Джон Фергюсон – канадалық хоккейші, «Монреаль Канадиенс» командасының ойыншысы (1963-1971). Бапкер, менеджер болған. Әкесі Джон Фергюсон кішінің. Хоккей тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық хоккейші, басшы (1938–2007)
Canadian ice hockey player, executive (1938–2007)
Джон Боуи "Ферги" Фергюсон аға (5 қыркүйек 1938 – 14 шілде 2007) – кәсіби хоккейші және басшы. Фергюсон 1963 жылдан 1971 жылға дейін "Монреаль Канадиенс" командасының сол қанатында ойнады. Ойыншылық жолынан кейін ол жаттықтырушы, содан кейін бас менеджер болды. Ол Джон Фергюсон кішінің әкесі.
John Bowie "Fergy" Ferguson Sr. (September 5, 1938 – July 14, 2007) was a professional ice hockey player and executive. Ferguson played left wing for the Montreal Canadiens from 1963 to 1971. After retiring from active play, he became a coach, and later a general manager. He is the father of John Ferguson Jr.
Алғашқы жылдар
Фергюсон 1938 жылдың 5 қыркүйегінде Ванкуверде, Британдық Колумбияда дүниеге келді. Әкесі 9 жасында қайтыс болғандықтан, оны Pacific National Exhibition алаңының жанында анасы тәрбиеледі. Фергюсон жылқыларды өте жақсы көріп, бала кезінде Гастингс паркінде көп уақыт өткізетін. Жылқыға және хоккейге деген қызығушылығынан бөлек, ол лакросс та ойнады. Фергюсонның хоккей карьерасы сол кездегі Батыс хоккей лигасының «Ванкувер Кэнукс» командасының шайба жинаушысы (stickboy) ретінде басталды. «Кэнукс» командасының талантты ойыншылары қарсыластарынан қайта-қайта соққы алып, ал олардың командаластары жауап беруге немесе қарсыластарын тоқтатуға тырыспағанын көргенде, ол орындаушы (enforcer) рөліне қызығушылық танытты.
Ferguson was born in Vancouver, British Columbia on September 5, 1938. His father died when he was 9, and he was raised by his mother near the Pacific National Exhibition grounds. Ferguson loved horses and hung around Hastings Park as a child. Aside from his interest in horses and hockey, he also played lacrosse. Ferguson's hockey career began as a stickboy for the Vancouver Canucks, then of the Western Hockey League. He became interested in the role of enforcer when he saw the more talented Canucks players get hit repeatedly, without having their teammates attempt to respond or dissuade their opponents.
Ойын мансабы
Фергюсон өзінің жасөспірім хоккейін Батыс Канадада 1956–57 және 1958–59 жылдары Саскачеван жастар хоккей лигасының «Мелвилл миллионерлері» командасында ойнады. 1959–60 жылдары ол Халықаралық хоккей лигасының «Форт-Уэйн Кометс» командасында кәсіби хоккейші болды. 1960 жылы ол Америка хоккей лигасына және «Кливленд Баронс» командасына өтті. 1963–64 жылдары капитан Жан Беливуды қарсыластардың агрессивті ойыншыларынан қорғау үшін «атқарушы» ретінде «Канадиенс» командасына шақырылды. NHL-дегі алғашқы ойынының алғашқы он екі секунд ішінде «Бостон Брюинс» командасының Тед Гринмен төбелес жасады; Фергюсон төбелесті жеңіп алды. Оның 1971 жылы күтпеген зейнеткерлікке шығуы «Канадиенс» командасына қиындықтар туғызды, одан кейін басқа командалар оларды қатал ұстай бастады. Бас менеджер Сэм Поллок оны зейнеткерліктен қайтаруға тырысқандығы туралы әңгімелер тарады. Фергюсон сонымен қатар шабуылда да қауіпті ойыншы болатын. Беливумен бірге ойнаған Фергюсон өзінің алғашқы маусымында барлық NHL жаңашылдарының арасында ең көп гол соғып, 1963–64 жылдары Кальдер кубогы үшін күресте екінші орынды иеленді. 1 метр 75 см (5 фут 11 дюйм) бойы, 86 кг (190 фунт) салмағы бар сол жақ қанаттың шабуылшысы 1969 жылы Стэнли кубогының жеңімпаз голын соқты, сол маусымда ол мансабындағы ең жоғары көрсеткіш – 29 гол соқты және +30 рейтингке ие болды. 85 плей-офф ойынында ол 20 гол соқты және 18 нәтижелі пас берді. Сондай-ақ, ол NHL «Жұлдыздар» ойынына екі рет шақырылды. Ойыншылық мансабында ол Стэнли кубогын бес рет жеңіп алды: 1965, 1966, 1968, 1969 және 1971 жылдары, және тұрақты маусымда әрқашан 100 минуттан астам айыппұл алды.
Ferguson played his junior hockey in Western Canada, with the Melville Millionaires of the Saskatchewan Junior Hockey League in 1956–57, and 1958–59. In 1959–60, he was playing professionally with the Fort Wayne Komets of the International Hockey League. In 1960, he moved to the American Hockey League and the Cleveland Barons. In 1963–64, he was promoted to the Canadiens as an "enforcer" to protect captain Jean Beliveau from aggressive defenders—merely twelve seconds into his first NHL game, he was in a fight with Ted Green of the Boston Bruins; Ferguson won the fight. It was said that his unexpected retirement in 1971 caused problems for the Canadiens, who then started getting roughed up by other teams. Rumours persisted that General Manager Sam Pollock wanted to bring him out of retirement. Ferguson was also a potential offensive threat. Playing on a line with Beliveau, Ferguson led all NHL rookies in scoring in his first season and finished as runner up for Calder Trophy in 1963–64. The 5 foot 11, 190 pound left winger also scored the Stanley Cup winning goal in 1969, during a season that saw him score a career high 29 goals with a plus 30 rating. In 85 post season games, he scored 20 goals and added 18 assists. He also earned two selections to the NHL All Star Game. During his playing career, he won the Stanley Cup five times: in the years 1965, 1966, 1968, 1969, and 1971, and always earned more than 100 penalty minutes in a regular season.
Сорел титандары
Фергюсон 1960-шы жылдары Квебек лакросс лигасының жартылай кәсіби алты клубының бірі – "Сорэль Титанз" клубының бапкері болды. Лиганы қолдап, Фергюсон "Виктория Таймс Колонист" газетіне: "Елдің екі шеті де ойынды қараңғыдан шығарып, қызығушылықты қайта жандандыра алады деп үміттенемін. Лакроссқа кеңейту қажет" деді.
Ferguson was coach for the Sorel Titans, one of six semi professional Quebec Lacrosse League clubs that played in the 1960s. In supporting the league, Ferguson told the Victoria Times Colonist newspaper: "I hope both ends of the country can bring the game out of the bushes and bring back an interest. Lacrosse needs expansion."
Ойын-сауық мансабынан кейін
1972 жылы ол Канада құрамасының көмекші жаттықтырушысы болды, ол Саммит сериясында кеңестік команданы жеңді. Фергюсон Бобби Кларкқа кеңес жұлдызы Валерий Харламовты тізесінен кесуді тапсырғаны үшін танымал болды. Фергюсон кейіннен бұл бұйрығын "ол жігіт бізді қиын жағдайға түсіріп жатыр" деп түсіндірді. Келесі жылдары ол «Нью-Йорк Рейнджерс» клубының бас жаттықтырушысы, содан кейін бас менеджері болды. 1978 жылы ол «Әлемдік хоккей лигасының» (WHA) «Виннипег Джетс» командасынан Андерс Хедберг пен Ульф Нильссонды «Рейнджерс» клубына әкелді. Екеуі де «Джетс» командасының ең үздік ойыншылары және лиганың ең үздік ойыншылары саналды. Фергюсон 1977 жылы жаттықтырушылықтан қол үзді, ал 1978 жылы бас менеджер қызметінен босатылды. Осы кезде ол WHA-дағы «Джетс» командасының бас менеджері болды, ал 1979 жылдан бастап Ұлттық хоккей лигасының бас менеджері болды. 1990 жылдардың басында «Оттава Сенаторлары» клубында ойыншы құрамын іріктеу директоры болып жұмыс істеді. Ол «Сенаторлар» үшін Даниэль Альфредссонды тауып бергенімен ерекшеленеді. Сонымен қатар, ол «Сан-Хосе Шаркс» клубының бас менеджеріне арнайы кеңесші болды.
In 1972, he became the assistant coach of Team Canada who defeated the Soviet team in the Summit Series. Ferguson gained some notoriety because he asked Bobby Clarke to take out Soviet star Valeri Kharlamov with a slash to the latter's ankle. Ferguson later justified his orders saying "that guy is killing us." In the years to follow, he became the head coach and later general manager of the New York Rangers. He lured Anders Hedberg and Ulf Nilsson away from the Winnipeg Jets of the World Hockey Association (WHA) in 1978 to the Rangers. Both were considered to be the Jets' best players, and among the best in the WHA as a whole. Ferguson stopped coaching in 1977, and was fired as general manager in 1978, at which time he became the general manager of the Jets in the WHA and, starting in 1979, the National Hockey League. He worked for the Ottawa Senators in the early 1990s as director of player personnel. He is credited with finding Daniel Alfredsson for the Senators. He was a special consultant to the general manager of the San Jose Sharks.
Кейінгі жылдар және өлім
Фергюсон Джоанмен үйленген, және олардың төрт баласы болды: Джон-младший (Торонто Мейпл Лифс командасының бұрынғы бас менеджері), Кэтрин, Крис және Джоанн. Өмірінің соңғы жылдарында ол әйелімен бірге жылқыларға жақын болу үшін Онтарио штатының Виндзор қаласында тұрды. 1988 жылы Виндзор жарыс жолының бас директоры қызметін атқарды. 2005 жылдың қыркүйегінде Фергюсонға простата қатерлі ісігі диагнозы қойылды. Ол 2007 жылдың 14 шілдесінде қайтыс болды.
Ferguson was married to Joan, and they had four children together: John Jr. (former general manager of the Toronto Maple Leafs), Catherine, Chris and Joanne. He and his wife lived in Windsor, Ontario in his later years to be close to horses. He served as GM for the Windsor Raceway in 1988. In September 2005, Ferguson was diagnosed with prostate cancer. He died on July 14, 2007.