Роберт Уилсон: Америкалық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық бейсболшы (1934–2005)

Роберт Эрл Уилсон (туған аты – Эрл Лоуренс Уилсон) (2 қазан 1934 – 23 сәуір 2005) – американдық кәсіби бейсбол ойыншысы, питчер. Ол Майор Лигасы бейсболында (MLB) «Бостон Ред Сокс» (1959–1960, 1962–1966), «Детройт Тайгерс» (1966–1970) және «Сан-Диего Падрес» (1970) командаларында, негізінен бастапқы питчер ретінде, он бір маусым ойнады. Уилсон оң қолмен соқты және лақтырды; ол Луизиана штатының Пончатула қаласында дүниеге келді және Тангипахоа округіндегі Гринвилл Парк орта мектебін бітірді. Өзінің он бір маусымдық MLB мансабында Уилсон 121–109 есебін көрсетті, 1452 страйк аут жасады және 2051 2/3 иннингте 3.69 орташа ұпай жинады.

Мансап

Уилсон кәсіби карьерасын 1953 жылы қақпашы ретінде бастады, бірақ келесі жылы питчерге ауысты. 183 см (2 м) бойы, салмағы белгілі бір питчер, слайдерлер мен жылдам доптарға тәуелді болған Уилсон 1959 жылғы 28 шілдеде «Ред Сокс» командасымен үлкен лигадағы тұңғыш рет қара нәсілді питчер ретінде дебют жасады. 1962 жылғы 26 маусымда «Фенуэй Парк» стадионында Уилсон «Лос-Анджелес Энджелс» командасын 2:0 есебімен ұтты және «Бо Белински» питчерінен соққан хоум-ранымен өз өзіне көмектесті (Белински де сол жылы 5 мамырда но-хиттер жасаған питчер еді). «Уэс Феррелл» (1931), «Джим Тобин» (1944) және «Рик Уайз» (1971) – бір ойында хоум-ран соққан үш питчер (үшіншісі но-хиттер жасаған ойында екі хоум-ран соқты). Сондай-ақ, Уилсон Америка лигасында но-хиттер жасаған алғашқы қара нәсілді ойыншы атанды. Бес маусымда Уилсон «Бостон» үшін 45 ойын жеңіп, 1963 жылы 13 жеңіске жетті. 1966 жылғы маусым ортасында «Детройт Тайгерс» командасына ауыстырылып, 18-11 есебімен аяқтады, 200 страйк-аутпен және 3.07 ERA көрсеткішімен карьералық рекорд жасады. Оның ең табысты маусымы 1967 жылы болды, ол 22 ойын жеңіп, «Джим Лонборгпен» бірге Америка лигасының көшбасшысы атанды. 1968 жылғы әлем чемпионатына қатысып, «Тайгерс» командасы «Сент-Луис Кардиналс» командасын жеті ойында жеңген кезде, Уилсон 31 ойын жеңімпазы «Денни Маклейн» және серияда үш ойын жеңген «Микки Лолич» қатарындағы бастапқы құрамда болды. Уилсон «Тайгерс» үшін үшінші ойынды бастады (және ұтылды). Уилсон питчерлік шеберлігімен қатар, хоум-ран соғу қабілетімен де танымал болды. Бастапқыда қақпашы болған Уилсон 1953 жылы питчерге ауысты. «Элиас Спорт Бюросының» мәліметінше, Уилсон карьерасында 35 хоум-ран соқты: 33-і питчер ретінде, екеуі резервтік ойыншы ретінде, екеуі бір ойында (1965), ал жетіуі бір маусымда екі рет, 740 соққыда. Ол 144 соққы жинап, .195 batting average көрсетті, 95 рет базадан өтіп, 111 RBI және 67 базадан өтуге мүмкіндік алды. «ESB» мәліметінше, питчерлер арасында «Уэс Феррелл» (37 HR), «Боб Лемон» және «Уоррен Спан» (әрқайсысы 35) және «Ред Раффинг» (34) одан көп хоум-ран соққан. 1970 жылы Уилсон «Сан-Диего Падрес» командасына жіберілді және маусым соңында карьерасын аяқтады.

Wilson began his professional career as a catcher in 1953, but converted pitching the following year. A 6 feet (2 m), pound pitcher who relied on sliders and fastballs, Wilson made his Major League debut with the Red Sox on July 28, 1959, as their first black pitcher. On June 26, 1962, at Fenway Park, Wilson no hit the Los Angeles Angels 2–0 and helped his own cause with a home run off Bo Belinsky—himself a no hit pitcher earlier that year, on May 5. (Wes Ferrell in 1931, Jim Tobin in 1944 and Rick Wise in 1971 are the only three other no hit pitchers to homer in the same game; the latter of the three hit two home runs in pitching his no hitter.) Wilson also became the first black major leaguer to pitch an American League no hitter. In five plus seasons, Wilson won 45 games for Boston with a high of 13 victories in 1963. He was traded to the Detroit Tigers in the 1966 midseason, and finished with a combined 18–11 record, a career high in strikeouts with 200, and a 3.07 ERA. His most productive season came in 1967, with a career high 22 wins, tying Jim Lonborg for the American League lead. In the 1968 World Series, when the Tigers defeated the St. Louis Cardinals in seven games, Wilson was part of a starting rotation which included 31 game winner Denny McLain and Mickey Lolich, who won three games in the Series. Wilson started (and lost) Game 3 for the Tigers. Wilson was known as much for his home run power as he was for his pitching. Originally a catcher, Wilson switched to pitching in 1953. According to the Elias Sports Bureau, Wilson hit 35 home runs in his career: 33 as a pitcher, two as a pinch hitter, two in one game (1965), and seven in a season twice, in 740 at bats. He collected 144 hits for a .195 batting average with 95 runs, 111 RBI and drew 67 bases on balls. Only Wes Ferrell (37 HRs), Bob Lemon and Warren Spahn (35 each) and Red Ruffing (34) hit more home runs as pitchers, according to ESB. Wilson was sent to the San Diego Padres in 1970, finishing his career at the end of the season.

Ойын-сауық мансабынан кейін

Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Уилсон автокөлік бөлшектерін шығаратын компания құрды. Ол сонымен қатар 1980-жылдары және, мүмкін, 1990-жылдардың басында Флорида штатының Корал-Спрингс қаласындағы Корал-Спрингс орта мектебінде дене шынықтыру пәнінің мұғалімі және баскетбол командасының жаттықтырушысы болып жұмыс істеді. Уилсон 2005 жылдың 23 сәуірінде Мичиган штатының Саутфилд қаласындағы үйінде ауыр жүрек талмасынан кенеттен қайтыс болды. Ол Детройттегі Вудлон зиратына жерленді.