Шығыс Гринстед теміржол станциясы: Тарих және қазіргі жағдай

Кіріспе

Батыс Суссекстегі теміржол станциясы, Англия.

Шығыс Гринстед теміржол станциясы – Англияның оңтүстігіндегі Окстед желісінің екі оңтүстік терминалының бірі және Батыс Суссекстегі Шығыс Гринстедке қызмет көрсетеді. Бұл станциядан , бірақ пойыздар көбінесе сол жаққа қатынайды. Станцияны Southern басқарады. Бұрын станция екі деңгейге бөлінген: жоғары деңгейлі платформалар Үш көпірден Тунбридж Уэллс орталық желісіне дейін, ал төменгі деңгейлі платформалар Окстед желісі мен Шығыс Гринстедтен Льюс желісіне дейін қызмет көрсеткен. Бүгінде төменгі деңгейдегі платформалар ғана ашық, жоғары деңгейі 1967 жылы Бічинг баяндамасында ұсынылған жабылу бағдарламасының аясында Үш көпірден Ашурст түйіспесіне дейінгі желі жабылған. Bluebell теміржолы станцияның оңтүстігінде үшінші төменгі деңгейлі платформа салған. Bluebell қызметтері 2013 жылы Шеффилд паркіне қарай оңтүстікке қарай жүгіре бастады.

Төмен деңгей

Қазіргі Шығыс Гринстед станциясы қалада салынған төртінші станция. Темір жол келгенге дейін, ең жақын станциялар Оңтүстік-Шығыс темір жолының Редхилл-Тонбридж бағытында және Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолының Брайтон бағытында 6 миль (10 км) қашықтықта орналасқан.

1855 станциясы

Шығыс Гринстедке қызмет көрсеткен алғашқы станция Шығыс Гринстед темір жолымен салынған, оның 6 мильдік (10 км) жалғыз жол желісінің соңғы аялдамасы болды. Ол 1855 жылдың 9 шілдесінде Лондон жолынан Swan Mead-те ашылды, қала орталығына жақын орналасқан, алғашқы пойыз сағат 12:12-де шықты. 3000 фунт стерлингке салынған станцияда осы күнге дейін сақталған құмтастан жасалған басты ғимарат, сондай-ақ ағаштан жасалған жүк және локомотив сарайлары, шифер шатырлары болды. Жүктерге арналған жабдықтар Hailsham темір жол станциясындағыдай сипатталған. Көптеген платформа беттері болған, ал жүк ауласы жоғары жақта орналасқан. Алғашқы станция бастығы Питер Несбит болды, ол 1864 жылдың 10 қыркүйегінде қайтыс болғанға дейін қызметте болды. Бастапқы жолаушылар тасымалы күніне әр бағытта алты пойыз бен жексенбі күндері екі пойызды құрады, пойыздар Шығыс Гринстедтен басталып, сонда аяқталады. Қызмет күтілгеннен асып түсті, сондықтан апта ішінде әр бағыттағы пойыздар саны тоғызға, жексенбіде үшке дейін артты. Жексенбілік қызметтерге деген сұраныс соншалық, Шығыс Гринстедтің пасторы Вудингтон дін қызметкері жолаушыларға "темір жолдың емес, шіркеу қоңырауын тыңдаңдар" деп насихаттайтын діни жазбаларды үлестіру үшін станцияға жиі келіп тұрды. Үш көпірге дейінгі сапар 20 минутқа созылды, ал алғашқы пойыз таңғы сағат 6:55-те шығып, Брайтон негізгі желісі арқылы қосылыс күтіп, 43 минуттан кейін сағат 9:15-те Лондонға жетті. Лондонға жетудің ең жылдам уақыты 1 сағат 15 минутты құрады, бұл сағат 16:00-де шыққан бірінші классқа арналған пойызбен мүмкін болды. 1855 жылдың қыркүйегінен бастап әр бағытта қосымша түстен кейінгі пойыз қосылды. 1862 жылға қарай бұл көрсеткіш әр бағытта тоғызға дейін өсті. Шығыс Гринстедтен Лондонға теміржол бағасы бірінші класс үшін 6 шиллинг, үшінші класс үшін 3 шиллинг болды. Желі бастапқыда Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолымен жылдық 2000 фунт стерлингтік жалдама төлемімен басқарылды, 1865 жылдың қаңтарына дейін ол Шығыс Гринстед темір жолын сатып алды.

1866 станциясы

1862 жылдың тамызында парламент 22 км-ге желіні ұзартуға келісім берді. Ұзарту аймағында Шығыс Гринстед станциясын бірнеше метр солтүстікке, төменгі деңгейге, Лондон жолының батысына қарай көшіру қажет болды, бұл желінің магистраль астынан өтуіне мүмкіндік берді. Станцияға көпірден баспалдақпен түсуге болады. Құрылыс кезінде Шығыс Гринстед округінің жолдарды тексерушісі Сауда кеңесіне станцияға жақындаудың «ыңғайсыз және қауіпті» екендігін, ал атпен келетін вагондарға арналған кіреберіс желі үстіндегі тар көпірде орналасқандығын шағымдады. Сауда кеңесі орналасудың идеалды емес екенін мойындады, бірақ локомотивтердің буы мен түтінінен қорқып, станцияға аттардың қозғалысына қатысты шағымдар түскенше өзгерістер енгізуден бас тартты. Станция ғимараты екі жолды қамтиды, платформа деңгейіндегі жертөледе станция бастығының және портердің бөлмелері орналасқан. Бұрынғы ағаш құрылыстың орнына үлкен кірпіштен жасалған жүк қоймасы салынды, ал ескі станцияның орны жүк ауласына айналды. Жаңа станция 1866 жылдың 1 қазанында ашылды, ал ескі станция сол күні жабылды. Бастапқы жолаушылар тасымалы нашар болды, әр бағытқа бар болғаны алты пойыз қатынайтын, сондай-ақ Шығыс Гринстедтен Үш көпірге дейінгі үш рейстің тоқтатылуына себеп болды. Тунбридж-Уэллске саяхат уақыты бір сағаттан сәл кем болды. 1869 жылы Лондонға жылдық билеттер бірінші класс үшін 32 фунт стерлинг, екінші класс үшін 24 фунт стерлинг тұрды, ал қайта билеттер бірінші класс үшін 9 шиллинг 6 пенни, екінші класс үшін 7 шиллинг 6 пенни және үшінші класс үшін 4 шиллинг 8 пенни болды.

1882 жылғы қайта құру

Шығыс Гринстед станциясы үшінші рет қайта жаңартылуға ие болды, себебі қалаға екі жаңа теміржол келді: Оңтүстіктен Леус және Шығыс Гринстед теміржолы (L&EG) 1882 жылдың 1 тамызында, ал Солтүстіктен Кройдон, Окстед және Шығыс Гринстед теміржолы (CO&EG) 1884 жылдың 10 наурызында. L&EG Үш көпірлік желіге оңтүстіктен тік бұрышпен жақындаса, CO&EG онымен соңғы тұйықтан қосылатын болады. 1866 жылғы станцияны жаңа желілерге бейімдеу және оны ағаштан жасалған немесе ағаш үлгісінде құру мүмкін болмады, себебі бұл LB&SCR компаниясы сатып алуға дайын емес көршілес ағаш қоймасын сатып алуды білдіретін еді. Сондықтан станцияны батысқа қарай жаңадан салу туралы шешім қабылданды. Басты ғимараттар төменгі деңгейдегі платформада орналасқан. Төменгі деңгейлі станция жоғары деңгейлі станцияға тік бұрышта орналасқан және L&EG мен CO&EG желілеріне қызмет көрсету үшін екі платформасы болған. L&EG 1882 жылдың 1 тамызында ашылғаннан бастап 1883 жылдың 14 қазанына дейін пойыздар 1866 жылғы станцияны пайдалануын жалғастырды, себебі жаңа станция әлі салынып жатқан еді, ал тұрғындар ескі станцияны қала орталығына бару үшін ыңғайлырақ деп тапты. 1883 жылдың 15 қазанында жоғары және төменгі деңгейлі станциялар ашылды, ал 1866 жылғы станция жабылды. Ескі станция кейін 1908 жылдың ақпанында бұзылып, 15 фунт стерлингке сатылды. Лондондық жол үстіндегі көпір 1978 жылы Ішкі айналма жолының салынуымен бірге бұзылды. CO&EG 1884 жылдың 10 наурызында қозғалысқа ашылды, әр бағытта төрт пойызбен және Лондон Көпірі мен Окстед арасында әр бағытта төрт Оңтүстік-Шығыс пойызымен қызмет көрсетілді. Жаңа желі Лондонға дейін 6 миль (10 км) қысқа болды, бірақ кейбір жолаушылар Үш көпірден жылдам қызметтер үшін ескі желіні пайдалануын жалғастырды. Басты станция ғимараты L&EG желісіндегі басқа станциялардың сәулеттік стилінде салынды: жоғарғы ағаш қабаты, гипстен жасалған толтыру және кейіннен гүлдік өрнектермен әшекейленген плиткалармен жабылған. Архитектор Томас Майрес, «Королева Анна мектебі» деп аталатын мектептің идеялық авторы, L&EG желісіндегі басқа станциялардың, сондай-ақ Чичестерден Мидхерстке және Эриджден Полегейтке дейінгі тармақтардың дизайнын жасады. Бұл екі деңгейде де аспаздық бөлмелері бар кең құрылыс еді, төменгі деңгейде саяхатшыларға арналған бильярд залы болған. Алкоголь сатуға лицензиясы бар және бұрын Шығыс Гринстедтің «Crown» қонақ үйінің иесі басқарған бөлмелерге жарамды билеттері бар жолаушылар мен теміржол қызметкерлері ғана кіре алатын. Шығыс Гринстед шіркеуінің журналы жаңа станциялардан қалаға дейінгі қашықтыққа наразылық білдірді және оған қосылу үшін жаңа жолдар салынып, кіру жолдары жақсарылатынын үміттенеді. 1885 жылғы Шығыс Гринстед туралы жарияланымда станция «өте кең және ыңғайлы» және «көзге ұнайтын нысан» ретінде сипатталды, «бұталар мен гүлдермен отырғызылған жартастармен» әсемделген. L&EG ашылған кезде локомотив депосы салынғаны болжамды, себебі күнінің алғашқы және соңғы пойызы Шығыс Гринстедтен басталып, сонда аяқтағандықтан, локомотивті қоюға орын қажет болды. Алайда, депо ашылған күні белгісіз. Тіркелген деректерде 1883 жылдың наурыз айында жаңадан құрылған LB&SCR D1 классының 233 нөмірі Handcross локомотиві Шығыс Гринстед депосына бекітілгені көрсетілген. Депо 1894 жылдың соңында жабылды, одан кейін Үш көпірде және Тунбридж Уэллс-Вест қаласында деполар пайда болды. Алайда 1910 жылғы станция жоспарларында су резервуары, су бағанасы және локомотивтік шұңқыр әлі де сақталғаны көрсетілген. Станцияның солтүстік және оңтүстік сигналдық посттары болды; солтүстік пост кейде солтүстікке қарай өтуге пайдаланылды, бірақ 1920 жылдары операция оңтүстік постқа ауыстырылды, ол 1987 жылдың 17 шілдесіне дейін жұмыс істеді. Пост бұзылғаннан кейін желі Окстедтің сигналдық тақтасынан басқарылады.

A third re modelling of East Grinstead station was made necessary by the arrival in the town of two lines: the Lewes and East Grinstead Railway (L&EG) from the south on 1 August 1882, followed by the Croydon, Oxted and East Grinstead Railway (CO&EG) from the north on 10 March 1884. The L&EG would approach the Three Bridges line from the south at a right angle and the CO&EG would make an end on junction with it. It was not possible to enlarge the 1866 station to accommodate the new lines and arrange the new station in the form of a or as this would have meant purchasing the adjoining timber yard, which the LB&SCR was not prepared to do. It was therefore decided to build a new station around to the west which would be arranged on two levels. The main buildings were on the low level platform. The low level station was set at a right angle to the high level and it had two platforms to serve the L&EG and CO&EG. From the L&EG's opening on 1 August 1882 until 14 October 1883, services continued to use the 1866 station as the new station was still in construction and because residents found the older station more convenient for the town centre. On 15 October 1883 both high and low level stations opened and the 1866 station was closed. The old station was later demolished in February 1908 and sold for scrap for £15. The bridge over the London Road was demolished in 1978 with the construction of the Inner Relief Road. The CO&EG opened for traffic on 10 March 1884 with a service of four trains each way between and via , plus four South Eastern services each way between London Bridge and Oxted. The new line to London was 6 mile (10 km) shorter than the route via Three Bridges but some passengers continued to use the old line for the fast services from Three Bridges. The main station building was built in the architectural style of other stations on the L&EG: an upper timber storey with plaster infill which was later covered with hung tiles with impressed flower patterns. The architect was Thomas Myres, the inspiration behind what was termed the Queen Anne School, who prepared the design of the other stations on the L&EG, as well as those on the Chichester to Midhurst and Eridge to Polegate branches. It was a substantial structure with refreshment rooms on both levels, with that on the low level said to house a billiards room for travellers. Only passengers with valid tickets and railway staff had access to the rooms, which were licensed to sell alcohol and managed by the former owner of East Grinstead's Crown Hotel. The East Grinstead Parish Magazine complained of the distance from the new stations to the town and hoped that new roads would be built to connect it and the approaches improved. An 1885 publication about East Grinstead described the station as "very commodious and convenient" and "a pleasing object" with "embankments on the outside planted with shrubs and flowers". It is thought that an engine shed was provided upon the opening of the L&EG, given that as the first train of the day started at East Grinstead and the last train terminated there, there would have been a need to house the engine. However, the exact date of the shed's opening is unknown. Records show that LB&SCR D1 class No. 233 Handcross was allocated to East Grinstead shed when new in March 1883. The shed closed at the end of 1894; there were by now sheds at Three Bridges and Tunbridge Wells West. However, station plans from 1910 show that the water tank, water column and engine pit still remained. The station had north and south signal boxes; the north box was occasionally used to operate a crossover to the north but operation was transferred to the south box in the 1920s which was operational until 17 July 1987. The box has since been demolished and the line is worked from the Oxted signalling panel.

1970 жылғы қайта құру

1955 жылдан бастап төменгі деңгейдегі станция дерлік қолданыстан шығып, көптеген жолаушылар жоғары деңгейдегі станцияны пайдаланды. L&EG 1958 жылдың 16 наурызында жабылды, содан кейін қысқа мерзім ішінде Три Бриджес арқылы Брайтонға жылдам қызмет көрсетілді, ол Шығыс Гринстедтен шыққаннан кейін 45 минутта жағалау қаласына жетті. L&EG желісіндегі соңғы пойыз 1958 жылдың 16 наурызында жүрді, одан кейін төменгі платформаны өте сирек пойыздар пайдаланды және жоғары платформадан ешқандай пойыз шықпады. 1964 жылдың 6 қаңтарынан бастап Окстед желісінің сағат кестесі қайта қаралып, көбінесе Викториядан жүретін тұрақты пойыздар төменгі деңгейдегі платформаларда аяқталады. 1967 жылдың 2 қаңтарында Три Бриджес – Ашурст торабы жабылғаннан кейін, Лондонға барлық пойыздар төменгі деңгей арқылы жүрді, ал жоғары платформа көлемді кезеңдерде қызмет көрсету үшін пайдаланылды, төменгі платформа келген және кеткен пойыздарды қабылдады. 1882 жылғы ғимаратты бұзу жұмыстары 1970 жылдың ақпанында басталды және 1971 жылдың қарашасында аяқталды; ескі ғимараттың оңтүстігінде орналасқан, бір қабатты, құрастырылған CLASP конструкциясы 1972 жылы ашылды. Бұзу және қайта құрылым жұмыстарын жүзеге асырған мердігер – Краули қаласынан Дж. Лонгли. Бұл Окстедтен келген тармақ желісінің соңғы станциясы ретінде станцияның жаңа статусын көрсететін кішкентай, заманауи құрылыс болды. Ескі станциядан сақталған бірнеше заттар, соның ішінде құйма темір бағаналар мен тіреулер, әшекейленген жиектер, газ шамдары, аты жазылған тақталар және түрлі түсті шынылар Калифорниялық мейрамхана иесі Роберт Фриманға сатылды. Төменгі деңгейдегі жүк ауласындағы теміржол бұтақтары 1987 жылы алынып тасталғанға дейін сақталды. Жоғары деңгейдегі станция жабылғаннан кейін "Төменгі деңгей" деген қосымша атау қолданылмады. 1970 жылы екі платформаны байланыстыру үшін бетонды жаяу көпір салынды, өйткені жоғары деңгейдегі станцияны бұзу жоғары платформаға қол жеткізуді қиындатты. Окстед желісі 1986 жылдың мамырынан 1987 жылдың қазанына дейінгі жұмыстардан кейін электрлендірілді және станциядағы теміржолдар қайта жаңартылды. Платформалар да сегіз вагонды қабылдау үшін ұзартылды.

2013 жылғы қайта құру

2012 жылдың қыркүйегіне қарай 2,1 миллион фунт стерлинг сомасына жаңа станция ғимараты салынды. Бұл ғимарат қолданыстағы құрылыстың жанында орналасқан, ал ол 2013 жылдың наурызында жаңа ғимарат пен кеңейтілген автотұрақ толыққандай жұмыс істегеннен кейін бұзылатын болды. Көлік министрлігінің Ұлттық станцияларды жақсарту бағдарламасы аясында жүзеге асырылған жұмыстарға жаңа платформадағы күту орындары, велосипед тұрағы, ескі ғимарат орнында жаңа көліктер айырбастау пункты, 12 вагондық пойызды қабылдау үшін платформаны ұзарту және автотұрақтың сыйымдылығын 236-дан 336 орынға дейін арттыру үшін жиналмалы бір қабатты құрылым орнату кірді. Қолданыстағы станция өз мақсатына сай емес және жаңасымен ауыстыру қажет деп танылды. Ресми ашылу рәсімі 2013 жылдың 8 наурызында Шығыс Гринстед қаласының мэрі Лиз Беннет және Мид-Сассекс округінің депутаты Николас Сомс қатысуымен өтті.

Қосымша жақсартулар

Станция 2022 жылдың қыркүйегінде ескі жаяу өткел жаңа, кеңірек жаяу өткелмен және екі 16 орындық лифтпен алмастырылғанда қадамсыз қолжетімділікке қол жеткізді.

Мекемелер

Станцияда билет сату кассасы және билет автоматы бар күту залы, газет-журнал сататын дүкен, дәретханалар, автотұрақ, велосипедтерге арналған қойма және такси тұрағы бар.

Қазіргі күн

Шығыс Гринстедтегі барлық қызметтер Оңтүстік компаниясымен EMU пойыздарын пайдалана отырып жүзеге асырылады. Түйінді емес уақыттағы әдеттегі қызмет – Окстед арқылы, барлық станцияларда тоқталып, Сандерстедке дейін және Клэфэм тоғысына дейін сағатына бір пойыз. Пик сағаттарында және демалыс күндері бұл қызмет сағатына екі пойызға дейін ұлғаяды. Пик сағаттарында Thameslink компаниясымен және Бедфордқа да қызмет көрсетіледі. Бұл қызметтер де EMU пойыздарымен жүзеге асырылады.

Тарихи

Темір жол тарихының барысында Шығыс Гринстедке Лондонға, Брайтонға, Үш көпірге және Тунбридж Уэллске арналған жергілікті қызметтер ғана қызмет көрсетті. Алғашқы кездері апта ішінде күніне бес-алты пойыз, ал жексенбіде екі пойыз жүретін. 1890 жылдардан бастап жұмыс істеу дамыған сайын пойыз саны біртіндеп артты, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан қысқартулар жасалды. 1888 жылдан бастап, 1932 жылы Брайтон бағыты электрленгенге дейін, Шығыс Гринстедке бағытталған вагондар Лондон Көпірінен Льюс арқылы сағат 17:05 экспресіне қосылып, Үш көпір арқылы Тунбридж Уэллс желісіне бағытталды. Лондон мен Брайтон арасындағы бірнеше пойыз Ист-Гринстедте тоқтап, Льюс арқылы өтетін. Бұл жылдам қызмет емес еді, 1930 жылдары жағалауға жету үшін 45 минут уақыт кетті. 1932 жылы Брайтон бағыты электрленгеннен кейін Шығыс Гринстед, Үш көпір және Лондон арасындағы қатынас тоқтатылды, ал Үш көпірден басталатын желі түрткі-түсіру пойыздарымен жеке бөлім ретінде жұмыс істеді. 1938 жылы апта ішінде таңғы 6:30 мен 9:30 аралығында Шығыс Гринстедтен сегіз жолаушы пойзы шықты, бұл 1923 жылмен салыстырғанда үш есеге көп. Қалаға қызмет көрсететін әрбір желіде жексенбі күндері төрттен аспайтын пойыз жүйтіп берілді. Оңтүстік темір жолы 1939 жылы Окстед желісін Хорстед-Кейнске дейін электрлендіруді қарастырды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін барлық жоспарлар тоқтатылды. 1940 жылдардың басында отын тапшылығы мен соғыс қажеттіліктері стансадан күніне 45 пойыз ғана шығуға жоспарланған, бұл 20 ғасырдағы ең төменгі көрсеткішті құрады. Қызметтер арасында үлкен үзілістер пайда болды, мысалы, 1942 жылы Льюске сағат 9:37 мен 15:00 аралығында, Үш көпірге сағат 9:23 мен 13:52 аралығында және Тунбридж Уэллске сағат 9:33 мен 14:25 аралығында бір ғана пойыз болды. Окстед желісі бойынша қызмет күн сайын таңертеңгі 8 пойызбен 5 пойызға дейін, ал күн сайын 20 пойызбен 15 пойызға дейін азайтылды. 1952 жылы Лондонның жолаушылар қызметін қоспағанда, қызметтер әлі де соғысқа дейінгі деңгейге жетпеді. 1955 жылы Окстед желісінің кестесі шың сағаттарынан тыс сағаттық қызмет көрсету үшін қайта құрылды, бұл олардың арасындағы күрделі байланыс жүйесімен қолдау көрсетілді. Таңғы сағат 6:30 мен 9:37 аралығында сегіз пойыз болған таңғы сағатта Виктория бағытындағы қызмет сағат 9:25-ке дейін әр сағат сайын 25 минуттан кейін жүрді, сонымен қатар сағат 17:55-те Лондон Көпіріне фургондық жүк тасымалдайтын қосымша пойыз болды. Жексенбі күндері сағат 22:25-ке дейін екі сағат сайын жүретін ғибадаттар тоғызға дейін көбейтілді. Лондоннан да осындай жағдай жасалды, Викториядан сағаттан сегіз минут өткенде шығып, Шығыс Гринстедтен Гроумбриджге және Тунбридж Уэллс Вестке дейін жалғасты. Үш көпір желісінде де жұмыс күндері 19, ал жексенбіде 15 пойызға дейін көбейтілді. Бұл қосымша қызметтер 1951 мен 1961 жылдар аралығында Шығыс Гринстед халқының 40%-ға өсуіне ықпал еткен болуы мүмкін, ол 15 448-ге жетті. 1950 жылдары таңертеңгілік жолаушылар пойыздарының бірі сағат 7:08-де Тунбридж Уэллс Весттен Лондон Көпіріне Шығыс Гринстед арқылы, ал кешкі 6:30-да Лондон Көпірінен Форест Роу бағытындағы қызмет жеті вагондан тұрды. 1963 жылы Бичинг баяндамасы жарияланғаннан кейін Үш көпір желісі аптасына 10 000 жолаушыдан аз бағыттар санатына кіргеннен кейін, оны жабылуға бейімделгеннен кейін, 1964 жылдың 6 қаңтарынан бастап жаңа кесте енгізілді, ол Лондонға тікелей қызмет көрсетуден тыс уақыттағы қызметтердің көпшілігін алып тастап, Үш көпірлерге екі сағаттық қызмет көрсетуге мүмкіндік берді.

Throughout its railway history, East Grinstead has been almost exclusively served by local services to London, Brighton, Three Bridges and Tunbridge Wells. In the early days, around five or six trains a day on weekdays and two on Sundays were operated. The number of trains increased gradually as commuting developed from the 1890s, exception made for cutbacks as a result of the First World War. Starting in 1888 until the electrification of the Brighton main line in 1932, coaches for East Grinstead and were attached to the 5:05pm express from London Bridge to via Lewes and were slipped at to be routed via the Three Bridges to Tunbridge Wells line. A handful of through services between London and Brighton called at East Grinstead before running via , and Lewes. These were not fast services, taking 45 minutes to reach the coast in the 1930s. Through workings between East Grinstead, Three Bridges and London ceased upon electrification of the Brighton main line in 1932, leaving the line from Three Bridges to be worked as a separate section with push pull trains. By 1938, eight commuter services departed East Grinstead between 6:30am and 9:30am on weekdays, an increase of three when compared with 1923. Sunday services remained infrequent at no more than four each way on each of the lines serving the town. Electrification of the Oxted line as far as Horsted Keynes was considered by the Southern Railway in 1939 but the outbreak of the Second World War put an end to any plans. Fuel shortages and wartime needs in the early 1940s resulted in services being reduced to their lowest level in the 20th century with only 45 trains scheduled to leave the station on weekdays. Wide gaps developed between services with, for example, only one train in 1942 to Lewes between 9:37am and 3:00pm, one to Three Bridges between 9:23am and 1:52pm and one to Tunbridge Wells from 9:33am and 2:25pm. Services on the Oxted line were also cut back from eight to five daily morning commuter trains and from 20 to 15 trains daily. By 1952, services had still not reached their pre war frequency with the exception of the London commuter service. In 1955, the Oxted line timetable was recast to provide an hourly service outside the peaks, supported by an intricate system of connections between them. After the morning peak which saw eight services to and between 6:30am and 9:37am, a Victoria service ran at 25 minutes past each hour until 9:25pm, with an extra London Bridge service at 5:55pm carrying vans traffic. Sunday services were trebled to nine which ran at two hourly intervals until 10:25pm. Similar provision was made for services from London with departures at eight minutes past the hour from Victoria, continuing from East Grinstead to Groombridge and Tunbridge Wells West. Services were also increased on the Three Bridges line to 19 on weekdays and 15 on Sundays. These additional services may have contributed to a 40% growth in East Grinstead's population between 1951 and 1961, when it rose to 15,448. One of the popular early morning commuter trains in the 1950s was the 7:08am service from Tunbridge Wells West to London Bridge via East Grinstead, while the 6:30pm London Bridge to Forest Row service, formed of seven coaches, was also well patronised. After the publication of the Beeching Report in 1963 which saw the Three Bridges line fall into the category of routes with less than 10,000 passengers a week thereby rendering it susceptible to closure, a new timetable was introduced from 6 January 1964 which removed most of the off peak direct London services in favour of a two hourly service to Three Bridges.

Қозғаушы күш

Шағын танк локомотивтері 1870 жылдарға дейін жол тасымалын жүзеге асыру үшін пайдаланылды, содан кейін Stroudley D1s локомотивтері B1 "Gladstones" локомотивтерімен толықтырылды, олар негізгі желідегі жұмыстан алысқаннан кейін қолданысқа енгізілді. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ауыр және қуатты локомотивтер пайда болды, олардың ішінде Billinton E4 және E5 класс локомотивтері, сондай-ақ оның D3 және B4 класс локомотивтері болды. Marsh I3 классы негізінен Tunbridge Wells – East Grinstead – London бағытындағы қызметтерде, ал оның H1 және H2 "Atlantic" локомотивтері London – East Grinstead – Lewes бағытында қолданылды. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезеңде Southern Railway электрлендірілмеген екінші деңгейдегі желілерін ескермеуі Tunbridge Wells және Lewes желілерінде салмақ шектеулерінің енгізілуіне әкелді, нәтижесінде I3 локомотивтеріне Tunbridge Wells бағытында жеңіл I1X класс локомотивтерімен, ал Lewes желісінде SECR B1, F1 және D1 локомотивтерімен алмастырылды. Соғыстан кейін шектеулер алынып тасталды, I3 локомотивтері SR N және U1 класс локомотивтерімен, сондай-ақ бірнеше K класс локомотивтерімен қайта қолданысқа енгізілді. Ірі экспресс жолаушылар локомотивтері пайда бола бастады, оның ішінде 1950 жылдардың ортасында No. 30917 Ardingly мектеп сабақтарының басталуы мен аяқталуына арналған арнайы рейстерге қолданылды. 1950 жылдардың басында LMS Fairburn 2 6 4T локомотивтері London қалалық қызметтерінде, ал LMS Ivatt Class 2 2 6 2T локомотивтері жеңіл Oxted желілік пойыздарында сынақтан өтті. Бу машиналарының соңғы күндері BR 2 6 4T локомотивтері Fairburn локомотивтерімен бірге жұмыс істеді, олар London Midland Region аймағына ауыстырылғанға дейін. Дизельдік локомотивтер 1960 жылдардың басында енгізілді, Oxted желілік қызметтерінде 207 класс локомотивтері пайда болды және олар келесі 43 жыл бойы жұмыс істеді. 1962 жылдың 18 маусымында алғашқы дизельдік қызметтер 7:41-де East Grinstead – London Bridge бағытында басталды, кері рейсі 17:37-де болды; құрамында 3 вагондан тұратын жиынтық және Hastings типті 6 вагондан тұратын жиынтық болды. Бу машиналарымен жұмыс London бағытында тағы он екі айға созылды, ал Three Bridges желісінде M7 push-pull бу машиналарымен қызмет көрсетілді. Желідегі push-pull жұмысы 1964 жылдың 4 қаңтарында тоқтатылды, бұл Oxted желісі үшін 6 қаңтардан бастап күшіне енетін жаңа кестеге дейін болды; соңғы push-pull қызметін H класс локомотиві No. 31263 жүзеге асырды. Электрлендіру 1987 жылы East Grinstead қаласына жетті, ал алғашқы қызметтер 5 қазан күні басталды.

Small tank engines were used to haul services until the 1870s when Stroudley D1s supplemented by B1 "Gladstones" were used after having been displaced from main line duties. Heavier and more powerful engines were introduced after the First World War, including Billinton E4 and E5 classes, along with his D3 and B4 classes. Marsh's I3 class was mainly used on Tunbridge Wells East Grinstead London services, while his H1 and H2 "Atlantics" were seen on London East Grinstead Lewes services. The Southern Railway's neglect of its non electrified secondary lines in the period leading up to the Second World War resulted in weight restrictions being introduced on the Tunbridge Wells and Lewes lines from which I3s were banned in favour of lighter I1X class locomotives to Tunbridge Wells and SECR B1s, F1s and D1s on the Lewes line. The restrictions were removed after the war when I3s returned with SR N and U1 classes, together with certain K classes. Larger express passenger engines began to appear including, in the mid 1950s, Schools class No. 30917 Ardingly for beginning and end of school term specials. In the early 1950s, LMS Fairburn 2 6 4Ts were trialled on London commuter services and LMS Ivatt Class 2 2 6 2Ts for lighter Oxted line trains. In the last days of steam, BR 2 6 4Ts took up duties alongside the Fairburns until these were transferred to the London Midland Region. Dieselisation came in the early 1960s when Class 207 units were introduced on Oxted line services where they remained in operation for the next 43 years. On 18 June 1962, the first public diesel services started on the 7:41am East Grinstead to London Bridge service, with the return at 5:37pm; the formation was a 3 car set combined with a Hastings type 6 car set. Steam working continued on the London services for a further twelve months, whilst the Three Bridges line was largely operated with M7 push pull steam services. Push pull working on the line ceased on 4 January 1964 just prior to the entry into force of a new timetable for the Oxted line from 6 January; the last push pull service was hauled by H class No. 31263. Electrification reached East Grinstead in 1987 with the first services commencing on Monday 5 October.

Байланыстар

Станцияны 84, 236, 270, 281, 291, 400, 409 және 485 метробус бағыттары, сондай-ақ 261 Compass автобус бағыты жайлайды.

Жерді сатып алу

Мұралық Блюбелл темір жолы 1960 жылдың 7 тамызында L&EG желісінің бір бөлігін қайта ашты. Келесі жылы Хорстед-Кейнске жетіп, 1975 жылдың қарашасында жер сатып алынды. Жеңіл темір жолға қызметтерді солтүстікке қарай Шығыс Гринстедке дейін ұзартуға арналған жоспарлау өтініші 1983 жылдың маусым айында қоғамдық тыңдауға әкелді және 1985 жылдың 2 сәуірінде Қоршаған орта жөніндегі мемлекеттік хатшы рұқсат берді, ол Имберхорн тілімінен қоқысты шығаруды қамтыды. Солтүстікке қарайғы кеңейтудің алғашқы жол бөлігі 1988 жылдың 13 наурызында Көлік министрі Пол Чаннон салды. 1992 жылдың 17 сәуірінде желі Шарпторн туннелі арқылы Нью-Кумб көпіріне дейін (Батыс Хоатли станциясынан солтүстікке қарай) ұзартылды. 1994 жылдың 23 сәуірінде Нью-Кумб көпірі аяқталғаннан кейін 39 жылдан кейін алғашқы рет жол тасымалдау қызметі іске қосылды. 1991 жылы British Rail Блюбелл темір жолына Хилл Плейс виадугін және Шығыс Гринстедтегі жаңа станция үшін жерді сатуға келісім берді; әрқайсысы 1,00 фунт стерлингке сатылатын болады. 1992 жылдың 8 қыркүйегінде виадук ресми түрде Bluebell Extension Company компаниясына тапсырылды. Қазіргі станциядан оңтүстікке қарай орналасқан жоспарланған станция орны Шеффилд Парк және Льюске дейінгі желі жабылғаннан бері вагон сақтауға пайдаланылды. Бұл алаң сегіз вагондық платформаны, негізгі станциялық жабдықты және қажетті жолдар мен инфрақұрылымды орналастыруға жеткілікті. British Rail компаниясымен жасалған келісімге қарамастан, жекешелендіруден кейін және Railtrack пайда болғаннан кейін көршілес коммерциялық мүдделер бірнеше рет осы жерді иеленуге тырысты. 1993 жылдың сәуірінде бұрынғы жүк ауласы British Rail Property Board компаниясымен 2,3 миллион фунт стерлингке сатылғаны және J Sainsbury plc жердің бір бөлігінде супермаркет салуды жоспарлағаны, ал қалған бөлігі станция алдындағы тұрақ ретінде пайдаланылатыны хабарланды. 1995 жылдың қазанында J Sainsbury plc станция алдындағы маусымдық билет иелерінің тұрағына жанармай құю стансасын салуға арналған жоспарлау өтінішін берді, ал тұрақ жоспарланған станция орнына көшіріледі. 1996 жылдың наурызында Sainsbury компаниясы жер учаскесінің бір бөлігін өзі пайдалануға ниетті екендігін көрсететін қосымша өтініш берді. Өтініштер Mid Sussex District Council кеңесі тарапынан Bluebell станциясына тигізетін әсеріне байланысты қабылданбады. Bluebell компаниясы Railtrack компаниясы шақырған консультанттардың Imberhorne Viaduct-ке жақын орналасқан бір платформалы терминал туралы ұсынысын қабылдамады. 2002 жылдың қыркүйегінде Railtrack теміржол реттеушісінің кеңсесіне Bluebell темір жолы үшін бөлінген жерді Sainsbury's компаниясына супермаркет тұрағын кеңейту үшін сатуға рұқсат сұрады. Өтінішінде Railtrack компаниясы жерді Bluebell Railway компаниясына сатуға келісім бергенін мойындады, бірақ желіні Шығыс Гринстедке дейін ұзарту іске аспайтынын мәлімдеді. Бұл екі күн ішінде аяқталды және қараша айында жолды салуға дайындық жұмыстары басталды. Станцияға Кингскоттегі сигнал беру қорабынан алыстан басқаруға мүмкіндік беретін құбырлар желісі салынды. Сигнал беру Кингскоттеден басқарылады, бірақ компания тарихи LB&SCR сигнал беру қорабын көшіруді жоспарлап отыр. 2009 жылдың 17 қаңтарында ашық есік күніне орай, бұрынғы Оңтүстік-Батыс пойыздарының 4Vep вагоны №3417 (соңғы Оңтүстік аймақ басқарушысының құрметіне "Гордон Петтит" деп аталды) станция орнына жеткізілді. 2009 жылдың шілдесіне дейін қызметтік құбырлар мен тұрақты жуу жабдығы орнатылды. GB Railfreight (GBRf) компаниясы, кейбір пойыздарды тасымалдауға келісімшарт жасаған, алғашқы рет 1000 тонна қазылған қоқысты Имберхорн тілімінен, бастапқыда Кальвертке тасымалдай бастады. Жалпы шығарылатын көлемі 90 981 тоннаны құрады және 2011 жылдың желтоқсанына дейін орындалды. Қоқыс 60 фут (18 м) және төртінші мильге созылатын (400 м) Hill Place тіліміне орналастырылды, ол 1960 жылдардың соңында Шығыс Гринстед қалалық кеңесі сатып алып, 25 жылға жуық қоқыс полигоны ретінде пайдаланды. Станцияның орналасуы қарапайым, оңтүстіктен келген пойыздар тікелей платформаға кіруі үшін, локомотивтің ажыратылуы, су толықтыруы және пойыздың оңтүстік жағына айналып өтуі үшін мүмкіндік береді. Станция аумағындағы пойыз қозғалысы шу мен түтінді азайту үшін жылдамдық шектеуімен жүзеге асырылады.

The heritage Bluebell Railway reopened part of the L&EG from to just short of on 7 August 1960. Horsted Keynes was reached the next year and the site of was purchased in November 1975. A planning application for a Light Railway Order to extend services north to East Grinstead led to a public enquiry in June 1983 and the grant of permission by the Secretary of State for the Environment on 2 April 1985, subject to conditions including the removal of waste from Imberhorne cutting. The first section of track of the northern extension was laid on 13 March 1988 by Paul Channon MP, Secretary of State for Transport. On 17 April 1992, the line was further extended through Sharpthorne Tunnel up to New Coombe Bridge (just north of site of West Hoathly station). On 23 April 1994, the first public service to call at in 39 years ran following the completion of New Coombe Bridge. In 1991, British Rail gave the Bluebell Railway an undertaking to sell it Hill Place Viaduct as well as land for a new station at East Grinstead; each would be sold for the sum of £1.00. On 8 September 1992, the viaduct was formally handed over to the Bluebell Extension Company. The proposed station site, which was located just south of the existing station, had been used for carriage storage sidings since closure of the line to Sheffield Park and Lewes. The site is large enough to accommodate an eight car platform, basic station facilities and the necessary track and infrastructure. Despite the understanding reached with British Rail, several attempts were made by neighbouring commercial interests to take over the site following its privatisation and the appearance of Railtrack. In April 1993, it was reported that the former goods yard had been sold by British Rail Property Board for £2.3m and that J Sainsbury plc would be constructing a supermarket on part of the land, with the rest to be used as a replacement car park in front of the station. In October 1995, J Sainsbury plc made a planning application for a petrol station on the season ticket holders' car park in front of the station, with the parking to be relocated to the intended station site. A further application was presented in March 1996 showing Sainsbury's intention to use part of the site itself. The applications were refused by Mid Sussex District Council on the basis that they affected the proposed Bluebell station. The Bluebell had turned down a proposal by consultants engaged by Railtrack for a single platform terminus relocated nearer Imberhorne Viaduct. In September 2002, Railtrack applied to the Office of the Rail Regulator to sell the land earmarked for the Bluebell Railway to Sainsbury's for an extension of the adjoining supermarket car park. In its application, Railtrack acknowledged that an undertaking had been given to sell the land to the Bluebell Railway, but indicated that in its opinion the extension of the line to East Grinstead would not materialise. This was completed within two days and work started in November to prepare the site for tracklaying. A network of ducts was laid to enable the station to be signalled remotely from the Kingscote signalbox. Signalling will be controlled from Kingscote, although the Society will relocate an historic LB&SCR signalbox from
To mark an open day on 17 January 2009, former South West Trains 4Vep unit no. 3417 (named "Gordon Pettit" after the last Southern Region manager) was moved to the station site. By July 2009, service pipes and a permanent messing facility had been installed on the site. GB Railfreight (GBRf), which had been contracted to run occasional trains, ran the first of its services carrying 1,000 tons of excavated rubbish from Imberhorne Cutting to disposal sites, initially at Calvert. The total to be removed was some 90,981 tons, achieved by December 2011. The waste had been deposited in the 60 feet (18 m) and quarter mile long (400 m) Hill Place Cutting which was purchased and designated as a landfill tip by East Grinstead Town Council in the late 1960s and used for around 25 years. The station's layout is basic to allow trains arriving from the south to arrive directly in the platform so that the locomotive can detach, take water and return to the south end of the train via a run round loop. Train movements in the station area are subject to a speed restriction in order to reduce noise and smoke.

Ашылу

Станция алғаш рет 2010 жылдың 4 қыркүйегінде ашық есік күнінің аясында жұртшылыққа ашылды. Алғашқы рейс – сағат 9:45-те "Пионер" атымен Шеффилд паркіне LB&SCR A1X кластың 55 Stepney локомотивімен жасалған сапар болды. 1963 жылдың қыркүйегінен бері Лондон Викториядан өткен алғашқы рейс және 1958 жылдан бері Шеффилд паркіне дейін созылған алғашқы рейс – GBRf Class 66/7 66739 локомотивімен жұмыс істеген 12 вагондық пойыз 2013 жылдың 28 наурызында жүрді. Екі GBRf Class 73 локомотиві, 73207 және 73119, жылытуды қамтамасыз етті, сонымен қатар Bluebell-дің өз құрамындағы вагондарды пайдалана отырып, Шығыс Гринстед пен Шеффилд паркі арасындағы қызметтерді орындады.

Ашылу

1882 жылғы 1 тамызда L&EG желісінде қызмет көрсету күні ашылған жоғары деңгейлі станция құрылысы толыққан жоқ еді және бастапқыда L&EG желісімен байланысуға жоспарланған Үш көпірден Тунбридж Уэллс бағытына жүретін бірнеше пойызға ғана пайдаланылды. Жаңа станция 1883 жылғы наурыз айына дейін толыққан жоқ, ал жұмыс кестесінде локомотив жүргізушілері мен күзетшілерге пойыздардың жоғары деңгейлі платформаның аяқталған бөлігінде тоқтағанын қамтамасыз ету туралы нұсқау берілді. 1883 жылғы 14 қазанға дейін бұл пойыздар 1866 жылғы станцияда және уақытша билет кассасы ашылған аяқталмаған жоғары деңгейлі станцияда тоқтады. 1883 жылғы 15 қазанда жаңа жоғары және төменгі деңгейлі станциялар ресми түрде ашылды, ал 1866 жылғы станция жабылды. Жоғары деңгейлі станцияда екі аралдық платформа болды, әр платформаның екі жағы бар болғанымен, олар 3 және 4 нөмірлермен белгіленді, бұл Үш көпір желісіндегі төрт жолды қамтамасыз етті, ал төменде L&EG және CO&EG желілеріне қызмет көрсету үшін екі платформасы бар тік бұрышта орналасқан төменгі деңгейлі станция орналасқан. Оңтүстік аралдық платформасы Үш көпір желісінің өткізу тізбегінің екі жолының арасында, ал солтүстік аралдық платформасы Сент-Маргарет шынжырлама жолының жоғары және төменгі желілерінің арасында орналасқан. Тунбридж Уэллс станциясынан Үш көпірге бағытталған пойыздар 3-ші платформаның оңтүстік жағынан ғана жүре алатын, ал Окстед желісіне бағытталған пойыздар 4-ші платформаның оңтүстік жағынан жүрді. Кері бағытта Үш көпірден келген пойыздар 3-ші платформаның солтүстік жағына келді, ал Окстедтен келген пойыздар 4-ші платформаның солтүстік жағы арқылы бағытталды. Станцияның шығыс жағында барлық бағыттар Грумбриджге дейін жалғыз жолға бірікті. Жоғары деңгейлі станцияға арналған ағаштан жасалған жайлар төменгі деңгейлі станциядағыдай жайлы болмады. Дегенмен, әр платформада шаммен жарықтандырылған күту бөлмесі және екі жақтағы екі сигналдық пост (Шығыс Гринстед Батыс және Шығыс Гринстед Шығыс) болды. Платформалар төменгі деңгейлі жолдардан өтетін ағаш тақтайшалармен жабылған. Платформалар батыс және шығыс сатылармен байланысты болды; батыс саты 1891 жылдан кейін төменгі деңгейлі платформаларды байланыстыратын көпір салынғаннан кейін қолданыстан шықты. Сонымен қатар, жеке жолмен ағаш өсіру алаңына да кіре беріс болды. Станцияға алғашқы пойыз 05:50-де Үш көпірден Шығыс Гринстед арқылы келді. 1922 жылы станцияның шығыс жағына су мұнарасы орнатылды. 1884 жылғы 10 наурызда CO&EG желісі ашылғаннан кейін, CO&EG желісінен жоғары деңгейлі станцияға кіретін күрт қисық шынжырлама жол ("Сент-Маргарет шынжырлама жолы" деп аталды) да ашылды. Бұл станцияның батыс жағынан екі жолды байланыс болды, ол CO&EG желісімен қаладан солтүстікке қарай 1 км қашықтықтағы Сент-Маргарет түйісінде қосылды. Қисықтың өткірлігін азайту үшін Үш көпір желісі жоғары деңгейлі станцияға жақындаған батыс жағынан ауыстырылды. Ауыстыру 1882 жылғы мамыр айында аяқталды және жаңа желі мен жаңа жолды (Станция жолы) кесіп өтетін кірпіштен жасалған және темір арқалықтары бар екі көпірден тұрды. 1885 жылғы қазан айына дейін бұл шынжырлама жолды пайдалану үшін тұрақты қызметтер жоспарланбаған. Төменгі деңгейлі станцияның оңтүстігінен жоғары деңгейлі станцияның шығысына дейін пойыздарды станциялар арасында ауыстыру және локомотивтерді бұру үшін бір жолды шынжырлама жол салынды; оны жоспарлы қызметтер ешқашан пайдаланбады. Грумбриджге Грумбридж арқылы қысқа жол болғандықтан, бұл шынжырлама жолдың қажеті болмады. St Margaret шынжырлама жолы мен Үш көпір желісі арасында жоғары деңгейлі станцияның батыс жағында Окстед және Үш көпір желілері арасында тікелей байланыс жасау үшін шынжырлама жол салу ұсынылды, бірақ бұл жоспар іске аспады.

The high level station was still in construction when it opened on 1 August 1882, the first day of service on the L&EG, and was initially only used by some Three Bridges to Tunbridge Wells services scheduled to connect with those on the L&EG. The new station was still not complete by March 1883 and a working timetable instruction advised locomotive drivers and guards to take care to ensure that their trains pulled up at the completed part of the high level platform. Until 14 October 1883, these trains called at the 1866 and the unfinished high level station where a temporary ticket box was opened. On 15 October 1883 the new high and low level stations were officially opened and the 1866 station was closed. The high level station had two island platforms, curiously numbered 3 and 4 even though each platform had two faces, serving four tracks on the Three Bridges line, while below it a low level station set at a right angle with two platforms to serve the L&EG and CO&EG. The southern island platform was situated between the two roads of the crossing loop of the Three Bridges line and the northern island platform was between the up and down lines of the St Margaret's Loop spur. Trains from Tunbridge Wells bound for Three Bridges could only be routed via the south face of platform 3, whilst those intended for the Oxted line ran from the south face of platform 4. In the other direction, trains from Three Bridges arrived at the north face of platform 3, whilst those from Oxted were routed via the north face of platform 4. To the east of the station, all running roads converged on the single track to Groombridge. The timber accommodation provided for the high level station was not as comfortable as that in the lower level station. It was, however, equipped with a refreshment room lit by a lantern roof on each platform, as well as two signal cabins on either side—East Grinstead West and East Grinstead East. The platforms were timber planked where they passed above the low level tracks. The platforms were connected by western and eastern staircases; the western staircase fell out of use after 1891 when an overbridge linking the low level platforms was built. A private siding also led into the adjoining timber yard. The first train to call at the station was a 05:50 service from Three Bridges to via East Grinstead. In 1922, a water tower from was installed at the eastern end of the station. Following the opening of the CO&EG on 10 March 1884, a sharply curving spur line (later known as "St. Margaret's Loop") which entered the high level station from the CO&EG was also opened. This was a double track connection from the west end of the station on a tight curve which joined the CO&EG 0.5 mile (1 km) to the north of the town at St Margaret's Junction at , named after a local Anglican convent. To ease the sharpness of the curve, the Three Bridges line was deviated on its western approach to the high level station. The deviation was completed in May 1882 and comprised two underbridges with brick abutments and wrought iron girders which would cross the new line and the new road which had to be built (Station Road). No regular service was booked to use the loop until October 1885. A single track spur was also laid from the south of the low level station to the east of the high level to be used for shunting trains between the stations and turning engines; no scheduled services ever used it. As there was a shorter route from to Groombridge via , there would have been no need for the spur. It had been proposed to construct a loop to the west of the high level station between St Margaret's Loop and the Three Bridges line to allow through running between the Oxted and Three Bridges lines but this was never realised.

Жабылу

1967 жылы 1 қаңтарда соңғы пойыз өткеннен кейін Үш көпір – Ашурст тоғысының желісі жабылды, бұл жоғары деңгейлі станция мен Сент-Маргарет тізбегінің соңына әкелді, олар енді қозғалыс қабылдамады. Көмірден басқа, тауарлық аймақ бұрыннан жартылай жабық тұрды және барлық жүк тасымалы мүмкіндіктері 10 сәуірден бастап ресми түрде тоқтатылды. Жоғары деңгейлі жүк жолдарына төменгі және жоғары деңгейлерді байланыстыратын қосымша жол арқылы қол жеткізуге болады; алайда, жоғары деңгейлі станцияға қызмет ететін екі де қосымша жол 1967 жылы жабылды. Станцияны соңғы рет пайдаланған пойыз 1968 жылдың ақпанында, 33 класты дизель локомотивіне ілінген рельс көтеруші пойыз болды. 1965 жылдың жазында төменгі деңгейдегі жаяу өткел бұзылғандықтан, жолаушылар платформалар арасындағы қысқа жол ретінде жоғары деңгейлі станцияны пайдаланды, осылайша жергілікті тұрғын үй ауданын айналып өту қажеттілігі болмады. 1970 жылы жоғары деңгейлі станцияның бұзылуы жолаушылардың наразылығын тудырды, олар қысқа жолды жоғалтты, нәтижесінде Британ темір жолы қазіргі кезде жоғары деңгейлі станцияның орнын көрсететін жаяу өткел салды. Тауарлық аймақ темір жолға параллель жүретін A22 тас жолымен алынды. Шығыс Гринстед қоғамы кірпіштен жасалған тауарлық қойманы драма және өнер шеберханасы ретінде сақтап қалуға тырысты, бірақ қажетті қаражатты жинау мүмкін болмады, сондықтан ол 1976 жылы бұзылды. Жоғары деңгейлі станцияның орнында қазір ескі рельстермен белгіленген тұрақ орналасқан. Тұрақтың шығысында, 1978 жылы ашылған Ішкі айналма жолы (A22 Beeching Way) үшін бұрынғы темір жол төбесі алынып тасталды. 1979 жылдың шілдесінде Үш көпірден Шығыс Гринстедке дейінгі темір жолдың көп бөлігі Worth Way деп аталатын жаяу және велосипед жолына айналды.

Болашақ

Тунбридж Уэллс пен Три Бриджес арасындағы жолды қайта ашу A264 тас жолын жеңілдету құралы ретінде ұсынылды. Дегенмен, мұндай шараның жолында бірқатар кедергілер тұрған сияқты, ең бастысы: қазіргі уақытта Forest Row теміржол станциясының бұрынғы орнында өнеркәсіптік алаң орналасқан, сондай-ақ батысында шағын қайта өңдеу орталығы бар. Жол бірнеше жерде, әсіресе Шығыс Гринстедте, Station Road-тан Lewes Road туннеліне дейінгі учаскесінің 2 шақырымы A22 Beeching Way жолын салу үшін алынған. Станцияға басқа мүмкін жол болмағандықтан, бұл жолды қайтадан теміржолға айналдыру қажет болады. Мұндай шара жергілікті жол желісінің бұрыннан да тығырызған өткізу қабілетін одан әрі төмендетуі мүмкін. Жолдың 1 шақырымын қоршап тұрған шағын дүкендер мен тұрғын үйлердің астында жоғалған. 1974 жылы Шығыс Сассекс округі Кеңесі Шығыс Гринстедтен (Beeching Way-дің шығысында) Groombridge-ге дейінгі жол учаскесін пайдалана отырып, Forest Way сызықтық ауылдық паркін құрды. Сол сияқты, 1979 жылы Батыс Сассекс округі Кеңесі қолданыстан шыққан Три Бриджес – Шығыс Гринстед жолын пайдаланып, Worth Way сызықтық ауылдық паркін құрды. Екеуі де Sustrans ұлттық велосипед жолының 1-ші нөміріне енгізілген.

Танымал мәдениетте

"Винни Пу Королевамен кездеседі" кітабында Кристофер Робин, Пу, Прасенька және Иа Лондонға пойызбен Шығыс Гринстедтен, Ашдаун Орманына ең жақын теміржол стансасынан, королеваның 90 жылдық мерейтойына сыйлық жеткізу үшін саяхат жасайды. Мәтінде стансаның аты айтылмаса да, станса тақтасы суретте көрсетілген.