Жон Аарон Роулинс: Азамат соғысының генералы және Соғыс хатшысы

Джон Аарон Роулинс: Американ генерал, Азамат соғысының батыры, Грант әкімшілігіндегі соғыс хатшысы. Өмірбаяны, мансабы және Грантқа адалдығы туралы ақпарат.

14 мин оқу

100%

Дереккөз: John Aaron Rawlins — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Союз армиясының генералы және 29-шы соғыс министрі

Джон Аарон Роулинс (13 ақпан 1831 – 6 қыркүйек 1869) – Америка Азамат соғысы кезінде Одақ армиясының генерал-офицері және Грант әкімшілігінің кабинет мүшесі. Ұзақ жылдар бойы Улисс С. Гранттың сенімді серігі болған Роулинс соғыс бойында Гранттың штабында қызмет етіп, генерал-майор шеніне көтерілді және Гранттың мастыққа берілгендігі туралы айыптауларға қарсы тұрды. Грант АҚШ Президенті болып сайланғанда ол соғыс министрі болып тағайындалды. Роулинс – кедей отбасыда өскен, білімі жетілмеген, әкесі жиі мас болып, үйден кетіп қалатын, өзін-өзі жетілдірген адам еді. Заң оқығаннан кейін 1854 жылы адвокаттық экзаменді тапсырып, Иллинойс штатының Галена қаласында заңгерлік тәжірибесін бастады. Азамат соғысы басталғанда ол Дуглас демократы болды. Көпшілік алдында шебер сөйлейтін Роулинс соғыс басталғанда Одақ жақтастарына арналған маңызды сөз сөйледі және Галена тұрғыны, АҚШ Әскери академиясының түлегі, 11 жыл армияда қызмет еткен мексика-американ соғысының ардагері Улисс С. Грантпен жақын дос болып кетті. Роулинс Грантты жергілікті еріктілерден жасақталған әскери ротасын дайындап, оларды федералдық қызметке қабылдау үшін штаттың бас қаласы Спрингфилдке жіберуге көндірді. Иллинойс әскери жасақтарындағы қысқа қызметтен кейін Грант жақын арада армияға қайта қабылданып, Одақ армиясының Батыс АҚШ-дағы қолбасшысы Джон К. Фремонттың басшылығымен қызмет етуге жіберілді. Роулинс та Одақ армиясына қосылып, негізінен Гранттың штабында офицер болып қызмет етті. Оның жоғарылауы Гранттың майдандағы жетістіктерімен және Президент Авраам Линкольннің басшылығымен Одақ армиясында Гранттың мансабының өсуімен байланысты болды. 1863 жылы Роулинс туберкулезбен ауырады, бірақ қайта құру кезеңінде Гранттың штабында қызметін жалғастырды. Грант 1868 жылғы сайлауда жеңіске жетіп, 1869 жылдың наурыз айында президенттікке келгеннен кейін Роулинсті соғыс министрі етіп тағайындады. Бруклин көпірінің биіктігін бекітуден басқа, Роулинстің қысқа мерзімді қызметі бірнеше дау-дамайларға әкелді. Роулинс Кубада испан үстемдігіне қарсы көтерілісті қолдады, Юта аймағында мормондарға қарсы саясат жүргізді және Гранттың орнын бастан Гранттың әскери қолбасшысы болған Уильям Тэкумсех Шерманның билігін шектеді. Роулинстің туберкулезі одан әрі нашарлап, ол 1869 жылдың қыркүйегінде, қызмет еткеніне бес ай болған соң қайтыс болды. 1916 жылы Джеймс Харрисон Уилсон жазған «Джон А. Роулинстің өмірі» атты өмірбаяндық еңбектен басқа, Роулинстің қысқа ғұмыры туралы көп мәлімет жоқ. Грант, мүмкін, өзінің беделін сақтап, 1885 жылы жарық көрген танымал естеліктерінде оны сирек атады. Роулинстің қайтысымен тәуелсіз Кубаны қолдау кабинет деңгейінде тоқтатылып, 1898 жылғы испан-американ соғысына дейін басымдыққа ие болмады.

John Aaron Rawlins (February 13, 1831 September 6, 1869) was a general officer in the Union Army during the American Civil War and a cabinet officer in the Grant administration. A longtime confidant of Ulysses S. Grant, Rawlins served on Grant's staff throughout the war, rising to the rank of brevet major general, and was Grant's chief defender against allegations of insobriety. He was appointed Secretary of War when Grant was elected President of the United States. Rawlins was a self made man who overcame an impoverished family background, scanty education, and an absentee father who was prone to drink. After studying law, Rawlins passed the bar in 1854 and started a practice in Galena, Illinois. He was a Douglas Democrat at the outbreak of the Civil War; a noted public speaker, he gave a notable pro Union speech at the start of hostilities, and he soon became close friends with Ulysses S. Grant, a Galena resident, United States Military Academy graduate, and Mexican–American War veteran who had served in the Army for 11 years. Rawlins persuaded Grant to drill and muster a local volunteer militia company and send them to the state capital in Springfield so they could be inducted into federal service. After brief service in the Illinois militia as a mustering officer, Grant was soon recommissioned in the Army to serve under Union General John C. Frémont, commander of Union Army forces in the western United States. Rawlins also joined the Union Army and served primarily as an officer on Grant's staff; his promotions were linked to Grant's success on the battlefields and Grant's advancement in the Union Army under President Abraham Lincoln. Rawlins contracted tuberculosis in 1863, but continued to serve on Grant's staff during Reconstruction. After Grant won the 1868 election and assumed the presidency in March 1869, he named Rawlins as his Secretary of War. With the exception perhaps of his approving the height of the Brooklyn Bridge, before construction, Rawlins' brief tenure saw several controversies. Rawlins supported insurrection against Spanish rule in Cuba, established an anti Mormon policy for the Utah Territory, and reduced the authority of General William Tecumseh Sherman, Grant's successor as commander of the Army. Rawlins' tuberculosis continued to worsen, and he died in September 1869, five months into his term. Except for a 1916 biography, The Life of John A. Rawlins, by James Harrison Wilson, Rawlins' short life is not well known, while Grant, perhaps protecting his own reputation, rarely mentioned him in his popular Memoirs, published in 1885. With Rawlins' death, strong cabinet level support for an independent Cuba ended, and did not become a priority until the Spanish–American War in 1898.

Ерте өмір және мансап

Джон Аарон Роулинс 1831 жылдың 13 ақпанында Иллинойс штатының Шығыс Галлена қаласында, Джеймс Доусон мен Ловиза Коллиер Роулинстің он баласының екіншісі болып дүниеге келді. Олардың екеуі де шотланд-ирланд тегінен шыққан, ал олардың ата-бабалары алғашқыда Вирджиния штатының Калпепер округіне қоныстанған. Джеймс Роулинс – Мэрилендке қоныс аударған Роберт Роулинстің ұрпағы. Ол Миссури мен Иллинойста фермер және көмір өндіруші болып жұмыс істеді. 1849 жылы Джеймс Роулинс алтын іздеу кезінде Калифорнияға көшіп, үш жылдай онда тұрды. Әкесі кеткен кезде Роулинс анасы, әпкесі және алты бауырына басты қамқор болды. Джеймс алтын таппады, үйіне оралғаннан кейін отбасының фермасына және орман шаруашылығына көңілі толмаса да уақытын арнады, ал Джон Роулинс отбасы басшысы ретінде жауапкершілікті арттырды. Роулинс әкесі Джеймстің бейқам өмір салтын және отбасына назар бөлмеуін спирттік ішімдіктерге байланыстырды. Әкесінің мінез-құлқы Роулинстің ішімдікке деген көзқарасына және қорқынышына әсер етті, сондықтан ол ішімдік ішпейтін болды. Тарихшы Брюс Кэтонның сөзіне сәйкес, Роулинс бір тамшы ішсе де тоқтата алмайтынына сенгендіктен, ішімдікке тимеді. Роулинстің алғашқы білімі жеткіліксіз болды; ол Иллинойстағы жергілікті мектептерге қатысып, Иллинойс штатының Маунт Моррис қаласындағы Рок Ривер семинариясында бір жарым жыл оқыды. Роулинс жергілікті тұрғындар арасында "өз күшімен жеткен адам" ретінде танылды, себебі ол ресми білімінің жетіспеушілігін жою үшін өздігінен оқып білім алды. Содан кейін ол Галена қаласындағы Исаак П. Стивенстің кеңсесінде заңды оқып, 1854 жылы адвокаттыққа қабылданды. Роулинс Стивенспен, ал кейіннен Роулинспен бірге оқыған Дэвид Шианмен серіктестікте жұмыс істеді.

1860 жылғы сайлау

Саяси тұрғыдан Роулинс Демократиялық партиямен байланыс орнатып, 1860 жылғы президенттік сайлау кезінде Стивен А. Дугластың президенттік науқанын қолдады. Роулинс Иллинойс штатының бірінші округінен Дугластың сайлаушысы болып сайланды. Роулинс республикалық кандидат Аллен К. Фуллермен пікірсайыстар сериясын бастады. Құлдық таралуы және Одаққа адалдық мәселелері бойынша партиялық сезімдер қаулап тұрды. Дуглас, республикалық президенттік кандидат Абрахам Линкольн сияқты, құлдықтың таралуына қарсы болды, бірақ құлдық бар жерде оны жоймады. Құлдыққа жақтас демократтар құлдықтың Миссури келісіміндегі бұрынғы шекарадан оңтүстікке қарайғы аумақтарға тарауы керек деп талап етті. Дуглас "Халық билігі" принципін ұстанды. Линкольн президент болып сайланды, ал Роулинс Галенаға оралып, заңгерлік қызметін жалғастырды. Роулинс зор азамат соғысы болатынынан дұрыс қорқып жүрді.

Неке, отбасы, денсаулық

1856 жылы 5 маусымда Роулинс Нью-Йорк штатының Гошен қаласынан Хирам Смиттің қызы Эмили Смитке үйленді. Олардың некесінен үш бала дүниеге келді, оның ішінде ұлы Джеймс және қыздары Дженни мен Эмили болды. 1861 жылдың тамызында Роулинстің әйелі туберкулезден қайтыс болды, бұл оқиға Роулинс Ұлттық армияда қызметке түскенге аз уақыт қалып тұрғанда болды. Тарихшы Брюс Кэттонның сөзіне сүйенсек, оның өлімі Роулинске де бір күні сол аурудан өледі деген қорқынышпен жүргізді. 1863 жылдың 23 желтоқсанында Роулинс Коннектикут штатының Данбери қаласынан С. А. Хёрлбурттың қызы Мэри Эмма Хёрлбуртқа үйленді. 1863 жылдың қысында Роулинс тоқтамай жөтелдеп, кейін туберкулез диагнозы қойылды.

Галена одағының адалдық баяндамасы

Форт Самтер құлағаннан кейін, Америка Азамат соғысының басталған сәтінде, Галена тұрғындары қалалық жиын өткізді; негізгі сөз сөйлегендер – АҚШ конгрессмені Элиху Б. Уошберн және Роулинс болды. Роулинс Одаққа деген ықыласын ашық білдірді: "Мен өмірім бойы демократ болып келдім, бірақ бұл енді саяси мәселе емес; бұл жай ғана ел болу немесе ел болмау мәселесі; Мен әрбір құрметті келісімді қолдадым, бірақ келісімге келу уақыты өтті; енді бізге тек бір ғана жол қалды. Біз өз еліміздің туын қорғаймыз және шайқастың құдайына дұға етейміз".

Одақ әскерінің әскери жоғарылаулары

1861 жылы Раулинс президент Абрахам Линкольннің 75 000 ерікті шақыруына жауап ретінде 45-ші Иллинойс жаяу әскерін ұйымдастыруға белсенді қатысты, ал Грант полкті даярлауға көмектесуге ерікті болды. Грант жақын арада 21-ші Иллинойс ерікті жаяу әскер полкінің командирі болып тағайындалды және Раулинстің өзінің жеке штаб бастығы болуын сұрады. Раулинс келісім берді және 30 тамызда тұрақты армияның капитаны және еріктілердің әскери атқарушысының көмекшісі болып тағайындалды. 14 қыркүйекте Раулинс Гранттың Каирдегі штабына келді. Осы сәттен бастап Раулинс Гранттың жанынан табылып, оның ең ықпалды штаб қызметкері, кеңесшісі және жақын досы болды. Азамат соғысының басында көптеген адамдар сияқты, Раулинс әскери білім алмаған, бірақ ол өзінің лауазымына табиғи бейімділік танытты. Гранттың шені мен жауапкершілігі арта келе, Раулинс те жауапкершілігі мен шені жоғарылайтын лауазымдарға көтерілді, оның ішінде Теннесси армиясының штаб бастығы және Миссисипи әскери округінің штаб бастығы. Ол егжей-тегжейлілігімен және қатаң тәртіпке бағынуымен белгілі болды. 1862 жылдың 14 мамырында Раулинс майор, ал 1 қарашада подполковник шеніне ие болды. Штабына қосылар алдында ол Гранттан, алкогольге тәуелділік тарихы бар екенін ескере отырып, соғыс кезінде ішімдік ішпеуге уәде алуға тырысты. Ол штаб-пәтерде алкогольді пайдалануға тыйым салды және штабқа келгеннен кейін бір жыл өткен соң өзі де ішімдік ішпеуге уәде берді. Соғыс кезінде Раулинс Грантты көзқарасынан қателіктер жасады деп есептеген жағдайларда, көбінесе қызықтыратын тәжіриптер жасады. Раулинс 1863 жылдың 11 тамызында еріктілердің бригадир генералы болып тағайындалды. Грант Одақ әскерлерінің бас командасына тағайындалғанда, Раулинс АҚШ армиясының Бас штабының бас штаб бастығы болды. Ол 1865 жылдың 24 ақпанында генерал-майор, 3 наурызда бригадир генерал, 9 сәуірде генерал-майор шеніне көтерілді.

In 1861, Rawlins took an active role in the organization of the 45th Illinois Infantry, in response to President Abraham Lincoln's call for 75,000 volunteers, and Grant volunteered to help train the regiment. Grant was soon appointed commander of the 21st Illinois Volunteer Infantry Regiment, and requested that Rawlins become his aide de camp. Rawlins accepted and on August 30 he was appointed a captain in the regular Army and Assistant Adjutant General of Volunteers. On September 14, Rawlins reported to Grant's headquarters in Cairo. From this time forward, Rawlins remained by Grant's side and became Grant's most influential staff officer, advisor, and closest friend. Like most men at the beginning of the Civil War, Rawlins was not formally military trained, however, he was naturally suited for his position. As Grant rose in rank and responsibility, Rawlins was likewise promoted in roles of increasing responsibility and rank, including Chief of Staff of the Army of the Tennessee and Chief of Staff of the Military Division of the Mississippi. He was known for his great attention to detail, as well as being a stickler for proper protocol. On May 14, 1862, Rawlins was promoted to major, and on November 1 he was promoted to lieutenant colonel. Just before joining his staff, he exacted a pledge from Grant, who had a history of alcohol problems, not to drink during the war. He forbade the use of alcohol at headquarters and a year after joining the staff signed a pledge himself not to consume alcohol. During the war, Rawlins frequently scolded Grant for perceived derelictions with an impunity that often surprised onlookers. Rawlins was promoted to brigadier general of Volunteers on August 11, 1863. When Grant was promoted to general in chief of all the Union armies, Rawlins became Chief of Staff of the General Headquarters of the United States Army. He was promoted to brevet major general on February 24, 1865, to brigadier general in the regular army on March 3, and brevet major general in the regular army on April 9.

Шиелердің босатылуын сұрап өтініш жазды (1862)

1862 жылдың күзінде Роулинстің заңгер серіктесі Дэвид Шиан, Линкольннің соғыс саясатын ашық сынаған адам тұтқындалды; ол белсенді демократ болды, ал 1861 жылы президент Авраам Линкольн habeas corpus-ты тоқтатқандықтан, Шианның республикалық саяси қарсыластары оны Нью-Йорктегі Форт-Лафайетте қылмыс танылмаған күйде ұстауға күш салды. Роулинс Шианға көмектесу үшін қызметтен уақытша босатылып, соғыс министрі Эдвин М. Стэнтонға және конгрессмен Елиу Б. Уошбернге жеке өтініш жасады. Шиан 1862 жылдың желтоқсан айында ақыры босатылды.

No 11 (1862) жалпы бұйрыққа қарсылық білдірді

Жалпы бұйрық № 11 (1862)
Виксбург науқаны кезінде, 1862 жылдың 17 желтоқсанында Грант № 11 жалпы бұйрықты шығарды, онда Гранттың әскери округінен еврейлерді топ ретінде қуғынға салу көзделді. Грант Конфедерация армиясын қаржыландырады деп санайтын заңсыз мақта саудасына ашуланды. Грант еврей саудагерлерін Қаржы министрлігінің ережелерін бұзуда айыптады. Бұйрыққа бағынбаған еврейлер тұтқындалып, күштеп шығарылуға тиіс болды. Гранттың адвокаты және көмекші адъютанты Роулинс, Грантты бұйрық шығарудан қатты ескертті. Грант Роулинстің кеңесін қабылдамай, оған: "Егер Вашингтонда бұйрықты күштен жоюды қаласа, жолайды, бірақ біз оны бәрібір шығарамыз" деді. Даулы бұйрықты президент Авраам Линкольн күштен жойды.

Гранттың Вашингтон, округ, елшісі (1863)

1863 жылдың жазында Грант Роулинсті өзінің өкілі ретінде шығысқа, Вашингтон қаласына жіберді. Ол кезде Грант саяси ортада көп танылмаған еді, себебі ол Вашингтоннан шалқап, Батыс майданында соғысқан. Роулинс 30 шілдеде Вашингтонға жетіп, Соғыс министрлігінде Бас генерал Генри У. Халлекпен және Армияның бас адъютантының көмекшісі, полковник Дж. С. Келтонмен сөйлесті. Халлек Роулинсті құшақтап қарсы алып, Гранттың жеңісіне риза екенін білдірді және Гранттың Виксбургтегі капитуляция шартын, соның ішінде 31 000 конфедерат тұтқынын мерзімінен бұрын босатуды мақұлдады. Содан кейін Роулинс Ақ үйге барып, президент Авраам Линкольн мен оның кабинетімен кездесті. Ол Линкольнге Гранттың хатын табыстады, онда Роулинске Линкольнмен кездесуге рұқсат беруді сұрады, осылайша Роулинс Виксбург операциясының сәтті нәтижелері туралы хабарлап, конфедерат әскерлерінің неліктен мерзімінен бұрын босатылғанын түсіндіруі тиіс еді. Арнайы бақылаушы Чарльз А. Дана және Әскери-теңіз министрі Гидеон Уэллс Роулинстің еңбекқорлығы мен зиялылығы үшін жоғары баға берді. Дана Роулинстің «өте еңбекқор, адал адам» екенін айтты. Уэллс Роулинстің «адамдар мен әскери амалдар туралы ашық, ақылды және қызықты баяндамасына» риза екенін білдірді.

Грантқа жазылған хат (1863)

1863 жылдың қарашасында Чаттануга науқаны кезінде Гранттың басқа генералдар мен бағыныштыларымен бірге шамадан тыс ішіп жүргені туралы әңгіме болды. Олар Гранттың анасы Ханнадан келген виски мен шарап бөтелкелеріне қол жеткізген еді. Роулинс мұны естіп, Грантты алкогольден қорғаушы деп санағандықтан, 15 немесе 16 қарашада ешқашан жібермеген хат жазды. Ол Гранттан "ешқандай спирттік ішімдіктерді одан әрі ішпеуін" талап етті. Роулинстің алаңдаулары негізсіз болды. Осы кезеңде Грантты жақыннан бақылаған генерал Дэвид Хантердің сөзіне сенсек, Грант қараша айында үш апта бойына тек екі рет ішімдік ішкен. 14 қарашада Грант өзінің бағынышты полковнигі Кларк Лагоу мен оның достары арасында таңғы сағат төртте өткен ішімдікке тосқауыл қойған. Роулинс бұл жіберілмеген хатты өзінің құжаттарында сақтап, кейін тарихшылар тапты. Осы жіберілмеген хат Гранттың үнемі ішімдік ішіп отыратыны туралы қалыптасқан пікірге себеп болған бірнеше фактордың бірі болды.

Экспедициядан қашу және денсаулығын қалпына келтіруге тырысу (1867)

1867 жылы Қайта құру кезеңінде Роулинс Гренвилл М. Додж экспедициясымен бірге Юнион Пасифик темір жолының жоспарланған бағытын зерттеуге аттанған әскери сүйемелдемемен бірге жүрді. Додж – Юнион Пасифик темір жолының бас инженері, ол темір жолды шығыстан батысқа қарай салуға жауапты болды, ал Централь Пасифик темір жолы батыстан шығысқа қарай салды. Роулинс Доджді Солт-Лейк-Ситиге (Юта штаты) дейін ертіп келді, себебі даланың құрғақ ауасы оның туберкулезін емдеуге көмектеседі деп үміттенеді. Кейін Додж экспедицияның Вайоминг штатындағы кемпингтерінің бірін Роулинс деп атады; бұл жер кейіннен қала болып құрылды. Доджбен төрт ай сапардан кейін Роулинс Вашингтон қаласына қайтып келді, бірақ денсаулығы күрт жақсармады.

Шолу

Грант президент болған кезде, оның дәрігерлері Аризонаға баруды ұсынды, онда құрғақ шөлді климат оның өмірін ұзартуға көмектеседі деп ойлады. Дәрігерлердің кеңесіне құлақ асып, Грант Роулинсті Оңтүстік-Батыс аймағының әскери қолбасшысы етіп тағайындағысы келді; бірақ Роулинс Гранттың жанында қалуды артық көргендіктен бас тартты. Грант оған келісіп, Роулинсті соғыс министрі етіп тағайындады. Лауазымдағы бес айында Роулинс Кубадағы испан үкіметіне қарсы төңкерісті мойындау және қолдау мәселесінде мемлекеттік хатшы Гамильтон Фишпен келіспеді; Роулинс әскери және басқа да көмек көрсетуді жақтады, ал Фиш оған қарсы болды. Екеуі де Гранттың және басқа министрлер кабинетінің қолдауын алуға тырысты. Грант соңында Фиштің жағына шықты және АҚШ араласпады. Юта аймағында негізді орналасқан мормондармен қарым-қатынас мәселесінде Роулинс Грантты олардың көп әйел алу амалын тоқтату үшін қатаң шаралар қолдануға, қажет болған жағдайда әскери күштерді пайдалануға көндірді. Роулинстің денсаулығы нашарлай берді; ол қызметте қайтыс болғанға дейін төсекке жатып қалды. Соғыс министрі ретіндегі соңғы ісінің бірі – Бруклин көпірінің құрылысына рұқсат беруі болды.

Шерман дау-дамай

Грант президент болған кезде, ол 1869 жылдың наурыз айында өзінің досы және Азамат соғысы кезіндегі әріптес генералы Уильям Т. Шерманды «Армиялар генералы» лауазымына тағайындады. Осы кезеңде генерал Джон М. Скофилд Эндрю Джонсон әкімшілігінен қалған Гранттың уақытша соғыс хатшысы болды. Бастапқыда Грант Шерманға АҚШ әскери күштері бойынша кең өкілеттіктер берді, оның ішінде бюро басшыларына бағыну құқығы да болды. Бұл Шерманды Гранттың президенттігіндегі олардың қарым-қатынасы Азамат соғысы кезіндегідей жақын болады деп ойлануға итерді. Раулинс соғыс хатшысы болған соң, оның алғашқы қадамы – генерал Шерманның АҚШ әскери күштеріндегі билігін айтарлықтай шектеу болды. Раулинс Гранттан бюро басшыларына билік беруді сұрады, ал Грант Раулинстің денсаулығының нашар екенін білгендіктен оған келісті. Шерман Ақ үйге асығып барып, Гранттан Шерманның өкілеттігін қысқартқан бұйрықтарын кері қайтаруын өтінді. Грант Раулинстің ауыр сырқатта екенін білген соң, Шерманға бұйрықтарын қайтаруға болатынын айтпады. Бұл Шерманды қынжырлатты, әскери және президенттік тәртіп мәселелері бойынша даудан кейін Шерман орнынан тұрып, кездесуден шығып кетіп, «Қош сау болыңыз, мырза Президент!» деді. Грант пен Шерман бұрын бір-бірімен есімдерімен шақысып жүрген. Осы оқиғадан кейін Грант пен Шерман Азамат соғысы кезіндегідей достық қарым-қатынаста болмады. Раулинстің ізбасары Уильям В. Белкнап та осы үрдісті жалғастырып, Шерманның АҚШ әскери күштеріндегі өкілеттігін азайтып, Шерманның пост саудагерлері комиссиясын тағайындау құқығын жойды.

Мормонға қарсы саясат

1869 жылы Грант Роулинсті Юта аймағына оның денсаулығының нашарлауын емдеу және ондағы мормондардың жағдайын бақылау үшін жіберді. Бұл Роулинстің Ютаға екінші рет сапары болды, алғаш 1867 жылы Доджбен бірге Солт-Лейк-Ситиге барған. Роулинс Ютадағы мормондарды, соның ішінде мормон көшбасшысы Бригам Янгты екі рет қарсы алды, Янг мормон әскери күзетімен қоршалған болатын. Іштей Роулинс Янгқа және мормон полигамдарына жаулы қарым-қатынаспен қарады. Роулинс Вашингтонға оралған соң Грантты осы діни сектаға қатысты қатаң саясатты қабылдауға көндірді. Сондай-ақ Роулинс Грантты Юта аймағының губернаторы қызметіне Дж. Уилсон Шафферді тағайындауға ықпал етті. Шаффер мормондардың АҚШ-тан бөлініп шығуына жол бермес үшін қатаң саясат жүргізді. Роулинстің артында екінші әйелі Мэри Хёрлберт және екі баласы қалды. Роулинстің қызметін уақытша Шерман, ал тұрақты түрде Уильям В. Белкнап атқара бастады.

Құрметтер мен тарихи бағалаулар

1874 жылы Вашингтон қаласында генерал Джон А. Роулинстің ескерткіші орнатылды. Роулинс қалашығы (Джо Дэвисс округі, Иллинойс штаты), Роулинс қаласы (Уайоминг штатының Карбон округінің орталығы), сондай-ақ Канзас штатының Роулинс округі – барлығы оның құрметіне аталған. Роулинс соғыс жылдары Гранттың беделін сақтауға бар күшін жұмсады. Грант соғысқа дейін алкоголизммен күрескені мәлім болған, бірақ Роулинстің Грантқа жолдаған, өзі көрмеген хатында, армия басшылығы кезінде ол мүлдем ішпегені жазылған. Грант қайтыс болғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, 1891 жылы жарияланған хатта Роулинс: «Сені шарап бөтелкесінің жанында, ішіп отырғандармен бірге табамын, сондай істемеуге шақырамын», – деген кеңес берген. Роулинс бұл кеңеске «құлақ асқанда, барлығы жақсы болды» деп атап көрсеткен, осылайша Гранттың шешім қабылдауы үшін маңызды сәттерде ішімдікке тәуелді болмағанын дәлелдеген. Роулинс қайтыс болған кезде Грант пен ол арасы суынып, Гранттың оның беделін үнемі қадағалауы қажет болмай қалғаны туралы әңгімелер тарады. Роулинс қайтыс болғанда, оның орнына уақытша тағайындалған Соғыс министрі, генерал Уильям Текумсе Шерман ғана оның жанында болды. Грант өліміне аз уақыт қалғанда жазған естеліктерінде Роулинсті сирек есімдері тізілген, олардың кәсіби және жеке қарым-қатынастарына ешқандай назар бөлмеген. Гранттың бұрынғы қызметкерлері Гранттың өзіне осылай адал болған және өмірінің соңына дейін қолдаған Роулинстің сезімін ауырсатқанына наразылық білдірді. Тарихшы Э. Б. Лонг бұл жағдайды былай түсіндірді: «Грант Роулинстің жаман әдеттерінен қорғаған адам ретіндегі бейнесі туралы қазіргі хабарларға байланысты оны тым жоғары бағалағысы келмеген болуы мүмкін». Роулинстің мормондарға қарсы саясаты 19 ғасырдың соңғы жартысында мормондарға қарсы жалпы гистериялық науқанның бір бөлігі болды. 1862 жылы президент Авраам Линкольн көп әйел алуды заңсыз деп жариялаған Морриллдің көп әйел алуға қарсы заңына қол қойды. Бұл заң 1869 жылы президент Улисс С. Грант тағайындаған Соғыс министрі Роулинс Грантты Юта аймағында мормондарға қарсы саясат жүргізуге көндіргенге дейін күшіне енбеді. Мормонның көп әйел алуын қудалау мақсатында, мормондарды тұтқындауды қоса алғанда, президент Грант Польша заңына (1874) қол қойды, ол федералды үкіметке көп әйел алушыларды соттауға болатын төрешілерді таңдау құқығын берді. Заң Юта аймағындағы барлық мормондарды АҚШ Маршалы мен АҚШ Прокурорының бақылауына алды. Мормондарға қарсы тағы екі заң қабылданды, соның ішінде Эдмундтар заңы (1882), президент Честер А. Артур қол қойған заң, және Эдмундтар-Такер заңы (1887), президент Гровер Кливленд қол қойған заң. Гранттың екі өмірбаянында, Рон Черноудың «Грант» (2017) және Жан Эдвард Смиттың «Грант» (2001) кітаптарында, Роулинстің Азамат соғысы кезінде еврей халқын қолдағаны айтылады. Роулинс Гранттың No. 11 генерал бұйрығына қарсы болды, бұл бұйрық Гранттың Одақтың әскери округінен еврей отбасыларын қуғынға ұшыратты. 1906 жылы Флаглер фортындағы Эндикотт дәуіріндегі жағалау артиллериялық батареясына Роулинстің есімі берілді.

A statue, General John A. Rawlins was erected in Washington, D. C., in 1874. Rawlins Township, Jo Daviess County, Illinois, the town of Rawlins, county seat of Carbon County, Wyoming, as well as Rawlins County, Kansas, are all named after him. Rawlins devoted his efforts to maintaining Grant's public image during the war. Grant was known before the war for trouble with alcoholism, but it was revealed, in a letter from Rawlins to Grant (which Grant never saw), that Grant maintained his sobriety during his command of the Army. In this letter, made public in 1891—several years after Grant's death—Rawlins wrote, "I find you where the wine bottle has been emptied, in company with those who drink, and urge you not to do likewise." Rawlins noted that this advice was "heeded, and all went well", thus proving that Grant was not impaired by drink when his decision making was critical. There was speculation that by the time Rawlins died, he and Grant had grown distant and that Grant no longer needed Rawlins's constant fussing over his image. When Rawlins died, only his temporary successor as Secretary of War, General William Tecumseh Sherman, was at his bedside. In his memoirs, written shortly before his death, Grant only mentioned Rawlins a few times, and essentially ignored their professional and personal relationship. Surviving members of Grant's former staff were outraged at the fact that Grant would snub someone who had been so useful and as loyal to him—literally to the death—as Rawlins had been. The most likely explanation for this is given by historian E. B. Long, who wrote, "It might be that Grant did not wish to praise Rawlins too profusely because of the current reports picturing Rawlins as the protector of Grant from his own bad habits." Rawlins's anti Mormon policy was part of a general latter half of the 19th century hysteria campaign against Mormons. In 1862, President Abraham Lincoln signed into law the Morrill Anti Bigamy Act that outlawed polygamy. This law was not enforced until Secretary of War Rawlins, appointed by President Ulysses S. Grant in 1869, had convinced Grant to set up an anti Mormon policy in the Utah Territory. To further prosecution of Mormon polygamy, including the arrest of Mormons, President Grant signed into law the Poland Act (1874) that allowed the federal government to choose juries that could prosecute polygamists. The law put all Mormons in the Utah Territory under the control of the U. S. Marshal and U. S. Attorney. Two more anti Mormon bills were passed including the Edmunds Act (1882), signed into law by President Chester A. Arthur, and the Edmunds–Tucker Act (1887), signed into law by President Grover Cleveland. Two of Grant's biographers, Ron Chernow, Grant (2017) and Jean Edward Smith, Grant (2001), have credited Rawlins's support of Jewish people during the Civil War. Rawlins strongly objected to Grant's offensive General Order No. 11, which expelled Jewish families from Grant's Union military district. An Endicott Era coast artillery battery at Fort Flagler was named after Rawlins in 1906.