Кіріспе
Лондонның орталық теміржол терминалы – қаланың негізгі теміржол станциясы. Чаринг-Кросс теміржол станциясы (сондай-ақ Лондон Чаринг-Кросс деп аталады) – Вестминстер қаласындағы Strand және Hungerford Bridge арасында орналасқан Лондонның орталық теміржол терминалы. Бұл станция Оңтүстік-Шығыс бағытындағы Ашфорд арқылы Доверге және Тунбридж-Уэллс арқылы Гастингске қатынайтын пойыздардың соңғы аялдамасы. Барлық пойызды Southeastern компаниясы басқарады, ол оңтүстік-шығыс Лондон және Кент аймақтарына жолаушылар мен аймақтық тасымалдау қызметтерін ұсынады. Станция Чаринг-Кросс метро станциясымен байланысты, сондай-ақ Embankment метро станциясы мен Embankment пирсіне жақын орналасқан. Станция алғаш рет 1864 жылы South Eastern Railway компаниясы тарапынан ашылды. Оның аты жақын жердегі Чаринг-Кросс жол торабынан шыққан, бұл қаладан қашықтық өлшенетін "Лондонның ортасы" деп саналады. 19 ғасырда станция қайық пойыздары арқылы континенттік бағыттарға қатынайтын пойыздардың негізгі Лондон терминалы болды және бірнеше беделді халықаралық қызметтерге қызмет көрсетті. 1905 жылы шатыры құлап, станция көп зақымданды, содан кейін толығымен қайта жаңартылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери және үкіметтік шенеуніктердің маңызды кездесу орнына айналды. Осы кезде кейбір саясаткерлер Чаринг-Кросс станциясын ескірген деп санады және Hungerford Bridge-тің орнына жол көпірі немесе жол мен теміржолдың біріктірілген көпірі салынуы, ал станцияның өзі Теміз өзенінің оң жағалауына көшірілуі мүмкін деген ұсыныстар жасалды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде станция бірнеше рет бомбаға ұшырады, содан кейін қайта құрылып, 1951 жылы қайта ашылды. 1980 жылдардың соңында станция кешенін Терри Фаррелл қайта жобалап, қазіргі Embankment Place деп аталатын заманауи кеңсе ғимаратын салу үшін қайта салды.
the main line station in London
Charing Cross railway station (also known as London Charing Cross) is a central London railway terminus between the Strand and Hungerford Bridge in the City of Westminster. It is the terminus of the Southeastern Main Lines to Dover via Ashford and Hastings via Tunbridge Wells. All trains are operated by Southeastern, which provides the majority of commuter and regional services to south east London and Kent. It is connected to Charing Cross Underground station and is near to Embankment Underground station and Embankment Pier. The station was originally opened by the South Eastern Railway in 1864. It takes its name from its proximity to the road junction Charing Cross, the notional "centre of London" from which distances from the city are measured. During the 19th century the station became the main London terminus for continental traffic via boat trains, and served several prestigious international services. It was badly damaged by a roof collapse in 1905 and extensively rebuilt, subsequently becoming an important meeting point for military and government traffic during World War I. By this time, Charing Cross station was seen as out of date by some politicians and proposals were made to replace Hungerford Bridge with a road bridge or road/rail combination, with the station moving to the south bank of the River Thames in the case of a road only replacement. The station was bombed several times during World War II, and was rebuilt afterwards, re opening in 1951. In the late 1980s, the station complex was redesigned by Terry Farrell and rebuilt to accommodate a modern office block, now known as Embankment Place.
Орналасқан жері
Чарлинг Крос станциясы Вестминстер қаласындағы Страндтың батыс жағында, Трафальгар алаңынан шығысқа қарай және Уайтхоллдан солтүстік-шығысқа қарай орналасқан. Ол Ембанкмент пирсіне жақын орналасқан, Темза өзені бойымен жүретін кемелерге қызмет көрсетеді. Темір жол тікелей Хунгерфорд көпіріне шығып, өзен арқылы Ламбет ауданына дейін созылады. Станцияның коды – CHX, және ол елдегі 15-ші ең жүйлі станция болып табылады. Аймақта бірнеше маңызды автобус бағыттары бар, олар "Чарлинг Кросқа Трафальгар алаңы" деп белгіленген.
Тарих
Станция Оңтүстік-Шығыс темір жолының (SER) лондондық терминалы ретінде жоспарланған. Олар желіні Бриклайерс Армстан Хангерфорд көпіріне дейін ұзартуды қалаған, бірақ 1846 жылы ұсынылған заң жобасы сәтсіз аяқталды. 1857 жылы олар Парламентке Вест-Эндте темір жол терминалын салуды ұсынды, Викторияны пайдалануға үміттене отырып, Лондон, Брайтон және Оңтүстік Жағалау темір жолымен келісімге келгенге дейін. Сол жылы SER хатшысы Сэмюэл Смайлс ықтимал бағыттарды іздеді және ең қолайлы орынның Strand-ке жақын бұрынғы Хангерфорд базарының орны екенін анықтады. Желі Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолы қызметтерімен байланыстыруға мүмкіндік бере отырып, тікелей Уотерлоомен қосылуы керек еді. 1859 жылы кеңейтуді салу үшін Charing Cross Railway Company құрылды, ал SER құрылысқа көмектесу үшін 300 000 фунт стерлинг (1859 жылғы £300 000 шамамен соңғы жылдары <есептелген сомаға> тең) төледі. Чаринг-Кроссқа қарайтын желіні салу өте қымбатқа түсті, себебі ол тығыз салынған аумақты кесіп өтетін. Бұл мәселе 1862 жылы компания екі бағытты үш бағытқа дейін жеткізіп, көпірдің өткізу қабілетін төрт жолға дейін екі есеге артқанда одан да ушықты. Көпір 1845 жылы ашылған Исамбард Кингдом Брунелдің жобалаған бастапқы аспалы көпірінің орнын алды. Жұмыс 1860 жылдың маусымында басталды және шамамен үш жылға созылды. Жаңа көпір жаяу жүргіншілерге ашылғанға дейін ескі аспалы көпір пайдалануда болды. Жаңа желідегі сынақ жүрісі 1863 жылдың 1 желтоқсанында өтті. Станцияны сэр Джон Хокшоу жобалаған, ол салыстырмалы түрде тар жерде орналасқан алты платформаның үстінен көтерілетін, 510 фут (155 м) ұзындығы және 164 фут (50 м) ені бар бір ғана жақтаулы темір шатырмен жабдықталған. Ол кірпіштен қаланған виадукта салынған, рельстердің жерден биіктігі 9 метрге дейін өзгерді. Желі астындағы кеңістік шарап қоймалары ретінде пайдаланылды. Жолдардың үстіндегі шатыр бір үлкен аркадан тұрады, ол ең биік нүктесінде көтеріледі. Станцияны Лукас ағайындылар салған. Чаринг-Кросс станциясы 1864 жылдың 11 қаңтарында ашылды. Станция ашылғаннан кейін көп ұзамай, 1 қыркүйекте Charing Cross Railway SER-ге қосылды. Эдвард Миддлтон Барри жобалаған және Лукас ағайындылар салған Чаринг-Кросс қонақ үйі 1865 жылдың 15 мамырында ашылды, бұл станцияға француз ренессанс стилінде әсем безенділген фасадын сыйлады. Онда жеті қабатқа бөлінген 250 қонақ бөлмесі болды және ол Вильерс көшесімен, сондай-ақ Страндтың алдына дейін созылды. Жалпыға ортақ бөлмелердегі балкондар негізгі вокзал алаңына қарады. Ол тез танымал болды және табысты болды, нәтижесінде 1878 жылы Вильерс көшесінің екінші жағында 90 бөлмелі қосымша құрылыс ашылды. Көшеден өтетін көпір қонақ үйдің екі бөлігін байланыстырды. 1887 жылы Хунгерфорд көпірі станцияға тағы үш бағыт салу үшін 15 метрге дейін кеңейтілді. 1899 жылдың 1 қаңтарында SER Лондон, Чатем және Довер темір жолымен бірігіп, Charing Cross станциясындағы операцияларды басқаратын Оңтүстік-Шығыс және Чатем темір жолын (SECR) құрды.
Later in the year, the SER secretary Samuel Smiles looked for potential routes and decided the best location would be on the site of the former Hungerford Market adjacent to The Strand, and that the line should be directly connected to Waterloo, allowing a link with London and South Western Railway services. The Charing Cross Railway Company was formed in 1859 in order to build the extension, and the SER paid £300,000 (now £300000.0 in 1859 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) in capital to help build this. The line towards Charing Cross was expensive to build as it traversed a heavily built up area, which was exacerbated in 1862 when the company chose to upgrade the two running lines to three, and doubled the capacity over the bridge to four tracks. The bridge replaced the original suspension bridge designed by Isambard Kingdom Brunel which opened in 1845. Work began in June 1860 and took around three years. The old suspension bridge remained open until the new bridge was suitable to carry foot traffic. A trial run over the new line took place on 1 December 1863. The station was designed by Sir John Hawkshaw, and featured a single span wrought iron roof, 510 feet (155 m) long and 164 feet (50 m) wide, arching over the six platforms on its relatively cramped site. It was built on a brick arched viaduct, the level of the rails above the ground varying up to 30 feet (9 m). The space underneath the line was used as wine cellars. The roof above the tracks is a single wide great arch, rising to at its highest point. The station was built by Lucas Brothers. Charing Cross station opened on 11 January 1864. The Charing Cross Railway was absorbed into the SER on 1 September, shortly after the station opened. The Charing Cross Hotel, designed by Edward Middleton Barry, and built by Lucas Brothers, opened on 15 May 1865 and gave the station an ornate frontage in the French Renaissance style. It had 250 bedrooms spread over seven floors and extended along Villiers Street as well as the front of the Strand. The public rooms had balconies overlooking the main station concourse. It quickly became popular and was profitable, leading to a 90 bedroom annexe on the other side of Villiers Street opening in 1878. A bridge over the street connected the two parts of the hotel together. In 1887, Hungerford Bridge was widened to 48 feet (15 m) in order to provide three more tracks into the station. On 1 January 1899, the SER merged with the London, Chatham & Dover Railway to form the South Eastern & Chatham Railway (SECR), which took over operations at Charing Cross.
Элеонора Кросс
Чарлинг Крос қонақ үйімен бір уақытта, Эдвард Миддлтон Барри жобалаған, станция алдына орнатылған Қызыл Мэнсфилд тасынан жасалған Элеонора айқышының көшірмесі болды. Ол 1291 жылы салынған, бірақ 1647 жылы Парламент бұйрығымен бұзылған алғашқы Уайтхолл айқышының үлгісімен жасалған. Лондон қаласындағы қашықтықтар ресми түрде осы көшірмеден емес, айқыштың бастапқы орнынан, қазір Уайтхоллға қарап тұрған Карл I ескерткішінен өлшенді. Айқыш уақыт өте келе нашарлап, 2008 жылы "Англия мұрасының" "Қауіп астындағы мұралар тізіміне" енгізілді. 2010 жылдың тамызында айқышты жөндеу және қалпына келтіру жөніндегі он айлық жоба аяқталды. Бұл жұмысқа жоғалған шамамен 100 әшекей элементін – геральдикалық қалқандар, періште, шыңдар, кронштейндер және финиалдарды қайта жасау және бекіту, сондай-ақ әлсіз немесе жарылған тас қабырғаларын тот баспайтын болат штифттер мен таяқшалармен нығайту, бұрын босап алынған сәндік элементтерді қайта орнату кірді.
Халықаралық қызметтер
Ашылғаннан кейін Чаринг-Кросс Лондон көпірінің орнына барлық SER қызметтерінің басты терминалы болды, соның ішінде Континенттік Еуропаға бағытталған кеме пойыздары. Викториямен бірге ол Лондоннан шетелге шығудың негізгі нүктесіне айналды және Перси Фицджеральд оны «Әлемнің қақпалары» деп атады. Томас Кук станция алаңының бұрышында саяхат агенттігін ашты. 1868 жылы Севеноаксқа жасалған бұрылыстан кейін SER маршруты Лондоннан Доверге дейінгі ең қысқа жолға айналды, ал 1913 жылы Чаринг-Кросттан Парижге алты жарым сағатта жетуге болады. Халықаралық байланыстарының арқасында Чаринг-Кросс Бірінші дүниежүзілік соғыста Батыс майданға әскерилер мен үкімет өкілдерін жіберудің басты нүктесі болды. 1914 жылдың 3 тамызында барлық азаматтық және қоғамдық кемелердің қатынайтынын тоқтатты. Доверден келген пойыздар науқастар мен жараланғандарды Чаринг-Кросске, одан кейін елдің әр түрлі аудандарындағы ауруханаларға жеткізді. Соғыс жылдары стансадан 283 рейс аттанды. 1918 жылдың 26 желтоқсанында, соғыс аяқталғаннан кейін АҚШ президенті Вудро Вильсон Чаринг-Кроста король Георг V-пен кездесті. 1919 жылдың 18 қаңтарында Остендке, 3 ақпанда Булоньеге және 1920 жылдың 8 қаңтарында Кале қаласына халықаралық теңіз жолдары қайта жаңғыртылды, бірақ сол кезде Виктория станциясы соғыс кезеңіндегі қатаң иммиграциялық және кедендік бақылауды жүргізу үшін кеңейтілді, ал Чаринг-Кросс халықаралық терминал ретінде маңызын жоғалтты.
1905 жылы шатырдың құлауы
Бастапқы шатыр құрылымының 70 фут (21 м) ұзындығы, станцияның оңтүстігіндегі екі шеткі бөлігін және батыс қабырғаның бір бөлігін қамти, 1905 жылдың 5 желтоқсанында сағат 15:57-де құлады. Осы кезде шатырдың құлаған бөлігін жөндеу, шынылау және бояу жұмыстарын бір топ адам жүргізіп жатқан. Сағат 15:45-тен кейін шатырдан қатты дауыс естілді, сол сәтте біреулер басты байланыстырғыш таяқшаның бірі сынғанын және төмен қарай ілініп тұрғанын байқады. Шатырдың бір бөлігі көтеріліп, батыс қабырғасында жарықтар пайда болды. Құлауға дейін 12 минут уақыт болғандықтан, пойыз бен платформалар эвакуацияланды, ал келе жатқан пойыздар тоқтатылды. Шатыр, арқалықтар мен қирандылар төрт жолаушы пойызының үстіне құлап, барлық жолдарды жапты. Құлаған батыс қабырғасы сол кезде қайта құрылып жатқан Нортумберленд даңғылындағы көршілес Корольдік даңғыл театрының (қазіргі Плейхаус театры) қабырғасы мен шатырынан өтіп кетті. Алты адам қаза тапты (шатырдағы екі жұмысшы, В. Х. Смит кітап дүкенінің сатушысы және Корольдік даңғыл театрының құрылыс алаңындағы үш жұмысшы). Сауда кеңесінің апатты тергеуінде сарапшылар шатырдың конструкциясына күмән келтірді, бірақ ақаулықтың себебі байланыстырғыш таяқшаның нашар дәнекерленгеніне байланысты деп есептелді. SECR шатырдың кем дегенде тағы қырық жылға жететініне сенсе де, оны жөндеудің орнына толығымен ауыстыруға шешім қабылдады. Станцияның қалған бөлігін қауіпсіз түрде түсіру үшін жылжымалы ағаш конструкциясы (га́нтры) құрылуы керек болды. Оның орнына, пайдалы тірек пен арқалықтан тұратын жаңа конструкция орнатылды, ол қабырғалы және ойысты шатырды ұстап тұрды. Алғашқы шатырдың қисық пішіні әлі де ішкі қабырғаларда көрініп тұр. Станция 1906 жылдың 19 наурызында ішінара қайта ашылды. Ескі билет кассалары бұзылып, бірінші қабаттағы бөлмелер қайта жоспарланды. Жаңа билет залы және жеке әйелдер күту бөлмесі салынды. Қосымша жөндеу жұмыстары 1913 жылы аяқталды.
Жабу және басқа жерге ауыстыру
XIX ғасырдың соңына қарай Чаринг Кросс қолайсыз орналасқан деп есептелді. 1889 жылы жаңа құрылған Лондон округі кеңесінің Джон Бернс стансаны және оған жақын жолдарды бұзып, оның орнына жол көпірін салуды ұсынды. Бұл идея кеңесте қолдау тапты, себебі ол Страндты кеңейтуге және Уайтхоллды айналып өтетін Темза өзені арқылы жол салуға мүмкіндік беретін еді. SECR 1916 жылы көпірді күшейту үшін заң қабылдау туралы Парламентке сұрағанда, Бернс стансаның дұрыс емес жерде орналасқанын және оны Темзаның оңтүстік жағында қайта салу қажет екенін айтты. Келесі жылы көпірді қайта құру туралы заң қабылданды, онда оның сыртқы түріне қатысты қатаң талаптар қойылды және станса ғимаратын кеңейтуге тыйым салынды. 1923 жылы «Үлкен Төрттік» тобы құрылғаннан кейін Чаринг Кроссқа меншік құқығы Оңтүстік темір жолына (SR) өтті. 1926 жылы қала маңындағы жолдарға қызмет көрсету үшін теміржол электрлендірілді. Көп бірліктерден тұратын электр пойыздың жеңіл салмағы көпірге әлдеқайда аз жүктеме түсіретіні анықталды, сондықтан трафик қайта жоспарланды: жергілікті жолдар ескі бөліммен, ал магистральдық жолдар 1887 жылғы кеңейтумен жүрді. 1926 жылы Өзен арқылы қозғалыс жөніндегі Корольдік комиссиясы Хангерфорд көпірін екі қабатты жол/теміржол көпірімен алмастыруды және ескі стансадан шығысқа қарай жаңа Чаринг Кросс стансасын салуды ұсынды. SR бұл идеяны мақұлдады, себебі ол стансаны кеңейтуге мүмкіндік беретін еді. Екі жылдан кейін, стансаны Темзаның оңтүстігіне көшіру және тек жол көпірін салу туралы ұсыныс қайтадан көтерілді, себебі ол әлдеқайда арзан болатын. Премьер-министр Стэнли Болдуин SR-ді бұл ұсынысты «ұлттық маңызы бар мәселе» ретінде қабылдауға шақырды, бірақ 1930 жылы таңдау комитеті оңтүстік жағалауда жаңа Чаринг Кросс салуға келіспегендіктен заң жобасы сәтсіз аяқталды. Бұл ұсынысты 1936 жылы Лондон және үй округтері Жол қозғалысы жөніндегі кеңесші комитеті ресми түрде қабылдамады, ол екі қабатты көпір нұсқасын қайта жаңғыртты. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін барлық жоспарлар тоқтатылды.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Шарлинг-Кросс соғыс кезіндегі әуе шабуылдарынан айтарлықтай зақым көрді. 1940 жылдың 8 қазанында Уайтхоллға күндізгі шабуыл кезінде бір пойыз тиді. 1941 жылдың 16-17 сәуірінде кешке қонақ үй өрт пен жарылғыш заттардан зақымдалды, төрт пойыз өртенді және көпірде бірнеше өрт шықты. 4-ші платформаның жанына парашютпен мина түсті. Станция зақымды жөндеу және минаны залалсыздандыру үшін жабылды. 10-11 мамыр түні тағы бір шабуыл болды, нәтижесінде станция қайтадан жабылды. 1944 жылдың 18 маусымында бомба көпірдің бір бөлігін қиратты. Қызмет 4 желтоқсанда ғана қалпына келді. Соғыстан кейін қонақ үй 1951 жылы кең ауқымды жөндеуден өтті. Бұл жаңа жоғарғы қабаттарды салуды қамтыды, ал қонақ үйдің жоғарғы қабаттарының мансардалық шатыры қарапайым нео-грузин стиліндегі ақ кірпіштен қайта салынды.
Жаңғырту
1974 жылы билет сататын зал мен кассалар жаңартылды. Электронды билеттерді басып шығару 1983 жылы алғаш рет станцияда сынақтан өтті. 1986 жылы платформалардың үстіндегі аумақтың көп бөлігін қайта құру жұмыстары басталды. Жаңа ғимараттар Терри Фаррелл және Партнерлер компаниясы жобалаған постмодерн кеңсе және сауда орталығы – Embankment Place деп аталды. Бұл жаңалық 1906 жылғы шатырдың дерлік барлық бөлігін ауыстыруға алып келді. Бұл құрылыстың артқы екі бөлігі – қазіргі күту залының шатырымен тікелей іргелес – кеңейтілген күту аймағының бір бөлігі ретінде сақталды. Сонымен қатар, бір кезде оны тіреген станцияның бастапқы қабырғалары дерлік толықтай сақталған күйде қалды. Жұмыстар 1990 жылдың қараша айында аяқталды. Embankment Place кешенінің басым бөлігі кеңсе кеңістігін құрайды, ал бірінші қабатта таңдаулы мейрамханалар орналасқан.
Лондон метросы
Станцияға Лондон метросының екі станциясы қызмет көрсетеді, екеуі де магистральдық терминалдан жаяу жүру қашықтығында және екі шетте орналасқан: Чаринг Кросс (солтүстікке қарай) және Эмбанкмент (оңтүстікке қарай). Екі станцияда да Oyster Out of Station Interchange бар, бұл жолаушыларға бір жол ақысын төлеп, желілерді ауыстыруға мүмкіндік береді. Негізгі желілік станция үшін жер асты байланыстарының көптеген ұсыныстары оның ашылғаннан кейінгі онжылдықтарда қарастырылды. Станцияда жұмыс аяқталғаннан кейін, SER Чаринг Кросс пен солтүстік теміржол терминалдары арасында байланыс орнатуды қалады. Чаринг Кросс станциясы ашылғаннан кейін көп ұзамай, Солтүстік-Батыс және Чаринг Кросс теміржол заңы қабылданды, бұл SER мен Лондон және Солтүстік-Батыс теміржолы (LNWR) арасындағы бірлескен заң, ол 1866 жылы банк дағдарысынан туындаған қаржыландыру тапшылығына байланысты күшін жойды. Жоба Лондон орталық теміржолымен қайта жаңғыртылды, ол Чаринг Кросты Эустонмен байланыстыруды көздеді, бірақ 1874 жылы тағы да тоқтатылды. Чаринг Кроссқа қызмет көрсеткен алғашқы жер асты теміржолы – Округтік желі (қазіргі Округтік сызық), ол 1870 жылдың 30 мамырында Чаринг Кросс станциясын ашты. 1884 жылы парламентке Чаринг Кросс және Эустон теміржолы, сондай-ақ Лондон орталық метрополитені Чаринг Кросс пен Эустон, Чаринг Кросс пен Кингс Кросс арасындағы жер асты сызықтары үшін, ал Кингс Кросс, Чаринг Кросс және Ватерлоо метрополитені үш терминалды байланыстыратын терең деңгейлі теміржол үшін заң жобаларын ұсынды. Ешбір жоспар іске аспады. Бейкер-стрит және Ватерлоо теміржолы (қазіргі Бейкерлу сызығы) 19 ғасырдың соңында станцияның батыс жағында терең деңгейлі түтік желісін салды, ол 1906 жылдың 10 наурызында Трафальгар алаңында жаңа станциямен және Округтік желі станциясымен алмасу мүмкіндігімен ашылды. Чаринг Кросс пен Эустон арасындағы байланыс ақыры Чаринг Кросс, Эустон және Хэмпстед теміржолы (қазіргі Солтүстік сызығының бөлігі) тарапынан 1906 жылы терең деңгейлі түтік желісі ретінде салынды, ол 1907 жылдың 22 маусымында негізгі станцияның алдындағы алаңда станциясын ашты. Бастапқыда Эмбанкмент метро станциясы Чаринг Кросс деп аталды, ал қазіргі Чаринг Кросс метро станциясы Трафальгар алаңы (Бейкерлу сызығы) және Стрэнд (Солтүстік сызық) станцияларынан тұрды. Екі солтүстік станция Юбилей сызығының дамуымен байланысқан кезде қазіргі атауымен біріктірілді. Платформаларды байланыстыратын және алмасуға мүмкіндік беретін жаңа жер асты өткелдері салынды. Солтүстік сызығындағы Стрэнд станциясы 1974 жылдан бастап жаңа эскалаторларды орнату үшін уақытша жабылды және ол 1979 жылдың 1 мамырында Юбилей сызығының ашылуымен қайта ашылды. Юбилей сызығының платформалары 1999 жылдың 20 қарашасында Юбилей сызығының Вестминстерге және Темза өзенінің оңтүстігіне қарай ұзартылуынан кейін жабылды.
Апаттар мен оқиғалар
1913 жылы 25 қазанда, Уотерлоо станциясының тұманды аймағында екі пойыз соқтығысып, үш адам қаза болды. 1925 жылдың 31 шілдесінде 2-ші платформаның жанында жеңіл соқтығысу орын алды. 1927 жылдың мамыр айында Чаринг-Кросс станциясының қоймасына Мини Элис Бонатиге тиесілі бес кесілген дене бөлігі салынған сандық тасталды. Кейіннен ол Рочестер қатарында Джон Робинсонның қолынан өлгені анықталды, ол «Чаринг-Кросс сандықты қырқыны» қылмысы үшін сотталып, кейіннен өлім жазасына кесілді.
Мәдени сілтемелер
Мэгги Хэмблингтің "Оскар Уайльдпен әңгімелесу" мүсіні станцияның тіке қарсысында орналасқан. Ол 1998 жылы орнатылып, адамдар ескерткішке отырып, Оскар Уайльдпен виртуалды түрде әңгімелесу үшін арналған. Шарлинг Крос Шерлок Холмс туралы көптеген әңгімелерде айтылады. "Абби Грандж оқиғасында" Холмс пен Уотсон стансадан Кенттегі ойдан шығарылған Абби Гранджға пойызбен кетеді, ал "Алтын Pince Nez оқиғасында" олар стансадан пойызға мінеді.