Кіріспе

Француз графы; Людовик XIV-нің заңдастырылған ұлы (1678–1737)

Людовик Александр де Бурбон (6 маусым 1678 – 1 желтоқсан 1737), корольдық қанның заңдастырылған ханзадасы, Людовик XIV және оның әйелі Франсуаза Атенаис, Монтеспан маркизасының ұлы. Бес жасында Францияның бас адмиралы атанды.

Өмірбаян

Версальдағы Клянь замогында дүниеге келген Людовик Александр де Бурбон, Людовик XIV-нің үшінші ұлы және ең кіші баласы болды, ол Мадам де Монтеспаннан заңсыз туған. Туғаннан кейін ол үлкен әпкесі Франсуаза Мари де Бурбонмен бірге Мадам де Моншеврейдің қамқорлығына берілді. Луи Александр 1681 жылы заңдастырылған кезде Тулуза графы атағын алды, ал 1683 жылы, бес жасында, – ұлы адмирал болды. 1684 жылдың ақпан айында ол өзінің атымен аталған жаяу әскер полкінің полковнигі, ал 1693 жылы атқыштар полкінің майстры болды. Испания мұрагерлік соғысы кезінде оған Сицилияны қорғау міндеті жүктелді. 1689 жылдың қаңтарында ол Гвиенна губернаторы болып тағайындалды, ал алты жылдан кейін Бретань губернаторының лауазымын алмастырды. 1696 жылдың 3 қаңтарында ол Франция маршалы болып тағайындалды, келесі жылы патша әскерлерінің бас қолбасшысы атанды. Испания мұрагерлік соғысы кезінде ол 1704 жылы Велес-Малага шайқасында француз флотына басшылық етті. Әкесі оны және оның үш ағайындысын заңды деп мойындағанмен, тіпті Мадам де Монтеспанның екі ұлын Франция тағына отыруға лайық деп жариялаған болатын, алайда бұл орындалмады, себебі Людовик XIV қайтыс болғаннан кейін Париж Парламенті патшаның өсиетін күштен шығарды. Мейн герцогы Луи Августтан айырмашылығы, ол регенттік кеңесіне қатысудан шеттетілді, Тулуза саяси лауазымды иеленді және көп ұзамай, Жозеф Пеллерин басқаратын тәжірибелі штабты мұрагерлік етіп, (Теңіз министрі) болып тағайындалды. Ол 1722 жылға дейін осы қызметте болды, содан кейін оның орнын Жозеф Флеруа д’Арменонвилл басты, осы Флеруа д’Арменонвилл 1706 жылы оған Рамбуйе сарайын сатқан еді. Гиз әулетінің кіші тармағының өкілі Шарлотта де Лотарингияға, Арманьяк қызына үйлену туралы ұсыныс Людовик XIV-тен қатаң бас тартумен кездесті.

Неке

1723 жылдың 2 ақпанында Тулуза графы Париждегі шағын тойда Ноайль герцогы Анна Жюльдің қызы Мари Виктория де Ноайльге үйленді. Ол Луи де Пардайлан де Гондриннің (1688–1712) жесірі болған, ол оның туысы, жартылай бауыры Луи Антуан де Пардайлан де Гондриннің ұлы еді, ал оның анасы Мадам де Монтеспан болған. Бұл неке регент қайтыс болғанға дейін құпия сақталды.

Сот

Ол және оның әпкелері соттан және ағасы, Мэн герцогы мен оның әйелі Анн Луиза Бенедикт де Бурбон, герцогиняның Сюэ сарайындағы интригаларынан қашып жүруге тырысты. 1715 жылы қайтыс болғанға дейін Людовик XIV өсиетіне Бурбон үйінің барлық заңды мүшелері, Людовик ұрпақтары және алыс туыстары қырылып қалған жағдайда, Франция тағы Мэн герцогы мен Тулуза графына тиесілі болатынын қосты. Бұл шешім Людовик XIV қайтыс болғаннан кейін, Людовик Александрдың туысы, Орлеан герцогы Филипп II жаңа регент ретінде Париж Парламентіне өсиеттің осы бөлігін жойды. Тулуза графы 1737 жылдың 1 желтоқсанында Рамбуйе сарайында қайтыс болды. Ол 12 ғасырлық Сен-Любин шіркеуіне жерленді. 1766 жылдың 30 қыркүйегінде графша Луврға жақын орналасқан Париж қаласындағы Hôtel de Toulouse-да қайтыс болды, бұл қалалық үйді граф 1712 жылы Фелипо де Ла Врильер маркізінен сатып алған еді. Ол да Рамбуйе шіркеуіндегі отбасылық мазарға жерленді. Граф қайтыс болғаннан кейін, Пентиевр герцогы әкесінің лауазымдары мен атақтарына ие болды. Пентиевр қызының Орлеан герцогы Людовик Филипп II-ге үйленуіне байланысты Тулуза графы қазіргі Орлеан үйінің арғы тегін құрайды, сонымен қатар Тулузаның екі тірі қалған әпкесінен де таратылады.