Кливдон Кортының сарайы: Тарихы мен мұрасы

Кіріспе

Клеведон қаласындағы Сот төбесіндегі сарай үйі, Солтүстік Сомерсет, Англия.

Клеведон соты – Англияның Солтүстік Сомерсет аймағындағы Клеведон қаласындағы Сот төбесінде орналасқан сарай үйі. Ол 14 ғасырдың басына дейін салынған. Ұлттық трастқа тиесілі және I санаттағы ескерткіш ретінде тіркелген. Үй көп жылдар бойы салынып, кеңейтілген. Ұлы зал мен шапель бөлігі – құрылыстың ең ерте сақталған бөліктері, ал батыс жақ 1570 жылдар шамасында қосылған, сол кезде ғимараттың терезелері мен әшекейлері өзгертілген. 18 ғасырда, үй Эльтон барондықтарына тиесілі болған кезде, одан әрі құрылыс және жаңарту жұмыстары жүргізілген. 1960 жылы үй мемлекетке өткен, мұрагерлік салығының бір бөлігін төлеу үшін Ұлттық трастқа тапсырылған. Эльтон отбасы әлі де үйде тұрып жатыр, қазір ол жұртшылыққа ашық. Бас үйден басқа, жер теліміне қабырғалар мен шаруашылық ғимараттары кіреді, олардың кейбіреулері 13 ғасырға дейін салынған. Бақтар Ұлттық тарихи саябақтар мен бақтар тізіліміне (II* санат) енгізілген.

Тарих

Қазіргі үйдің көп бөлігі XIV ғасырдың басында сэр Джон де Клеведон салған. 1961-1962 жылдары үйдің оңтүстігіндегі қазба жұмыстары римдік құрылыстың орнында салынғаны туралы болжамдарға негіз болды. Үйге XIII ғасырлық ғимараттың қалдықтары енгізілген, ол үйдің қалған бөлігіне бұрышпен орналасқан. Бұл үй Сент-Эндрю шіркеуінен шамамен екі шақырым қашықтықта, теңіз жағасында орналасқан. 1066 жылғы Норманд басқындығынан кейін Клеведон иелігі патша Мэтью де Мортанге берілді, ол оны өзінің кіші жалға алушысы Хилдебертке берді. Джонның Мэтью не Хильдеберттің ұрпағы болғаны айтылады. Шіркеуге қашықтығы болғандықтан, 1320 жылдары иелікте Әулие Петрге арналған шағын шіркеу болған. Үй салынғаннан бері көп өзгерістерге ұшырады, әр ғасырда дерлік құрылымдық өзгерістер енгізілді, бірақ ол әлі де ортағасырлық иелік үйінің көптеген ерекшеліктерін сақтайды. Сэр Джон де Клеведонның қызы Кэтрин Англияның алғашқы тегін мектебін құрды. Де Клеведон әулеті 1376 жылы тоқтап қалды, ал иелік ақырында неке арқылы Нортгемптонширлік Уэйк әулетіне өтті, олар 1630 жылға дейін иелік иелері болды. Джон Уэйк XVI ғасырдың соңында үйге жаңа батыс қанат қосып, үлкен толықтырулар жасады. 1630 жылы иелік сэр Джон Уэйктан сэр Джон Дигбиге сатылды. Дигбидің меншігі Англия азамат соғысы кезінде тәркіленді, бірақ оның мұрагері Реставрациядан кейін оны қайтарып алды. 1709 жылы үйді Бристоль саудагері Абрахам Элтон сатып алды. Элтондар Бристольдегі белгілі отбасы болды, ал Абрахам I 1702 жылы Бристольдің шерифі, 1708 жылы Шебер, 1710 жылы Бристоль қаласының мэрі және 1716 жылы Глостерширдің жоғары шерифі болды. Ол 1728 жылы қайтыс болғанға дейін бес жыл бойы парламент депутаты болды. Ол 1717 жылы Элтон баронеті болып жарияланды. Отбасының байлығы бастапқыда мыс пен латудан (Мендип тауларында кен өндіруді қоса алғанда) және басқа саудадан және мүліктен келді. Оның ұрпақтары құл саудасынан пайда тапты. Сэр Абрахам Элтоннан кейін тағы төрт сэр Абрахам Элтон болды. Сэр Абрахам Элтон, 2-ші баронет және оның ұлы сэр Абрахам Элтон, 3-ші баронет, сонымен қатар өз уақытында Бристольдің шерифі және мэрі болды, ал екінші баронет 1722-1727 жылдары Таунтон үшін депутат болды, 1727 жылы әкесінің Бристольдегі орнын иеленді және 1742 жылы қайтыс болды. Үшінші баронет банкрот болып қайтыс болды, ал мүлкі (оны несиегерлерден қорғау үшін алынған) 1761 жылы оның ағасы, 4-ші баронет сэр Абрахам Исаак Элтонға өтті. Ол үйге және оның аумағына сол кездегі сәнді готика стилінде маңызды өзгерістер енгізді және 1790 жылы оның орнын 5-ші баронет сэр Абрахам Элтон иеленді. Ол жас кезінде діни қызметкер болып тағайындалды және атақ мұрагерлікке алғанға дейін Вест-Бромвичте пастор болды. Ол Ханна Мордің жақтасы және методизмнің жарықтанған қарсыласы болды, бір кезде ол Благдонның викарын өзінің пасторын жұмыстан босатуға итермеледі, бұл ұлттық дау тудырды. Оның екінші әйелі Мэри үйге 19 ғасырдың басында қосымша өзгерістер енгізді, сондай-ақ қалаға көптеген жақсартулар жасады, соның ішінде мектеп. Қаланың қазіргі заманғы бастауыш мектептерінің біріне оның есімі берілген. Абрахамдар әулеті 1842 жылы сэр Чарльз Абрахам Элтон, 6-шы баронет, әкесінен мұрагерлікке алғанда аяқталды. Сэр Чарльз жазушы болды және бірнеше мерзімді басылымдарға, соның ішінде The Gentleman's Magazine журналына үлес қосты. Сэр Чарльздың қарындасы Джулия тарихшы Генри Халламға тұрмысқа шықты, ал оның немере інісі Артур Халлам Элтон отбасының қабірінде жерленген. Артур Халлам Альфред Теннисонның "In Memoriam" поэмасының тақырыбы болды. Теннисон 1850 жылы, поэма жарияланған жылы, және сонымен қатар ол поэма лауреаты болып тағайындалған жылы Кливдон Кортына келді. Уильям Макеписс Такерэй сэр Чарльз кезінде сотта болды және ол үйдің Castlewood-ы үшін шабыт болды, ол өзінің "Генри Эсмонд тарихы" романында көрініс тапты, бірақ жалпы сенімге қайшы, ол оның кез-келгенін Кливдон сотында жазғаны күмәнді. Осы кезеңде Сэмюэл Тейлор Колридж қысқа уақыт Кливдонда тұрды және сотты аралаған болуы мүмкін. Сэр Артур Элтон, 7-ші баронет, үйді және атақты 1853 жылы мұрагерлікке алды және әкесі сияқты жазушы болды. Ол 1859 жылы Батттағы депутаттығынан отставкаға кетті және қалған өмірін қаланы жақсартуға, кітапхана мен бау-бақшаларды құруға, коттедж ауруханасын салуға және қаржыландыруға арнады (әлі де бар). Соттың жанында орналасқан Барлық қасиеттілер шіркеуі 1860 жылы сэр Артурдың бұйрығымен салынды, сонымен қатар ол Соттың құрылысына қосымшалар енгізді. Үйдің Батыс қанаты 1882 жылы өрттен көп зардап шекті. Ол қайта салынды, архитекторы C. E. Дэвис болды. Сэр Эдмунд Элтон, 8-ші баронет, сэр Артурдың інісі және күйеуі, 1883 жылы иелікті және атақты мұрагерлікке алды. Ол ынталы ерікті өрт сөндіруші, велосипедтің алғашқы шанышқы тежегіштерінің ойлап табушысы, сондай-ақ велосипед дөңгелектеріне киімдердің ілігіп қалуын болдырмайтын құрылғының авторы болды. Ол сонымен қатар белгілі керамист болды, жергілікті Джордж Мастерс көмегімен Сот аумағында "Sunflower Pottery" құрды. "Elton ware" әсіресе Америкада, Tiffany & Co. компаниясымен сатылғандықтан танымал болды. Элтон мен Мастерстің жұмысы әдетте әртүрлі бай түстерге, гүлдердің Art Nouveau стиліндегі рельефтік безендірілуіне және кейінгі жұмыстарда металдық глазурьге ие. Сэр Эдмундтың ұлы сэр Амброуз 1920 жылы оның орнын иеленді. Оның ұлы сэр Артур екінші дүниежүзілік соғысқа дейін, оның кезінде және кейін құжаттық фильмдер жасаудағы пионерлердің бірі болды, Джон Гриерсонмен жұмыс істеді. Ол 1951 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін атақты мұрагерлікке алды. 1960 жылы үй мемлекетке берілді және өлім салықтарын төлеу үшін Ұлттық сенімге тапсырылды. Батыс қанаты дереу бұзылды, оның архитектуралық немесе тарихи маңызы жоқ деп есептелді, операциялық шығындарды азайту және үйді болжамды ортағасырлық жоспарына қайтару үшін. Сэр Артур 1973 жылы қайтыс болды және оның орнын ұлы сэр Чарльз иеленді. Элтон әулеті әлі де үйде тұрады, ол қазір жалпы жұртшылыққа ашық.

Much of the present house was built in the early 14th century by Sir John de Clevedon. There is speculation that it may lie on the site of a Roman building, based on excavations to the south of the house in 1961/62. The house incorporates remnants of a 13th century building which lie at an angle to the rest of the house. It was situated nearly two miles inland from the parish church of St Andrew, which stands on the coast. After the Norman Conquest of 1066, the manor of Clevedon was granted by the King to Matthew de Mortagne, who in turn granted it to his sub tenant, Hildebert. It is thought that Sir John was a descendant of either Matthew or Hildebert. Perhaps because of the distance to the parish church, the manor house included a chapel dedicated, in the 1320s, to Saint Peter. The house has undergone considerable change since it was built, almost every century seeing structural alterations, but it still retains many features of a mediaeval manor house. Sir John de Clevedon's, daughter, Katherine, founded England's first free school. The de Clevedon family line ended in 1376, and the manor eventually passed, by marriage, to the Northamptonshire family of Wake, who were Lords of the Manor until 1630. John Wake made major additions to the house in the late 16th century, including a new west wing. The manor was sold by Sir John Wake to Sir John Digby in 1630. Digby's estates were confiscated during the English Civil War, but were recovered after the Restoration by his heir. In 1709 the house was bought by Abraham Elton, a merchant from Bristol. The Eltons were a prominent Bristol family, and Abraham 1st was Sheriff of Bristol in 1702, a member of the Society of Merchant Venturers becoming Master in 1708, Mayor of Bristol in 1710, and High Sheriff of Gloucestershire in 1716. He became a member of parliament for the five years preceding his death in 1728. He was created a baronet in 1717 as the first of the Elton baronets. The family wealth originally came from copper and brass (including mining in the Mendip Hills) and other commerce, and property. His descendants, not only at Clevedon, also profited from the slave trade. Sir Abraham Elton was succeeded by four further Sir Abraham Eltons. Sir Abraham Elton, 2nd Baronet, and his son Sir Abraham Elton, 3rd Baronet, were also Sheriff and Mayor of Bristol in their time, and the second Baronet was also MP for Taunton 1722–1727, succeeding to his father's seat of Bristol in 1727 until his own death in 1742, despite being nearly ruined in the South Seas Bubble crisis. The third Baronet died bankrupt, and the estate (which had been entailed to protect it from his creditors) passed in 1761 to his brother, Sir Abraham Isaac Elton, 4th Baronet. He made substantial changes to the house and grounds in the then fashionable Gothic revival style, and was succeeded in 1790 by his son, Sir Abraham Elton, 5th Baronet. He was ordained as a young man, and was a curate in West Bromwich before inheriting the title. He was a supporter of Hannah More, and a fervent opponent of Methodism, at one time inducing the vicar of Blagdon to dismiss his curate, causing a national scandal. His second wife, Mary, made further alterations to the house in the early 19th century, and also made many improvements to the town, including a school. One of the town's modern primary schools is named after her. The line of Abrahams came to an end in 1842 when Sir Charles Abraham Elton, 6th Baronet, succeeded his father. Sir Charles was a writer, and contributed to several periodicals including The Gentleman's Magazine. Sir Charles' sister Julia was married to the historian Henry Hallam, and his nephew Arthur Hallam is buried in the Elton family vault at St Andrew's church. Arthur Hallam is the subject of Alfred Tennyson's poem In Memoriam A. H. H Tennyson visited Clevedon Court in 1850, the year in which the poem was published, and also in which he was created Poet Laureate. William Makepeace Thackeray was a visitor to the court during Sir Charles's time and it was the inspiration for the house Castlewood which featured in his novel The History of Henry Esmond although, contrary to common belief, it is improbable that he wrote any of it at Clevedon Court. Samuel Taylor Coleridge lived in Clevedon briefly during this period and may have visited the Court. Sir Arthur Elton, 7th Baronet, inherited the house and title in 1853 and, like his father, was a writer. He resigned as MP for Bath in 1859 and spent the rest of his life improving the town, setting up a lending library and allotments, and building and funding the cottage hospital (still in existence). All Saints' Church, near the Court, was built in 1860 on the orders of Sir Arthur, and he also made additions to the fabric of the Court itself. The West Wing of the house was largely destroyed by a fire in 1882. It was rebuilt, with C. E. Davis as the architect. Sir Edmund Elton, 8th Baronet, nephew and son in law of Sir Arthur, inherited the estate and title in 1883. He was an enthusiastic voluntary fireman, and inventor of one of the first forked bicycle brakes, as well as a device to prevent ladies' skirts from becoming entangled in bicycle wheels. He was also a well known potter, setting up his "Sunflower Pottery" in the Court grounds with the help of a local boy called George Masters. "Elton ware" became popular, especially in America where it was marketed by Tiffany & Co. Elton and Masters' work typically has a variety of rich colours, bas relief decoration of flowers in a style similar to Art Nouveau, and in the later works metallic glazes are often used. Sir Edmund's son Sir Ambrose succeeded him in 1920. His son Sir Arthur was one of the pioneers of documentary film making in the years prior to, during and after the Second World War, working with John Grierson. He inherited the title on his father's death in 1951. The house was acquired by the Nation, and was given to the National Trust, in part payment of death duties, in 1960. The West Wing was immediately demolished, being considered to have no architectural or historical significance, to reduce running costs and to return the house to its supposed mediaeval ground plan. Sir Arthur died in 1973 and was succeeded by his son Sir Charles. The Elton family is still resident in the house, which is now open to the public.

Сәулет үй

Бұл жер оңтүстікке қарап тұр, ал арқасы Корт-Хиллге тірелген, ал жол алдыңғы есіктің жанынан шығыстан батысқа қарай өткен болуы мүмкін. 14-шы ғасырдың басында үлкен зал, экрандық дәліз, верандалар мен шапельдер сақталған, ал төртбұрышты терезелер безендірілген кезеңнің торлы ою-өрнегін қамтиды. Ол сол дәуірге тән болып, оны салған Уэйк отбасының тұрмыс жағдайын өзгертіп жіберген. Шамасы, сол кезде күн блогының алдыңғы жағы мен шығыс қанаты жаңа терезелермен «Елизавета стилінде» өзгертілген, ал шығыс жағындағы асүй блогының қабырғасы финиалдармен безендірілген. 1700 жылдардың басында, ұзақ уақыт пайдаланылмағаннан кейін, құрылыс жұмыстары жүргізілген болуы мүмкін, бірақ ол жөндеумен шектелген болуы ықтимал. 1760 және 1770 жылдардағы маңызды өзгерістерге үлкен залдың шатырын ауыстыру және қайта орнату, үлкен залдың жаңа готикалық оңтүстік терезесі (үстінде огива парапетімен) және залдың ішіндегі төбесі жасау кірді. Сонымен қатар, батыс қанаттың қасбеті «қытай готикасы» стилінде қайта жаңартылды. Сэр Артур Элтон (7-ші баронет) 1850 жылға дейін үйді жаңартуды бастады (және қақпадағы қарауыл үйі 1851 жылдан бері сақталған), бірақ 1860 жылдары ірі өзгерістер жасады. Батыс қанаты кеңейтіліп, қайта жаңартылды, бұл жолы Елизавета стиліндегі қасбетімен. Шығыс жағындағы (қызметшілер тұрған және жұмыс істеген) көзге түспейтін өзгерістер де осы кезеңге жатуы мүмкін. 1882 жылғы өрт үйдің батыс бөлігінің көп бөлігін қиратты. Одан кейін болған қайта құру кезінде одан да үлкен батыс бөлігі салынды, бірақ сэр Артур оның Елизавета стиліндегі оңтүстік қасбетін сақтап қалуға ерекше көңіл бөлді. Клеведонның суреттері үлкен залдың терезесіне соңғы өзгеріс шамамен 1912 жылы жасалғанын көрсетеді, ол Елизавета стилінде қайтадан төртбұрышты болды. 1950 жылдардың соңында, Ұлттық қор үйді қабылдауға келіскен кезде, Виктория стиліндегі батыс қанаты (бірақ оның Елизавета стиліндегі оңтүстік қасбеті емес) және арт жағындағы 18-ші және 19-шы ғасырлардағы көптеген шағын ғимараттар бұзылды. Жаңа батыс қасбеті таспен қапталды және Елизавета стиліндегі оңтүстік қасбеті енгізілді.

The site faces south, with its back to Court Hill, and the road may have passed east–west within of the front door. The great hall, screens passage, porches and chapel blocks have all survived from the early 14th century and the square headed chapel windows contain reticulated tracery of the decorated period. Apparently typical of its period, it would have transformed the living arrangements of the Wake family who built it. Presumably at the same time, the front of the solar block and east wing were "Elizabethanised" with new windows, and the gable end of the kitchen block at the eastern end was decorated with finials. There is little evidence of the building work that must have been done in the early 1700s following a period of near disuse and it may have been restricted to repairs. Substantial alterations in the 1760s and 1770s included the replacement and repitching of the great hall roof, the new gothic south window of the great hall complete with the ogee parapet above it and the provision of a ceiling within the hall. At the same time, the west wing façade was remodelled in "Chinese Gothic" style. Sir Arthur Elton (7th Bt) began updating the house before 1850 (and the lodge at the gate dates from 1851) but it was in 1860s that he made major changes. The west wing was extended and remodelled, this time with an Elizabethan style façade. Less obvious alterations to the east end (where the servants lived and worked) probably also date to this period. The fire of 1882 destroyed much of the western end of the house. In the rebuilding that followed, an even larger west end was constructed but Sir Arthur took pains to ensure that its Elizabethan south front was conserved and retained. Postcards of Clevedon reveal that the last change to the great hall window was made in about 1912, when it was given a square head again, in Elizabethan style. In the late 1950s, when the National Trust agreed to take on the house, the Victorian west wing (but not its Elizabethan south front) were demolished as were a plethora of minor 18th and 19th century buildings at the rear. The new west front was given a stonework façade and incorporated the Elizabethan south front.

Сәулет қосымша ғимараттар

Аумақта орта ғасырдан сақталған жалғыз нысан – кішкентай тісті мұнара. Оның бастапқы мақсаты белгісіз. Ол 13 ғасырда салынған болуы мүмкін мықты қабырғамен іргелес жатыр. Басқа бақ қабырғаларының нақты уақыты белгісіз, бірақ көбісі 1730 жылға дейін, шабытхана салынған кезге дейін салынған. Оңтүстік кіреберістегі (1851) қарауылдық үй сияқты барлық басқа ғимараттар грузин немесе викториан стилінде салынған. Шығыс амбарының ортағасырлық сыртқы келбеті үйдің алдында тұрған бұрынғы ортағасырлық амбардан алынған тастардың қосылуынан пайда болды. Сот алаңының ерте суретінде Корт-Хиллдегі Уэйк мұнарасы деп аталатын ғимарат бейнеленген. Ол Сакстонның 1570 жылғы картасына енгізілген, бірақ 1738 жылға дейін бұзылыпты. Мұндай мұнаралар Елизавета дәуірінде танымал болған, олар қарауылдық немесе жазғы үйлер ретінде пайдаланылған. Сол жерге жазғы үй салынды, бірақ ол да 19 ғасырдың басында қирады.

Интерьер

Үйдің орталық және ең үлкен бөлмесі – бастапқы асхана және оған қоса, қызметтік бөлмелерден залга кіруге арналған экранды дәліз. Залдың солтүстік жағындағы баспалдақ 18 ғасырда салынған. Бірінші қабаттың батыс жағындағы мерекелік зал 1882 жылы өрттен зардап шекті; камин төңірегіндегі емен жабыншалары Бристольдегі Королева алаңындағы Элтонның бұрынғы үйінен әкелінген. Бірінші қабаттағы шапельдің үйдің ал жағына басымдық білдіретін, торлы оюлы тіктөртбұрышты терезесі бар. Терезедегі әйнек суреттері 1882 жылғы өрттен кейін қосылған. Әділет залы түрлі мақсаттарда қолданылған, алайда оның атауы 18 ғасырға дейін феодалдық соттың орны болғандықтан берілген. Үйде көптеген отбасылық портреттер, суреттер, сондай-ақ Элтон керамикасы мен Нейлси шынысынан тұратын коллекциялар, көпірлер мен теміржолдардың гравюралары сақталған.

Бау-бақшалар

Клеведон Корттың бақтары тарихи саябақтар мен бақтардың ұлттық тізілімінде (II* санатта) тізімделген. Сот төбесінің етегінде, оңтүстікке қарай орналасқан және Бристоль каналынан соққан желден қорғалған жерде жатқан Клеведон Корттың алдыңғы газондары периметр қабырғасына қарай бірте-бірте төмендейді. Үйдің көлемді бөлігі артындағы бақтың әдемі архитектуралық ерекшеліктерін жасырады, ол төбе беткейінен бірнеше террасалар арқылы қазылып жасалған және жоғарыдағы орманмен бірігіп, тік көтеріледі. Олар Гертруда Джекиллдің «Англиядағы ең ұлы терраса қабырғаларының бірі» деп сипаттағанмен қоршалған. 1389 жылғы сот тізімінде екі бақтан айтылғанмен, олардың қайда орналасқандығы туралы ешбір жазба жоқ, сондай-ақ террасалардың қашан салынғаны да белгісіз. Қазіргі күнгі негізгі жоспарлама 1730 жылға дейін қалыптасқан, бұл сол кезеңдегі үйдің суретінен көрінеді. Кейін, 18 ғасырда, үлкен піллестрленген қабырғаның артындағы кеңістік жоғарғы террасаны құру үшін толтырылды, одан аңғар мен алыстағы Мендип төбелеріне көрініс ашылады. Октагон атты бақ павильоны мен оған қарсы, әдемі террасаның ұзын шөпті жолы бойында орналасқан жайқы үй шамамен бір уақытта салынған. Басқа өзгерістер төменгі тіреу қабырғасын қызғылт қызыл кірпішпен жабуды қамтыды, олар Октагонның төменгі жағындағы екі қабатты баспалдақтарды салу үшін де қолданылды. Бақ көбінесе 18 ғасырлық түрінде сақталған, бірақ 19 ғасырда кішкентай тоғандар мен фонтандар қосылды, ал бұрын ашық төбе артында қазір орман өсіп тұр. Эдвард кезеңінен қалған жалғыз гүлдесте 2009 жылы жаңасына ауыстырылған кезде құлауға жақын болды, бұл Эльтон отбасының Клеведон Кортта 300 жылдық болуын белгіледі. 18 ғасырдың ортасындағы өсімдіктер туралы көп мәлімет жоқ, бірақ үйдің алдында 1822 жылы көне деп сипатталған түйелі қара шұбата ағашы сақталған. Дегенмен, 19 ғасырдың суреттері мен фотосуреттері 1960 жылдары жойылған, күрделі және әсем гүлзарлардың схемаларын көрсетеді. Бүгінде стиль көбірек еркін, бақтың ұзын, түзу қабырғаларымен архитектуралық сипатын күшейтеді, сонымен қатар күтіміне де оңай. Соңғы жылдары жергілікті жабайы өсімдіктерге сирек кездесетін экзотикалық түрлермен араласуға рұқсат берілді, сондай-ақ жапырақтардың контрастты текстурасы мен түсіне үнемі назар аударылады. Үйдің алдындағы төменгі бақ қазір шағын арборетүм сияқты, онда катальпа (шығыс платаны) сияқты әдемі ағаштар көп, оның тамырының астындағы шөп көктемде кесілмейді, бұл камассия мен көк шаңырақтардың гүлдеуіне мүмкіндік береді. Көптеген ағылшын бақтары сияқты, бұл бақ та мамыр және маусым айларында магнолиялар гүлдегенде және пиондар мен аллиумдар сияқты сәнді өсімдіктер гүлдегенде ең әдемі болады. Маусым бойы қызығушылық тудыратын немесе жаздың соңында ең жақсы гүлдейтін өсімдіктерді отырғызу бойынша жұмыс жүргізілуде. Қазір лаванданың көптеген түрлері мен түстері, агапантус, кринум, нерин және күндізгі қызғалдақтар, сондай-ақ Хептакодиум мен Арбутус мензиесии сияқты сирек кездесетін түрлері бар.

The gardens of Clevedon Court are listed (Grade II*) on the National Register of Historic Parks and Gardens. Nestling at the foot of Court Hill, on a sheltered south facing site largely protected from the winds which blow off the Bristol Channel, the front lawns of Clevedon Court run gently down to the perimeter wall. The bulk of the house conceals the dramatic architectural quality of the garden behind, carved out of the hillside in a series of terraces, which rise steeply back to merge with the woodland above. They are surrounded by what Gertrude Jekyll described as "One of the noblest ranges of terrace walls in England." Although a court roll of 1389 mentions two gardens, there is no record of where these were sited, nor is there any record of when the terraces were constructed. The basic layout as known today was certainly in place by about 1730, as can be seen in a portrait of the house from that period. Later in the 18th century, the space behind the great pilastered wall was infilled to make the top terrace, which has wide views across the valley to the Mendip Hills beyond. The Octagon, a garden pavilion, was built about the same time, as was the more rustic summer house which faces it down the long grassy walk of the Pretty Terrace. Further modifications involved facing the lower retaining wall with rosy pink bricks, which were also used to build a double flight of steps below the Octagon. The garden is still largely in its 18th century form, though small ponds and fountains were added in the 19th century and the once open hillside behind is now thickly wooded. A single rose arbour remained from the Edwardian garden but was on the verge of collapse when it was replaced with a new one in 2009, marking 300 years of the Elton family's presence at Clevedon Court. Very little is known about the mid 18th century planting, although there remains, in front of the house, a gnarled black mulberry tree, which was described as ancient in 1822. However, 19th century drawings and photographs record increasingly elaborate and fussy bedding schemes, finally swept away in the 1960s. Today there is a more informal style, emphasising the architectural character of the garden with its long straight sweeps of wall; it is also an easier style to maintain. In recent years, native wild plants have been allowed to mingle with rare and exotic specimens and continual thought is being given to contrasting textures and colours of foliage. The lower garden, below the front of the house, now has the air of a small arboretum with a number of fine specimen trees, such as a splendid late leafing catalpa (an oriental plane tree) dominates this part of the garden and the grass at its foot is left uncut during the Spring, allowing camassias and bluebells to make a fine showing. As with many English gardens, this one is at its best in May and June, when the magnolias are in bloom and luxurious plants, such as peonies and alliums, are flowering. An ongoing initiative is being made to put in plants which provide interest throughout the season or are at their best in the late summer. There are now many species and colours of lavender and plenty of agapanthus, crinum, nerines and day lilies, together with such rarities as a Heptacodium and an Arbutus menziesii.