesome, 3 mile (5 km) west of Crump's Landing, and the 3rd Brigade, commanded by Col. Charles Whittlesey to Adamsville, 5.5 mile (9 km) west of Crump's Landing. Col. Morgan L. Smith's 1st Brigade remained with Wallace at Crump's Landing, 5 mile (8 km) north of Pittsburg Landing, Tennessee. Around 5 a. m. on April 6, 1862, the Battle of Shiloh began in which Grant's army at Pittsburg Landing was surprised and began being pushed back by a sudden attack from the Confederate army under Gen. Albert Sidney Johnston. Grant, who heard the early morning artillery fire, took a steamboat upriver from his headquarters at Savannah, Tennessee, briefly stopping at Crump's Landing, where he gave Wallace orders to wait, but be ready to move in any direction. Grant proceeded to Pittsburg Landing, where he arrived around 9:00 or 9:30 a. m. Grant's new orders to Wallace, which arrived between 11 and 11:30 a. m., were given verbally to Grant's quartermaster, who transcribed them before they were delivered. The written orders were lost during the battle, so their exact wording cannot be confirmed; however, most eyewitness accounts agree that Grant ordered Wallace to join the right side of the Union army, presumably in support of Brig. Gen. William Tecumseh Sherman's 5th Division, which was encamped near Shiloh Church on the morning of April 6. Knowledge of the area's roads played a critical role in Wallace's journey to the battlefield on April 6. In late March, after heavy rains made transportation difficult between Crump's Landing and Pittsburg Landing, Wallace's men had opened a route to Pittsburg Landing along Shunpike road, which connected to a road near Sherman's camp. Brig. Gen. W. H. L. Wallace's men at Pittsburg Landing opened the River Road (also known as the Hamburg Savannah Road), a route farther east. Of the two main routes that Wallace could use to move his men to the front, he chose the Shunpike road, the more direct route to reach the right of Sherman's division near Shiloh Church. The day before the battle, Wallace wrote a letter to a fellow officer, W. H. L. Wallace, recommending this route to reinforce the 3rd Division. Lew Wallace and his staff maintained after the battle that Grant's order did not specify Pittsburg Landing as their destination, and that it did not specify which route the 3rd Division was ordered to take. However, Grant claimed in his memoirs that he had ordered Wallace to take the route nearest to the river to reach Pittsburg Landing. Historians are divided, with some stating that Wallace's explanation is the most logical. After a second messenger from Grant arrived around noon with word to move out, Wallace's division of approximately 5,800 men began their march toward the battlefield. Between 2 and 2:30 p. m., Colonel William R. Rowley, sent by Grant, rode to where Wallace's division first was; there was only a supply wagon departing the scene. Riding on further, Rowley found Wallace along the Shunpike road at the head of his column near Clear Creek, positioned on high ground. He informed Wallace that Sherman had been forced back from Shiloh Church and was fighting closer to the river, near Pittsburg Landing. Grant had ordered Rowley to "tell him to come up at once" and that "if he should require a written order of you, you will give it to him at once". Rowley pulled Wallace off to the side and warned him of the danger that lay just ahead, exclaiming, "Don't you know that Sherman has been driven back? Why, the whole army is within half a mile of the river, and it's a question if we are not all going to be driven into it." Wallace, stunned by the news, sent his cavalry ahead to assess the situation, and upon returning, it had confirmed Rowley's claim. The Union army had been pushed back so far that Wallace was heading toward the rear of the advancing Southern troops. Wallace briefly considered attacking the Confederates, but abandoned the idea. Instead he made a controversial decision to countermarch his first two brigades along the Shunpike road, follow a crossroads to the River Road, and then move south to Pittsburg Landing. Rather than realigning his troops, so that the rear guard would be in the front, Wallace countermarched his column to maintain their original order, keeping his artillery in position to support the Union infantry on the field. After the time consuming maneuver was completed, Wallace's troops returned to the midpoint on the Shunpike road, crossed east over a path to the River Road, and followed it south to join Grant's army on the field. Progress was slow due to the atrocious road conditions and the countermarch. Wallace's division arrived at Pittsburg Landing about 6:30 p. m., after having marched about 14 mile (23 km) in nearly seven hours over roads that had been left in terrible conditions by recent rainstorms and previous Union marches. They gathered at the battlefield at dusk, about 7 p. m., with the fighting basically over for the day, and took up a position on the right of the Union line. The next day, April 7, Wallace's division held the extreme right of the Union line. Two of Wallace's batteries with the aid of a battery from the 1st Illinois Light Artillery were the first to attack at about 5:30 a. m. Sherman's and Wallace's troops helped force the Confederates to fall back, and by 3 p. m. the Confederates were retreating southwest, toward Corinth. Historian Timothy B. Smith noted that on the second day Wallace's division sustained far fewer casualties (296) than any of Buell's three divisions. The number of casualties does not always show the effectiveness of troops. Wallace had his soldiers lie down when they were under fire, which minimized casualties. He also maneuvered his division so that it repeatedly turned the Confederate left flank. Wallace advanced his division at 6:30 am, reached the south side of Tilghman Branch about 8:00 am, and occupied a commanding ridge by 9:00 am, all with little opposition. Here he paused to wait for Union troops to appear on his left. Up to this point, Wallace's movements were slow. Once Grant's and Buell's soldiers reached the Confederate main line of defense they were stopped in heavy fighting. Noting that the Confederate left did not reach as far as Owl Creek, Wallace wheeled his division to outflank the enemy line. Finding Wallace's troops to their left and rear, the left hand Confederate brigade hurriedly fell back. This unhinged the entire line and the Confederate troops soon retreated to a second position around noon. At around 1:00 pm, Wallace worked a few regiments around the Confederate left flank, forcing their withdrawal to a third position. After the Confederates left the battlefield, Wallace's division went the farthest south of the Union forces, but he pulled his troops back before going into camp that evening.
Шилодағы дау
Алғашында Солтүстік бұл шайқасты жеңіс деп қарады, бірақ 23 сәуірде азаматтар күтпеген оқиға және оның нәтижесінде көптеген адамдардың қаза болуы туралы хабарды естігеннен кейін Линкольн әкімшілігі Одақ әскерінен толыққанды түсіндіру талап етті. Шилодағы нашар басшылыққа айыпталған Грант және оның жоғары лауазымды офицері Халлек, Уоллеске кінәні таңуға тырысты, ол бұйрықтарды орындамағаны және 6 сәуірде дивизиясын жылжуды кешіктіргенінің салдарынан Одақтың шайқаста жеңіліске ұшырауы мүмкін болғанын мәлімдеді. Уоллес тек жазбаша бұйрықтарды ғана орындайтынын естіген соң, ашуланған генерал Грант дивизия генералы «әскерін атыс жүріп жатқан жерге, тіпті бұйрықсыз да алып баруы керек» деді. 1862 жылдың 30 сәуірінде Халлек әскерін қайта ұйымдастырып, Уоллес пен Джон МакКлернандты жекпе-жек майданнан алып тастап, оларды екеуін де резервке орналастырды, ал МакКлернандқа командалық міндет жүктелді. Шилоға байланысты туған дау-дамайдан Уоллестің әскери басшы ретіндегі беделі мен мансабы ауыр зардап шекті. Грант көп жылдар бойы Уоллеске берілген бұйрықтардың бастапқы нұсқасын сақтап келді. 1884 жылы Грант «The Century Magazine» журналының 1885 жылғы ақпан санында жарияланған Шило туралы мақаласында Уоллес шайқастың алғашқы күнінде дұрыс бағытты таңдамағанын айтты. У.Х.Л. Уоллестің жесірі Грантка Лью Уоллес шайқастан бір күн бұрын күйеуіне жазған хатты тапсырғаннан кейін (ол Шило мен оның Крамптың қонысынан батысқа қарайғы орналасқан позициясы арасында өту үшін Шунпайк жолын пайдалану жоспарларын көрсеткен), Грант пікірін өзгертті. Грант «Century» журналының 1885 жылғы қыркүйек санында жарияланған редакцияға хат жазды және естеліктеріне қосымша түсіндірме жазды, онда Уоллестің хаты «мен және басқалардың генерал Лью Уоллестің Шило шайқасындағы әрекеттері туралы айтқандарын маңызды түрде өзгертеді» деді. Гранттың 1885 жылғы ақпандағы «Century» журналындағы мақаласы 1886 жылы жарық көрген естеліктеріндегі Шило тарауының негізі болды және шайқастың алғашқы күнінде Уоллестің іс-әрекеттері туралы көптеген кейінгі есептерге әсер етті. Уоллес «Бен-Хур» романының авторы ретінде кейінірек атаққа және байлыққа ие болғанына қарамастан, «Шило және оның жала жапқандары! Әлем мені олардан ақтауға бола ма? Егер мен кінәлі болсам, оларды осылай сезінуге қиналмаймын» деп ренжіп жүрді.
At first, the battle was viewed by the North as a victory; however, on April 23, after civilians began hearing news of the surprise and resulting high number of casualties, the Lincoln administration asked the Union army for further explanation. Grant, who was accused of poor leadership at Shiloh, and his superior, Halleck, tried to place the blame on Wallace by asserting that his failure to follow orders and the delay in moving up his division on April 6 had nearly cost the Union the battle. After hearing reports that Wallace refused to obey anything but written orders, an angry General Grant asserted that a division general "ought to take his troops to wherever the firing may be, even without orders." On April 30, 1862, Halleck reorganized his army and removed Wallace and John McClernand from the front lines, placing both of them in reserve, with McClernand commanding. Wallace's reputation and career as a military leader suffered a significant setback from controversy over Shiloh. For many years Grant stood by his original version of the orders to Wallace. As late as 1884, when Grant wrote an article on Shiloh for The Century Magazine that appeared in its February 1885 issue, he maintained that Wallace had taken the wrong road on the first day of battle. After W. H. L. Wallace's widow gave Grant a letter that Lew Wallace had written to her husband the day before the battle (the one indicating his plans to use the Shunpike road to pass between Shiloh and his position west of Crump's Landing), Grant changed his mind. Grant wrote a letter to the editors at Century, which was published in its September 1885 issue, and added a note to his memoirs to explain that Wallace's letter "modifies very materially what I have said, and what has been said by others, about the conduct of General Lew Wallace at the battle of Shiloh." Grant's article in the February 1885 issue of Century became the basis of his chapter on Shiloh in his memoirs, which were published in 1886, and influenced many later accounts of Wallace's actions on the first day of battle. Despite his later fame and fortune as the writer of Ben Hur, Wallace continued to lament, "Shiloh and its slanders! Will the world ever acquit me of them? If I were guilty I would not feel them as keenly."
Кентукки кампаниясы және Цинциннатиді қорғау
Далалық командасын жоғалтқаннан кейін Уоллес Индианаға оралды және Канкаки өзеніндегі жеке меншігінде уақыт өткізді. Сол жерде ол губернатор Мортоннан телеграмма алды: Огайо департаментінде Индиана полкіне қолбасшылық ету үшін, Брэкстон Брэггтің Кентуккиге басып кіруі кезінде Кентуккиді қорғауға көмектесу және Луисвиллге есеп беру үшін. Жаңа полкімен Бриг. генерал Джермея Бойльге Луисвиллде келгенде, Бойль өзінің бағынышында жоғары офицердің болуына ыңғайсыздық сезінді. Бойл Уоллеске полкін Лексингтонға алып барып, Кентукки армиясының құрамын қабылдап, Камберленд ойығындағы әскерлерге көмек көрсету үшін шеруге бұйрық берді. Уоллес қорғаныс жоспарын жасады, ол өз армиясын Кентукки өзенінің солтүстік жағына, Бунесбородан шамамен 15 миль қашықтықта орналастыратын болды, генерал Эдмунд Керби Смит армиясының Камберленд ойығынан шабуылдауына қарсы тұру үшін. Ол аймақтағы өзендегі барлық шлюздерді ашып, фордтарды су басуға мәжбүр етті, аймақтағы барлық қайықтарды тәркілеп, солтүстік жағалауға көшірді, ал оның қанаттарында тік әк тас жартастармен позицияны қамтамасыз етті. Бірақ Уоллес көп ұзамай генерал-майор Уильям "Булл" Нельсонмен қызметтен босатылды, ол 24 тамызда Райттың бұйрығымен Кентукки армиясының қолбасшылығын қабылдады. Нельсон Уоллестің қорғаныс жоспарын өзгертті және 30 тамызда Ричмонд шайқасында Смиттың Конфедерация армиясымен шайқасты, жеңіліске ұшырады. Уоллес және оның штабы Цинциннатиге қайтып, жаңа бұйрықтарды күтті. Генерал-майор Хорацио Райт Уоллеске Кентукки армиясының қалдықтарына қолбасшылық ету үшін Лексингтонға оралуға бұйрық беретін телеграмма жіберді. Цинциннатиден пойызбен саяхаттап, Уоллес Парижге (Кентукки штаты) келгенде Райттен тағы бір телеграмма алды, онда оған Цинциннатиде қалуға бұйрық берілді. Ол дереу Цинциннатиге оралып, қаланы қорғауға белсенді кірісті. Қалаға келгеннен кейін Уоллес дереу Цинциннати, Огайо және Кентуккидің Цинциннатиден оңтүстікке орналасқан Ковингтон және Ньюпорт қалаларының қорғанысын ұйымдастыра бастады. Уоллес әскери жағдайды жариялады, қатаң коменданттық сағат белгіледі, барлық кәсіпорындарды жапты және ер азаматтарды мылтық орнында жұмыс істеуге, уақытша кедергілер үшін ағаштарды кесуге және отты ашық алаңдарды жасауға, сондай-ақ 1861 жылғы жер қорғанысын жақсартуға жіберді. Осы асығыс қорғаныс дайындығы кезінде Уоллестің бұйрығымен Цинциннатидің Қара бригадасы құрылды. Огайо штатының губернаторы Тодтың шақыруына жауап ретінде, шамамен 15 000 "Бұран аулаушылар" – ескірген жабдықтары бар, жаттығудан өтпеген еріктілер – Цинциннатиге келді. Сонымен қатар, Индиана мен Огайодан жаңадан құрылған полктер Цинциннатиге жедел жеткізілді, олардың көпшілігі оқуын аяқтамаған еді. Келіп жатқан полктарды Огайо өзенінен жеткілікті жылдам тасымалдау мүмкін болмағандықтан, Уоллес понтондық көпір салуды тапсырды, ол 48 сағаттан кем уақытта көмір баржаларын пайдаланып салынды. Лексингтонда генерал Смит бриг. генерал Генри Хетке Цинциннатиге "демонстрация" жасауға рұқсат берді, оған шамамен 8 000 әскер берді. Хетт Митчелл фортынан бірнеше шақырымға жақындап, 10-11 қыркүйекте 101-ші Огайо пехотасының, 103-ші Огайо пехотасының және 104-ші Огайо пехотасының әскерлерімен атысқа түсті, содан кейін 1862 жылдың 12 қыркүйегінде Лексингтонға оралды. Уоллестің Цинциннатиді қорғаудағы басшылығы үшін жергілікті газеттер оған "Цинциннати құтқарушысы" деген лақап ат берді. 12 қыркүйекте Уоллес Цинциннатиден Райтқа телеграмма жіберді: "Қашқындау толық; жеңіліс белгілері барлық жерде. Егер сіз бұйрық берсеңіз, мен 20 000 адамнан тұратын колоннаны құрып, түнде оларды қуалаймын". Бірақ Райт Уоллесті далалық командалықтан босатты.
Following his loss of a field command, Wallace returned to Indiana and spent time at his retreat on the Kankakee River. It was there that he received a telegram from Governor Morton to take command of an Indiana regiment in the Department of the Ohio to help with the defense of Kentucky during Braxton Bragg's incursion into Kentucky and to report to Louisville. Presenting himself with his new regiment to Brig. Gen. Jeremiah Boyle in Louisville, Boyle was uncomfortable having a superior officer under his command. Boyle ordered Wallace to take his regiment to Lexington, take command of the hastily created Army of Kentucky, and march to the relief of the men at Cumberland Gap. Wallace began a defensive plan that would place his army on the north side of the Kentucky River, about 15 miles from Boonesboro to defend against the advance of Gen. Edmund Kirby Smith's army from the direction of Cumberland Gap. He had all of the locks on the river in the area opened to flood the fords, confiscated every boat in the area and moved them to the north bank, and the position was secured by sheer limestone cliffs on his flanks. But Wallace was soon relieved of command by Maj. Gen. William "Bull" Nelson, who took command of the Army of Kentucky on August 24 on orders from Wright. Nelson altered Wallace's defensive plan, and engaged Smith's Confederate Army of Kentucky at the Battle of Richmond on August 30, and was soundly defeated. Wallace and his staff started a return to Cincinnati to await any orders. Maj. Gen. Horatio Wright sent a telegram ordering Wallace to return to Lexington to take command of what remained of the Army of Kentucky. Traveling by train from Cincinnati, Wallace received another telegram from Wright when he arrived at Paris, Kentucky, ordering him to remain in Cincinnati. He immediately returned to Cincinnati and began vigorous efforts for the defense of Cincinnati. Upon his arrival in the city, Wallace immediately began organizing the defenses of Cincinnati, Ohio and the Kentucky cities of Covington and Newport south of Cincinnati. Wallace ordered martial law, set a strict curfew, closed all businesses, and began putting male citizens to work on rifle pits, felling trees for makeshift abatis and clear fields of fire, and improving the 1861 earthwork defenses. It was during this hasty defensive preparation that the Black Brigade of Cincinnati was formed, by Wallace's orders. In response to calls from Ohio's Governor Tod, approximately 15,000 so called "Squirrel Hunters"—untrained volunteers who carried outdated equipment—reported to Cincinnati. Additionally, newly created regiments from Indiana and Ohio were rushed to Cincinnati; most had not completed their training. Because the arriving regiments could not be ferried quickly enough across the Ohio River, Wallace ordered the construction of a pontoon bridge, which was constructed using coal barges in under 48 hours. While at Lexington, Gen. Smith gave Brig. Gen. Henry Heth permission to make a "demonstration" on Cincinnati, granting him approximately 8,000 men. Heth moved within a few miles of Fort Mitchell and exchanged skirmish fire with men from the 101st Ohio Infantry, 103rd Ohio Infantry, and 104th Ohio Infantry on September 10–11, then returned to Lexington on September 12, 1862. Wallace's leadership during the defense of Cincinnati earned him the nickname by local newspapers as the "Savior of Cincinnati". On September 12, Wallace telegraphed Wright from Cincinnati: "The skedaddle is complete; every sign of a rout. If you say so I will organize a column of 20,000 men to pursue to night." Instead, Wright relieved Wallace of a field command.
Басқа әскери тапсырмалар
Уоллеске Колумбуста (Огайо штаты) орналасқан әскери тұтқын лагері – Чейс лагеріне басшылық етуге бұйрық берілді, ол 1862 жылдың 30 қазанына дейін сонда қалды. Оның міндеті – Сиу көтерілісіне көмектесу үшін конфедерациялық соғыс тұтқындарын АҚШ армиясының қатарына қабылдау және оқыту (бұл "Гальванизацияланған янкилер" деп те аталады). 23 қыркүйектегі Вуд-Лейк шайқасы көтерілісті тоқтатты, ал Уоллес тағы да командасыз қалды. Келесі айда Уоллес генерал-майор Дон Карлос Бьюэллдің Кентуккиге жасаған конфедерациялық шабуылға жауап ретіндегі әрекеттерін тергеу үшін құрылған Бьюэлл әскери комиссиясының бес мүшесіне жетекшілік етті. Комиссия Бьюэллдің шегінуін сынады, бірақ оны Одаққа адал емес деп таба алмады. 1863 жылдың 6 мамырында комиссияның жұмысы аяқталғаннан кейін Уоллес Индианаға жаңа тапсырма күтуге оралды. 1863 жылдың шілде айының ортасында, Уоллес үйде болғанда, ол Конфедерация генералы Джон Хант Морганның Оңтүстік Индианаға жасаған шабуылынан Индиана штатының Солтүстік Вернон қаласындағы теміржол торабын қорғауға көмектесті.
Wallace was ordered to take command of Camp Chase, a prisoner of war camp at Columbus, Ohio, where he remained until October 30, 1862. His instructions there were to recruit and train Confederate prisoners of war for U. S. Army service (also known as "Galvanized Yankees") to aid in the Sioux Uprising. The Battle of Wood Lake on September 23 essentially ended the uprising and Wallace was again without a command. The following month, Wallace was placed in charge of the five member commission Buell Military Commission to investigate Maj. Gen. Don Carlos Buell's conduct in response to the Confederate invasion of Kentucky. The commission criticized Buell for his retreat, but it did not find him disloyal to the Union. When the commission's work was completed on May 6, 1863, Wallace returned to Indiana to wait for a new command. In mid July 1863, while Wallace was home, he helped protect the railroad junction at North Vernon, Indiana, from Confederate general John Hunt Morgan's raid into southern Indiana.
Бір қырлы
Уоллестің ең маңызды қызметі 1864 жылғы 9 шілдеде Монокаси шайқасында болды, ол 1864 жылғы Үңірлер науқанының бір бөлігі еді. Конфедерация генералы Джубал А. Эрли және шамамен 15 000 әскер Мэриленд штатындағы Монокаси қиылысында Уоллестің әскерлерін жеңіп, оларды Балтиморға шегінуге мәжбүр етті. Бірақ Эрлидің Вашингтон, округ Колумбияны басып алу мүмкіндігіне бұл күш тосқауыл болды. Уоллестің әскері Конфедерацияның Вашингтонға қарайғы шабуылын бір күндікке тоқтата алды, бұл қалаға қорғанысын ұйымдастыруға уақыт берді. Эрли 11 шілдеде Вашингтонға келді, бұл Уоллесті Монокасиде жеңгеннен кейін екі күн өткен соң болды. Бұл соғыстағы Конфедерацияның ең солтүстік жеңісі еді, бірақ Одақтың қосымша күштері Форт Стивенске жетіп, Конфедерация әскерлерін кері қайтарып, Вирджинияға шегінуге мәжбүр етті. 1864 жылғы 12 наурызда қайтадан әрекетке кіріскен Уоллес Балтиморда штаб-пәтері орналасқан VIII корпустың басшылығын қабылдады. 9 шілдеде Уоллестің басшылығымен шамамен 5 800 сарбаздан (көбінесе VIII корпустың жүз күндік сарбаздары) және Джеймс Б. Рикетс басқаратын VI корпустың дивизиясы Монокаси қиылысында Конфедерация әскерлерімен кездесті (сағат 9 мен 10 аралығында). Уоллес Балтимор немесе Вашингтон, округ Колумбия Конфедерацияның мақсаты екенін нақты білмесе де, өз әскерлерінің Одақтың күштері келгенше шабуылды тоқтату керектігін түсінді. Уоллестің әскері Балтиморға шегінгенге дейін алты сағаттан астам уақыт бойы Конфедерацияның шабуылдарын тойтарды. Шайқас аяқталғаннан кейін Уоллес Халлекке өз күштері кешкі сағат 5-ке дейін шайқасқанын, бірақ оның бағалауынша 20 000 сарбаз болған Конфедерация әскерлері оларды басып алғанын хабарлады. Грант жеңіліс туралы естігеннен кейін, VIII корпустың басшылығына генерал-майор Э.О.К. Ордты тағайындады. 28 шілдеде, шенеуніктер Уоллестің Монокасидегі күш-жігерінің Вашингтонды басып алудан құтқаруға қалай көмектескенін білгеннен кейін, ол VIII корпустың басшысы болып қайта тағайындалды. Грант өзінің естеліктерінде Уоллестің Монокасидегі кешіктіру тактикасын жоғары бағалады:
Wallace's most notable service came on Saturday, July 9, 1864, at the Battle of Monocacy part of the Valley Campaigns of 1864. Although Confederate General Jubal A. Early and an estimated 15,000 troops defeated Wallace's troops at Monocacy Junction, Maryland, forcing them to retreat to Baltimore, the effort cost Early a chance to capture Washington, D. C. Wallace's men were able to delay the Confederate advance toward Washington for an entire day, giving the city time to organize its defenses. Early arrived in Washington at around noon on July 11, two days after defeating Wallace at Monocacy, the northernmost Confederate victory of the war, but Union reinforcements had already arrived at Fort Stevens to repel the Confederates and force their retreat to Virginia. Wallace, who had returned to active duty on March 12, 1864, assumed command of VIII Corps, which was headquartered in Baltimore. On July 9, a combined Union force of approximately 5,800 men under Wallace's command (mostly hundred days' men from VIII Corps) and a division under James B. Ricketts from VI Corps encountered Confederate troops at Monocacy Junction between 9 and 10 a. m. Although Wallace was uncertain whether Baltimore or Washington, D. C., was the Confederate objective, he knew his troops would have to delay the advance until Union reinforcements arrived. Wallace's men repelled the Confederate attacks for more than six hours before retreating to Baltimore. After the battle Wallace informed Halleck that his forces fought until 5 p. m., but the Confederate troops, which he estimated at 20,000 men, had overwhelmed them. When Grant learned of the defeat, he named Maj. Gen. E. O. C. Ord as Wallace's replacement in command of VIII Corps. On July 28, after officials learned how Wallace's efforts at Monocacy helped save Washington D. C. from capture, he was reinstated as commander of VIII Corps. In Grant's memoirs, he praised Wallace's delaying tactics at Monocacy:
Егер Эрли бір күн бұрын келгенде, мен жіберген күштер келгенге дейін ол астанаға кірген болар еді. Генерал Уоллес осы жағдайда өзінің басшылығындағы әскерлерді жеңіске ұшырату арқылы, әдетте тең күштің командиріне жеңіс арқылы қызмет көрсетуге берілетін пайдадан гөрі, іске үлкен пайда әкелді.
If Early had been but one day earlier, he might have entered the capital before the arrival of the reinforcements I had sent. General Wallace contributed on this occasion by the defeat of the troops under him, a greater benefit to the cause than often falls to the lot of a commander of an equal force to render by means of a victory.
Кейінгі әскери қызмет
1865 жылғы 22 қаңтарда Грант Уоллеске Техастың оңтүстігіндегі Рио-Грандеге Конфедерацияның сол аймақтағы әскери операцияларын зерттеуге бұйрық берді. Уоллес ресми түрде шарттар ұсынуға уәкілетті болмаса да, Транс-Миссисипи департаментіндегі Конфедерация әскерлерінің тапсыру туралы ұсыныстарын талқылады. Уоллес Грантка өз ұсыныстарының көшірмелерін жіберді және келіссөздер туралы есеп берді, бірақ келісімге қол жеткізілмеді. Балтиморға қайтқанға дейін Уоллес мексикалық әскери басшылармен кездесіп, Максимилианның француз оккупациялық күштерін Мексикадан қууға АҚШ үкіметінің ресми емес күш-жігерін талқылады. 1865 жылғы 15 сәуірде президент Линкольн қайтыс болғаннан кейін Уоллес Линкольнге жасалған қастандыққа қатысқандарды тергеуге тағайындалған әскери комиссияға мүше болды. Комиссия мамыр айында басталды және барлық сегіз кінәлі танылғаннан кейін 1865 жылғы 30 маусымда таратылды. 1865 жылғы тамыздың ортасында Уоллес Оңтүстіктің Андерсонвилл түрме лагерінің басқарушысы, Конфедерация коменданты Генри Вирздің әрекеттерін тергеген сегіз мүшеден тұратын әскери комиссияның төрағасы болып тағайындалды. Шамамен екі айға созылған әскери сот 1865 жылғы 21 тамызда ашылды. Соттың қорытындысы бойынша Вирц кінәлі деп танылып, өлім жазасына кесілді. 1865 жылғы 30 сәуірде Уоллес мексика армиясында генерал-майор болып қызмет ету туралы ұсынысты қабылдады, бірақ келісім, ол АҚШ армиясынан кеткеніне байланысты болды, Уоллес екі әскери комиссиядағы қызметіне байланысты кейінге шегерілді. Уоллес 1865 жылғы 4 қарашада АҚШ армиясынан кетіп, 30 қарашада Мексикаға мексика армиясына көмектесу үшін оралды. Хуарез үкіметі Уоллеске қызметі үшін 100 000 доллар төлеймін деп уәде бергенімен, ол 1867 жылы көп қарызбен АҚШ-қа қайтып келді. Соғыстан кейін Уоллес АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің Индиана бөлімінің мүшесі болды.
On January 22, 1865, Grant ordered Wallace to the Rio Grande in southern Texas to investigate Confederate military operations in the area. Although Wallace was not officially authorized to offer terms, he did discuss proposals for the surrender of the Confederate troops in the Trans Mississippi Department. Wallace provided Grant with copies of his proposals and reported on the negotiations, but no agreement was made. Before returning to Baltimore, Wallace also met with Mexican military leaders to discuss the U. S. government's unofficial efforts to aid in expelling Maximilian's French occupation forces from Mexico. Following President Lincoln's death on April 15, 1865, Wallace was appointed to the military commission that investigated the Lincoln assassination conspirators. The commission, which began in May, was dissolved on June 30, 1865, after all eight conspirators were found guilty. In mid August 1865, Wallace was appointed head of an eight member military commission that investigated the conduct of Henry Wirz, the Confederate commandant in charge of the South's Andersonville prison camp. The court martial which took nearly two months, opened on August 21, 1865. At its conclusion Wirz was found guilty and sentenced to death. On April 30, 1865, Wallace had accepted an offer to become a major general in the Mexican army, but the agreement, which was contingent upon his resignation from the U. S. Army, was delayed by Wallace's service on the two military commissions. Wallace tendered his resignation from the U. S. Army on November 4, 1865, effective November 30, and returned to Mexico to assist the Mexican army. Although the Juárez government promised Wallace $100,000 for his services, he returned to the United States in 1867 in deep financial debt. After the war, Wallace became a companion of the Indiana Commandery of the Military Order of the Loyal Legion of the United States.
Саяси және дипломатиялық мансап
Уоллес 1867 жылы Индианаға заңгерлікпен айналысу үшін оралды, бірақ бұл мамандық оған ұнаған жоқ, сондықтан ол саясатқа қатысты. Уоллес Конгресске депутат болуға екі рет (1868 және 1870 жылдары) тырысты, бірақ сәтті болмады, сондай-ақ 1876 жылғы сайлауда республикалық партияның президенттік үміткері Рутерфорд Б. Хейзді қолдады. Оның саяси қолдауының құрметі ретінде Хейс Уоллесті Нью-Мексико территориясының губернаторы етіп тағайындады, ол 1878 жылдың тамызынан 1881 жылдың наурызына дейін қызмет етті. 1881 жылдың наурызында республикалық президент Джеймс А. Гарфилд Уоллесті Константинопольдегі АҚШ-тың Османдық империясындағы елшісі қызметіне тағайындады. Уоллес 1885 жылға дейін осы қызметте болды.
Wallace returned to Indiana in 1867 to practice law, but the profession did not appeal to him, and he turned to politics. Wallace made two unsuccessful bids for a seat in Congress (in 1868 and 1870), and supported Republican presidential candidate Rutherford B. Hayes in the 1876 election. As a reward for his political support, Hayes appointed Wallace as governor of the New Mexico Territory, where he served from August 1878 to March 1881. His next assignment came in March 1881, when Republican president James A. Garfield appointed Wallace to an overseas diplomatic post in Constantinople as U. S. Minister to the Ottoman Empire. Wallace remained in this post until 1885.
Жаңа Мексиканың аумақтық губернаторы
Уоллес 1878 жылдың 29 қыркүйегінде Санта-Феге келді, ол заңсыздық пен зорлық-зомбылық, саяси жемқорлық кезінде Нью-Мексико территориясының губернаторы қызметін бастады. Уоллес Нью-Мексикодағы Линкольн округі соғысын, округ тұрғындары арасындағы қақтығысты және зорлық-зомбылықты шешуге тырысты, сондай-ақ аймақтық қоныс аударушыларға жасалған апачи шабуылдарын тоқтатуға күш салды. 1880 жылы Санта-Федегі Губернаторлар сарайында тұрып, Уоллес «Бен-Хур: Мәсіх туралы әңгіме» атты қолжазбасын аяқтады. 1879 жылдың 1 наурызында Линкольн округінде тәртіп орнатуға жасалған бұрынғы әрекеттер сәтсіз аяқталғаннан кейін, Уоллес жергілікті кісі өлтіруге жауаптыларды қамауға бұйрық берді. Күдіктілердің бірі – Уильям Генри Маккарти кіші (William Henry McCarty Jr.) (әрі қарай Уильям Х. Бонни), көбінесе «Билли Кид» деп танылған. 1879 жылдың 17 наурызында Уоллес Линкольн округінің адвокаты Хьюстон Чапманның өліміне куә болған Боннимен құпия кездесті. Уоллес оның Чапманның қылмыскерлеріне қарсы сотта куәлік беруін қалады, ал Бонни Уоллестен өзінің жауларынан қорғау және бұрынғы қылмыстары үшін кешірім сұрады. Кездесу кезінде екеуі Боннидің бұрынғы жасаған қылмыстары үшін толық кешірім алу үшін ақпарат беруші болуына келісті. Уоллес Кидке «барлық құқық бұзушылықтарың үшін кешірім алып, еркін шығасың» деген уәде берді. 20 наурызда Бонни Чапманның өліміне қатысқандарға қарсы үлкен қазылар алдында куәлік беруге келісті. Уоллес «жалған» тұтқындауды және Бонниді жергілікті түрмеде ұстауды ұйымдастырды, оның қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін. Бонни 14 сәуірде келісілгендей сотта куәлік берді. Алайда, жергілікті прокурор Уоллес жасаған келісімді бұзды және заңсызды босатудан бас тартты. 2010 жылдың 31 желтоқсанында, өкілінің соңғы күнінде, Нью-Мексиконың губернаторы Билл Ричардсон Боннидің жақтастарынан кешірім сұраудан бас тартты, себебі Уоллестің кешірім туралы уәдесіне байланысты «нақты дәлелдердің жетіспеуі және тарихи түсініксіздік» болды. Уоллес және Гарретттің ұрпақтары кешірімге қарсы болғандардың арасында болды.
Wallace arrived in Santa Fe on September 29, 1878, to begin his service as governor of the New Mexico Territory during a time of lawless violence and political corruption. Wallace was involved in efforts to resolve New Mexico's Lincoln County War, a contentious and violent disagreement among the county's residents, and tried to end a series of Apache raids on territorial settlers. In 1880, while living at the Palace of the Governors in Santa Fe, Wallace also completed the manuscript for Ben Hur: A Tale of the Christ. On March 1, 1879, after previous efforts to restore order in Lincoln County had failed, Wallace ordered the arrest of those responsible for local killings. One of the outlaws was William Henry McCarty Jr. (alias William H. Bonney), better known as Billy the Kid. On March 17, 1879, Wallace secretly met with Bonney, who had witnessed the murder of a Lincoln County lawyer named Huston Chapman. Wallace wanted him to testify in the trial of Chapman's accused murderers, but Bonney wanted Wallace's protection from his enemies and amnesty for his earlier crimes. During their meeting, the pair arranged for Bonney to become an informant in exchange for a full pardon of his previous crimes. Wallace supposedly assured the Kid that he would be "scot free with a pardon in your pocket for all your misdeeds." On March 20 Bonney agreed to provide grand jury testimony against those involved in Chapman's murder. Wallace arranged for a "fake" arrest and Bonney's detention in a local jail to assure his safety. Bonney testified in court on April 14, as agreed. However, the local district attorney revoked Wallace's bargain and refused to set the outlaw free. On December 31, 2010, on his last day in office, then Governor Bill Richardson of New Mexico declined a pardon request from Bonney's supporters, citing a "lack of conclusiveness and the historical ambiguity" over Wallace's promise of amnesty. Descendants of Wallace and Garrett were among those who opposed the pardon.
Осман империясындағы АҚШ дипломаты
1881 жылғы 19 мамырда Уоллес Осман империясының Константинопольдегі (қазіргі Стамбул, Түркия) АҚШ министрі болып тағайындалды. Уоллес дипломатиялық қызметте 1885 жылға дейін қалды және Сұлтан Абдул Хамид II-нің сенімді досы атанды. Түрік және британ үкіметтері арасында Мысырды бақылау мәселесі бойынша дағдарыс туғанда, Уоллес сұлтан мен британ елшісі Лорд Дафферин арасында делдалдық қызмет атқарды. Уоллестің күш-жігері нәтиже бермесе де, ол өз еңбегі үшін құрмет пен АҚШ дипломатиялық қызметінде жоғарылауға қол жеткізді. 1883 жылы "Хаватзелет" газетінде Уоллеске арналған "Америкалық, бірақ зұлымдыққа ұшыраған" деген мақала жарияланды (XIII. № 6). Бұл мақала газеттің жабылуына және редакторы Израиль Дов Фрумкиннің Константинопольден Иерусалимнің Мутасаррифаты пашасына жіберілген бұйрық бойынша қырық бес күнге қамалуына себеп болды. Мақалаға себеп болған оқиға – Уоллестің өтінішімен Иерусалим пашасының еврей хатшысы және аудармашысы Джозеф Кригердің қызметтен босатылуы болды. Уоллес Кригердің оны лауазымына лайық құрметпен қабылдамағанын айтты және болған кемшілік үшін кешірім сұраудан бас тартты. "Хаватзелет" бұл істің бастамашысы Уоллес қолдаған миссионерлер екенін мәлімдеді. Дипломатиялық міндеттерімен қатар, АҚШ азаматтарын қорғау және аймақтағы АҚШ сауда құқықтарын сақтаумен айналысқан Уоллес, сонымен қатар саяхаттауға және тарихи зерттеулер жүргізуге уақыт тапты. Уоллес Иерусалимге және оның төңірегіне сапар шекті, бұл жерлер оның бұрынғы "Бен-Хур" романының оқиға орыны болды, сондай-ақ "Индияның принці" немесе "Константинополь неге құлдырады" романы үшін Константинопольде зерттеулер жүргізді, оның жазуын 1887 жылы бастады. Демократтық партиядан президенттікке кандидат болған Гровер Кливлендтің сайлануы Уоллестің саяси тағайындалуын аяқтады. Ол 1885 жылғы 4 наурызда АҚШ дипломатиялық қызметінен кетті. Сұлтан Уоллестің Осман империясында жұмысын жалғастыруын қалап, тіпті оған Англияда немесе Францияда Осман мүдделерін өкілдік етуді ұсынды, бірақ Уоллес бас тартты және Кроуфордсвиллге қайтып оралды.
On May 19, 1881, Wallace was appointed U. S. Minister to the Ottoman Empire in Constantinople (present day Istanbul, Turkey). Wallace remained at the diplomatic post until 1885, and became a trusted friend of Sultan Abdul Hamid II. When a crisis developed between the Turkish and British governments over control of Egypt, Wallace served as an intermediary between the sultan and Lord Dufferin, the British ambassador. Although Wallace's efforts were unsuccessful, he earned respect for his efforts and a promotion in the U. S. diplomatic service. In 1883, an editorial aimed at Wallace appeared in the newspaper Havatzelet (xiii. No. 6) titled "An American and yet a Despot". The editorial caused the Havatzelet to be suspended and its editor Israel Dov Frumkin to be imprisoned for forty five days by order from Constantinople, directed to the pasha of the Mutasarrifate of Jerusalem. The incident that led to the editorial was the dismissal, made at Wallace's request, of Joseph Kriger, the Jewish secretary and interpreter to the pasha of Jerusalem. Wallace complained that Kriger had failed to receive him with the honor due to his rank, and refused to issue any apology for the alleged shortcoming. Havatzelet claimed that the proceeding was instigated by missionaries, whom Wallace strongly supported. In addition to Wallace's diplomatic duties, which included protection of U. S. citizens and U. S. trade rights in the area, Wallace found time to travel and do historical research. Wallace visited Jerusalem and the surrounding area, a setting in his previous novel, Ben Hur, and did research in Constantinople, the locale for The Prince of India; or, Why Constantinople Fell, which he began writing in 1887. The election of Grover Cleveland, the Democratic candidate for president, ended Wallace's political appointment. He resigned from the U. S. diplomatic service on March 4, 1885. The sultan wanted Wallace to continue to work in the Ottoman Empire, and even made a proposal to have him represent Ottoman interests in England or France, but Wallace declined and returned home to Crawfordsville.
Жазушылық мансап
Уоллес өзінің өмірбаянында заңгерлік оқудан ауытқу үшін жазумен айналысқанын мойындады. Бірнеше кітап жазғанымен, Уоллес ең белгілі туындысы – «Бен-Хур: Мәсіх туралы әңгіме» (1880) тарихи оқиғалық романы болды, ол оны автор ретінде танымал етті. 1843 жылы Уоллес өзінің алғашқы романы «Әділ Құдайды» жаза бастады, бірақ ол тек 1873 жылы жарияланды. Кортестің Мексиканы басып алуын орталық тақырып еткен бұл танымал тарихи роман Уильям Х. Прескотттың «Мексиканы басып алу тарихы» еңбегіне негізделген. Уоллестің кітабы алғашқы жылы жеті мың дана сатылды. Уоллес автор ретінде танымал болғаннан кейін, оның сатылымы келесі романдары жарық көргеннен кейін де арта түсті. Уоллес өзінің екінші және ең танымал романы «Бен-Хурдың» қолжазбасын Кроуфордсвиллде бос уақытында жазды және оны Санта-Феде, Нью-Мексико аумақтық губернаторы болып қызмет еткенде аяқтады. «Бен-Хур» – кек алу мен құтқарылу туралы оқиға, ол Яһуда Бен-Хур есімді еврей дворянының көзқарасынан баяндалады. Уоллес кітапты жазу алдында Киелі жерге бармағандықтан, 1873 жылы Вашингтондағы Конгресс кітапханасында аймақтың географиясымен және тарихымен танысу үшін зерттеулер жүргізді. «Бен-Хур» Уоллеске байлық әкеліп, оны танымал автор ретінде бекітті. Кітаптың сатылымы алғашында баяу болды – жарық көргеннен кейін алғашқы жеті айда бар болғаны 2800 дана сатылды, бірақ ол әлемдік оқырмандар арасында танымал болды. 1886 жылға қарай ол Уоллеске жылдық 11 000 доллар (2015 жылғы шамамен 290 000 доллар) авторлық төлем түсірді. 1889 жылы Harper and Brothers 400 000 данасын сатты және кітап бірнеше тілге аударылды. 1900 жылы «Бен-Хур» 19 ғасырдың ең көп сатылған американдық романы атанды, Гарриет Бичер Стоудың «Том ағаның қалыбы» романын басып өтті. «Адамзат тарихы» журналының редакторы Эми Лифсон оны 19 ғасырдың ең ықпалды христиан кітабы деп атады, сондай-ақ ол сахнаға қойылып, бірнеше фильмге түсірілді. Тарихшы Виктор Дэвис Хансон «Бен-Хур» Уоллестің өмірінен, әсіресе Шилодағы тәжірибесінен және оның беделіне тигізген зиянынан шабыт алғанын айтты. Кітаптың басты кейіпкері Яһуда Бен-Хур қазақстандық жоғары шенді римдік қолбасшыға екі жарақат келтіреді, осыдан кейін ол және оның отбасы қиындықтар мен жалақорлыққа ұшырайды. Уоллес келесі романдар мен өмірбаяндар жазды, бірақ «Бен-Хур» оның ең маңызды еңбегі болып қала берді. Уоллес «Индияның ханзадасы» немесе «Константинополь неге құлады» (1893) романын өзінің ең жақсы туындысы деп санады. Ол сондай-ақ президент Бенджамин Харрисонның өмірбаянын, оның әріптесі және Азамат соғысының генералы, сондай-ақ «Малькатунның құдайы» (1898) поэмасын жазды. Уоллес 1905 жылы қайтыс болғанда өзінің өмірбаянын жазып жатқан еді. Оның әйелі Сьюзан оны Кроуфордсвиллден келген тағы бір жазушы Мэри Ханна Кроуттың көмегімен аяқтады. Ол 1906 жылы қайтыс болғаннан кейін жарық көрді.
Wallace confessed in his autobiography that he took up writing as a diversion from studying law. Although he wrote several books, Wallace is best known for his historical adventure story, Ben Hur: A Tale of the Christ (1880), which established his fame as an author. In 1843, Wallace began writing his first novel, The Fair God, but it was not published until 1873. The popular historical novel, with Cortez's conquest of Mexico as its central theme, was based on William H. Prescott's History of the Conquest of Mexico. Wallace's book sold seven thousand copies in its first year. Its sales continued to rise after Wallace's reputation as an author was established with the publication of subsequent novels. Wallace wrote the manuscript for Ben Hur, his second and best known novel, during his spare time at Crawfordsville, and completed it in Santa Fe, while serving as the territorial governor of New Mexico. Ben Hur, an adventure story of revenge and redemption, is told from the perspective of a Jewish nobleman named Judah Ben Hur. Because Wallace had not been to the Holy Land before writing the book, he began research to familiarize himself with the area's geography and its history at the Library of Congress in Washington, D. C., in 1873. Ben Hur made Wallace a wealthy man and established his reputation as a famous author. Sales were slow at first; only 2,800 copies were sold in the first seven months after its release, but the book became popular among readers around the world. By 1886, it was earning Wallace about $11,000 in annual royalties (equivalent to $290,000 in 2015 dollars), By 1889, Harper and Brothers had sold 400,000 copies and the book had been translated into several languages. In 1900, Ben Hur became the best selling American novel of the 19th century, surpassing Harriet Beecher Stowe's Uncle Tom's Cabin. Amy Lifson, an editor for Humanities, identified it as the most influential Christian book of the 19th century. and had been adapted for the stage and several motion pictures. One historian, Victor Davis Hanson, has argued that Ben Hur drew from Wallace's life, particularly his experiences at Shiloh, and the damage it did to his reputation. The book's main character, Judah Ben Hur, accidentally causes injury to a high ranking Roman commander, for which he and his family suffer tribulations and calumny. Wallace wrote subsequent novels and biographies, but Ben Hur remained his most important work. Wallace considered The Prince of India; or, Why Constantinople Fell (1893) as his best novel. He also wrote a biography of President Benjamin Harrison, a fellow Hoosier and Civil War general, and The Wooing of Malkatoon (1898), a narrative poem. Wallace was writing his autobiography when he died in 1905. His wife Susan completed it with the assistance of Mary Hannah Krout, another author from Crawfordsville. It was published posthumously in 1906.
Кейінгі жылдар
Уоллес Осман империясынан оралғаннан кейін де жазуын жалғастырды. Ол сонымен қатар бірнеше өзінің өнертабыстарын патенттеді, Индианаполисте жеті қабатты пәтер үйін салды, ол «Блэчерн» деп аталды, және Кроуфордсвиллдегі үйінде жеке кабинет үшін жоспарлар жасады. Уоллес ардагерлер ұйымдарында белсенді болып қатысты, соның ішінде Чикамауга шайқасы алаңының ашылуына арналған сөз жазды. Уоллес «жан дүнием үшін ләззат үйі» деп сипаттаған, жазуға арналған кабинеті оның жеке тынығу орны болды. Бұл мүлік қазір музей ретінде жұмыс істейді және көпшілікке ашық. Уоллес кабинетінің екі жағына ор қазып, артқы жабдықтағы верандадан және қону алаңынан балық аулауға болатын етіп жасады. Қыс айларында ол кабинетінің жертөлесіндегі көмір пешін жағып, терезеден балық аулар еді. Балық аулауды өте жақсы көргендіктен, ол арнайы саяхатшыларға арналған балық аулау таяғын ойлап тауып, патенттеді. Бірнеше жылдан кейін ол орды құрғатып жіберді, себебі ол кабинеттің негізіне кері әсер ететінін байқады және немерелері мен көрші балалар суға түсіп кетпесін деп уайымдады. 1898 жылдың 5 сәуірінде, испан-американ соғысы басталғанда, жетпіс бір жастағы Уоллес әскер жинап, оған жетекшілік етуге ұсыныс жасады, бірақ соғыс басқармасы бас тартты. Одан кейін ол жергілікті жұмылдыру кеңсесіне барып, қарапайым солдат ретінде тіркелуге тырысты, бірақ оның жасының кесірінен қайтадан қабылданбады. Уоллес Шило шайқасындағы қызметі кейінгі өмірінде де оны мазалап келді. Бұл тақырып кітаптарда, журналдарда, памфлеттерде, сөздерде және жеке хаттарда талқыланды. Уоллес 1894 жылы Шилодағы ардагерлер кездесуіне қатысты, ол 1862 жылдан бері алғаш рет оралды және 3-ші дивизияның ардагерлерімен бірге шайқас алаңына саяхат жасады. Ол 1901 жылы Шилоға соңғы рет келді, ол Шило шайқасы комиссиясының тарихшысы Дэвид У. Рид және басқалармен бірге шайқас алаңын аралап көрді. Уоллес өзінің естеліктерінің қолжазбасын толық аяқтамай дүниеден озды, сондықтан ол шайқас туралы соңғы есебін қайта қарастыра ма, жоқ па, белгісіз.
Wallace continued to write after his return from the Ottoman Empire. He also patented several of his own inventions, built a seven story apartment building in Indianapolis, the Blacherne, and drew up plans for a private study at his home in Crawfordsville. Wallace remained active in veterans groups, including writing a speech for the dedication of the battlefield at the Chickamauga. Wallace's elaborate writing study, which he described as "a pleasure house for my soul", served as his private retreat. The property is operated as a museum, open to the public. Wallace had a moat on two sides of the Study and stocked it so he could fish from the back porch and a landing. In winter, he would fire up the coal furnace in the Study basement and fish from the windows. He loved fishing so much he invented and patented a special traveler's fishing pole. After just a few years he had the moat drained as it was negatively affecting the Study foundation and he worried about his grandchildren and neighborhood children falling into the water. On April 5, 1898, at the outbreak of the Spanish–American War, Wallace, at age seventy one, offered to raise and lead a force of soldiers, but the war office refused. Undeterred, he went to a local recruiting office and attempted to enlist as a private, but was rejected again, presumably because of his age. Wallace's service at the battle of Shiloh continued to haunt him in later life. The debate persisted in book publications, magazine articles, pamphlets, speeches, and in private correspondence. Wallace attended a reunion at Shiloh in 1894, his first return since 1862, and retraced his journey to the battlefield with veterans from the 3rd Division. He returned to Shiloh for a final time in 1901 to walk the battlefield with David W. Reed, the Shiloh Battlefield Commission's historian, and others. Wallace died before the manuscript of his memoirs was fully completed, and it is unknown whether he would have revised his final account of the battle.
Өлім
Уоллес 1905 жылдың 15 ақпанында Кроуфордсвиллдегі үйінде атрофиялық гастриттен қайтыс болды. Ол жетпіс жеті жасқа толыпты.
Wallace died at home in Crawfordsville, on February 15, 1905, of atrophic gastritis. He was seventy seven years old.
Мұра мен құрмет
Уоллес көптеген қызығушылықтары бар, өмір бойы оқиғалар іздеген, жанкешті, өзіне сенімді адам болған. Ол сондай-ақ шыдамсыздыққа бейім және жеке сынға, әсіресе Шило шайқасындағы басқару шешімдеріне қатысты сынға аса сезімтал болған. Заң және саясаттағы мансабымен қатар, әскери және дипломатиялық қызметте де болған Уоллес, ең ірі жетістігін романист ретінде жеткізді, әсіресе ең көп сатылған «Бен-Хур» библиялық романы арқылы танымал болды. Уоллес қайтыс болғаннан кейін Индиана штаты АҚШ Капитолийіндегі Ұлттық мүсіндер залы үшін әскери форма киген Уоллестің мәрмәр мүсінін жасауды мүсінші Эндрю О’Коннорға тапсырды. Мүсін ашу рәсімі 1910 жылдың 11 қаңтарында өтті. Уоллес – бұл залға орналастырылған жалғыз романист. Лью Уоллес атындағы орта мектеп 1926 жылы Индиана штатының Гэри қаласында, 45-ші даңғылдың 415-ші үйінде ашылды. 2014 жылдың 3 маусымында Гэри қалалық мектеп кеңесі 4-ке 2 дауыспен Лью Уоллес және тағы бес мектепті жабу туралы шешім қабылдады. Франклин қаласында, Индиана штатында, масондық үйінде «Генерал Льюис Уоллес» №2019 ложасы құрылды.
Wallace was a man of many interests and a lifelong adventure seeker, who remained a persistent, self confident man of action. He was also impatient and highly sensitive to personal criticisms, especially those related to his command decisions at Shiloh. Despite Wallace's career in law and politics, combined with years of military and diplomatic service, he achieved his greatest fame as a novelist, most notably for his best selling biblical tale, Ben Hur. Following Wallace's death, the State of Indiana commissioned the sculptor Andrew O'Connor to create a marble statue of Wallace dressed in a military uniform for the National Statuary Hall Collection in the U. S. Capitol. The statue was unveiled during a ceremony held on January 11, 1910. Wallace is the only novelist honored in the hall. Lew Wallace High School opened in 1926 at 415 West 45th Avenue in Gary, Indiana. On June 3, 2014, the Gary School Board voted 4 to 2 to close Lew Wallace, along with five other schools. A Knights of Pythias lodge was established in Franklin, Indiana at the Masonic Home to be known as the General Lewis Wallace Lodge #2019.
Танымал мәдениет
USL Индианаполистегі «Инди-Елвен» командасы Азамат соғысы кезінде Одақ армиясы үшін күрескен Индиана штатының 11-ші еріктілер полкіне құрмет көрсетеді. Команданың атын табу идеясы Индиана соғыс мұражайының коллекция менеджері Донна Шминкке тиесілі. Команда шенеуніктері Индиана тарихымен байланысты команда атын сұрағанда, ол полковник Лью Уоллес бастауымен батырлықпен соғысқан полк құрметіне «Он бірінші» деген атауды ұсынды.
USL Indianapolis based team The Indy Eleven pays homage to the 11th Regiment of Indiana Volunteers, which fought for the Union Army during the Civil War. The inspiration for the name came from Donna Schmink, the Collection Manager at the Indiana War Museum, who, when asked by team officials for ideas on a team name connected to Indiana history, suggested "the Eleventh" in honor of the regiment that valiantly fought under the initial direction of Colonel Lew Wallace.
Кино және теледидар
Франк Райхер (тітсіз) – «Билли Кид» (1930) фильміндегі генерал Лью Уоллес рөлінде. Бертон Черчилль – «Үлкен шабуыл» (1932) фильміндегі губернатор Уоллес рөлінде. Джо Кинг (актер) (тітсіз) – «Заңнан тыс жер» (1937) фильміндегі губернатор Лью Уоллес рөлінде. Роберт Х. Баррат – «Техастан келген бала» (1950) фильміндегі генерал Лью Уоллес рөлінде. Клод Страуд – «Мен Билли Кидті аттым» (1950) фильміндегі генерал Лью Уоллес – Нью-Мексико губернаторы рөлінде. Отис Гарт (тітсіз) – «Заң және Билли Кид» (1954) фильміндегі губернатор Лью Уоллес рөлінде. Ралф Муди – «Қаладағы таңғажайып әйел» (1955) фильміндегі генерал Лью Уоллес рөлінде. Роберт Уорвик – «Law of the Plainsman» (телесериал) сериалының «Амнестия» эпизодында (1960 жылдың 7 сәуірінде көрсетілді) губернатор Уоллес рөлінде. Камерон Митчелл – «Андерсонвилл соты» (ТВ) телефильміндегі генерал Лью Уоллес рөлінде, 1970 жылдың 17 мамырында көрсетілді; сол аттас 1959 жылғы Бродвей пьесасының бейімделуі. Джейсон Робардс – «Пат Гаррет және Билли Кид» (1973) фильміндегі губернатор Уоллес рөлінде. Рене Обержонуа – «Longarm» (телефильм, 1988) фильміндегі губернатор Лью Уоллес рөлінде. Вилфорд Бримли – «Билли Кид» (TNT фильмі, 1989) фильміндегі губернатор Лью Уоллес рөлінде. Скотт Уилсон – «Жас қарулар II» (1990) фильміндегі губернатор Льюис Уоллес рөлінде. Брайан Меррик – «Тағдырдан шегіну жоқ: Вашингтонды құтқарған шайқас» (2006 жылғы бейнежазба) фильміндегі генерал Лью Уоллес рөлінде.
Frank Reicher (uncredited) as General Lew Wallace in the film Billy the Kid (1930). Berton Churchill as Gov. Wallace in The Big Stampede (1932). Joe King (actor) (uncredited) as Governor Lew Wallace in Land Beyond the Law (1937). Robert H. Barrat as General Lew Wallace in The Kid from Texas (1950). Claude Stroud as Gen. Lew Wallace – New Mexico Governor in I Shot Billy the Kid (1950). Otis Garth (uncredited) as Gov. Lew Wallace in The Law vs. Billy the Kid (1954). Ralph Moody as Gen. Lew Wallace in Strange Lady in Town (1955). Robert Warwick as Governor Wallace in Law of the Plainsman (TV series), episode "Amnesty" (aired April 7, 1960). Cameron Mitchell as General Lew Wallace in The Andersonville Trial (TV), which aired May 17, 1970; an adaptation of the 1959 Broadway play by the same name. Jason Robards as Governor Wallace in Pat Garrett and Billy the Kid (1973). René Auberjonois as Gov. Lew Wallace in Longarm (TV film, 1988). Wilford Brimley as Gov. Lew Wallace in Billy the Kid (TNT film, 1989). Scott Wilson as Governor Lewis Wallace in the film Young Guns II (1990). Brian Merrick as Gen. Lew Wallace in No Retreat from Destiny: The Battle That Rescued Washington (2006 video).
Романдар
Әділ Құдай; немесе, "Цзиннің соңғысы: Мексиканы жаулап алу туралы әңгіме" (Бостон: Джеймс Р. Осгуд және компания, 1873). Бен-Хур: Мәсіх туралы әңгіме (Нью-Йорк: Харпер және Бауырлар, 1880). Бен-Хурдан "Бірінші Рождество" (Нью-Йорк: Харпер және Бауырлар, 1899). Мәсіхтің бала кезі (Нью-Йорк: Харпер және Бауырлар, 1888). Үндістанның ханзадасы; немесе, Константинополь неге құлады (Нью-Йорк: Харпер және Бауырлар, 1893). Екі томдық.
The Fair God; or, The Last of the 'Tzins: A Tale of the Conquest of Mexico (Boston: James R. Osgood and Company, 1873.) Ben Hur: A Tale of the Christ (New York: Harper and Brothers, 1880.) The First Christmas from Ben Hur (New York: Harper and Brothers, 1899.) The Boyhood of the Christ (New York: Harper and Brothers, 1888.) The Prince of India; or, Why Constantinople Fell (New York: Harper and Brothers, 1893.) Two volumes.
Өлең
14 әннен тұратын Малкатунға жасалған құдалық (Нью-Йорк: Харпер және Бауырлар, 1898.)
The Wooing of Malkatoon in 14 Cantos (New York: Harper and Brothers, 1898.)
Ойнаңыз
Коммод: Тарихи пьеса (Кроуфордсвилл, Индиана: автордың жеке басылымы, 1876 ж.). Сол жылы қайта қаралып, қайта жарияланды.
Commodus: An Historical Play (Crawfordsville, IN: privately published by the author, 1876.) Revised and reissued in the same year.
Шығармашылық емес
Генерал Бен Харрисонның өмірі (Филадельфия: Хаббард ағайындылары, 1888.) АҚШ Президенті Бенджамин Харрисонның өмірі мен мемлекеттік қызметі. Франциядағы бұрынғы елші Уайтлоу Ридтің қысқаша өмірбаяны [Мурат Халстадтың] (Филадельфия: Edgewood Publishing Co., 1892). Лью Уоллес: Автобиография (Нью-Йорк: Харпер және Братерс, 1906). Екі томдық.
Life of Gen. Ben Harrison (Philadelphia: Hubbard Brothers, 1888.) Life and Public Services of Hon. Benjamin Harrison, President of the U. S. With a Concise Biographical Sketch of Hon. Whitelaw Reid, Ex Minister to France [by Murat Halstad] (Philadelphia: Edgewood Publishing Co., 1892.) Lew Wallace: An Autobiography (New York: Harper and Brothers, 1906.) Two volumes.
Басқа жұмыстар
Лайти, Шон Чендлер. "Лью Уоллестің құлдырауы мен өрлеуі: Халық мәдениеті арқылы беделділікке қол жеткізу". Магистрлік диссертациясы, Маями университеті, 2005. ohiolink.edu сайтында қолжетімді. Свансбург, Джон. "Лью Уоллестің керемет өмірі: Азамат соғысының батыры және «Бен-Хур» романының авторы", 26 наурыз, 2013, Slate (онлайн журнал). Свансбург, Джон. "Лью Уоллес: Артефакттардағы өмір", 26 наурыз, 2013, Slate (онлайн журнал).
Lighty, Shaun Chandler. "The Fall and Rise of Lew Wallace: Gaining Legitimacy Through Popular Culture." Master's thesis, Miami University, 2005. Available online at ohiolink. edu Swansburg, John. "The Incredible Life of Lew Wallace, Civil War Hero and Author of Ben Hur", March 26, 2013, Slate (on line magazine). Swansburg, John. "Lew Wallace a Life in Artifacts", March 26, 2013, Slate (on line magazine).