Оқ-дәрі лентасы – автоматтары мен пулеметтердегі оқтарды жылдам беруге арналған құрылғы. 50-300 оққа дейін сыйымдылығы бар, салмағы жеңіл, үздіксіз атуға мүмкіндік береді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Атыс қаруын қоректендіру механизмі
Feeding mechanism for a firearm
the feeding mechanism
Оқ-дәрі лентасы – атыс қаруындағы патрондарды жинақтап, әдетте машина жамылғысы сияқты автоматты қаруларды жылдам ату үшін қолданылатын құрылғы. Лентамен қоректендірілетін жүйелер оқ-дәрі аппаратының қару жүйесіне шаққандағы салмағын азайтады және жиі дүңгіршектерді ауыстыру қажеттілігінсіз, үздіксіз атудың жоғары қарқынын қамтамасыз етеді. Ленталар мен олармен үйлесетін лента контейнерлерінің сыйымдылығы көбінесе салмақ пен көлемге байланысты болады, ал олардың өлшемі калибрмен және қару мен оқ-дәрінің бірлескен тасымалдануымен шектеледі. Адаммен тасымалданатын қару жүйелері үшін қалыпты сыйымдылық 50-ден 300 оқ-дәріге дейін жетеді.
An ammunition belt is a firearm device used to package and feed cartridges, typically for rapid firing automatic weapons such as machine guns. Belt fed systems minimize the proportional weight of the ammunition apparatus to the entire weapon system, and allow high rates of continuous fire without needing frequent magazine changes. The capacity of belts and associated belt containers is typically a function of weight and bulk, and their size is limited by caliber and the combined portability of the weapon and ammunition. Typical capacities for man portable weapon systems range from 50 to 300 rounds of ammunition.
Тағамдық жолақ
"Оқ-дәрі жолағы" (сондай-ақ "дәрілендіру жолағы" немесе "патрон табағы" деп те аталады) бастапқыда 1895 жылы Австрияның Вена қаласындағы капитан барон Адольф Одколек фон Ужезданың алғашқы эскиздері негізінде жасалған. Оқ-дәрі жолағы – әдетте 15-30 патронды бір қатарға жинаған, қарапайым қатты металл (әдетте болат немесе латунь) табақ. Дәрілендіру жолағы қарудың бір жағына салынады, ал патрондар алынып, қарудан оқталғанда табақ бірте-бірте екінші жағына жылжиды және бос болғанда түсіп қалады, содан кейін жаңасы салынады. Осы тұрғыдан алғанда, ол En bloc клипіне ұқсас. "Оқ-дәрі жолағы" жүктеу жүйесі Hotchkiss пулеметтерінде, әсіресе Hotchkiss M1914 пулеметінде алғаш рет пайда болды. Hotchkiss қарулары Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін АҚШ, Ұлыбритания және Франция сияқты ірі әскери күштер қолданды. Дегенмен, оқ-дәрі жолағының механизмі басқа әскерилерде де сақталды, әсіресе Италияда жасалған Breda M37 және Жапонияда жасалған Type 3 және Type 92 пулеметтерінде, олар Екінші дүниежүзілік соғыстың соңына дейін қолданылды.
The "feed strip" (also referred to as an "ammo strip" or "feed tray") was initially designed in 1895, based on initial designs by Captain Baron Adolf Odkolek von Ujezda of Vienna, Austria. A feed strip is a simple rigid metal (usually steel or brass) tray, typically holding 15 to 30 cartridges that are crimped together into a row. The feed strip is loaded into the side of the gun and as the cartridges are stripped off and fired from the weapon, the tray gradually moves to the other side until it falls out when it is empty, whereupon a new one is inserted. In this regard, it is similar to an En bloc clip. The "feed strip" loading system was pioneered by the Hotchkiss machine gun designs, most notably the Hotchkiss M1914 machine gun. The Hotchkiss guns were used by major militaries such as the United States, the United Kingdom and the French throughout the duration of the First World War and slightly afterwards. However, the feed strip mechanisms lived on through other militaries, most notably the Italian designed Breda M37 and the Japanese designed Type 3 and Type 92 machine guns, which were used up until the end of the Second World War.
Артикуляциялық жем-шөп белдеуі
Дегенмен, көптеген әскерлер азық-түлік таспаларын автоматтармен алмастырғанмен, ыдырайтын немесе ыдырамайтын белдеулер мен ажыратылатын дүңгелектерді пайдаланғанмен, Hotchkiss азық-түлік таспасының дизайны 50 оқтың бунақты белдеу механизмін алғаш рет енгізді. Бұл механизм металл бөліктерінен құралған, олар бір-біріне жиналған және дәстүрлі азық-түлік таспаларына ұқсас болған. Бұл азық құрылғысы тек Hotchkiss M1914 автоматтарымен ғана қолданылған. Hotchkiss белдеуінің дизайны 1896 жылға дейін жетеді. Белдеулер бастапқыда бір-бірінен тең арақашықтықта орналасқан қалталары бар қанаптан жасалған, бұл белдеуді автоматқа механикалық түрде беруге мүмкіндік берді. Бұл конструкциялар май, май және басқа да ластанушылардың белдеудің пішінін өзгертуіне байланысты жиі бұзылуға ұшырады. Егер белдеу суға толып қалса, қанаптан жасалған белдеулер, соның ішінде оқтарды ұстап тұрған тізбектер де қысқарады, нәтижесінде оқтарды шығару механизмі жұмыс істемейді. Кейінірек жасалған белдеулерде оқтарды ұстап тұру үшін тұрақты металл тізбектер пайдаланылды. Ал бастапқыда қанап белдеулерін қолданған Викерс автоматтары кейіннен осы сенімді форматтармен жабдықталды. Бұл белдеулер еріткіштер мен майға төзімдірек болды. Бұл тиімді жүйе болғанымен, оның қолданылуы азайып барады, мүмкін, себебі оның құны жоғары және оны пайдалану қиын. Ыдырамайтын белдеулер көбінесе ыдырайтын тізбектермен жалғанған шектеулі ұзындықтағы бөліктерден тұрады. Белдеу қару арқылы өткеннен кейін бұл бөлік түсіп қалады, соның салдарынан қарудан ілінген пайдаланылған белдеудің ұзындығы бір бөліктен аспайды. Ыдырамайтын металл тізбектерді немесе қанап белдеулерді пайдалануға арналған көптеген қарулар бос оқтармен немесе стрипперлік ұстағыштардағы оқтармен белдеуді автоматты түрде толтыруға арналған машиналармен жабдықталған. Бірінші дүниежүзілік соғыста қолданылған қайта жүктеу машиналары оқ-дәрі белдеулерін жылдам қайта өңдеуге мүмкіндік берді, осылайша үздіксіз ату жылдамдығын қамтамасыз етті.
Though the feed strips were replaced by most militaries with machine guns using either disintegrating or non disintegrating belts and detachable magazines, the Hotchkiss feed strip design actually pioneered an early 50 round articulated fed belt mechanism, made up of articulated pieces of metal that folded together, resembling conventional feed strips, this feed device has only been used with the Hotchkiss M1914 machine gun. The articulated Hotchkiss belt design also dates back to 1896. Belts were originally composed of canvas with pockets spaced evenly to allow the belt to be mechanically fed into the gun. These designs were prone to malfunctions due to the effects of oil, grease, and other contaminants altering the shape of the belt. If they became saturated with water, canvas belts including the loops holding the cartridges would contract, and the gun mechanism would be unable to extract the rounds. Later belt designs used permanently connected metal links to hold the cartridges, and weapons which originally used canvas belts such as the Vickers Gun were then deployed with these more dependable formats. These belts were more tolerant to exposure to solvents and oil. Despite it being a more efficient system, few are still used, possibly due to the added cost and effort. Non disintegrating belts often come in pieces of limited length connected by disintegrating link, and after being fed through the weapon the piece falls off, limiting the length of the used belt hanging from the weapon to no more than one such piece. Many weapons designed to use non disintegrating metal links or canvas belts are provided with machines to automatically reload these belts with loose rounds or rounds held in stripper clips. In use during World War I, reloaders allowed ammunition belts to be recycled quickly to allow a practical rate of continuous fire.
Алып тастау Алып өту
Көбінесе мата белбеулеріне қажет болғандықтан, көбінесе ертедегі пулеметтерде кездеседі. Патронды белбеуден тартып шығарып, содан кейін тікелей түтікке итеру арқылы патронмен қамтамасыз ету жүйесінде, патрон белбеуден артқа тартылып, одан кейін тікелей түтікке итеріледі. Мысалдар: Darne mle 1922, Browning 1919, Browning M2HB, Maxim және Vickers. Бұл жүйені пайдаланатын қазіргі заманғы пулеметтердің ішінде PK отбасы бар, онда 7,62×54mmR жиекті патронының болуына байланысты оны пайдалану ыңғайлы, себебі бұл патронды белбеуден алға қарай шығаруды қиындатады (бірақ бұл мүмкін емес емес, мысалы, Ұлыбританияның vz. 59, бір мылтық патронын пайдаланатын push-through GPMG-нің мысалы).
Most often required by cloth belts, hence found on mostly early machine guns. The pull out – push through cartridge feed system has the cartridge withdrawn from the belt to the rear, then pushed directly forward into the barrel. Examples are the Darne mle 1922, Browning 1919, Browning M2HB, Maxim and Vickers. Among the modern machine guns using this system are the PK family, where its use is favored due to the rimmed 7.62×54mmR cartridge, which makes it more complicated to eject the round forward from the belt (although its not an impossibility, see the UK vz. 59, for an example of a push through GPMG using the same rifle cartridge).
Алып өту
Көбінесе заманауи пулеметтерде кездеседі. Патронды итеру арқылы берілетін жүйеде патрон тікелей стволға итеріледі. Мысалы, MG 34 және MG 42 қолданған бөлінбейтін Patronengurt 33, 34 немесе 34/41, сондай-ақ MG 3 пулеметінде қолданылған, одан туындаған Patronengurt DM1, олардың патрон беру жүйелері патронды тікелей байланыстан оқтың патрондық ұясына итеру принципіне негізделген. Сәйкесінше, құлпынаштың байланыс арқылы қозғалуын қамтамасыз ету үшін байланыс жартылай ашық типте болуы керек. Көптеген заманауи пулеметтер 7.62×51 мм НАТО M13 немесе 5.56×45 мм НАТО M27 байланыстарын пайдаланады немесе пайдалана алады.
Found on mostly modern machine guns. The push through cartridge feed system has the cartridge pushed directly forward into the barrel. Examples are the non disintegrating Patronengurt 33, 34, or 34/41 used by the MG 34 and MG 42 and the derived Patronengurt DM1 used by the MG 3 whose feeding systems were based on the direct push through of the cartridge out of the link into the gun's chamber. Accordingly, the link had to be of the half open type to enable the motion of the bolt through the link. Many modern machine guns use or can use the disintegrating half open type 7.62×51mm NATO M13 link or 5.56×45mm NATO M27 link.
Сыртқы
Кейбір қарулар, мысалы M134 Minigun және оған ұқсас конструкциялар, оқтарды ыдырап келетін ленталардан бөліп, тізбексіз тамақтандыру жүйесіне немесе арнайы лента ажырату құрылысына жіберу үшін гибридті механизмді пайдаланады. Бұл жоғары жылдамдықпен сенімді тамақтандыруға мүмкіндік береді. Қазіргі заманғы жаяу әскер автоматтарында көбінесе байланысты оқ-дәрілерді пайдалануға, сондай-ақ журналдар мен барабандар сияқты басқа да тамақтандыру түрлерін қолдануға мүмкіндік беретін жүйелер бар. Кейбір жағдайларда, мысалы FN Minimi/M249 SAW және IWI Negev сияқты, тамақтандыру жүйесіне екі механизмнің де қолданылуы үшін ешқандай өзгеріс қажет емес. Ал Heckler & Koch HK21 немесе MG34 сияқты басқа конструкциялар лентамен немесе басқа тәсілдермен тамақтандыру үшін модульдік бөліктерді ауыстыруды талап етеді. Лентамен қамтамасыз етілген қорғаныс жеткіліксіз болғандықтан, лентамен тамақтанатын жаяу әскер қарулары көбінесе лентаны қаруда ұстап тұру үшін икемді немесе қатты контейнерді пайдаланады. MG3 сияқты кейбір үлгілерде лента контейнері журналға ұқсас болып көрінеді, бұл конструкциямен таныс емес адамдарды шатастыруы мүмкін.
Some weapons such as the M134 Minigun and related designs use a hybrid mechanism to strip rounds from disintegrating belts into a linkless feed system or a specialized delinker to allow for more reliable feeding at extreme rates of fire. Modern infantry machine guns often have feed systems allowing the use of linked ammunition as well as other forms of feed like from magazines or drums. In some instances—like the FN Minimi/M249 SAW and the IWI Negev—the feed system requires no modification to fire with either mechanism. Other designs—like the Heckler and Koch HK21 based designs or MG34—require the exchange of modular parts to allow belt or alternate feeding. Due to the lack of protection provided by the belt, belt fed infantry weapons typically use a flexible or rigid container to retain the belt on the weapon. In some designs—like the MG3—the belt container appears to be a magazine causing some confusion to people unfamiliar with the design.
Контейнер құрылғысы
Иілгіш белбеулер гравитация әсерінен төмен қарай ілінуге және үздіксіз ату кезінде кері соққыдан кездейсоқ қозғалуға бейім. Бұл кейде олардың бүгілуіне/бұрылуына және оқтандырудың дұрыс болмауына себеп болуы мүмкін. Бос ілінген белбеулер сыртқы ортаға ұшырағанда ластанып, ұстау қиынға соғып, әсіресе атушы қимылдағанда басқа заттармен шатасуы мүмкін. Мұндай мәселелерді азайту үшін оқ-дәрі белбеулері кейде қаруға орнатылатын контейнерлерде тасымалданады, олар барабан тәрізді немесе ыңғайлы түрде қарудың жанына бекітіледі (ірі қару жүйелері үшін). Оқ-дәрілерді тиеу кезінде белбеудің бір ұшы контейнердегі тесіктен шығарылып, қаруға қалыпты тәртіппен салынады, ал белбеу контейнерден бақыланатын түрде шығады. Бұл контейнерлерде көбінесе белбеудің қаруға ең қолайлы (көбірек тік) бұрышпен енуін қамтамасыз ететін тіреу/бағыттаушы таяқша болады, оның орнына күшті иілудің алдын алады.
Flexible belts tend to hang downwards with gravity and randomly whip around with recoil during continuous firing, which can sometimes kink/twist and cause feeding malfunctions. Free hanging belts can also get dirty/messy with exposure to the elements, be clumsy to handle, and entangle to other objects especially when the shooter tries to maneuver around. To minimize such issues, ammunition belts are sometimes carried in container devices designed to be attached to the firearm either by inserting like a drum magazine or just conveniently mounting to the side (for larger weapon systems). When loading ammunition, one end of the belt is pulled out of an opening on the container and inserted into the gun normally, and the belt progresses out of the container in a controlled fashion. These containers also often have a supporting/guiding bar which enables the belt to enter the weapon at an optimal (more perpendicular) angle, rather than bending down more acutely.