Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ридалмир (бұрынғы "Марс даласы") - Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Сидней қаласының маңындағы аудан. Ридалмир Сиднейдің орталық бизнес ауданынан шамамен 21 километр батысқа қарай, Парамата қаласының жергілікті басқару аймағында орналасқан. Ридалмир Ұлы Батыс Сидней аймағының бір бөлігі.
Rydalmere (formerly "Field of Mars") is a suburb of Sydney, in the state of New South Wales, Australia. Rydalmere is approximately 21 kilometres west of the Sydney central business district in the local government area of the City of Parramatta. Rydalmere is part of the Greater Western Sydney region.
Тарих
Бұл аймақтағы ең алғашқы жер берілісі 1791 жылы қоныстанған Филипп Шефферге жасалған. Қазіргі Ридалмир, Эрмингтон және Дундасты құрайтын аудан бастапқыда Субиако арнасының үстінде кездесетін табиғи ерекшеліктеріне байланысты "Көлдер" деп аталды. Шефферден кейін көп ұзамай, бірнеше босатылғандарға, сегіз морской пехотинецке және HMS Sirius кемесінің экипажынан екі адамға Паррамата өзенінің солтүстік жағалауындағы Ридалмир мен Эрмингтонда қосымша жерлер берілді. Шамамен 1800 жылға қарай "Көлдер" "Марс даласы" деп белгілі болды, бұл, әлдебір Марс соғыс құдайы болғандықтан және онда жер алған әскери адамдардың болуына байланысты болды. Марс даласы приходы Парраматадан Батыс Райдке және Карлингфорд пен Иствудке дейін созылды. Кейіннен, осы аймақтың солтүстігінде, Лейн Ков өзені бойында 5000 акрлық Марс ортақ жері құрылды. Бүгінгі Марс даласы қорығы мен зираты осы ортақ жердің қалдықтары болып табылады.
The earliest grant in the area was to Phillip Schaeffer who settled in 1791. The district comprising modern day Rydalmere, Ermington and Dundas was initially called "The Ponds" because of such natural features occurring above Subiaco Creek. Shortly after Schaeffer's, further grants were given to several emancipists, eight marines and two crew of HMS Sirius, on the northern bank of the Parramatta River at Rydalmere and Ermington. By about 1800 "The Ponds" became known as "Field of Mars", presumably because of Mars being the god of war, and the military men that received land grants there. The parish of Field of Mars spread more or less from Parramatta to West Ryde and up to Carlingford and Eastwood. Later on to the north of this area along the Lane Cove River, a Field of Mars Common of 5,000 acres was established. Today's Field of Mars reserve and cemetery are remnants of this common.
Аборигендер мәдениеті
Даруг – осы аймақтың түпкілікті халқының рулық атауы. Даругтар жергілікті жануарларды аулау үшін құралдар мен найзалар жасады, сондай-ақ витаминдердің маңызды көзі ретінде жабайы жидектер мен өсімдіктерді жинады. Даругтар өзенмен тығыз байланыста болды, одан балық, шағала және басқа да тағамдар аулады. Олардың берік қабық қайықтары көбінесе ортасында топырақ үйіндісіне орнатылған кішкентай отты алып жүретін, бұл оларға аулағандарынан тағам пісіруге мүмкіндік берді. Аймақта "отты егіс шаруашылығы" да қолданылды. 1788 жылы губернатор Филипп Англиядан тұтқындардың бірінші флотымен келгеннен кейін көп ұзамай Паррамата жаңа ағылшын колониясын азықтандыру үшін шаруашылық орталығы ретінде дамыды. Бұл жергілікті аборигендердің мыңдаған жылдар бойы өмір сүрген жерінен бірден және трагикалық түрде ығыстырылуына әкелді. Шетелдік аурулардың таралуы ең қауіпті салдарға ие болды – және Бараматагал руының көп бөлігі еуропалықтар келгеннен кейін шешек эпидемиясында жоғалып кетті. Дегенмен, үмітсіз жағдайға қарамастан, басқалары аман қалды және олардың ұрпақтары бүгінгі күнге дейін осы аймақта өмір сүруде. 19 ғасырдың басында жағымды өзгерістер орын алып, аймақ көршілес аймақтардан келген тайпалардың жиналатын орнына айналды. Губернатор Маккуори аборигендерді балаларын жергілікті мектепте қалдыруға ынталандыру үшін жыл сайын мереке ұйымдастырды, бірақ бұл бағыт кейіннен Блэктаун ауданына көшті.
The Darug is the clan name for the indigenous people of the area. The Darug fashioned tools and spears for hunting native animals and collected wild berries and flora as a valuable source of vitamins. The Darug had a close relationship with the river, from which they caught fish, eels, and other food. Their stable bark canoes often carried a small fire in the middle – built on a mound of soil to allow them to cook their catch fresh. 'Firebrand farming' was also practised in the region. Soon after Governor Phillip's arrival with the First Fleet of convicts from England in 1788, Parramatta was developed as a farming settlement to feed the new English colony. This led to the immediate and tragic displacement of local Aborigines from the land they had lived off for thousands of years. The introduction of foreign diseases was the most debilitating trend – and many of the Barramatagal clan disappeared in the smallpox epidemic during early European settlement. However against the odds others survived and their descendants live in the region to this day. In the early 19th century, more positive developments occurred and the region became a meeting place for tribes from surrounding regions. An annual feast was held by Governor Macquarie to encourage Aboriginal people to leave their children at a local school, but this focus later shifted to Blacktown area.
Еуропалық қоныстану
Филипп Шейфердің 140 акрлық "Жүземдік" жер берілісінен кейін 1792 жылы Парамата өзенінің солтүстік жағалауымен шектесетін жерлер берілді. Бұл жерлер бұрынғы әскерилерге арналды және осы елді мекен "Марс алаңы" деп аталды. Қазіргі Ридалмирдегі жерлер Джеймс Мэннингке, Джон Карверге, Джон Сеймурға, Уильям Ридке және Филипп Шейферге екінші рет берілді. Бұл учаскелердің барлығы 80 акрдан тұрды, бірақ Александр Макдональдқа қазіргі Ермингтонда 130 акр берілді, себебі ол үйленген адам еді.
Phillip Shaeffers 'Vineyard' grant of 140 acres was followed in 1792 with grants adjoining on the north bank of Parramatta River. These were to ex soldiers and the settlement was called 'Field of Mars'. The grants at modern day Rydalmere were to James Manning, John Carver, John Seymour, William Reid and a second to Phillip Schaeffer. These lots were all 80 acres except for Alexander Mcdonald whose grant at modern Ermington was 130 acres because he was a married man.
Субиако монастыры
Австралиядағы Сиднейдің алғашқы рим-католик архиепискобы Джон Беде Полдингті Англиядағы Стэнбрук аббаттығының қарындастары кішкентай кезінде оқытқан. 1849 жылы ол аббаттықтан өтініш білдіріп, Ганнибал Маккартурдың ескі жүзімдік шаруашылығының 600 акр жерінде құрған бенедиктиндік монастыры үшін қарындастар беруді сұрады. Бұл монастырь Италиядағы, әйгілі Бенедикттің монастырлық өмірін бастаған жерінің атымен Субиако деп аталды. Жауап ретінде Дам Магдалена ле Клерк Принсеторп аббаттығынан келген Шоластика Григорий қарындасына қосылды, және екеуі қазіргі Жамбероу аббаттығын құрды. 1957 жылы Субиакодан кетіп қалды, себебі аймақтың қалалық дамуы қарындастар үшін қиындық тудырды.
The first Roman Catholic archbishop of Sydney in Australia, John Bede Polding, had been taught by the nuns of Stanbrook Abbey in England as a little boy. In 1849, he appealed to the abbey to provide nuns for a Benedictine monastery that he was founding on the 600 acres of Hannibal Macarthur's old Vineyard Estate which he had purchased. This was to be named Subiaco after the Italian location where St Benedict, the founder of the Benedictines, had begun monastic life. In response, Dame Magdalen le Clerc was sent to join Sister Scholastica Gregory from Princethorpe Priory, and the two founded what is now Jamberoo Abbey. This left Subiaco in 1957, after the urban development of the locality had become oppressive to the nuns.
Томас О'Нилл
Ридалмерді Томас О’Нилл 1877 жылы Сиднейдің Рим-католик епархиясының қор жинаушылары арқылы сатылымға шығарылғаннан кейін, шіркеуге тиесілі емес, Vineyard Estate иелігінің көп бөлігін сатып алғанда атады. О’Нилл Англияның Камбрия көлдері аймағынан келген деген мифке қарамастан, ол 1830 жылы Ирландияның Типперри қаласында дүниеге келді және жас кезінде ата-анасымен Австралияға көшіп келді, онда білімін аяқтады. 1849 жылы Калифорниядағы алтын кендеріне барып, 1851 жылы қайта оралды, бұл кәсіп оған үлкен пайда әкелді. Ол зор энергиямен және күшті жігермен бизнеске кірісті, сонымен қатар сақ коммерциялық сезімі оған 1877 жылы өте бай адам ретінде зейнетке шығуға мүмкіндік берді. Тағы бір миф бойынша, О’Нилл Vineyard иелігін жылдам сату үшін және үлкен пайда табу үшін алыпсатар ретінде сатып алған. Сатып алғаннан кейін ол "Фейрмаунт" иелігін құрды, ол Ридалмердің үлкен бөлігін қамтыды, шекарасы шамамен Парк-роудтан (бұрынғы Уорф-стриттен) Спервей-стритке дейін созылды, оңтүстік шекарасы Паррамата өзені, ал солтүстік шекарасы Субиако-Крик (бұрынғы Бишоп-Крик) болды. Бұл жеміс бақтары мен жайылымдары бар жер еді. Ол салған "Фейрмаунт" отбасылық үйі өте әдемі болған, және оның мұнарасынан керемет көріністер ашылған. Ол көп бұрын жоғалып кетті және Виктория-роуд пен Гаммелл-стрит маңында орналасқан деп есептелді. Мүлікті сату және бөлу өте баяу болды, көбінесе қаланың дамуына қажеттілік туындағанда немесе 1886 жылы Виктория-роуд сияқты жолдардың салынуына байланысты, пайда табу үшін сатылмаған. Томас О’Нилл 1890 жылдың 13 наурызында Фейрмаунтта 59 жасында қайтыс болды. Оның қоштасу рәсімі Сент-Мэри соборында өтті, ал ол Уэверли зиратында жерленді. Ол өте жақсы мінезді адам болған, оны білгендердің бәрі құрмет тұтқан. Ол ирландтық және католик мәселелерімен ғана емес, жалпы қоғамдық істерге де белсенді қатысқан. Оның қайырымдылық қызметі көп жылдар бойы жалғасты, ол Сент-Винсент ауруханасына, "Жақсы самариялық" бейітіне және "Мейірімді үйге" көмек көрсетті. Оның қалтасы қайырымдылыққа ешқашан жабылмаған. Ауруға шалдыққанға дейін ол Ридалмердегі католик шіркеуі мен мектебінің құрылысына көмектесу үшін жер мен ақшасын сыйлады. Ол қайтыс болған кезде Ридалмердегі мүліктің көп бөлігі оның меншігінде болды. Кейіннен Фейрмаунтты отбасы сатты, ол бірнеше құрылыс учаскелері сатылған жеміс бақшасы болып қалды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана, Тұрғын үй комиссиясы оны мемлекеттік тұрғын үйлер салу үшін сатып алғанда, толық дамыды. О’Нилл бұрын жүзімдік иелігін сатып алған "Ридалмер" деген иелігі болған, ол осы атауды ұнатып, қайта қолданған болуы мүмкін. Оның алғашқы Ридалмер иелігі қайда орналасқаны белгісіз. Ридал-Уотер – Англия көлдері аймағындағы көл, оның атауы жақын орналасқан Ридал ауылынан алынған, ал "Mere" – ежелгі ағылшын сөзі, "көл" немесе "су қоймасы" деген мағынаны білдіреді.
Rydalmere was named by Thomas O'Neill when he purchased much of the acreage of the Vineyard Estate not occupied by the nunnery, after it was put up for sale through the trustees by the Sydney Roman Catholic diocese in 1877. Despite the myth surrounding O’Neill coming from England’s Cumbrian Lake District, he was born in Tipperary, Ireland in 1830, and accompanied his parents to Australia as a young lad, where he finished his education. He left for the Californian goldfields in 1849 and returned in 1851, the venture being quite profitable for him. He entered business with much energy and a strong drive which along with sound commercial instincts allowed him to retire a very wealthy man in 1877. Another myth is that O'Neill purchased the Vineyard estate as a speculator in order to quickly sell it and make a healthy profit. After the purchase, he established his "Fairmount Estate" which covered a considerable portion of Rydalmere, the boundaries more or less extending from Park Road (formerly Wharf St) to Spurway Street, the southern boundary being the Parramatta river, and the northern boundary being Subiaco Creek (formerly Bishop’s Creek). It was an orchard and pasture property. "Fairmount" the family home he built, was said to be a very beautiful residence, and splendid views were to be had from its tower. It has long since disappeared and was thought to have been located near Victoria Road and Gammell Street. The property sales and sub divisions only occurred slowly, and appear to be a result of either being required for the advancement of the suburb, or the estate being divided over time by roads being established i. e. Victoria Road in 1886, rather than being sold off for a profit. Thomas O'Neill died on 13 March 1890 at Fairmount aged 59. His funeral service was held in St Mary's Cathedral, and he was buried in Waverley cemetery. He was said to have been a most amiable man, held in high regard by all that knew him. His was deeply involved in not only Irish and Catholic affairs, but public affairs in general. His charity spanned many years with his support of St Vincent's Hospital, The Good Samaritan Refuge and The Benevolent Asylum being on going. His purse was never closed to charity. His final act before his illness was to donate the land and money to help the establishment of the Catholic church and school at Rydalmere. He still owned most of his Rydalmere property at the time of his death. Fairmount was later sold by the family and remained an orchard with a few building lots sold. It was not until after World War II, when the Housing Commission acquired it for public housing, that it was fully developed. O'Neill had owned an estate named Rydalmere, which he had sold years before buying the vineyard estate and must have liked the name which he reused. Exactly where his first Rydalmere property was located is not known. Rydal Water is a lake in The English Lake District which gains its name from the nearby village of Rydal, and “Mere” is an Old English word meaning "lake", or "body of water".
Сауда аймақтары
Қазіргі уақытта Ридалмер тұрғын және коммерциялық құрылыстардан тұрады. Ридалмердің батыс жағы коммерциялық, көбінесе жеңіл өндіріс және қызмет көрсету салаларынан құралған. Шығыс жағы негізінен тұрғын үйлерден тұрады.
Rydalmere currently consists of residential and commercial developments. The western side of Rydalmere is commercial consisting primarily of light manufacturing industry and service industries. The eastern side is mainly residential.
"Ридалмер отбасылық қонақүйі"
1886 жылы Томас О’Нилл «Ридалмир» иелігіндегі жерді жарнамалады. Бұл учаске тұрғын үйлерге бөлінді, оның шекарасын Виктория және Парк көшелері құрады, сондай-ақ Пайн, Уоттл және Миртл көшелері де кірді. Сату күткендей сәтті болмады, алайда Виктория және Парк көшелерінің бұрышындағы учаске сатылды, сол жылы құрылыс жұмыстары басталған болуы мүмкін, және «Ридалмир отбасылық қонақ үйін» ашуға лицензия алынды. О’Нилл көршілес жерді католик шіркеуі мен мектебіне сыйға берді, ал бөліністің қалған бөлігін пошта бастығы Фредерик Рэндалл сатып алған көрінеді. Бұл учаске Рэндаллдың иелігі деп аталды және 30 жылдан кейін сатылды. «Ридалмир» қонақ үйінің тарихы ұзақ, бірақ тоқтаусыз емес. Генри Аткинс алғашқы лицензиат болды, бірақ 1887 жылдың наурыз айында лицензияны Генри Дженкинске беруге дейін ол қысқа ғана уақытқа ие болды. Дженкин мырза SMH газетінде қонақ үйін жарнамалауға асықты, 26 наурыздағы санында «қалалық мырзалар мен отбасылар» үшін «RYDALMERE FAMILY HOTEL-дегі жайлылық пен шамалы бағаларды» мақтап жазды, бұл әр жағынан нағыз ауылдық қонақ үй. 1892 жылдың 23 қыркүйегінде Сиднейді қатты жел соққан дауыл шарлады, нәтижесінде қонақ үй қирады. 1907 жылдың 9 қыркүйегінде округте одан да үлкен қызығушылық туды, Дундас округінің аға офицері констебль Говард Ридалмир қонақ үйінің жанындағы бұталар арқылы түскі уақыттан кейін қалай өткенін айтты. Ол қонақ үйді тексерді, бәрі жақсы көрінді, бірақ содан кейін көршідегі католик шіркеуінен келген дауыстар мен сөйлесулерді естіді, бұл заңсыз ішімдік ішуге байланысты болуы мүмкін. Есіктің алдында күтіп тұрып, ол шығып бара жатқан адамды ұстауға тырысты, бірақ оны ғимаратқа сүйреп әкетті, онда төрт ер адам оны қорқынышты түрде ұрып-соғып, тепкіледі. Ол револьверін шығарып, бір адамды жаралады. Ұсталған төрт адам: Томас Миллен (Ридалмир қонақ үйінің жараланған лицензиары), Майкл Миллен (оның інісі), Майкл Мерфи (шіркеудің қараушысы) және Джордж Уоркман. Қонақ үй 1929 жылға дейін күмәнді беделмен және жиі өзгеріп отыратын лицензиаттармен жұмыс істеді, содан кейін лицензиясы Кампсидегі қонақ үйге берілгендіктен жабылуға мәжбүр болды. 1949 жылы Миллерлер Йорк-стриттегі «Нью Лэнгем» қонақ үйінің лицензиясын беру арқылы «Ридалмир» қонақ үйінің лицензиясын қайта алуға өтініш білдірді. «Ридалмир» отбасылық қонақ үйі жаңартылып, қосымша бөлмелер салынды, соның арқасында ол 1949 жылдың 31 желтоқсанында ресми түрде ашылуға дайын болды. Бұл ерекше дизайнға ие, шығыс жағындағы екі қабатты бөлігі, мүмкін, 1892 жылғы дауылдан кейін салынған алғашқы ғимарат болды. Оның сыртын ақ түс басып, төменгі бөлігінде қара жиекті ашық көк түсті плиткалар жабылды – салқын түстердің үйлесімі, ыстық күндері қонақтарды шақырып, сол кездегі көптеген пабтардың қоңыр плиткаларынан ерекшеленеді. 1970 жылдары түсі өзгерді, сондай-ақ аты да «The Family Inn» деп өзгертілді, ол Сиднейдегі жетекші тікелей музыка орындарының біріне айналды.
In 1886, Thomas O’Neill advertised land on the "Rydalmere" estate. The subdivision was divided into residential blocks, and was bounded by Victoria and Park Roads, and included Pine, Wattle and Myrtle Streets. The sale was hardly a success, though the corner block of Victoria & Park was sold, with building probably commencing that year, and the hotel license being obtained to allow the opening of the "Rydalmere Family Hotel". O’Neill donated the neighbouring land to the Catholic Church and school, while the rest of that subdivision appears to have been purchased by Frederick Randall, the Postmaster. It was known as Randall’s Estate and sold some 30 years later. The Rydalmere Hotel has a long if interrupted history. Henry Atkins was the first Licensee, but only held it for a short time before transferring the license to Henry Jenkins in March 1887. Mr. Jenkins wasted no time advertising his hotel in the SMH, with the Saturday 26 March edition extolling the virtues to "City Gentleman and Families" of the "comfort and moderate charges at the RYDALMERE FAMILY HOTEL, which is in every sense a country hotel". Disaster struck when Sydney was hit by a storm with gale force winds on Friday 23 September 1892, resulting in the hotel being blown down. There was even greater excitement in the district on 9 September 1907, when Constable Howard, senior officer of the Dundas district described how he passed through the scrub near the Rydalmere Hotel shortly after mid day. He inspected the hotel, where everything appeared ok, but then he heard noises and talk coming from the Catholic Church next door, indicating illegal drinking taking place. Waiting at the door, he attempted to detain a person as they were leaving, but was dragged into the building where he received a fearful beating and kicking from four men. He drew his revolver and fired, wounding a man. The four men arrested were Thomas Millane (the wounded Licensee of the Rydalmere Hotel), Michael Millane (his brother), Michael Murphy (caretaker of the church) and George Workman. The hotel continued trading with a somewhat dubious reputation and ever changing Licensees until 1929, when it was forced to close due to its license being transferred to a Campsie hotel. In 1949 Millers applied to re license the Rydalmere hotel by transferring the license of the New Langham Hotel in York Street. The Rydalmere Family Hotel was renovated, and additions made to it, so that it was ready for its official opening on 31 December 1949. It is an unusual design, with the double storey section on the eastern side possibly being the original 1892 building, built after the storm. It had a striking appearance of off white, with the lower section having light blue glazed tiles with black tile trim – a cool colour scheme, which on hot days beckons its customers, and very different to the brown tiles of most pubs at the time. During the 1970s, the colour changed, as did the name, to The Family Inn and it became one of Sydney's leading live music venues.
Ридалмер сауда орталығы
Сауда орталығы Виктория көшесінің екі жағында Парк көшесімен қиылысында орналасқан. Солтүстік жағы 1959 жылы салынған және сол кезеңге тән. Алғашқы дүкендер қатарында Strange's Four Square Food Store, Davy's Pharmacy, McLeay's Hardware, Lorna Beauty Salon, Bambino Children's & Baby Wear, Rydalmere Fish Supply, Rydalmere Milk Bar және Pat Howard Barber & Tobacconist болған. Бастапқыда ағаштан жасалған пошта ғимараты Виктория көшесіндегі тротуарға жақын тұрған, бірақ 60-шы жылдардың басында дүкендерге жақын, банк іргесіне көшірілген. Бұрын Виктория көшесінің оңтүстік жағында орналасқан дүкендер де шамамен сол кезде салынған және бастапқыда Хелллер отбасының меншігінде болған. Олар – газет-журнал сататын дүкен және азық-түлік/сүт дүкені. Парк көшесіне ең жақын дүкен ұзақ жылдар бойы «Ақ гүл» атымен танымал болған балық дүкені/тамақ алатын орын болған. 2010 жылы Aldi-дің жаңа дүкені үшін орын ашу мақсатында дүкендер бұзылды.
The shopping centre is located on both sides of Victoria Road at the intersection with Park Road. The northern side was constructed in 1959 and is typical of the era. The original shops consisted of Strange's Four Square Food Store, Davy's Pharmacy, McLeay's Hardware, Lorna Beauty Salon, Bambino Children's & Baby Wear, Rydalmere Fish Supply, Rydalmere Milk Bar and Pat Howard Barber & Tobacconist. A weatherboard Post Office building originally stood near the footpath on Victoria Road, but was relocated back near the bank adjacent to the shops in the early 60s. The shops formerly located on the southern side of Victoria Road were built about the same time and belonged originally to the Hellyer family. They are the Newsagency and Grocery/Milk Bar. The end shop nearest Park Road was a Fish Shop/Takeaway that traded for a great many years as The White Rose. The shops were demolished in 2010 to make way for Aldi's new store.
Жоғалған мұра
1961 жылы Ридалмерде әдемі Субиакодан айырылды; бұл үй бұрын жүзімдік иесі Ганнибал Маккартурға тиесілі болған. Айналасында өнеркәсіптік ғимараттар орналасқан. Rheem компаниясы мүлікті сатып алып, зауытын кеңейту үшін бұзды. Үйдің өзі үлкен шығын болды, бірақ монастырь аумағы уақыт капсуласына айналды және Ханнибал Маккартурдың бастапқы бағы мен Филипп Шеффердің 1791 жылғы "Vineyard" үйі әлі де сақталған. Ал бір шақырымдай төменге қарай, 1953 жылы International Combustion Australia (ICA) компаниясы Оңтүстік көшесі мен Парк жолының бұрышында жаңа зауытын салу үшін ескі Труганини паркінің жерін сатып алды. "Труганини" үйі жақсы күйде болғандықтан, ICA оны сақтап қалды, зауытын үйдің айналасына салып, кеңсе ретінде пайдаланды. Зауыт сатылып, бұзылғаннан кейін қазір фабрикалар кешені орналасқан, бірақ ICA-ның 60 жылдық ұқыпты күтімі арқасында Труганини әлі де тұр. Бұл жекеменшік бизнес орны болғамен, қызығушылар жұмыс уақытында сырттан көруге болады. Тағы бір қайғылы жағдай – Виктория жолындағы ескі кірпіш мектеп ғимараты, сол кезеңдегі екі бөлмелі стандартты ауылдық мектеп. Оны 14 желтоқсан 1890 жылы салтанатты түрде ашты. Міндеттерін орындағаннан кейін, ресми делегация Ридалмер өнер мектебінің ашылу рәсіміне қатысу үшін қарсы бетке асықты. Ескі мектеп ғимараты көп жыл бойы кітапхана ретінде пайдаланылып, сағаттан тыс уақытта өрт сөндіру кезінде зақымданған. 1960-шы жылдар екенін ескеретін болсақ, шешім қабылдаған бюрократтың алдымен бұзу туралы ойлағаны мүмкін. Бақытымызға орай, мектеппен бірге салынған "Үй шаруашылығы меңгергендер үйі" әлі де сақталған. Қазір ол жеке тұрғын үй. Ермингтон-Ридалмер жергілікті кеңесі 1948 жылы Параматта кеңесіне қосылса да, ескі қалалық әкімшілік (жаңа фасадымен бірге бұрынғы өнер мектебі) 1963 жылға дейін бұзылмай сақталды. 1889 жылы салынған бұл зал классикалық стильдегі фасадымен Виктория жолының жанындағы жаяу жолға қарай орналасқан. Сол жаяу жолдың шығыс жағында ескі ағаштан жасалған "уақытша" пошта кеңсесі тұрды. Ол 1962 жылы көршілес өрт сөндіру станциясымен бірге бұзылды. Жолдың арғы жағында, Парк жолының оңтүстік-шығыс жағында, Виктория жолының бұрышында ескі жылқы суару орны тұрды. Ол да сол кезде алынып тасталды.
Rydalmere lost the beautiful Subiaco in 1961; it was formerly the home of Hannibal Macarthur, owner of the Vineyard Estate. Factories had surrounded the property. Rheem acquired and demolished the property in order to extend its factory. The house itself was a great loss, but the convent grounds had become a time capsule and still included Hannibal Macarthur’s original garden and Phillip Schaeffer's earlier house "Vineyard" c. 1791. In contrast and a kilometre or so downstream, International Combustion Australia (ICA) had acquired the old Truganini Park property in 1953, in order to erect its new factory on the corner of South Street and Park Road. The old homestead "Truganini" was still in good condition, so ICA preserved it by building their new factory around it, and using it as office space. The factory was sold and demolished and is now a factory unit complex but Truganini is still there thanks to 60 years of careful maintenance by ICA. Although it is a private business premises, its exterior can be viewed during business hours by interested people. Another sad loss was the old original brick school building on Victoria Road, a typical 2 room country schoolhouse of the period. The Minister for Public Instruction opened it with much ceremony on 14 December 1890. On completion of these duties, the official party hurriedly made their way across the road in order to perform a similar duty for the opening of the Rydalmere School of Arts. The old school building had been used as the school library for many years and suffered damage from a fire out of school hours. Being the 1960s, it would be reasonable to suggest that demolition rather than preservation was the first thought that entered the mind of the bureaucrat making the decision. Thankfully the "Masters House" built at the same time as the school, and located next door still exists. It is now a private dwelling. Although the Ermington Rydalmere local Council was absorbed into Parramatta Council in 1948, the old Town Hall (which was the former School of Arts with a new facade attached) managed to survive until 1963 before it was demolished. Erected in 1889, it was a hall with a classical style façade and stood near the footpath, facing Victoria Road. A little further up the footpath on the eastern side, stood the old wooden "temporary" Post Office. It was demolished about 1962 along with the old neighbouring Fire Station. Across the road on the south east side of Park Road, near the corner of Victoria Road stood the old horse trough. It was removed about the same time.
Спорт және демалыс
Ридалмир Крикет Клубының "The Mighty Wrens" командасы Солтүстік округтер Крикет Ассоциациясы (NDCA) жарысында ойнайды. Ридалмир және Дундас Біріккен Крикет Клубтары серіктестік құрып, Ридалмир Крикет Клубы ересектер крикет командаларына, ал Дундас Біріккен Крикет Клубы Парамата аймағындағы жасөсперімдер крикетін дамытуға жауапты. "Парамата Сити Блюз" футбол командасының үй алаңы Ридалмирдегі Эрик Примроуз Резерві.
The Rydalmere Cricket Club's team, 'The Mighty Wrens', plays in the Northern Districts Cricket Association (NDCA competition. The Rydalmere and Dundas United Cricket Clubs are a partnership that involves the Rydalmere Cricket Club being responsible for senior cricket teams and Dundas United Cricket Club responsible for developing and fostering junior cricket in the greater Parramatta area. Parramatta City FC Blues is the soccer (football) team whose home ground is Eric Primrose Reserve in Rydalmere.
Демография
2016 жылғы санақта Ридалмирде 6 642 адам тұрғын екені тіркелді. Олардың арасында: Австралияның Еңбек партиясының мүшесі. Шарлтон 2022 жылғы Австралия федералды сайлауында сайланды. Жаңа Оңтүстік Уэльс Парламентінде Ридалмир Паррамата сайлау округіне кіреді, оны қазір Либерал партиясының мүшесі Джефф Ли өкілдік етеді. Ли 2011 жылғы штаттық сайлауда Жаңа Оңтүстік Уэльс Парламентіне сайланды. Ридалмир Параматта қалалық әкімшілігінің Элизабет Маккартур бөлігіне жатады.
At the 2016 census, Rydalmere recorded a population of 6,642. Of these: a member of the Australian Labor Party. Charlton was elected at the 2022 Australian federal election. In the New South Wales Parliament, Rydalmere falls within the Parramatta electorate, currently represented by Geoff Lee, a member of the Liberal Party. Lee was elected to NSW Parliament at the 2011 state election. Rydalmere falls within the Elizabeth Macarthur Ward of the City of Parramatta local government area.