Шарль Борромео миссионерлерінің қауымдастығы тарихы
Scalabrinians
Шарль Борромео миссионерлерінің қауымдастығы – эмигранттарға көмек көрсетуші католик діни ұйымы. 1887 ж. құрылған, мигранттар мен босқындарға қызмет етеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қасиетті Карл Борромео миссионерлерінің қауымы (Congregatio Missionariorum a S. Carolo), көбінесе Скалабрин миссионерлері деп аталады, 1887 жылы Италиядағы Пьяченца епископы Джованни Баттиста Скалабрини құрған католик діни институт. Қауым мүшелері өздерінің қауымға жататындығын көрсету үшін өздерінің есімдерінен кейін "CS" әріптерін қосады. Оның мақсаты – "Жаңа дүниедегі итальяндық эмигранттар арасында католик діні мен салтын сақтау". Бүгінде олар және олардың серіктес ұйымдары – Қасиетті Карл Борромеоның миссионерлік қарындастары (Скалабрини 1895 жылғы 25 қазанда құрған) және Скалабрини миссионер әйелдерінің зайырлы институты (1961 жылғы 25 шілдеде құрылған) көшпендерге, босқындарға және қоныс аударған адамдарға көмек көрсетеді.
The Congregation of the Missionaries of Saint Charles Borromeo (Congregatio Missionariorum a S. Carolo), commonly called the Scalabrinian Missionaries, is a Catholic religious institute of brothers and priests founded by Giovanni Battista Scalabrini, Bishop of Piacenza in Italy, in 1887. The members of the congregation add the nominal letters CS after their names to indicate their membership in the Congregation. Its mission is to "maintain Catholic faith and practice among Italian emigrants in the New World." Today, they and their sister organizations, the Missionary Sisters of St. Charles Borromeo (founded by Scalabrini on 25 October 1895) and the Secular Institute of the Scalabrinian Missionary Women (founded 25 July 1961) minister to migrants, refugees and displaced persons.
Тарих
Институттың құрылуын Рим папасы Лев XIII 1887 жылғы 25 қарашадағы папалық бұйрығымен бекітті, ал оның Конституциясы 1908 жылғы 3 қазанда Пропаганда қауымының жарлығымен мақұлданды. Америкаға көшіп келген итальяндықтардың рухани және, белгілі бір дәрежеде, материалдық қажеттіліктерін қамтамасыз етудің қажеттігі епископ Скалабринидің назарына Миланның ірі теміржол стансасында күтіп тұрған эмигранттардың қайғылы көрінісімен жетті. Осы шабыттанған күйде Скалабрини Пьяченцадағы үйді сатып алып, онда "Апостолдық Кристофер Колумб институтын" құрды, ол жаңа қауымның ядросы болған дін қызметкерлері қауымын құрды. Бұл қауым, кейіннен "Сан-Карло Борромео миссионерлері" деп аталды, сенімді тарату жөніндегі қауымға бағынышты, жалпы басшысы болды. Оның басты мақсаты – Жаңа дүниедегі итальяндық эмигранттар арасында католик дінін сақтау және "олардың моральдық, азаматтық және экономикалық әл-ауқатын қамтамасыз ету". Ол эмигранттарға дін қызметкерлерін, сондай-ақ шетел портына жаңа келген кедей итальяндықтарға пайдалы кеңес пен практикалық нұсқау беретін комитеттерді ұсынуды көздеді; Солтүстік және Оңтүстік Америкадағы итальяндық колонияларда шіркеулер, мектептер мен миссионерлік үйлер құруды; және жастарды дін қызметкерлігіне даярлауды жоспарлады. Қауым мүшелері қауымдағы және шіркеу басшыларына бағынуға уәде береді. Скалабрини институтының жеті дін қызметкері мен үш дінтанушы 1888 жылғы 12 шілдеде Италиядан аттанды, олардың екеуі мен бір дінтанушы Нью-Йоркке, ал бесеуі мен екеуі Бразилияның әртүрлі аймақтарына жол тартты. Осы оқиғада атақты итальяндық тарихшы Чезаре Канту Пьяченца епископына құттықтау хаты жолдап, оның миссионерлерге берген батасына "өмірін кішіпейілділік пен батылдыққа арнаған қарт адамның дұғасын" қосуға рұхсат сұрады. Лео XIII американдық епископтарға жолданған мақтау хатымен (1 маусым 1888 ж.) қауымның алғашқы миссионерлерін құттықтады. Нью-Йоркке келгеннен кейін миссионерлер итальяндықтар тұратын Центр-стритте ыңғайлы жер тапты, ол жерде қысқа мерзімде шіркеу ашылды. Содан кейін Мулбери-стритте Қайта тірілу шіркеуі ашылды. Соңында Рузвельт-стриттегі бұрынғы протестанттық ғибадатхана Скалабрини әкелерінің меншігіне өтті, олар оны Нью-Йорк Рим-католик архиепископтығындағы итальяндық иммигранттар үшін алғашқы ұлттық приход – Сент-Жоахим шіркеуіне айналдырды. Эллис аралында эмигранттарға көмек көрсету үшін "Сан-Рафаэль қоғамы" құрылды. Скалабринилердің жұмысы одан әрі континент бойынша жылдам тарады.
The founding of the institute was approved by Pope Leo XIII in a papal brief dated 25 November 1887 and the approval of its Constitution by a decree of the Sacred Congregation of Propaganda followed on 3 October 1908. The expediency of providing for the spiritual and also, to some degree, for the temporal needs of Italian emigrants to the Americas was brought to the attention of Bishop Scalabrini by the pathetic sight of a number of such emigrants waiting in the great railway station of Milan. Acting upon this inspiration, and encouraged by Cardinal Giovanni Simeoni, then prefect of the Congregation for the Propagation of the Faith, Scalabrini acquired a residence in Piacenza where he established the "Christopher Columbus Apostolic Institution", forming there a community of priests which became the nucleus of a new congregation. This congregation, which was henceforth to be known as the Missionaries of St. Charles Borromeo, was to be governed by a superior general, dependent upon the Congregation for the Propagation of the Faith. Its primary aim was to maintain the practice of the Catholic faith among Italian emigrants in the New World, and "to ensure as far as possible their moral, civil, and economic welfare." It was to provide priests for the emigrants, as well as committees of persons who will give good advice and practical direction needed by poor Italians who are new arrivals in foreign ports; to establish churches, schools, and missionary homes in the various Italian colonies in North and South America; and to train youths for the priesthood. The members of the congregation promise obedience to their superiors in the congregation and the ecclesiastical hierarchy. Seven priests and three lay brothers of Scalabrini's institute left Italy on 12 July 1888, of whom two priests and one lay brother were bound for New York City, five priests and two lay brothers for various parts of Brazil. On this occasion, Cesare Cantú, the famous Italian historian, addressed to the Bishop of Piacenza some memorable words of congratulation, asking leave to add to the bishop's blessing on the departing missionaries, "the prayers of an old man who admires a courage and an abnegation so full of humility." A welcome had already been assured these first missionaries of the congregation by a commendatory letter (1 June 1888) of Leo XIII addressed to the American bishops. Immediately after their arrival in New York City, the missionaries secured a favorable site in Centre Street, where there was a colony of Italians, and in a short time a chapel was opened; soon after this, the Church of the Resurrection was opened on Mulberry Street; lastly, a building on Roosevelt Street, which had been a Protestant place of worship, became the property of the Scalabrini Fathers, who transformed it into the Church of St. Joachim, the first national parish for Italian immigrants in the Roman Catholic Archdiocese of New York. The Society of St. Raphael, an emigrant aid society, was organized at Ellis Island. The Scalabrini's work thereafter spread rapidly through the continent.