Амброз Эверетт Бернсайд: Американ сардары мен саяхатшысы

Кіріспе

Америкалық генерал және саясаткер (1824–1881)

Амброз Эверетт Бернсайд (23 мамыр 1824 – 13 қыркүйек 1881) – американдық әскери шенеунік және саясаткер, Азамат соғысында жетекші одақ генералы, сондай-ақ Род-Айленд штатының үш рет губернаторы, табысты өнертапқыш және өнеркәсіпші болған. Ол Шығыс майданындағы алғашқы жеңістердің біріне жауапты болды, бірақ оның қабілеттерінен асып кетіп, Фредериксбург және Кратер шайқасындағы (Петербург) екі сәтсіз жеңілісімен танылды. Ол әскер басшысы ретінде беделін қайтаруға қол жеткізе алмады. Бернсайд – қарапайым мінезді, өзінің шектеулерін жақсы білетін, еркіне қарсы жоғары лауазымға тағайындалған адам еді. Ол соғыста да, бизнесте де өте бақытсыз болды, өйткені өзінің табысты атқыш қаруына авторлық құқығын жоғалтты. Оның ерекше сақал өсуі оның тегінен алынған "бернсайд" деп аталды.

Ерте өмір

Бернсайд Индиана штатының Либерти қаласында дүниеге келді. Ол Эдгилл мен Памела (немесе Памилия) Браун Бернсайдтың, ирланд және ағылшын тегінен тараған отбасының тоғыз баласының төртіншісі болды. Оның бес атасы Роберт Бернсайд (1725–1775) Шотландияда туып, Оңтүстік Каролина провинциясына қоныс аударған. Оның әкесі Оңтүстік Каролинада туған; ол Индианаға көшкен кезде құлдарын азат еткен құл иесі болған. Амброз жас кезінде Либерти семинариясында оқыды, бірақ 1841 жылы анасы қайтыс болған соң білімі үзіліп қалды; ол жергілікті тігіншінің шәкірті болды, соңынан бизнесте серіктес атанды. Азамат соғысына дейін жас офицер ретінде Бернсайд Шарлотта "Лотти" Мунға үйленуге ниеттенген, бірақ ол оны алтарта қалдырды. Пастор оны әйелі ретінде қабылдамақшы болғанда, Мун "Жоқ, мырза Боб!" деп айқай салып, шіркеуден қашып кеткен деседі. Мун Азамат соғысы кезінде Конфедерация үшін жасаған тыңшылық әрекеттерімен танымал. Кейін Бернсайд Мунды, оның кіші қарындасы Вирджиния "Джинни" Мунды және олардың анасын қамауға алды. Ол оларды бірнеше ай үй қамауында ұстады, бірақ тыңшылық қызметімен айыптамады.

Ерте әскери мансап

Ол 1843 жылы әкесінің саяси байланыстары және әскери істерге деген жеке қызығушылығы арқасында АҚШ Әскери академиясына қабылданды. 1847 жылы 47 студенттің арасында 18-ші орын алып бітірді және 2-ші АҚШ артиллериясының екінші лейтенанты атағын алды. Мексика-Америка соғысына қатысу үшін Веракрусқа сапарлады, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін келді және көбінесе Мексика қаласы маңында гарнизондық қызмет атқарды. Соғыс аяқталғаннан кейін лейтенант Бернсайд капитан Брэкстон Брэггтің басшылығымен 3-ші АҚШ артиллериясында батыс шекарасында екі жыл қызмет етті. Бұл жеңіл артиллерия бөлімі атты әскерге айналдырылып, Невада арқылы Калифорнияға дейінгі батыс пошта жолдарын күзетті. 1849 жылдың тамызында Нью-Мексико штатының Лас-Вегасында апачтармен болған шайқаста мойнына жебе тиіп жарақаттанды. 1851 жылдың 12 желтоқсанында 1-лейтенант болып тағайындалды. 1852 жылы Род-Айленд штатының Ньюпорт қаласындағы Форт-Адамсқа тағайындалды және сол жылдың 27 сәуірінде Провиденс қаласының тұрғыны Мэри Ричмонд Бишопқа үйленді. Неке Мэридің 1876 жылы қайтыс болғанға дейін сақталды, бірақ балалары болған жоқ. 1853 жылдың қазан айында Бернсайд АҚШ армиясындағы қызметінен кетіп, Род-Айленд штатының ұлттық гвардиясының командирі болып, генерал-майор шеніне ие болды. Ол бұл лауазымды екі жыл бойы атқарды. Тұрақты армиядан кеткеннен кейін Бернсайд өзінің атын алып жүрген қаруды – Бернсайд карабинін жасауға күшін жұмсады. Президент Бьюкененнің соғыс министрі Джон Б. Флойд армияның көп бөлігін, әсіресе атты әскерін осы карабинмен жабдықтау үшін Бернсайд қару компаниясымен келісімшарт жасады және оған оны өндіру үшін ірі зауыстар құруға көмектесті. Бристоль мылтық зауыты салынысымен, Флойдқа Бернсайдпен жасалған 100 мың долларлық келісімшартты бұзу үшін пара берген тағы бір қару өндіруші туралы айыптар тағылды. Бернсайд 1858 жылы Род-Айленд штатынан Конгресске демократ ретінде кандидат болып түсті, бірақ үлкен есебімен жеңіліске ұшырады. Сайлау науқанының ауыртпалығы мен зауытының өрт сөндіру салдарынан қаржылық қиындыққа тап болды және қару-жарақ патенттерін басқаларға беруге мәжбүр болды. Содан кейін ол жұмыс іздеп батысқа кетіп, Иллинойс орталық темір жолының кассирі болды, онда ол Джордж Б. Макклелланмен танысып, достық қарым-қатынас орнатты, кейін ол оның командирлерінің бірі болды. Осы кезеңде Бернсайд болашақ АҚШ президенті, корпоративтік адвокат Абрахам Линкольнмен танысты.

He obtained an appointment to the United States Military Academy in 1843 through his father's political connections and his own interest in military affairs. He graduated in 1847, ranking 18th in a class of 47, and was commissioned a brevet second lieutenant in the 2nd U. S. Artillery. He traveled to Veracruz for the Mexican–American War, but he arrived after hostilities had ceased and performed mostly garrison duty around Mexico City. At the close of the war, Lt. Burnside served two years on the western frontier under Captain Braxton Bragg in the 3rd U. S. Artillery, a light artillery unit that had been converted to cavalry duty, protecting the Western mail routes through Nevada to California. In August 1849, he was wounded by an arrow in his neck during a skirmish against Apaches in Las Vegas, New Mexico. He was promoted to 1st lieutenant on December 12, 1851. In 1852, he was assigned to Fort Adams, Newport, Rhode Island, and he married Mary Richmond Bishop of Providence, Rhode Island, on April 27 of that year. The marriage lasted until Mary's death in 1876, but was childless. In October 1853, Burnside resigned his commission in the United States Army and was appointed commander of the Rhode Island state militia with the rank of major general. He held this position for two years. After leaving the Regular Army, Burnside devoted his time and energy to the manufacture of a firearm that bears his name: the Burnside carbine. President Buchanan's Secretary of War John B. Floyd contracted the Burnside Arms Company to equip a large portion of the Army with his carbine, mostly cavalry and induced him to establish extensive factories for its manufacture. The Bristol Rifle Works were no sooner complete than another gunmaker allegedly bribed Floyd to break his $100,000 contract with Burnside. Burnside ran as a Democrat for one of the Congressional seats in Rhode Island in 1858 and was defeated in a landslide. The burdens of the campaign and the destruction by fire of his factory contributed to his financial ruin, and he was forced to assign his firearm patents to others. He then went west in search of employment and became treasurer of the Illinois Central Railroad, where he worked for and became friendly with George B. McClellan, who later became one of his commanding officers. Burnside became familiar with corporate attorney Abraham Lincoln, future president of the United States, during this time period.

Бірінші бұқалар жүгіруі

Азамат соғысы басталған кезде Бёрнсайд Род-Айленд милициясының полковнигі болды. Ол 1-ші Род-Айленд ерікті жаяу әскер полкін құрды және 1861 жылдың 2 мамырында оның полковнигі болып тағайындалды. Осы полктің екі ротасы Бёрнсайд карабинмен қаруланды. Бір ай ішінде ол солтүстік-шығыс Вирджиния департаментінде бригада командирі болып тағайындалды. Ол шілдедегі Буль-Ран шайқасының бірінші кезеңінде бригаданы ерекше көзге түспей басқарды және жараланған бригада генералы Дэвид Хантердің орнына уақытша дивизияны басқарды. Оның 90 күндік полкі 2 тамызда қызметтен босатылды; ол 6 тамызда еріктілердің бригадир генералына көтерілді және Потомак армиясындағы уақытша бригадаларды даярлауға жіберілді. Бёрнсайд 1862 жылдың 18 наурызында Роанок аралы мен Нью-Берн шайқастарындағы табыстары үшін еріктілердің генерал-майорына көтерілді. Бұл Шығыс майданындағы одақтастардың алғашқы маңызды жеңістері болды. Шілдеде оның әскерлері солтүстікке, Вирджиния штатының Ньюпорт-Ньюс қаласына жеткізіліп, Потомак армиясының IX корпусы құрамына кірді. Ол Макклелланға деген адалдығы және өзінің әскери тәжірибесінің жетіспеуін түсінгендіктен бұл мүмкіндіктен бас тартты және Солтүстік Вирджиния науқанында генерал-майор Джон Поуптың Вирджиния армиясын қолдау үшін корпусының бір бөлігін жіберді. Ол осы кезде генерал-майор Фитц Джон Портерден Поуптың қолбасшылық қабілетіне қатысты өте сынды жеделхаттар алды және оларды жоғары бағыныштыларына қолдау білдіре отырып жіберді. Бұл оқиға кейін Портердің әскери трибуналында маңызды рөл атқарды, онда Бёрнсайд куәгер ретінде сөйледі. Бёрнсайд Екінші Буль-Рандағы Поуптың сәтсіздігінен кейін командалық міндеттен қайта бас тартты.

Антиэтам

Бёрнсайдке Мэриленд кампаниясының басында, Оңтүстік тауы шайқасы үшін Потомак армиясының оң жақ қанатының (I корпус және оның IX корпусы) басқаруы тапсырылды, бірақ Макклеллан екі корпусты Антиетам шайқасында бөліп, оларды Одақтың шайқас шебінің қарама-қарсы шеттеріне орналастырып, Бёрнсайдті тек IX корпусының басқаруына қайтарды. Бёрнсайд өкілдіксіз билігінен бас тартты және корпус командирінің алғашқысы генерал-майор Джесси Л. Рено (Оңтүстік тауында қаза тапқан) және содан кейін бригада генералы Джейкоб Д. Кокс болғандай әрекет етіп, бұйрықтарды олар арқылы берді. Бұл қиындықтар оның шабуылдау мен, қазір Бёрнсайдтің көпірі деп аталатын, Одақ шебінің оң жақ қанатындағы жерді өтуде баяу болуына себеп болды. Бёрнсайд аймақты тиісті деңгейде танып-білмеді және жаудың атыстан тыс қашықтығындағы бірнеше оңай өткелдерді пайдаланбады; оның әскерлері биік жерде конфедерациялық снайперлер басымдық танытқан тар көпірден қайта-қайта шабуылдауға мәжбүр болды. Түске дейін Макклеллан шыдамдылығын жоғалтты. Ол Бёрнсайдты алға жылжуға ынталандыру үшін бірнеше елші жіберіп, бір көмекшісіне: «Егер бұл 10 000 адамға түссе, оған дереу көтерілу керегін айт» деп бұйырды. Ол өзінің бас инспекторын Бёрнсайдке қарсы жіберіп, қысымды күшейтті, ол наразылық білдірді: «Макклеллан менің бұл көпірді бағындыруға барынша тырыспай жатқанымды ойлаған сияқты; сіз бүгін таңертең маған осындай бұйрықтармен келген үшінші немесе төртінші адамсыз». IX корпус ақыры бұзып өтті, бірақ кешігу генерал-майор А. П. Хиллдің Конфедерация дивизиясына Харперс-Ферриден келіп, Одақтың ілгерілеуін тойтаруға мүмкіндік берді. Макклеллан Бёрнсайдтың қосымша күштер жөнелту туралы өтініштерін қабылдамады, және шайқас тактикалық тұйықталумен аяқталды.

Фредериксбург

Макклеллан генерал Роберт Лидің Антиетамнан шегінуін күйретіп жібергеннен кейін, Линкольн 1862 жылдың 5 қарашасында Макклелланды қызметтен босатуға бұйрық берді және оны алмастыру үшін 1862 жылдың 7 қарашасында Бернсайдты таңдады. Бернсайд осы бұйрықты, өзінің қысқа мансабында үшінші рет, теріс пікірмен қабылдады, себебі елші оған егер ол бас тартса, командалық оның орнына генерал-майор Джозеф Хукерге беріледі деп хабарлады, ал Бернсайд Хукерді ұнатпайтын. Бернсайд Вирджиния штатының Жаңа Балтимор қаласындағы Джулия Клэггет фермасында командалық рәсімді өзгерту кезінде Потомак армиясының басшылығын қабылдады. Макклеллан әскерлермен қоштасу үшін барды. Джулия Клэггеттің келіні Колумбия Клэггет соғыстан кейін куәлік берді: "1862 жылдың 9 қарашасында Вирджиния штатының Жаңа Балтимор қаласында командалық рәсімді өзгерту кезінде генерал Бернсайдқа армияның парады мен ауысуы біздің үйдің алдындағы фермада өтті". 1863 жылдың қаңтар айында Бернсайд Лиге қарсы екінші шабуылды бастады, бірақ ол қысқы жаңбырдың салдарынан ештеңе істелмей тұрып тоқтап қалды және оны қынжырлы түрде "Балаң науқаны" деп атады. Ол бірнеше ашық түрде бағынбаған офицерлерді қызметтен босатуды және оларды әскери сотқа беруді талап етті; сондай-ақ ол отставкаға кетуді ұсынды. Линкольн осы ұсынысты дереу қабылдады және 26 қаңтарда Бернсайдты оған қарсы сөз байласып отырған офицерлердің бірі – генерал-майор Джозеф Хукермен алмастырды.

Шығыс Теннесси

Бернсайд қызметтен толықтай кетпекші болды, бірақ Линкольн оның өтінімін қабылдамады, армияда оған орын болатынын айтты. Осылайша, ол IX корпустың басшысы болып қайта тағайындалды және Огайо, Индиана, Кентукки және Иллинойс штаттарын қамтитын Огайо департаментін басқаруға жіберілді. Бұл тыныш аймақ, онда көп қимыл-қозғалыс болған жоқ, сондықтан президент Бернсайдтың онда көп проблема тудырмайтынын ойлады. Алайда, Батыс штаттарында соғысқа қарсы көңіл күшті болды, себебі олар дәстүрлі түрде Оңтүстікпен көп сауда жасады, ал онда құлдықты жою туралы пікірлер немесе құлдықты жою үшін күресуге ниет болған жоқ. Бернсайд бұл тенденциядан қатты алаңдады және өз департаментінде "соғысқа немесе үкіметке қарсы пікірлерді білдіруге" тыйым салатын бірқатар бұйрықтар шығарды; бұл 38-нөмірлі жарғымен аяқталды, онда "елге опасыздық жасағаны үшін айыпты деп танылған кез келген адам әскери сотта сотталып, түрмеге қамалады немесе жау шебіне қуғынға салынады" делінген. 1863 жылдың 1 мамырында Огайо штатының конгрессмені, соғысқа қарсы белсенді Клемент Л. Валландигам Огайо штатының Вернон тауында үлкен митинг өткізді, онда президент Линкольнды Конституцияны жоюға және диктатура орнатуға тырысатын "тиран" деп айыптады. Бернсайд митингке бірнеше агенттерді жіберді, олар жазбалар жасап, генералға "дәлелдерін" әкелді, содан кейін ол Валландигамды елге опасыздық жасағаны үшін тұтқындауға жеткілікті негіз бар екенін мәлімдеді. Әскери сот оны 38-нөмірлі жарғыны бұзғаны үшін кінәлі деп тапты, бірақ ол тек өз пікірін ашық білдіргенін айтқанға қарамастан. Валландигам соғыс аяқталғанға дейін түрмеге қамалды және соғысқа қарсы демократтар оны қаһарман етіп көрсетті. Бірнеше ай бойы "Чикаго Таймс" газетінде соғысқа қарсы мақалалар жарияланды. Генерал газет кеңсесіне әскерлер отрядын жіберіп, басылымды тоқтатуға бұйрық берді. Линкольн Валландигамның тұтқындалуы туралы немесе "Чикаго Таймс" газетінің жабылуы туралы естімеді. Ол 38-нөмірлі жарғының сол бөлігін еске түсірді, онда қылмыскерлер жау шебіне қуғынға салынады деп жазылған, содан кейін ол бұл жақсы идея деп шешті, Валландигам түрмеден босатылып, конфедераттардың қолына жіберілді. Осы уақытта Линкольн "Чикаго Таймс" газетінің қайта ашылуына бұйрық берді және Бернсайдтың екі жағдайда да өкілеттігінен асып кеткенін мәлімдеді. Президент генералдарға Ақ үйдің рұқсатысыз азаматтарды тұтқындамауға немесе газеттерді жабуға тыйым салды. Бернсайд Джон Хант Морган сияқты конфедерат шабуылшыларымен де күресті. Ноксвилл науқанында Бернсайд Ноксвиллге (Теннесси штаты) қарай жылжыды, алдымен конфедераттар бақылап отырған Камберленд ойысын айналып өтіп, соңында Ноксвиллді қарсылықсыз басып алды; содан кейін ол өз әскерлерін Камберленд ойысына қайтарды. Конфедераттардың командирі, бригада генералы Джон Фрейзер екі одақтық бригаданың алдында берілуден бас тартты, бірақ Бернсайд үшінші бригадамен келді, Фрейзер мен 2300 конфедераттың берілуіне мәжбүр етті. Одақтың генерал-майоры Уильям С. Роузкранс Чикамауга шайқасында жеңілді, ал Бернсайд генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттен қуылды, ол Марй биіктіктеріндегі шайқаста оның әскерімен шайқасқан. Бернсайд Кемпбелл станциясының шайқасында Лонгстритті шеберлікпен жеңіп, Ноксвиллдегі бекіністеріне және қауіпсіздігіне қол жеткізе алды, онда ол қала сыртындағы Форт-Сандерс шайқасында конфедераттар жеңілгенге дейін қысқа уақыт қоршауға алынды. Ноксвиллде Лонгстриттің корпусын ұстап тұру генерал Брэкстон Брэггтің генерал-майор Улисс Грантқа Чаттанугадағы жеңілісіне көмектесті. Генерал-майор Уильям Т. Шерманның әскерлері Бернсайдқа көмекке келді, бірақ қоршау бұзылған еді; Лонгстрит шегінді, ақырында Вирджинияға оралды. IX корпус 1864 жылдың мамырындағы құрлықтық науқанында Грантқа есеп беретін тәуелсіз команда ретінде шайқасты; оның корпусы Потомак армиясына қосылмады, өйткені Бернсайд оның командирі, генерал-майор Джордж Г. Мидтен жоғары болды, ол Фредериксбургте Бернсайдтың дивизия командирі болған. Бұл қиын жағдай 24 мамырда Солтүстік Анна шайқасы алдында түзілді, Бернсайд өзінің жоғары дәрежесінен бас тартты және Мидтің тікелей басшылығына бағынды. Бернсайд Уайлдернес және Спотсильвания сотының шайқастарында шайқасты, онда ол өзін ерекше көзге көрсетпеді, бөліп шабуыл жасады және осы шайқастарға тән фронталды шабуылдарға өз әскерлерін баруға асықпады. Солтүстік Анна және Колд-Харбордан кейін ол Питерсбергтің қоршау сызықтарында өз орнын алды.

Burnside offered to resign his commission altogether but Lincoln declined, stating that there could still be a place for him in the army. Thus, he was placed back at the head of the IX Corps and sent to command the Department of the Ohio, encompassing the states of Ohio, Indiana, Kentucky, and Illinois. This was a quiet area with little activity, and the President reasoned that Burnside could not get himself into too much trouble there. However, antiwar sentiment was riding high in the Western states as they had traditionally carried on a great deal of commerce with the South, and there was little in the way of abolitionist sentiment there or a desire to fight for the purpose of ending slavery. Burnside was thoroughly disturbed by this trend and issued a series of orders forbidding "the expression of public sentiments against the war or the Administration" in his department; this finally climaxed with General Order No. 38, which declared that "any person found guilty of treason will be tried by a military tribunal and either imprisoned or banished to enemy lines". On May 1, 1863, Ohio Congressman Clement L. Vallandigham, a prominent opponent of the war, held a large public rally in Mount Vernon, Ohio in which he denounced President Lincoln as a "tyrant" who sought to abolish the Constitution and set up a dictatorship. Burnside had dispatched several agents to the rally who took down notes and brought back their "evidence" to the general, who then declared that it was sufficient grounds to arrest Vallandigham for treason. A military court tried him and found him guilty of violating General Order No. 38, despite his protests that he was simply expressing his opinions in public. Vallandigham was sentenced to imprisonment for the duration of the war and was turned into a martyr by antiwar Democrats. Burnside next turned his attention to Illinois, where the Chicago Times newspaper had been printing antiwar editorials for months. The general dispatched a squadron of troops to the paper's offices and ordered them to cease printing. Lincoln had not been asked or informed about either Vallandigham's arrest or the closure of the Chicago Times. He remembered the section of General Order No. 38 which declared that offenders would be banished to enemy lines and finally decided that it was a good idea so Vallandigham was freed from jail and sent to Confederate hands. Meanwhile, Lincoln ordered the Chicago Times to be reopened and announced that Burnside had exceeded his authority in both cases. The President then issued a warning that generals were not to arrest civilians or close down newspapers again without the White House's permission. Burnside also dealt with Confederate raiders such as John Hunt Morgan. In the Knoxville Campaign, Burnside advanced to Knoxville, Tennessee, first bypassing the Confederate held Cumberland Gap and ultimately occupying Knoxville unopposed; he then sent troops back to the Cumberland Gap. Confederate commander Brig. Gen. John W. Frazer refused to surrender in the face of two Union brigades but Burnside arrived with a third, forcing the surrender of Frazer and 2,300 Confederates. Union Maj. Gen. William S. Rosecrans was defeated at the Battle of Chickamauga, and Burnside was pursued by Lt. Gen. James Longstreet, against whose troops he had battled at Marye's Heights. Burnside skillfully outmaneuvered Longstreet at the Battle of Campbell's Station and was able to reach his entrenchments and safety in Knoxville, where he was briefly besieged until the Confederate defeat at the Battle of Fort Sanders outside the city. Tying down Longstreet's corps at Knoxville contributed to Gen. Braxton Bragg's defeat by Maj. Gen. Ulysses S. Grant at Chattanooga. Troops under Maj. Gen. William T. Sherman marched to Burnside's aid, but the siege had already been lifted; Longstreet withdrew, eventually returning to Virginia. The IX Corps fought in the Overland Campaign of May 1864 as an independent command, reporting initially to Grant; his corps was not assigned to the Army of the Potomac because Burnside outranked its commander Maj. Gen. George G. Meade, who had been a division commander under Burnside at Fredericksburg. This cumbersome arrangement was rectified on May 24 just before the Battle of North Anna, when Burnside agreed to waive his precedence of rank and was placed under Meade's direct command. Burnside fought at the battles of Wilderness and Spotsylvania Court House, where he did not perform in a distinguished manner, attacking piecemeal and appearing reluctant to commit his troops to the frontal assaults that characterized these battles. After North Anna and Cold Harbor, he took his place in the siege lines at Petersburg.

Кратер

1864 жылдың шілдесінде екі армия Петербургте окоп соғысының тоқтап қалуына тап болғанда, Бернсайд өз корпусындағы 48-Пенсильвания полкінде бұрынғы көміршілердің ұсынған жоспарына келісті: Эллиоттың шығыңқы бөлігі деп аталатын бекініс астынан шахта қазып, жарылғыш заттарды жарып, күтпеген үзіліс жасау. Бекініс 30 шілдеде «Кратер шайқасы» деп белгіленген шайқаста қиратылды. Мидтің араласуынан кейін, жаяу әскер шабуылына бірнеше сағат қалғанда Бернсайдқа, шабуылға арнайы даярланған қара терілі әскерлер дивизиясын пайдаланбауға бұйрық берілді: оның орнына, ол жаттығудан өтпеген ақ терілі әскерлерді пайдалануға мәжбүр болды. Ол қай дивизияны алмастыру керегін шеше алмағандықтан, үш бағынышты командирінен кездейсоқ таңдауды сұрады. Таңдау бойынша Бриг. генерал Джеймс Х. Ледлидің дивизиясы таңдалды, ол адамдарға олардан не күтілетінін түсіндірмеді және шайқас кезінде майдан сыртындағы бомбаға төзімді жалдауда Бриг. генерал Эдвард Ферреромен спирттік ішімдік ішіп отырғаны байқалды, ешқандай басшылық көрсетпеді. Нәтижесінде Ледлидің әскері кратерді айналып өтудің орнына, оның ішіне кіріп, тұтқынға түсіп, кратер шетінен Конфедерация әскерлерінен ауыр оққа ұшырады, көптеген қаза болды. «Кратер оқиғасынан» кейін Бернсайд 14 тамызда қызметтен босатылды және Грант оны «ұзартылған демалысқа» жіберді. Ол соғыстың қалған бөлігінде қайта қызметке қайтарылмады. Кейінірек өткізілген тергеу сот Бернсайдты, Ледлиді және Феррероны жеңіске кінәлі деп тапты. Желтоқсан айында Бернсайд президент Линкольнмен және генерал Грантпен болашағы туралы кездесті. Ол отставкаға кетуді ойластырып жатқан, бірақ Линкольн мен Грант оның армияда қалуын сұрады. Кездесу соңында Бернсайд: «Маған қандай міндеттер жүктелетіні туралы маған хабарланбады», - деп жазды. Ол 1865 жылдың 15 сәуірінде Лидің Аппоматтокстағы капитуляциясынан кейін қызметтен кетті. Соғысты жүргізу жөніндегі АҚШ Конгресінің бірлескен комитеті кейіннен Бернсайдты ақтады және Кратердегі Одақтың жеңілісі үшін генерал Мидті, арнайы даярланған USCT (АҚШ түсті әскерлері) әскерлерін кері қайтаруды талап еткені үшін кінәлады.

As the two armies faced the stalemate of trench warfare at Petersburg in July 1864, Burnside agreed to a plan suggested by a regiment of former coal miners in his corps, the 48th Pennsylvania: to dig a mine under a fort named Elliot's Salient in the Confederate entrenchments and ignite explosives there to achieve a surprise breakthrough. The fort was destroyed on July 30 in what is known as the Battle of the Crater. Because of interference from Meade, Burnside was ordered, only hours before the infantry attack, not to use his division of black troops, which had been specially trained for the assault: instead, he was forced to use untrained white troops. He could not decide which division to choose as a replacement, so he had his three subordinate commanders draw lots. The division chosen by chance was that commanded by Brig. Gen. James H. Ledlie, who had failed to brief the men on what was expected of them, and was observed to be drinking liquor with Brig. Gen Edward Ferrero in a bombproof shelter well behind the lines during the battle, providing no leadership at all. As a result, Ledlie's men entered the huge crater instead of going around it, became trapped, and were subjected to heavy fire from Confederates around the rim, resulting in high casualties. As a result of the Crater fiasco, Burnside was relieved of command on August 14 and sent on "extended leave" by Grant. He was never recalled to duty for the remainder of the war. A court of inquiry later placed the blame for the defeat on Burnside, Ledlie and Ferrero. In December, Burnside met with President Lincoln and General Grant about his future. He was contemplating resignation, but Lincoln and Grant requested that he remain in the Army. At the end of the interview, Burnside wrote, "I was not informed of any duty upon which I am to be placed." He finally resigned his commission on April 15, 1865, after Lee's surrender at Appomattox. The United States Congress Joint Committee on the Conduct of the War later exonerated Burnside and placed the blame for the Union defeat at the Crater on General Meade for requiring the specially trained USCT (United States Colored Troops) men to be withdrawn.

Соғыстан кейінгі мансап

Отставкадан кейін Бёрнсайд көптеген теміржол және өнеркәсіптік директорлық лауазымдарда жұмыс істеді, соның ішінде Цинциннати және Мартинсвилл темір жолы, Индианаполис және Винсенн темір жолы, Каир және Винсенн темір жолы, және Род-Айленд локомотивтер зауыдының президенттігінде. Ол Род-Айленд штатының губернаторы болып үш бір жылдық мерзімге сайланды, 1866 жылдың 29 мамырынан 1869 жылдың 25 мамырына дейін қызмет етті. 1866 жылдың наурыз айында Республикалық партия оны губернаторлыққа үміткер етіп ұсынды, ал Бёрнсайд 1866 жылдың 4 сәуірінде көп дауыспен губернатор болып сайланды. Бұл Бёрнсайдтың саяси мансабын республикашыл ретінде бастады, себебі соғысқа дейін ол демократ болған. Бёрнсайд АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің Массачусетс бөлімінің мүшесі, одақ офицерлері мен олардың ұрпақтарынан құралған әскери қоғам болды, және 1869 жылы Массачусетс бөлімінің кіші вице-командирі қызметін атқарды. Ол 1871-1872 жылдары Республиканың Ұлы Армиясы (GAR) ардагерлер қауымдастығының бас қолбасшысы болды, сондай-ақ GAR-дың Род-Айленд бөлімінің қолбасшысы болды. 1871 жылы құрылған Американың Ұлттық атқыштар қауымдастығы оны өзінің бірінші президенті етіп сайлады. 1870 жылы Еуропаға сапары барысында Бёрнсайд франко-пруссия соғысында француз бен неміс тараптары арасында келісімге келуге тырысты. Ол Дрексел, Харжес & Co. компаниясының Женевадағы кеңсесінде 1870 жылдың 5 қарашасымен аяқталатын аптада тіркелді. Дрексел Харжес соғыстан кейін жаңа француз үкіметіне ірі несие берді, оған үлкен соғыс өтемақыларын төлеуге көмектесті. 1876 жылы Бёрнсайд Нью-Англия батальонының командирі болып сайланды, бұл 13 түпнұсқа штаттан құралған 13 жасақтың жиынтығы, олар 1876 жылдың 4 шілдесінде Филадельфиядағы Тәуелсіздік декларациясына қол қоюдың жүз жылдығын мерекелеуге арналған шеруге қатысты. 1874 жылы Бёрнсайд Род-Айленд Сенаты тарапынан Род-Айлендтен АҚШ сенаторы болып сайланды, 1880 жылы қайта сайланды және 1881 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет етті. Бёрнсайд Республикалық партиямен байланысын жалғастырды, әскери істерде маңызды рөл атқарды, сондай-ақ 1881 жылы Сыртқы қатынастар комитетінің төрағасы болды.

After his resignation, Burnside was employed in numerous railroad and industrial directorships, including the presidencies of the Cincinnati and Martinsville Railroad, the Indianapolis and Vincennes Railroad, the Cairo and Vincennes Railroad, and the Rhode Island Locomotive Works. He was elected to three one year terms as Governor of Rhode Island, serving from May 29, 1866, to May 25, 1869. He was nominated by the Republican Party to be their candidate for governor in March 1866, and Burnside was elected governor in a landslide on April 4, 1866. This began Burnside's political career as a Republican, as he had been a Democrat before the war. Burnside was a Companion of the Massachusetts Commandery of the Military Order of the Loyal Legion of the United States, a military society of Union officers and their descendants, and served as the Junior Vice Commander of the Massachusetts Commandery in 1869. He was commander in chief of the Grand Army of the Republic (GAR) veterans' association from 1871 to 1872, and also served as the Commander of the Department of Rhode Island of the GAR. At its inception in 1871, the National Rifle Association of America chose him as its first president. During a visit to Europe in 1870, Burnside attempted to mediate between the French and the Germans in the Franco Prussian War. He was registered at the offices of Drexel, Harjes & Co., Geneva, week ending November 5, 1870. Drexel Harjes was a major lender to the new French government after the war, helping it to repay its massive war reparations. In 1876 Burnside was elected as commander of the New England Battalion of the Centennial Legion, the title of a collection of 13 militia units from the original 13 states, which participated in the parade in Philadelphia on July 4, 1876, to mark the centennial of the signing of the Declaration of Independence. In 1874 Burnside was elected by the Rhode Island Senate as a U. S. Senator from Rhode Island, was re elected in 1880, and served until his death in 1881. Burnside continued his association with the Republican Party, playing a prominent role in military affairs as well as serving as chairman of the Foreign Relations Committee in 1881.

Жақсылық

Бёрнсайд өзінің ерекше сақалымен танымал болды, құлақтарының алдындағы шаш жолақтарын мұртымен жалғастырған, бірақ иегін қырын таза қырқып тастады; осы стильді сипаттау үшін «бёрнсайд» деген сөз пайда болды. Кейіннен сөз тіркестері кері бұрылып, «жақтағы қос тіркестер» деп аталды. Нью-Йорк мүсіншісі Лаунт Томпсонның ат үстіндегі мүсіні 1887 жылы Провиденстің Сити-холлға қарама-қарсы Экчендж-плейс алаңында ашылды. 1906 жылы мүсін Сити-холл паркіне көшірілді, ол Бёрнсайд паркі деп қайта аталды. Бристоль (Род-Айленд) қаласында Бёрнсайдтың атымен аталған шағын көше бар. Бристольдегі Бёрнсайд ескереу залы – Хоуп көшесіндегі екі қабатты, Ричардсонның романдық стиліндегі қоғамдық ғимарат. Оны 1883 жылы президент Честер А. Артур және губернатор Август О. Бурн ашты. Бастапқыда, мүсін веранданың орталық бөлігі болуы жоспарланған. Архитекторы Стивен К. Эрл болды. Кентукки штатының оңтүстік-орталық бөлігіндегі Бёрнсайд, Кентукки, Сомерсет қаласының оңтүстігінде орналасқан шағын қала. Оның аты бұрынғы Камберленд өзенінің жанындағы Пойнт-Изабел қалашығының орнында болған Бёрнсайд лагерімен байланысты. Иллинойс штатындағы Нью-Бёрнсайд, Каир және Винсенс темір жолы бойында орналасқан және бұрынғы генералдың жаңа темір жол желісінің директоры ретіндегі рөліне байланысты оның құрметіне аталған. Род-Айленд университетінің (Кингстон) Бёрнсайд жатақханасы 1966 жылы ашылды. Висконсин штатындағы Бёрнсайд генералдың құрметіне аталған.

Портреттер

Бернсайдты 2003 жылғы Рональд Ф. Максвеллдің "Құдайлар мен генералдар" фильмінде Алекс Хайд Уайт сомдады, бұл фильмде Фредериксбург шайқасы көрсетілген.