Толық автоматты қарулар және олардың түрлері

Кіріспе

Толық автоматты атыс қаруы
атыс қаруларының нақты санаты

Пулемет (ПМ) – бұл автоматты түрде, ойықтан жүктелетін, мылтық патрондарымен ұзақ мерзімді тікелей атуға арналған толық автоматты атыс қаруы. Басқа автоматты атыс қарулары, мысалы, автоматты оқпандар және автоматты мылтықтар (соның ішінде шабуылдық және ұрыс мылтықтары) көбінесе үздіксіз атыс күшінен гөрі қысқа серияларға арналған және нағыз пулеметтер деп есептелмейді. Субмашиналық мылтықтар мылтық патрондары емес, тапанша патрондарымен атылады, сондықтан олар пулеметтер деп есептелмейді, ал калибрі немесе одан жоғары автоматты атыс қарулары пулеметтер емес, автоканон ретінде жіктеледі. Әскери кинетикалық снарядтық қарулар класы ретінде пулеметтер негізінен жаяу әскерді қолдау қарулары ретінде пайдалануға арналған және әдетте кері соққыға қарсы тұрақтылық үшін екі аяқты немесе үш аяқты тіреуге, бекітілген тұғырға немесе ауыр қару платформасына орнатылып қолданылады. Көптеген пулеметтер сонымен қатар лентамен оқтау және ашық құлса операциясын қолданады, бұл басқа жаяу әскер атыс қаруларында сирек кездесетін мүмкіндіктер. Пулеметтерді жеңіл пулеметтер, орташа пулеметтер, ауыр пулеметтер, көп мақсатты пулеметтер және взводтық автоматтар деп жіктеуге болады.

Қазіргі заманғы шолу

Жартылай автоматты қарулардан айырмашылығы, олар әр оқ атқан сайын триггерді бір рет тартуды қажет етеді, пулемет триггерді ұстап тұрған кезде атуды жалғастыруға арналған. Бүгінде бұл термин салыстырмалы түрде ауыр, экипажмен қызмет ететін қаруларға ғана шектеледі, олар оқ-дәрісі толы болғанша үздіксіз немесе жиі автоматты түрде атуға қабілетті. Пулеметтер жаяу әскерге, төмен ұшатын ұшақтарға, шағын қайықтарға және жеңіл/бронясыз құрлық көліктеріне қарсы қолданылады, сондай-ақ тікелей немесе жанама түрде басу отын қамтамасыз етеді немесе жердің бір бөлігінде отпен аймақты жабуға мүмкіндік береді. Олар көбінесе жылдам шабуыл көліктеріне, мысалы, техникалық құралдарға ауыр жылжымалы оттық күш беру үшін, негізгі қару-жарақтарды қолдануды ақтамайтын тым кішкентай немесе олармен тиімді айналысуға тым жылдам нысаналарды жою үшін танктер сияқты бронетранспорттық құралдарға, ал ұшақтарда қорғаныс қаруы ретінде немесе жердегі нысаналарды атқылау үшін орнатылады. Бірақ, ұшақтардағы нағыз пулеметтер көбінесе үлкен калибрлі роторлық пулеметтермен алмастырылған. Кейбір пулеметтер бірнеше сағат бойы үнемі атуға қабілетті, ал басқа автоматтар бір минуттан кем уақыттан кейін қызып кетеді. Олар қатты қызып кететіндіктен, көптеген конструкциялар ашық иінтіректен атуға арналған, бұл ату арасындағы иінтіректен ауа салқындауға мүмкіндік береді. Олар әдетте, ұңғыны салқындату жүйесіне, баяу қызатын ауыр ұңғыға немесе ыстық ұңғыны ауыстыруға мүмкіндік беретін алынып орналастырылатын ұңғыларға ие. "Жеңіл", "орта", "ауыр" немесе "жалпы мақсаттағы" деп бөлінгенмен, тіпті ең жеңіл пулеметтер де стандартты жаяу әскер қаруларынан әлдеқайда үлкен және ауыр болады. Орта және ауыр пулеметтер үш аяқты немесе көлік құралына орнатылады; жаяу әскерімен тасымалдағанда, пулемет пен оған байланысты жабдықтар (үш аяқ, оқ-дәрілер, қосалқы ұңғылар) қосымша экипаж мүшелерін қажет етеді. Жеңіл пулеметтер оттық қолдауды ұжымға жылдамдықпен жеткізу үшін жасалған және әдетте қораптық немесе барабанды дүкені бар және биподпен жабдықталған ауамен салқындатылатын қарулар болып табылады; олар стандартты мылтық оқтарын қолдана алады, бірақ қазіргі үлгілері көбінесе аралық оқтарды қолданады. Орта пулеметтер стандартты мылтық оқтарын пайдаланады және үш аяқты тақтаға орнатылған бекітілген орындардан пайдалануға арналған. Ауыр пулемет термині Бірінші дүниежүзілік соғыста ауыр орта пулеметтерді сипаттау үшін пайда болды және Екінші дүниежүзілік соғыста жапондық Hotchkiss M1914 көшірмелерімен жалғасты. Алайда, бүгінде ол кемінде 12,7 мм калибрлі автоматтарды білдіреді. Жалпы мақсаттағы пулемет әдетте жеңіл орта пулемет болып табылады, оны жеңіл пулемет рөлінде бипод пен барабанмен немесе орта пулемет рөлінде үш аяқты және лентамен қолдануға болады. Пулеметтер әдетте қарапайым темір көздерге ие, бірақ оптиканы қолдану жиілеуде. Тікелей ату үшін кең таралған мақсаттану жүйесі - қатты ("доп") және трассерлі оқтарды (әдетте әр төрт доп оққа бір трассерлі оқ) кезектестіру, бұл атушыларға траекторияны көріп, отты нысанаға "жүргізуге" және басқа сарбаздардың отын бағыттауға мүмкіндік береді. Көптеген ауыр пулеметтер, мысалы, Browning M2 .50 BMG пулеметі, үлкен қашықтықтағы нысаналарды жоюға жеткілікті дәлдікке ие. Вьетнам соғысы кезінде Карлос Хаткок телескопиялық көзқарасы бар .50 калибрлі ауыр пулеметпен 2250 метр қашықтықта ату рекордын орнатты. Бұл .50 калибрлі материалға қарсы снайперлік мылтықтардың, мысалы, Barrett M82 пайда болуына әкелді. Басқа автоматты қарулар қолданылатын оқтың мөлшеріне, патронның жабық немесе ашық иінтіректен атылатынына және қолданылған механизмнің құлыпталған немесе кері соққылы екеніне байланысты бірнеше санатқа бөлінеді. Пистолет оқтарын пайдаланатын толық автоматты атыс қарулары көлеміне байланысты автоматты пистолеттер немесе автоматтар деп аталады; мылтық оқтарын пайдаланатындар автоматты мылтықтар деп аталады. Жеке қорғаныс қаруы (PDW) термині кейде арнайы броняны тесуге арналған оқтарды атуға қабілетті қаруларға қолданылады, олар әйтпесе автоматты пистолеттер немесе автоматтар ретінде қарастырылар еді, бірақ ол анықтығымен шешілмейді және тарихи түрде қарапайым автоматтардан компактты шабуылға арналған мылтықтарға дейінгі қаруларды сипаттау үшін қолданылған. Жабық иінтіректен толық қуатты мылтық патронын атуға қабілетті мылтықтар автоматты мылтықтар немесе ұрыс мылтықтары деп аталады, ал аралық патрон атуға қабілетті мылтықтар шабуыл мылтықтары деп аталады. Шабуыл мылтықтары - пистолет калибрлі автоматтандырылған мылтықтың өлшемі мен салмағы және толық өлшемді ұрыс мылтығы арасындағы компромисс болып табылады, аралық патрон атып, жартылай автоматты және кезекпен немесе толық автоматты ату опцияларын ұсынады (таңдамалы ату), кейде соңғы екеуі де бар.

Unlike semi automatic firearms, which require one trigger pull per round fired, a machine gun is designed to continue firing for as long as the trigger is held down. Nowadays, the term is restricted to relatively heavy crew served weapons, able to provide continuous or frequent bursts of automatic fire for as long as ammunition feeding is replete. Machine guns are used against infantry, low flying aircraft, small boats and lightly/unarmored land vehicles, and can provide suppressive fire (either directly or indirectly) or enforce area denial over a sector of land with grazing fire. They are commonly mounted on fast attack vehicles such as technicals to provide heavy mobile firepower, armored vehicles such as tanks for engaging targets too small to justify the use of the primary weaponry or too fast to effectively engage with it, and on aircraft as defensive armament or for strafing ground targets, though on fighter aircraft true machine guns have mostly been supplanted by large caliber rotary guns. Some machine guns have in practice sustained fire almost continuously for hours; other automatic weapons overheat after less than a minute of use. Because they become very hot, the great majority of designs fire from an open bolt, to permit air cooling from the breech between bursts. They also usually have either a barrel cooling system, slow heating heavyweight barrel, or removable barrels which allow a hot barrel to be replaced. Although subdivided into "light", "medium", "heavy" or "general purpose", even the lightest machine guns tend to be substantially larger and heavier than standard infantry arms. Medium and heavy machine guns are either mounted on a tripod or on a vehicle; when carried on foot, the machine gun and associated equipment (tripod, ammunition, spare barrels) require additional crew members. Light machine guns are designed to provide mobile fire support to a squad and are typically air cooled weapons fitted with a box magazine or drum and a bipod; they may use full size rifle rounds, but modern examples often use intermediate rounds. Medium machine guns use full sized rifle rounds and are designed to be used from fixed positions mounted on a tripod. The heavy machine gun is a term originating in World War I to describe heavyweight medium machine guns and persisted into World War II with Japanese Hotchkiss M1914 clones; today, however, it is used to refer to automatic weapons with a caliber of at least , but less than A general purpose machine gun is usually a lightweight medium machine gun that can either be used with a bipod and drum in the light machine gun role or a tripod and belt feed in the medium machine gun role. Machine guns usually have simple iron sights, though the use of optics is becoming more common. A common aiming system for direct fire is to alternate solid ("ball") rounds and tracer ammunition rounds (usually one tracer round for every four ball rounds), so shooters can see the trajectory and "walk" the fire into the target, and direct the fire of other soldiers. Many heavy machine guns, such as the Browning M2 .50 BMG machine gun, are accurate enough to engage targets at great distances. During the Vietnam War, Carlos Hathcock set the record for a long distance shot at 7382 feet (2250 m) with a .50 caliber heavy machine gun he had equipped with a telescopic sight. This led to the introduction of .50 caliber anti materiel sniper rifles, such as the Barrett M82. Other automatic weapons are subdivided into several categories based on the size of the bullet used, whether the cartridge is fired from a closed bolt or an open bolt, and whether the action used is locked or is some form of blowback. Fully automatic firearms using pistol caliber ammunition are called machine pistols or submachine guns largely on the basis of size; those using shotgun cartridges are almost always referred to as automatic shotguns. The term personal defense weapon (PDW) is sometimes applied to weapons firing dedicated armor piercing rounds which would otherwise be regarded as machine pistols or SMGs, but it is not particularly strongly defined and has historically been used to describe a range of weapons from ordinary SMGs to compact assault rifles. Selective fire rifles firing a full power rifle cartridge from a closed bolt are called automatic rifles or battle rifles, while rifles that fire an intermediate cartridge are called assault rifles. Assault rifles are a compromise between the size and weight of a pistol caliber submachine gun and a full size battle rifle, firing intermediate cartridges and allowing semi automatic and burst or full automatic fire options (selective fire), sometimes with both of the latter presents.

Дизайн

Қазіргі заманғы пулеметтердің көпшілігі құлыптағыш типті болып табылады, ал олардың көпшілігі газбен жұмыс істейтін қайта зарядтау принципін қолданады, ол атылған оқтың газынан бір бөлігін алып, құлпын ашуға және механизмді қайта іске қосуға механикалық қысымды пайдаланады. Мұндай алғашқы пулеметті француз ағайындылары Клэр 1892 жылы газ цилиндрі бар газбен жұмыс істейтін мылтыққа патент алғанда ойлап тапқан. Ресейлік ПК пулеметі – осыдан кейінгі заманауи үлгі. Тағы бір тиімді және кеңінен қолданылатын түрі – кері импульспен жұмыс істейтін тип, ол кері импульс энергиясын осы мақсат үшін пайдаланады. M2 Браунинг және MG42 сияқты пулеметтер осы екінші түрге жатады. Қару механизмін іске қосу үшін камера, рычаг немесе итергіш кері импульс энергиясының бір бөлігін сіңіреді. Сыртқы қуат көзімен жұмыс істейтін қару электрмотор немесе қолмен бұралатын механизм сияқты сыртқы қуат көзін пайдаланады, оның механизмін ату тізбегі бойынша жылжыту үшін. Мұндай қарулардың қазіргі заманғы үлгілері көбінесе Гатлинг пулеметтері деп аталады, олардың аты алғашқы ойлап тапқан адамның есімімен байланысты (тек белгілі қолмен бұралатын 19 ғасырдың прототипі ғана емес, сонымен қатар алғашқы электрмен жұмыс істейтін нұсқасы да). Олардың әрқайсысында айналмалы карусельде орналасқан және әрбір механизмді тізбек бойынша айналғанда бірте-бірте зарядтайтын, құлпылдайтын және атайтын камерасы бар бірнеше стволдер болады; негізінен әрбір ствол – ортақ қоректену көзі бар жеке құлыптағыш мылтық. Айналмалы механизмнің үздіксіздігі және оның қызып кетуге төзімділігі минутына бірнеше мың оқ атуға мүмкіндік береді. Айналмалы пулеметтер газбен немесе кері импульспен жұмыс істейтін пулеметтерге қарағанда тосқауылға келуге азырақ бейім, себебі сыртқы қуат көзі атып тасталған оқтарды қосымша қиындықсыз шығарады; бірақ бұл өзін-өзі қуаттандыратын айналмалы пулеметтердің сирек жағдайларында мүмкін емес. Айналмалы конструкциялар салыстырмалы түрде үлкен және қымбат, сондықтан олар көбінесе 20 мм немесе одан да үлкен диаметрлі оқтармен қолданылады, олар айналмалы зеңбіректер деп аталады, бірақ мылтық калибрлі Минигаун бұл ережеден өзгеше. Мұндай қарулар өте сенімді және тиімді болғанымен, бір кемшілігі – қуат көзі мен жетектеу механизмінің салмағы мен көлемі оларды көлік құралы немесе ұшақтан тыс жерде қолдануға қолайсыз етеді. Mauser MK 213 сияқты револьверлік зеңбіректер екінші дүниежүзілік соғыста немістер тарапынан жоғары калибрлі зеңбіректерді ату жылдамдығы мен сенімділігімен қамтамасыз ету үшін жасалған. Айналмалы форматтан айырмашылығы, мұндай қарудың бір ғана стволы және кері импульспен жұмыс істейтін, әдетте бес камерасы бар айналмалы камераны ұстап тұратын арбасы бар. Әрбір оқ атылғанда, электрлік түрде арба артқа жылжиды, камераны айналдырады, сондай-ақ жұмсалған гильзаны шығарады, келесі оқтың баррельмен атуға дайын болуын қамтамасыз етеді және келесі оқты камераға зарядтайды. Бұл механизмнің әрекеті 19 және 20 ғасырларда кең таралған револьверлік тапаншалардың әрекетіне өте ұқсас, сондықтан бұл қарудың аты осылай берілген. Тізбекті пулемет – бұл револьверлік зеңбіректердің нақты, патенттелген түрі, бұл жағдайда оның аты оның жетектеу механизмінен алынған. Жоғарыда айтылғандай, пулеметпен ұзақ уақыт оқ ату кезінде көп мөлшерде жылу пайда болады. Ең нашар жағдайда, бұл оқтың қызып кетуіне және қағып тастамаса да жарылуына әкелуі мүмкін, бұл зақымдануға немесе пулеметтің циклдік әрекетін іске қосып, оқ-дәрісі біткенше немесе тосқауылға келгенше атуын қамтамасыз етуі мүмкін; бұл пісіру деп аталады (ашусыз атыстан айырмашылығы ретінде, қағып тастау қайта қосылмайды). Пісіруден сақтану үшін қандай да бір салқындату жүйесі немесе конструкциялық элемент қажет. Ертедегі пулеметтер көбінесе сумен салқындатылатын, бұл технология өте тиімді болған (бұл бірінші дүниежүзілік соғыста пулеметтердің тиімділігінің бір көзі болды), бірақ су жамылғылары да бұрыннан үлкен конструкцияға қосымша салмақ қосты; олар жаудың оқтарына да бейім болды. Қорғаныспен қамтамасыз етуге болатын, әсіресе Бірінші дүниежүзілік соғыста немістер жиі осылай жасады, бірақ бұл пулеметтерге салмақ қосты. Ауамен салқындатылатын пулеметтерде көбінесе жылдам ауыстырылатын стволдер (көбінесе экипаж мүшесімен жүреді), пассивті салқындату қабырғалары немесе кейбір конструкцияларда, мысалы, Льюис пулеметінде қолданылатын күшті ауамен салқындату болады. Металлургияның жетістіктері және ствол астарларында арнайы композиттерді қолдану оқ ату кезінде көбірек жылуды сіңіруге және таратуға мүмкіндік берді. Ату жылдамдығы жоғары болған сайын, стволдерді жиі ауыстыру қажет және оларды салқындату керек. Бұны азайту үшін көбінесе ауамен салқындатылатын пулеметтер қысқа сериялармен немесе төмендетілген ату жылдамдығымен атылады. MG42-нің көптеген түрлері сияқты кейбір конструкциялар минутына 1200 оқтан астам ату жылдамдығына қабілетті. Электрмен жұмыс істейтін Гатлинг пулеметтері барлық пулеметтердің ең жылдам ату жылдамдығына жете алады, өйткені бұл форматқа сырттан қосымша энергия құйылады, оқ ішіндегі қозғалтқыштан алынған энергияға тәуелді емес, сонымен қатар келесі оқ бұрынғы гильза шығарылғанмен бірдей немесе одан бұрын салынуы мүмкін, сондай-ақ бұл конструкция жылуды тиімді түрде басқарады – әрбір оқтан кейін ствол мен камераны жылдам ауыстырады. Гатлинг құралындағы көптеген стволдар басқа, бір стволды пулеметтерге қарағанда әлдеқайда көп металлдан тұрады, сондықтан олар белгілі бір мөлшерде жылу үшін температураға көтерілуіне біраз уақыт кетеді, сонымен қатар олар артық жылуды шығаруға да жақсырақ, себебі қосымша стволдардан жылуды тарату үшін үлкен беттік аудан бар. Сонымен қатар, олар конструкциясы бойынша жылдам ату кезінде жоғары жылдамдықпен айналады, бұл қосымша салқындату эффектін тудырады. Оқ отырған және атылған кезде механикалық уақыт оператордың қауіпсіздігі үшін өте маңызды, оқ дұрыс отырмағанша атып тастамау үшін. Пулеметтер бір немесе бірнеше механикалық құлыптармен басқарылады. Құлып орнында болғанда, ол құлпын қозғалыс диапазонының белгілі бір нүктесінде тоқтатады. Кейбір құлыптар құлпын артқа құлыпталған кезде тоқтатады. Басқа құлыптар оқ камераға құлыпталғаннан кейін оқ тастау механизмінің алға жылжуын тоқтатады. Көбінесе барлық пулеметтерде "қауіпсіздік" құлпы болады, ол триггердің іске қосылуына жол бермейді.

Most modern machine guns are of the locking type, and of these, most utilize the principle of gas operated reloading, which taps off some of the propellant gas from the fired cartridge, using its mechanical pressure to unlock the bolt and cycle the action. The first of these was invented by the French brothers Claire, who patented a gas operated rifle, which included a gas cylinder, in 1892. The Russian PK machine gun is a more modern example. Another efficient and widely used format is the recoil actuated type, which uses the gun's recoil energy for the same purpose. Machine guns, such as the M2 Browning and MG42, are of this second kind. A cam, lever or actuator absorbs part of the energy of the recoil to operate the gun mechanism. An externally actuated weapon uses an external power source, such as an electric motor or hand crank, to move its mechanism through the firing sequence. Modern weapons of this type are often referred to as Gatling guns, after the original inventor (not only of the well known hand cranked 19th century proto machine gun, but also of the first electrically powered version). They have several barrels each with an associated chamber and action on a rotating carousel and a system of cams that load, cock, and fire each mechanism progressively as it rotates through the sequence; essentially each barrel is a separate bolt action rifle using a common feed source. The continuous nature of the rotary action and its relative immunity to overheating allow for a very high cyclic rate of fire, often several thousand rounds per minute. Rotary guns are less prone to jamming than a gun operated by gas or recoil, as the external power source will eject misfired rounds with no further trouble; but this is not possible in the rare cases of self powered rotary guns. Rotary designs are intrinsically comparatively bulky and expensive and are therefore generally used with large rounds, 20 mm in diameter or more, often referred to as Rotary cannon – though the rifle calibre Minigun is an exception to this. Whereas such weapons are highly reliable and formidably effective, one drawback is that the weight and size of the power source and driving mechanism makes them usually impractical for use outside of a vehicle or aircraft mount. Revolver cannons, such as the Mauser MK 213, were developed in World War II by the Germans to provide high caliber cannons with a reasonable rate of fire and reliability. In contrast to the rotary format, such weapons have a single barrel and a recoil operated carriage holding a revolving chamber with typically five chambers. As each round is fired, electrically, the carriage moves back rotating the chamber which also ejects the spent case, indexes the next live round to be fired with the barrel and loads the next round into the chamber. The action is very similar to that of the revolver pistols common in the 19th and 20th centuries, giving this type of weapon its name. A Chain gun is a specific, patented type of Revolver cannon, the name, in this case, deriving from its driving mechanism. As noted above, firing a machine gun for prolonged periods produces large amounts of heat. In a worst case scenario, this may cause a cartridge to overheat and detonate even when the trigger is not pulled, potentially leading to damage or causing the gun to cycle its action and keep firing until it has exhausted its ammunition supply or jammed; this is known as cooking off (as distinct from runaway fire where the sear fails to re engage when the trigger is released). To guard against cook offs occurring, some kind of cooling system or design element is required. Early machine guns were often water cooled and while this technology was very effective, (and was indeed one of the sources of the notorious efficiency of machine guns during the First World War ), the water jackets also added considerable weight to an already bulky design; they were also vulnerable to the enemies' bullets themselves. Armour could be provided, and in WW I the Germans in particular often did this; but this added yet more weight to the guns. Air cooled machine guns often feature quick change barrels (often carried by a crew member), passive cooling fins, or in some designs forced air cooling, such as that employed by the Lewis Gun. Advances in metallurgy and the use of special composites in barrel liners have allowed for greater heat absorption and dissipation during firing. The higher the rate of fire, the more often barrels must be changed and allowed to cool. To minimize this, most air cooled guns are fired only in short bursts or at a reduced rate of fire. Some designs – such as the many variants of the MG42 – are capable of rates of fire in excess of 1,200 rounds per minute. Motorized Gatling guns can achieve the fastest firing rates of all, partly because this format involves extra energy being injected into the system from outside, instead of depending on energy derived from the propellant contained within the cartridges, partly because the next round can be inserted simultaneously with or before the ejection of the previous cartridge case, and partly because this design intrinsically deals with the unwanted heat very efficiently – effectively quick changing the barrel and chamber after every shot. The multiple guns that comprise a Gatling being a much larger bulk of metal than other, single barreled guns, they are thus much slower to rise in temperature for a given amount of heat, while at the same time they are also much better at shedding the excess, as the extra barrels provide a larger surface area from which to dissipate the unwanted thermal energy. In addition to that, they are in the nature of the design spun at very high speed during rapid fire, which has the benefit of producing enhanced air cooling as a side effect. In weapons where the round seats and fires at the same time, mechanical timing is essential for operator safety, to prevent the round from firing before it is seated properly. Machine guns are controlled by one or more mechanical sears. When a sear is in place, it effectively stops the bolt at some point in its range of motion. Some sears stop the bolt when it is locked to the rear. Other sears stop the firing pin from going forward after the round is locked into the chamber. Almost all machine guns have a "safety" sear, which simply keeps the trigger from engaging.

Тарих

Алғашқы табысты пулемет конструкциялары 19 ғасырдың ортасында жасалды. Қазіргі заманғы пулеметтердің негізгі ерекшелігі – олардың салыстырмалы түрде жоғары атыс жылдамдығы және, ең бастысы, механикалық зарядталуы – алғаш рет АҚШ Әскери-теңіз күштері қабылдаған 1862 жылғы үлгідегі Гатлинг пулеметінде пайда болды. Бұл қарулар әлі де қолмен жүзеге асырылды; алайда, Хирам Максимнің Максим пулеметінде қайта зарядтау үшін кері импульстік энергияны пайдалану идеясы бұл жағдайды өзгертті. Доктор Гатлинг электр қозғалтқышымен жұмыс істейтін үлгілерді де сынады; жоғарыда айтылғандай, бұл сыртқы қуатпен автоматты зарядтау қазіргі заманғы қаруларда да қолданылады. "Пулемет" терминінің техникалық қолданылуы әртүрлі болғанымен, Американың Спорттық қару және оқ-дәрі өндірушілер институты берген қазіргі заманғы анықтамасы: "Тоқтаусыз зарядталатын, атылатын және бос оқ-дәрілер біткенше немесе басқан иінтік жіберілгенше, артқы жағына басқанда үздіксіз оқ атып, гильзаларын шығаратын толық автоматты қару". Бір оқтан бірнеше рет атуға мүмкіндік берген алғашқы қарулар – 1500 жылдардың соңында Еуропада жасалған револьверлер. Олардың бірі – 1580 жыл шамасында Германияның Нюрнберг қаласында жасалған иыққа қойылатын қару. Тағы бірі – 1597 жылы Нюрнбергтік Ханс Стоплер жасаған айналмалы аркебуз.

17 ғасыр

Шынайы қайталайтын ұзын қаруды бірыңғай оқ-дәрілі қарудың дамуына дейін жасау қиын болды; алайда, 17 ғасырда Кальтхофф ретрансляторы және Куксон ретрансляторы сияқты иінтіректі қайталайтын мылтықтар аз ғана санымен жасалды. Қазіргі заманғы пулеметтердің алғашқы үлгілері Шығыс Азияда кездесуі мүмкін. У-Пэй-Чих кітабында, 17 ғасырдың бірінші тоқсанында жасалған қытай әскери жабдықтарын зерттейтін кітапшада, қытай армиясының қару-жарақ қорында «По Цзу Лянь Чу Пао» немесе «100 оқтан тұратын зеңбірек» болғаны айтылады. Бұл, доптармен толтырылатын және оларды бірінен соң бірі атып шығаратын қайталайтын зеңбірек болатын. Оның жұмыс істеу принципі 1824 жылғы Перкинс бу пулеметіне немесе 1845 жылғы Бенингфилд электролиз пулеметіне ұқсас еді, бірақ будың немесе электролизден пайда болатын газдардың орнына, жылдам жануға келмейтін оқ-дәрі итергіш күш ретінде қолданылды. Тағы бір қайталайтын қаруды 17 ғасырдың соңында қытай шаруасы Дай Цзи жасады. Бұл қару да доптармен толтырылатын болды, бірақ оны көптеп өндірмеді. 1655 жылы Ворстердің 2-ші маркизі Эдвард Сомерсет «Өнертабыстар ғасыры» атты еңбегінде минутына 6 қабырғалық мылтықты 60 рет зарядтап, нысанаға алып, атуға болатынын, яғни минутына 360 оқ атуға жететінін жазды. Бірақ кітаптағы барлық өнертабыстар сияқты, оның жасалғаны да белгісіз. Кейде (мысалы, Джордж Морган Чинннің «Пулемет» еңбегінде) 1663 жылы пулеметтердің автоматты принципі туралы алғашқы мәліметті Палмер атты ағылшыл ғалым Англия Корольдік қоғамына ұсынған мақаласында келтірілгені айтылады. Ол кері соққы немесе газ арқылы жұмыс істей алатын залптық қаруды сипаттады. Алайда, соңғы кезде бұл мақаланы ешкім таба алмады, ал осы кезеңде Палмерге жатқызылатын көп оқ атуға қабілетті қару туралы барлық сілтемелер көбінесе Кальтхофф ретрансляторына немесе Лоренцони жүйесіне қатысты болып көрінеді. Дегенмен, 1663 жылы Принц Рупертке нағыз автоматты қарудың идеясы ұсынылғаны туралы мәлімет бар, бірақ оның түрі мен жұмыс істеу әдісі белгісіз.

True repeating long arms were difficult to manufacture prior to the development of the unitary firearm cartridge; nevertheless, lever action repeating rifles such as the Kalthoff repeater and Cookson repeater were made in small quantities in the 17th century. Perhaps the earliest examples of predecessors to the modern machine gun are to be found in East Asia. According to the Wu Pei Chih, a booklet examining Chinese military equipment produced during the first quarter of the 17th century, the Chinese army had in its arsenal the 'Po Tzu Lien Chu P'ao' or 'string of 100 bullets cannon'. This was a repeating cannon fed by a hopper containing balls which fired its charges sequentially. The way it worked was similar to the Perkins steam gun of 1824 or the Beningfield electrolysis gun of 1845 only slow burning gunpowder was used as the propelling force in place of steam or the gases produced by electrolysis. Another repeating gun was produced by a Chinese commoner, Dai Zi, in the late 17th century. This weapon was also hopper fed and never went into mass production. In 1655, a way of loading, aiming and shooting up to 6 wall muskets 60 times in a minute for a total rate of fire of 360 shots per minute was mentioned in The Century of Inventions by Edward Somerset, 2nd Marquess of Worcester, though, like all the inventions mentioned in the book, it is uncertain if it was ever built. It is sometimes claimed (i. e. in George Morgan Chinn's the Machine Gun) that in 1663 the first mention of the automatic principle of machine guns was in a paper presented to the Royal Society of England by Palmer, an Englishman who described a volley gun capable of being operated by either recoil or gas. However, no one has been able to find this paper in recent times and all references to a multi shot weapon by a Palmer during this period appear to be referring to a somewhat more common Kalthoff repeater or Lorenzoni system gun. Despite this, there is a reference in 1663 to at least the concept of a genuine automatic gun that was presented to Prince Rupert, though its type and method of operation are unknown.

18 ғасыр

1708 жылы Константинопольден француз офицері бір оқпаннан 2 жарым минутта 30 рет атылатын, минутына 12 рет атуға қабілетті өте жеңіл оқпанды ойлап тапқаны хабарланды. 1711 жылы француз адвокаты Барбуот Дижон Парламентіне 10 карабин оғынан тұратын және оқ ату үшін «барабан» арқылы зарядталатын «соғыс машинасы» ұсынды. Оның 400-500 қадам қашықтықта дәлдікпен соғылатыны және екі-үш адамды бір мезгілде тізе бүгіп өлтіре алатындай күшпен соққылайтыны айтылды. Сондай-ақ, ол жаяу әскердің мылтық қашықтығына немесе ат әскерінің тапанша қашықтығына жетуіне дейін 5 немесе 6 рет ату мүмкіндігіне ие болды және әр атудың арасында тапаншаны дайындау, оны қағып, балғамен босату үшін қажетті уақыттан артық уақыт болмады, сонымен қатар ат әскері сияқты маневрлеуге қабілетті. Оның ауыспалы және ауыр нұсқасы гранаталар лақтыратын болады, сондай-ақ машинаны ату кезінде түтінді тазарту үшін балғамен жабдықтауға ұсыныс жасалды. Тағы бір ертедегі айналдырушы қаруды Лондондық заңгер Джеймс Пакл ойлап тапты. Ол 1718 жылы 15 мамырда «Пакл пішіні» деп атаған патент алды. Бұл – қолмен жұмыс істейтін 1,25 дюймдік (32 мм) калибрлі, револьвер цилиндрі бар, цилиндрді ауыстыру арқылы қайта зарядтаудан бұрын 6–11 оқ ату мүмкіндігі бар, кемелерде қолдануға арналған дизайн. Бұл 1722 жылы «автомат» деп аталатын ең алғашқы қарулардың бірі болды, бірақ оның жұмысы терминнің қазіргі қолданысына сәйкес келмейді. Паклдің айтуынша, ол христиандарға дөңгелек, түріктерге шаршы оқ ату мүмкіндігіне ие болған. 1720 жылы француз өнертапқышы Филипп Вейринге 16 рет ату мүмкіндігі бар шағын оқ-дәрі ойлап тапты, оны Лоррейн герцогының алдында көрсетті. 1737 жылы португал әскерінде қызмет еткен даниялық Якоб де Вайнхольц минутына 20-30 рет оқ атуға қабілетті, бірақ оны жұмыс істеуге 15 адам қажет ететін оқ-дәрі ойлап тапқан. Ол 1740 жылдары Индияға колониялық соғысқа қатысу үшін жіберілген португал флотымен бірге әкелінді. Сондай-ақ 1737 жылы неміс инженерінің 10 фунтты оқпен бір минутта 20 рет ату мүмкіндігі бар оқ жасағаны туралы айтылды. 1740 жылы француз шевалье де Бенак минутына 11 рет ату мүмкіндігі бар оқ-дәрі жасады. Осыдан көп ұзамай, 1747 жылы Джеймс Аллис Англия Корольдік қоғамына бірден бір минутта 20 рет зарядтауға және босатуға қабілетті оқ-дәрі ойлап тапты. 1750 жылы Данияда пруссиялық капитан Стьюбен артиллерия пойызында 4 адам жұмыс істейтін және қағаз патроннан қоректенетін, минутына 24 рет ату мүмкіндігі бар арматуралық пушка ойлап тапты және оны сол жылы Дания короліне және басқа да жоғары лауазымды адамдарға көрсетті. 1764 жылы француз Анже Гудар өзінің «Қытай шпионы» атты еңбегінде Парижде минутына 60 рет атыс жасай алатын «үлкен тапаншаны» сынап көруге көмектескенін жазды. 1773 жылы Томас Дезагульерс бір минутта 23 немесе 24 рет ату мүмкіндігі бар және әрбір атудан кейін өзін-өзі тазартатын басқа бір оқпанды ойлап тапты. 1775 жылы Англияда екі үлкен оқ Woolwich-те белгісіз матрос ойлап тапқан 59 секундта 59 оқ ату жылдамдығына қол жеткізді. Сондай-ақ 1775 жылы француздық Дю Перрон 3 немесе 4 адаммен жұмыс істеген және минутына 10 рет 24 баррельді түсіре алатын, минутына 240 оқ ату жылдамдығы бар, кейіннен митральге ұқсас, артқы жүктемелі залптық тапанша ойлап тапты. 1776 жылы Англияда Вестморленд графтығының өнертапқышы бір минутта 120 рет «бір қолмен» зарядталатын және босатылатын қаруды ойлап тапты. 1777 жылы Филадельфияның қару жасаушысы Джозеф Белтон Континенттік конгресске «жаңа жетілдірілген қаруды» ұсынды, ол бес секунд ішінде жиырма рет ату мүмкіндігіне ие болды; күрделі рычагты әрекет тетіктерін қолданатын ескі ретрансляторлардан айырмашылығы, ол үстінен жүктемелердің қарапайым жүйесін қолданды және бір үлкен қағаз патронмен толтырылды. Конгресс Белтонға осылай сегіз рет ату үшін 100 кремнезный мылтықты өзгертуді сұрады, бірақ Белтонның бағасы тым жоғары болғанда, бұйрықты бұзды. 1779 жылы британдық өнертапқыш Уильям Уилсон Райт 21 мылтықтан тұратын машинаны жасап шығарды. Оның айтуынша, бұл машина мылтықты 3 рет жүктеуден 3 есе тез атуы мүмкін. 1788 жылы швейцариялық солдат 3 минутта 300 шар атуға қабілетті 10 адам жұмыс істейтін машина ойлап тапты. Сондай-ақ 1788 жылы пруссиялық офицердің бірінен кейін бірі 400 оқ атуға қабілетті мылтық ойлап тапқаны туралы хабарланды. 1790 жылы француз армиясының бұрынғы офицері Жозеф Франсуа Луи Гроберт «баллистикалық машинаны» немесе «пиробаллистикалық машинаны» ойлап тапты. 1792 жылы француз суретшісі Ренарда бір адам пайдалана...

In 1708, it was reported from Constantinople that a French officer had invented a very light cannon that could fire from a single barrel 30 shots in 2 and a half minutes for a total rate of fire of 12 shots a minute. In 1711, a French lawyer called Barbuot presented to the parliament of Dijon a crank operated 'war machine' made up of 10 carbine barrels and loaded via a 'drum' capable of firing in vollies. It was said to be accurate at 400 to 500 paces and to strike with enough force to pierce 2 or 3 men at a time when close. It was also claimed to be able to shoot 5 or 6 times before infantry came within musket range or cavalry within pistol range and with no more space between each shot than the time needed to prime a pistol, cock it and release the hammer as well as being nearly as manoeuvrable as cavalry. An alternative and heavier version was said to be able to throw grenades and it was also proposed to equip the machine with a bellows for clearing smoke that built up during firing. Another early revolving gun was created by James Puckle, a London lawyer, who patented what he called "The Puckle Gun" on May 15, 1718. It was a design for a manually operated 1.25 in. (32 mm) caliber, flintlock cannon with a revolver cylinder able to fire 6–11 rounds before reloading by swapping out the cylinder, intended for use on ships. It was one of the earliest weapons to be referred to as a machine gun, being called such in 1722, though its operation does not match the modern usage of the term. According to Puckle, it was able to fire round bullets at Christians and square bullets at Turks. In 1720, a French inventor called Philippe Vayringe invented a small cannon that could fire 16 shots in succession, which he demonstrated before the Duke of Lorraine. In 1737, it was mentioned that Jacob de Weinholtz, a Dane who was serving in the Portuguese army, had invented a cannon capable of firing 20 to 30 shots a minute though requiring 15 people to work it. The cannons were brought along with a Portuguese fleet sent to India to take part in a colonial war in the 1740s. Also in 1737, it was mentioned that a German engineer had invented a 10 pounder cannon capable of firing 20 times in a minute. In 1740, a cannon able to shoot 11 times per minute was developed by a Frenchman called Chevalier de Benac. Meanwhile, not long after in England, in 1747 a cannon able to simultaneously charge and discharge itself 20 times in a minute was invented by James Allis and presented to the Royal Society of England. In 1750, in Denmark, a Prussian known as Captain Steuben of the Train of Artillery invented a breech loading cannon worked by 4 people and fed by paper cartridges capable of firing 24 times in a minute and demonstrated it to the King of Denmark along with some other high ranking officials in the same year. In 1764, Frenchman Ange Goudar wrote in his work The Chinese Spy that he had assisted in Paris in the proofing of a 'great gun' capable of firing 60 times in a minute. In 1773, another cannon capable of firing 23 or 24 times in a minute and cleaning itself after every shot was invented by Thomas Desaguliers. In 1775, it was mentioned that in England two large cannons invented by an unidentified matross at Woolwich had achieved a rate of fire of 59 shots in 59 and a half seconds. Also in 1775, a breech loading volley gun, similar to the later mitrailleuse, was invented by a Frenchman called Du Perron which was worked by 3 or 4 men and capable of discharging 24 barrels 10 times a minute for a total rate of fire of 240 shots per minute. In 1776, a gun capable of charging and discharging itself 120 times 'by the motion of one hand only' in a minute was invented in England by an inventor from the county of Westmoreland. In 1777, Philadelphia gunsmith Joseph Belton offered the Continental Congress a "new improved gun", which was capable of firing up to twenty shots in five seconds; unlike older repeaters using complex lever action mechanisms, it used a simpler system of superposed loads, and was loaded with a single large paper cartridge. Congress requested that Belton modify 100 flintlock muskets to fire eight shots in this manner, but rescinded the order when Belton's price proved too high. In 1779, a machine made up of 21 musket barrels worked by 3 men was produced by a British inventor called William Wilson Wright which he claimed could be fired 3 times quicker than a single man could load and fire a musket 3 times. In 1788, a Swiss soldier invented a machine worked by 10 men capable of discharging 300 balls in 3 minutes. Also in 1788, it was reported that a Prussian officer had invented a gun capable of firing 400 balls one after the other. In 1790, a former officer in the French military known as Joseph François Louis Grobert invented a 'ballistic machine' or 'pyroballistic machine' with multiple barrels operated by 4 men and a continuous rotational movement capable of firing 360 rifle shots a minute in a variety of calibers. In 1792, a French artist known as Renard invented a piece of ordnance that could be operated by one man and fired 90 shots a minute. Also in 1792, a French mechanic called Garnier invented a musket battery made up of 15 barrels capable of firing 300 shots in 2 minutes for a total rate of fire of 150 shots a minute or 10 shots per minute per barrel and of being operated by one man.

19 ғасыр

XIX ғасырдың басында және ортасында бірнеше жылдам ату қарулары пайда болды, олар көп реттік ату мүмкіндігін ұсынды, көбінесе волейлік мылтықтар. Волейлік мылтықтар (мысалы, Митраль) және екі түтікке ие тапаншалар қарудың барлық бөліктерін дубликациялауға негізделген, бірақ Нок мылтығы басқаша пайдалы емес "тізбектес от" құбылысын (бірден бірнеше патрондар бір уақытта тұтанады) пайдаланып, бір ғана кремнийлі механизмнен бірнеше түтікке ұшқын жеткізді. Pepperbox тапаншалары бірнеше доңғалақтың қажеттілігін жойды, бірақ бірнеше қолмен басқарылатын түтіктерді пайдаланды. Револьверлер бұл процесті алдын ала дайындалған барабанға дейін азайтты және барабанды жылжытуды доңғалақтың іске қосумен байланыстырды. Дегенмен, олар әлі де қолмен басқарылды. 1805 жылы Нортгемптондан шыққан британдық өнертапқыш минутына 10 рет өздігінен зарядталатын, оқ атып, тазаланатын қару жасады. 1806 жылы Веналық мыс кескіндемеші және механик Мистер Пуц секундына бір рет немесе минутына 60 рет өздігінен зарядталатын, оқ атып, тазаланатын машина жасады, бірақ ату жылдамдығы түтіктің қызып кетуімен шектелді. 1819 жылы Балтимордан шыққан американдық өнертапқыш минутына 12 рет атуға қабілетті 11 түтікке ие қару жасады, бұл минутына 132 оқ ату жылдамдығын құрады. 1821 жылы Англияда француз-американдық "От патшасы" Иван Иваниц Шаберт 6 минут ішінде 30 рет немесе минутына 5 рет атуға қабілетті қайталанатын қаруны көрсетті. Ол "дөңгелек" арқылы жұмыс істеді, оны оқ-дәріге бекітілген қоймадан қағаз патрондармен толықтырды және оқ-дәрідегі басқа жердегі оттық ұстағыштан отты пайдаланып тұтатты. 1825 жылы жер бетіндегі барлық белгілі елдердің барлық топографиялық ерекшеліктерін сипаттауға тырысқан итальяндық кітапта Францияда қоймаларды қорғау үшін қолданылған "механикалық мылтықтар" бар екендігі айтылды, олар қайта зарядтамай 120 оқ атуға қабілетті болды. 1828 жылы Ирландияда туған адам кез келген өлшемге сай жасалған және бір сәтте-ақ қарапайым қару ретінде қолданылған, минутына 40 оқ атуға қабілетті айналмалы қару ойлап тапты. 1831 жылы Францияда Вожж департаментінен шыққан механик минутына 100 оқ атуға қабілетті рычагпен басқарылатын қару жасады. 1832 жылы француз механігі Хамель минутына 500 оқ атуға қабілетті машина ойлап тапты. 1830 жылдары жарты арал соғысының британдық ардагері генерал сэр Джон Скотт Лили "Лилли мылтығының батареясын" ойлап тапты. 1830-жылдардың ортасында Джон Штубль (Швейцария) автоматты қару жасады, оны Ресей, Англия және Франция үкіметтеріне сатуға тырысты. Англия мен Ресей үкіметтері қызығушылық танытты, бірақ біріншісі Стьюблеге ақы төлеуден бас тартты, ол кейіннен оларды бұл үшін сотқа берді, ал екіншісі оны түрмеге қамауға тырысты. Француз үкіметі бастапқыда қызығушылық танытты және механикалық жағынан Штубленің өнертабысында ештеңе бұрыс емес екенін атап өткен кезде, ол машинаның жаңалық емес екенін және әскерде пайдалы қолданыла алмайтынын айтып, оны қабылдамады. Қару артқы жағынан зарядталатын, кейбір түтіктерден оқтармен толықтырылатын және минутына 136 немесе 204 оқ атуға қабілетті 34 түтікке ие болды. Уильям Лайон Маккензидің өмірбаянында 1839 жылы Детройттегі өнертапқыш бір минутта 50-60 рет атылатын қарумен жұмыс істегені туралы айтылған. 1842 жылы американдық доктор Томсон немесе Томпсон 4 түтікке ие, алдын ала зарядталған, айналып тұратын барабан арқылы басқарылатын және 50 секунд ішінде 50 рет немесе 500 секунд ішінде 500 рет атылатын қару ойлап тапты. 1846 жылы америкалық Фрэнсис Диксон минутына 30-40 рет атылатын қару ойлап тапты. Оның бір түрі сағаттық механизммен жұмыс істеді, ол 10 рет атып, бастапқы орнына оралғанға дейін рельстермен белгілі бір қашықтықта қозғалуы мүмкін. 1846 жылы Канадада өнертапқыш Симеон "Ларошель" Гаутрон 1836 жылы жасаған қайталанатын қарудың ағаш үлгісіне ұқсас, бірақ ол содан бері бірнеше жақсартулар жасаған, ол бір минутта 10 немесе 12 рет атылуы мүмкін, ал сол кездегі әдеттегі тұмсықпен зарядталатын қарулар сол жылдамдықтың бір бөлігімен ғана атылуы мүмкін еді. Ол кранкпен жұмыс істеді, сол кездегі әдеттегі қару он екі немесе одан да көп адамды талап еткен кезде бір адам жұмыс істей алатын, айналып тұратын барабаннан қағаз патрондармен толықтырылып, жану үшін жеке соққылық қақпақтар пайдаланылды. Ларошель өзінің өнертабысына Канада әскери күштерінің қызығушылығын оятуға тырысты, бірақ күрделілігі мен шығындары себепті қабылданбады, бұл француз тіліндегі канадалық баспасөздің кейбір сын-пікірлеріне әкеліп соқты, бірақ өнертапқыш оны одан әрі дамытудан бас тартып, пайдалырақ іс-әрекеттерге көшті. Ларошельдің қаруының үлгісі әлі де Квебек Ұлттық Көркемсуреттер мұражайында көрсетілуде. 1847 жылы ғылыми американдық басылымда J. R. Nichols жариялаған прототиптік электрмен тұтандырылатын машиналық мылтықтың қысқаша сипаттамасы бар. Сипатталған үлгі кішкентай және түтіктерді тік бұрып, жоғарыдан "түтікшеден" немесе қоймадан толықтырады және автордың сөзіне сәйкес, зарядталғаннан кейін кез келген бұрышта дереу атуға болады. 1848 жылы итальяндық Чезаре Розаглио бір адаммен басқарылатын және минутына 300 мылтық оғын немесе сағатта 12 000 оқ атуға қабілетті машиналық мылтықтың өнертабын жариялады, оқ-дәрі қоймаларын қайта толықтауға кеткен уақытты ескере отырып. 1851 жылдың маусымында британдық өнертапқыш Фрэнсис МакГетрик 10 минут ішінде 10 000 допты патрон атуға қабілетті "соғыс машинасының" үлгісін көрсетті. 1852 жылы Делани, Америкаға көшіп келген ирландиялық, ерекше дөңгелекті тұтандыру түрін пайдаланатын айналмалы қару көрсетті. 1854 жылы Генри Кларк машиналық мылтыққа британдық патент алды. Бұл қару бір-біріне қатар орналасқан бірнеше түтіктерді пайдаланды, олар қоймалардан толықтырылатын айналып тұратын барабанмен толықтырылды, бұл Николс қолданған жүйеге ұқсас. Автордың сөзіне сәйкес, қаруны соққылық қақпақтармен немесе электрмен атуға болады. Қарудың соққылық нұсқасында ату жеке соққылық қақпақтармен жүзеге асырылды және патрондарда бос ұнтақ пен доптар немесе қағаз патрондар болуы мүмкін. Бұл қарудың үлгісі, минутына 2000 ярда қатысты 1800 оқ атуға қабілетті және екі жылқымен тартылатын, жасалып, сынақтан өткізілді, бірақ әскерилерге қабылданбады. Сонымен қатар, сол жылы Генри Бессемер машиналық мылтықтарды сумен салқындатуды ұсынды, сонымен қатар сумен тазалау жүйесін ұсынды, бірақ ол кейіннен бұл жобадан бас тартты. Өзінің патентінде Бессемер гидровматикалық кешіктірілген кері соққымен жұмыс істейтін, толық автоматты қаруды сипаттайды. Патенттің бір бөлігі қаруда қолданылатын парлық поршеньге де сілтеме жасайды, бірақ патенттің көп бөлігі бұл жүйенің бұрынғысын сипаттауға жұмсалды. Америкада Джон Андрус Рейнольдс 1855 жылы машиналық мылтыққа ұқсас қаруға патент алды. 1856 жылы C. E. Barnes кері соққымен басқарылатын доңғалақты механизмге ие қолмен басқарылатын машиналық мылтыққа тағы бір ерте американдық патент алды. Францияда және Ұлыбританияда француз Франсуа Жюльен 1856 жылы ашық түтікшелі дүкеннен толықтырылатын, тек серіппелердің орнына дөңгелектер мен үздіксіз тізбектерді пайдаланатын машиналық мылтыққа патент алды. АҚШ азаматтық соғысының басында Уилсон Агар "кофе тігізбесі" деп белгілі болған Агар қаруын ойлап тапты. Қару қарудың үстіндегі қоймадан қоректенетін қол кранкын пайдаланып механикаландырылған зарядтауға ие болды. Қару бір түтікке ие және сол кранкты бұру арқылы атылды; ол қағаз патрондарды пайдаланды...

In the early and mid 19th century, a number of rapid firing weapons appeared which offered multi shot fire, mostly volley guns. Volley guns (such as the Mitrailleuse) and double barreled pistols relied on duplicating all parts of the gun, though the Nock gun used the otherwise undesirable "chain fire" phenomenon (where multiple chambers are ignited at once) to propagate a spark from a single flintlock mechanism to multiple barrels. Pepperbox pistols also did away with needing multiple hammers but used multiple manually operated barrels. Revolvers further reduced this to only needing a pre prepared cylinder and linked advancing the cylinder to cocking the hammer. However, these were still manually operated. In 1805, a British inventor from Northampton designed a cannon that would prime, load and fire itself 10 times a minute. In 1806, a Viennese copper engraver and mechanic known as Mr Putz invented a machine cannon that could load, fire and clean itself once every second or potentially up to 60 times a minute though the rate of fire was limited by the overheating of the barrel. In 1819, an American inventor from Baltimore designed a gun with 11 barrels that could fire 12 times in a minute for a total rate of fire of 132 shots a minute. In 1821, a muzzle loading repeating cannon capable of firing 30 shots in 6 minutes or 5 shots per minute was demonstrated in England by the French American "Fire King" Ivan Ivanitz Chabert. It was worked by a "wheel" fed by paper cartridges from a store attached to the cannon and ignited using a match from a match holder somewhere else on the cannon. In 1825 an Italian book attempting to catalogue all topographic features of all known countries on Earth mentioned that in France there were 'mechanical rifles' used to defend warehouses that were capable of firing 120 shots without reloading. In 1828, a swivel gun that did not need cleaning or muzzle loading and was capable of being made to any dimensions and used as an ordinary cannon at a moment's notice and firing 40 shots a minute was invented by a native of Ireland. In France, in 1831, a mechanic from the Vosges department invented a lever operated cannon that could fire 100 shots a minute. In 1832, a machine capable of firing 500 rifle shots a minute was devised by Hamel, a French mechanic. In the 1830s, General Sir John Scott Lillie, a British veteran of the Peninsula War invented the "Lillie Rifle battery". In the mid 1830s, a machine gun was designed by John Steuble (Swiss), who tried to sell it to the Russian, English and French governments. The English and Russian governments showed interest but the former refused to pay Steuble, who later sued them for this transgression, and the latter tried to imprison him. The French government showed interest at first and while it noted that mechanically there was nothing wrong with Steuble's invention it turned him down, stating that the machine both lacked novelty and could not be usefully employed by the army. The gun was reportedly breech loading, fed by cartridges from some kind of hopper and could fire 34 barrels of one inch calibre 4 or 6 times for a total of 136 or 204 shots a minute. A biography of William Lyon Mackenzie mentions that in 1839 a Detroit based inventor was working on a cannon that could be fired 50 to 60 times in a minute. In 1842, Dr. Thomson or Thompson, an American, invented a cannon fed by pre loaded breech pieces with 4 barrels that was operated by means of a revolving cylinder and could be fired 50 times in as many seconds or even up to 500 times in 500 seconds. In 1846, Mr. Francis Dixon, an American, invented a cannon that loaded, primed and discharged itself through the use of a brake at a rate of fire of 30 to 40 shots a minute. A variation of it was worked by clockwork like machinery and could be made to move by itself a certain distance along rails before firing 10 times and returning to its original position. Also in 1846, in Canada, inventor Simeon "Larochelle" Gautron, invented a cannon that was similar to a wooden model of a repeating cannon he constructed in 1836 but for which he had made a number of improvements since then which could be fired 10 or 12 times in a minute when the typical muzzle loading cannon of the day could be fired at only a fraction of that speed, and an English newspaper reporting on it claimed it could be fired up to 60 times in the same period of time, and clean itself after every shot. It was worked by a crank, could be worked by one man when the typical cannon of the day required twelve or more, was fed by paper cartridges from a revolving cylinder and used separate percussion caps for ignition. Larochelle tried to interest the Canadian military in his invention but was turned down for reasons of complexity and expense which, while it drew some criticism from the French language Canadian press, led to the inventor discontinuing development of it in favour of more profitable activities. A model of Larochelle's cannon is still on display at the Musee National des Beaux Arts du Quebec. In 1847, a short description of a prototype electrically ignited mechanical machine gun was published in Scientific American by J. R. Nichols. The model described is small in scale and works by rotating a series of barrels vertically so that it is feeding at the top from a "tube" or hopper and could be discharged immediately at any elevation after having received a charge, according to the author. In 1848, the Italian Cesare Rosaglio announced his invention of a machine gun capable of being operated by a single man and firing 300 rifle shots a minute or 12,000 in an hour after taking into account the time needed to reload the "tanks" of ammunition. In June 1851, a model of a 'war engine' allegedly capable of firing 10,000 ball cartridges in 10 minutes was demonstrated by a British inventor called Francis McGetrick. In 1852, a rotary cannon using a unique form of wheellock ignition was demonstrated by Delany, an Irish immigrant to America. In 1854, a British patent for a mechanically operated machine gun was filed by Henry Clarke. This weapon used multiple barrels arranged side by side, fed by a revolving cylinder that was in turn fed by hoppers, similar to the system used by Nichols. The gun could be fired by percussion or electricity, according to the author. In the percussion version of the gun, firing was carried out by separate percussion caps and the breeches could contain either loose powder and balls or paper cartridges. A model of this weapon, said to be capable of firing 1800 shots in a minute with great precision at 2000 yards and drawn by two horses, was constructed and tested though apparently not adopted for the military. In the same year, water cooling was proposed for machine guns by Henry Bessemer, along with a water cleaning system, though he later abandoned this design. In his patent, Bessemer describes a hydropneumatic delayed blowback operated, fully automatic cannon. Part of the patent also refers to a steam operated piston to be used with firearms but the bulk of the patent is spent detailing the former system. In America, a patent for a machine gun type weapon was filed by John Andrus Reynolds in 1855. Another early American patent for a manually operated machine gun with a blowback operated cocking mechanism was filed by C. E. Barnes in 1856. In France and Britain, a mechanically operated machine gun was patented in 1856 by Frenchman Francois Julien. This weapon was a cannon that fed from a type of open ended tubular magazine, only using rollers and an endless chain in place of springs. The Agar Gun, otherwise known as a "coffee mill gun" because of its resemblance to a coffee mill, was invented by Wilson Agar at the beginning of the US Civil War. The weapon featured mechanized loading using a hand crank linked to a hopper above the weapon. The weapon featured a single barrel and fired through the turning of the same crank; it operated using paper cartridges fitted with percussion caps and inserted into metal tubes that acted as chambers; it was therefore functionally similar to a revolver. The weapon was demonstrated to President Lincoln in 1861. He was so impressed with the weapon that he purchased 10 on the spot for $1,500 apiece. The Union Army eventually purchased a total of 54 of the weapons. However, due to antiquated views of the Ordnance Department the weapons, like its more famous counterpart the Gatling Gun, saw only limited use. The Gatling gun, patented in 1861 by Richard Jordan Gatling, was the first to offer controlled, sequential fire with mechanical loading. The design's key features were machine loading of prepared cartridges and a hand operated crank for sequential high speed firing. It first saw very limited action in the American Civil War; it was subsequently improved and used in the Franco Prussian war and North West Rebellion. Many were sold to other armies in the late 19th century and continued to be used into the early 20th century until they were gradually supplanted by Maxim guns. Early multi barrel guns were approximately the size and weight of contemporary artillery pieces, and were often perceived as a replacement for cannon firing grapeshot or canister shot. The large wheels required to move these guns around required a high firing position, which increased the vulnerability of their crews. Gatling guns were targeted by artillery they could not reach, and their crews were targeted by snipers they could not see. In 1870, a Lt. Holsten Friberg of the Swedish army patented a fully automatic recoil operated firearm action and may have produced firing prototypes of a derived design around 1882: this was the forerunner to the 1907 Kjellman machine gun, though, due to rapid residue buildup from the use of black powder, Friberg's design was not a practical weapon. Also in 1870, the Bavarian regiment of the Prussian army used a unique mitrailleuse style weapon in the Franco Prussian war. The weapon was made up of four barrels placed side by side that replaced the manual loading of the French mitrailleuse with a mechanical loading system featuring a hopper containing 41 cartridges at the breech of each barrel. Although it was used effectively at times, mechanical difficulties hindered its operation and it was ultimately abandoned shortly after the war ended (de).

Максим және Бірінші дүниежүзілік соғыс

Алғашқы практикалық өздігінен қуатталатын пулемет 1884 жылы сэр Хирам Максим жасап тапты. Максим пулеметі бұрын атылған оқтың кері күшін қайта зарядтау үшін пайдаланды, қолмен жұмыс істемейтін, бұл Nordenfelt және Gatling сияқты алдыңғы конструкцияларға қарағанда оқтың жылдамдығын арттырды. Максим сонымен қатар, стволдың айналысында су жакетін орнату арқылы сумен салқындату жүйесін енгізді, бұл қызып кетуді азайтуға көмектесті. Максимнің пулеметі кеңінен қолданылды, ал оның ұқсас конструкциялары Бірінші дүниежүзілік соғыста екі жақта да қолданылды. Бұл конструкцияға аз санды экипаж қажет болды, сондай-ақ ол Nordenfelt және Gatling пулеметтерінен жеңіл және қолдануға ыңғайлы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы жағдайлар пулеметтің әскери маңыздылығын көрсетті. 1912 жылы АҚШ армиясы әр полкке төрт пулемет берді, бірақ 1919 жылға қарай бұл сан бір полкке 336 пулеметке дейін өсті. Максим негізінде жасалған ауыр пулеметтер, мысалы, Vickers пулеметі, көптеген басқа пулеметтерге қосылды, олардың көпшілігі 20 ғасырдың басында пайда болды, мысалы, Hotchkiss пулеметі. Субмашиналар (мысалы, неміс MP 18) және жеңіл пулеметтер (алғашқы жеңіл пулемет Madsen пулеметі болды, содан кейін Chauchat және Lewis пулеметтері пайда болды) Бірінші дүниежүзілік соғыста алғаш рет қолданылды, сонымен қатар ірі калибрлі пулеметтер де кеңінен қолданылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қазалардың ең көп себебі артиллерия болды, бірақ сым торымен байланысты пулеметтер қауіпті репутацияға ие болды. Соғыстан бұрын және соғыс кезіндегі тағы бір маңызды жаңалық – пулеметтің автоматты қайта зарядтау механизмін тапаншаларға енгізу болды, бұл Borchardt (1890-жылдар), автоматты тапаншалар және кейінірек субмашиналардың (мысалы, Beretta 1918) пайда болуына әкелді. Ұшаққа орнатылған пулеметтер алғаш рет Бірінші дүниежүзілік соғыста қолданылды. Бұл бірден маңызды мәселені тудырды. Бір орындық истребительдегі пулеметтің ең тиімді орны, нысана алу үшін, ұшқыштың алдында болды; бірақ мұндай орналасқанда оқтар жылдам қозғалатын винтке тиюі мүмкін еді. Алғашқы шешімдер, ұшқышқа сәттілік тілеуден басқа, Vickers F. B.5, Royal Aircraft Factory F. E.2 және Airco DH.2 сияқты винті артқа орналасқан ұшақтарды, Nieuport 10 және Nieuport 11 сияқты винтке тимейтіндей қанатқа орнатуды, немесе Morane Saulnier L сияқты винтті қорғау үшін брондалған винттерді пайдалануды қамтыды. 1915 жылдың ортасына қарай, Императорлық неміс әуе күштерінің сенімді синхронизаторды енгізуі, винттің қанаттарын өткізіп кету үшін оқтың атылу уақытын дұрыс баптау арқылы, жабық бұрандалы пулеметті айналатын винт арқылы алға атуға мүмкіндік берді. Одақтастарда мұндай жүйе 1916 жылға дейін болған жоқ, олардың ұшақтары осыдан көп зардап шекті, бұл кезең Fokker Eindecker, жаңа технологияны алғаш енгізген неміс ұшағының атымен Fokker Scourge деп аталды.

The first practical self powered machine gun was invented in 1884 by Sir Hiram Maxim. The Maxim machine gun used the recoil power of the previously fired bullet to reload rather than being hand powered, enabling a much higher rate of fire than was possible using earlier designs such as the Nordenfelt and Gatling weapons. Maxim also introduced the use of water cooling, via a water jacket around the barrel, to reduce overheating. Maxim's gun was widely adopted, and derivative designs were used on all sides during the First World War. The design required fewer crew and was lighter and more usable than the Nordenfelt and Gatling guns. First World War combat experience demonstrated the military importance of the machine gun. The United States Army issued four machine guns per regiment in 1912, but that allowance increased to 336 machine guns per regiment by 1919. Heavy guns based on the Maxim such as the Vickers machine gun were joined by many other machine weapons, which mostly had their start in the early 20th century such as the Hotchkiss machine gun. Submachine guns (e. g., the German MP 18) as well as lighter machine guns (the first light machine gun deployed in any significant number being the Madsen machine gun, with the Chauchat and Lewis gun soon following) saw their first major use in World War I, along with heavy use of large caliber machine guns. The biggest single cause of casualties in World War I was actually artillery, but combined with wire entanglements, machine guns earned a fearsome reputation. Another fundamental development occurring before and during the war was the incorporation by gun designers of machine gun auto loading mechanisms into handguns, giving rise to semi automatic pistols such as the Borchardt (1890s), automatic machine pistols and later submachine guns (such as the Beretta 1918). Aircraft mounted machine guns were first used in combat in World War I. Immediately this raised a fundamental problem. The most effective position for guns in a single seater fighter was clearly, for the purpose of aiming, directly in front of the pilot; but this placement would obviously result in bullets striking the moving propeller. Early solutions, aside from simply hoping that luck was on the pilot's side with an unsynchronized forward firing gun, involved either aircraft with pusher props like the Vickers F. B.5, Royal Aircraft Factory F. E.2 and Airco DH.2, wing mounts like that of the Nieuport 10 and Nieuport 11 which avoided the propeller entirely, or armored propeller blades such as those mounted on the Morane Saulnier L which would allow the propeller to deflect unsynchronized gunfire. By mid 1915, the introduction of a reliable gun synchronizer by the Imperial German Flying Corps made it possible to fire a closed bolt machine gun forward through a spinning propeller by timing the firing of the gun to miss the blades. The Allies had no equivalent system until 1916 and their aircraft suffered badly as a result, a period known as the Fokker Scourge, after the Fokker Eindecker, the first German plane to incorporate the new technology.

Соғыс аралығы мен Екінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін жақсырақ материалдар қолжетімді болған соң, жеңіл пулеметтерді тасымалдау оңайырақ болды; Брен сияқты конструкциялар Левис пулеметін ұжымдық қолдау қаруы рөлінде ығыстырды, ал M1919 Браунинг сияқты орташа пулеметтер мен Браунинг M2 сияқты ауыр пулеметтер арасындағы заманауи айырмашылық анықталды. Жаңа үлгілер сумен салқындату жүйелерін ұнатпады, себебі мобильді тактикаға басымдық берілді; және қажетсіз деп санады, себебі қызуды болдырмаудың балама және артық жолы – оқ түтікшелерін ауыстыру арқылы қызуды алдын алу еді. Соғыс аралық жылдарда алғашқы, кеңінен қолданылған және табысты жалпы мақсаттағы пулемет, неміс MG 34 пайда болды. Бұл пулемет жеңіл және орташа рөлдерде де тиімді болғанымен, оны көптеп өндіру қиын болды, сондықтан қазіргі заманғы құралдарға бейімдеу үшін өнеркәсіптік металл өңдеу мамандары шақырылды, осылайша MG 42 құрылды. Бұл қару қарапайым, өндіруге арзан, жылдам атып, MG 34-ті барлық қолданылу салаларында алмастырды, тек MG 42-нің оқ түтікшесін ауыстыру жүйесі орнатылғанда жұмыс істемейтіндіктен көлік құралдарына орнатуда MG 34 қолданыла берді.

Қырғи қабақ соғыс

MG 42 тәжірибесі АҚШ-ты ескірген Браунинг автоматты мылтығын осыған ұқсас қарумен ауыстыру қажеттігіне алып келді, ол M1919-ды да алмастыруға тиіс болды; алайда, MG 42-ні тікелей пайдалану мүмкін болмады, себебі техникалық тапсырмада BAR сияқты жамбастан немесе иықтан атуға болатын қару талап етілді. Соның нәтижесінде M60 пулеметі жасалды және Вьетнам соғысы кезінде әскерлерге берілді. Жылдам қозғалатын реактивтік ұшақтардың қарсыластарын сенімді түрде жеңуі үшін үлкен ату қарқыны қажет екені анықталғанда, Гатлингтің электр қуатымен жұмыс істейтін қарулар туралы жұмысы еске түсірілді және 20 мм M61 Vulcan жасалды; сондай-ақ бастапқыда "мини Вулкан" деп аталған, кейін "мини-пушка" деп қысқартылған 7,62 мм-лік кіші нұсқасы да жасалды, ол тікұшақтарда қолдану үшін өндіріске енгізілді, онда ату қарқыны тікұшақтың тұрақсыздығын өтеуге мүмкіндік берді.

Адам интерфейсі

Жеңіл пулеметтердегі ең көп таралған интерфейс – пистолет тұтқасы және оқ ату тетігі, сондай-ақ жиналмалы тіреуіш бөлік. Көлік құралдарына және үш аяқты тұғырларға орнатылған пулеметтерде көбінесе қазық тәрізді тұтқалар болады. Ескі пулеметтерде қолмен айналдырылатын механизмдер жиі кездесетін, ал қазіргі заманғы, сыртқы қуат көзімен жұмыс істейтін пулеметтер, мысалы, мини-пулеметтерде джойстиктегі электронды батырма немесе оқ ату тетігі қолданылады. 20 ғасырдың соңында қарапайым темір көздердің орнына түрлі оптикалық құралдар мен прицельдер жиі қолданылатын болды. Алғашқы қолмен зарядталатын пулеметтер көбінесе бос (байланбаған) патрондардан зарядталатын. Қолмен оқ атуға арналған пулеметтерді әдетте бірден толықтай зарядтау қажет болатын (әрбір ствол қолмен немесе пластинаға бекітілген патрондар жиынтығымен зарядталатын). Патрондарды сақтайтын құрылғылар арқылы оқ атылған кезде қосымша патрондар салуға болатын. Бұл бірте-бірте ленталы жүйелерге ауысты, олар адам (оқшы немесе көмекші) немесе қап немесе қорапта сақтауға арналған. Кейбір қазіргі заманғы көлік құралдарында лентасыз зарядтау жүйелері қолданылады. Қазіргі заманғы пулеметтер көбінесе төрт түрлі тәсілмен орнатылады. Біріншісі – екі аяқты тұғыр, ол көбінесе пулеметпен біріктірілген, жеңіл және орташа пулеметтерде жиі кездеседі. Екіншісі – үш аяқты тұғыр, ол көбінесе орташа және ауыр пулеметтерде қолданылады. Кемелерде, көлік құралдарында және ұшақтарда пулеметтер көбінесе көлік құралының рамасына немесе корпусына бекітілген болат тіреуге орнатылады. Соңғы кең таралған орнату түрі – көлік құралының қарулану жүйесінің бөлігі, мысалы, танктың коаксиалды пулеметі немесе ұшақтың қарулануының бөлігі. Бұл жүйелер әдетте электрмен іске қосылады және күрделі бақылау жүйелерімен жабдықталған, мысалы, АҚШ тікұшақтарының қарулану жүйелері.