Америкалық қылкер және сезікті сериалдық кісі өлтіруші
Gerard John Schaefer
Герард Шефер: Американдық қаніпез, "Қатіл полицей" атымен танымал. 2 қызды өлтіргені үшін сотталды, 26 кісі өлтірген күдігі бар. Қылмыстық өмір туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық қылмыскер және сериялық өлтіруші деп күдіктелген Джерард Джон Шефер (Gerard John Schaefer Jr.) (26 наурыз 1946 – 3 желтоқсан 1995) – американдық қылмыскер және сериялық өлтіруші деп күдіктелген, ол 1972 жылы Флорида штатының Порт-Сент-Люси қаласында екі жасөспірім қызды өлтіріп, мүшелегені үшін сотталған. Ол тағы 26 адамды өлтірген болуы мүмкін деп күдіктенеді. Прокурор Роберт Стоун оны "көріп өткен ең жыныстық бұзылыс адам" деп сипаттады.
American murderer and suspected serial killer
Gerard John Schaefer Jr. (March 26, 1946December 3, 1995) was an American murderer and suspected serial killer, known as the Killer Cop, the Hangman and the Butcher of Blind Creek, who was convicted of the 1972 murder and mutilation of two teenage girls in Port St. Lucie, Florida. He is suspected of up to twenty six further murders. Described by prosecutor Robert Stone as "the most sexually deviant person" he had ever encountered,
Schaefer became known as the "Killer Cop" as he was a sheriff's deputy in Martin County, Florida, at the time of his initial arrest. He also became known as the "Hangman" due to his favored practice of binding restrained women to trees with a hangman's noose around their neck prior to their torture and murder.
Шефер Флорида штатының Мартин округіндегі шериф орынбасары болғандықтан "Қылмыскер полицей" деген атпен танылды. Сондай-ақ, ол әйелдерді азаптау және өлтіру алдында мойнына дарға асу үшін арқан байлап, ағаштарға мізгіп тастағандықтан "Дарға асушы" деп те аталды.
American murderer and suspected serial killer
Gerard John Schaefer Jr. (March 26, 1946December 3, 1995) was an American murderer and suspected serial killer, known as the Killer Cop, the Hangman and the Butcher of Blind Creek, who was convicted of the 1972 murder and mutilation of two teenage girls in Port St. Lucie, Florida. He is suspected of up to twenty six further murders. Described by prosecutor Robert Stone as "the most sexually deviant person" he had ever encountered,
Schaefer became known as the "Killer Cop" as he was a sheriff's deputy in Martin County, Florida, at the time of his initial arrest. He also became known as the "Hangman" due to his favored practice of binding restrained women to trees with a hangman's noose around their neck prior to their torture and murder.
Ерте өмір
Джерард Шефер 1946 жылғы 26 наурызда Висконсин штатының Нина қаласында дүниеге келді. Ол Джерард Джон Шефер аға (1 қараша 1915 – 1 тамыз 1984) және Дорис Мари Шефердің (қызметтік аты Рунси; 8 сәуір 1921 – 6 ақпан 2006) үш баласының үлкені болды. Оның әкесі саяхатшы саудагер, ал анасы үй шаруасындағы әйел болған. Шефер Теннесси штатының Нэшвилл қаласында, содан кейін Джорджия штатының Атланта қаласында өсті, 1960 жылы отбасы Флорида штатының Форт-Лодердейл қаласына көшіп келгенге дейін Марст академиясында оқыды. Кейін Шефер балалық шағын "қиын және алағайлы" деп сипаттады, бұл отбасының жиі көшіп-қоныс жасауына, әкесінің алкоголизмге ұшырауына және әкесінің әйелі мен балаларына жиі ауыз тиюіне байланысты болды. Әкесінің жұмысының нәтижесінде ол үйде жиі болмаса да, ол үлкен ұлымен қарым-қатынасы қиын болды. Ол әкесінің өзін жиі кемсітуіне ренжіді және әкесі өзінен және інісінен әпкесін артық көреді деп ойлады. Шефердің анасы балаларына қатты қорғаншылықпен қарады, ол анасына жақын болды. Бала кезінде Шефер көбінесе сыртта уақыт өткізуді ұнатты. Жасөспірім шағында ол табиғатқа қызығушылық танытты. Оның жасөспірім кезіндегі басты қызығушылықтары қару жинау, аң аулау және балық аулау болды – бұл істерді әкесі үйде болғанда бірге жасайтын.
Gerard Schaefer was born in Neenah, Wisconsin, on March 26, 1946, the first of three children born to Gerard John Schaefer Sr. (November 1, 1915August 1, 1984) and Doris Marie Schaefer (née Runcie; April 8, 1921February 6, 2006). His father was a traveling salesman, and his mother a housewife. Schaefer was raised in Nashville, Tennessee, and, later, in Atlanta, Georgia, where he attended Marist Academy until his family permanently relocated to Fort Lauderdale, Florida, in 1960. Schaefer later described his childhood as "troubled and turbulent", largely due to the frequent family relocations, his father's alcoholism, and his father's frequent verbal abuse of his wife and children. Although the elder Schaefer's occupation resulted in his being frequently absent from the household, he had a difficult relationship with his oldest son, who resented his frequent belittling of him and believed his father favored his sister over himself and his brother. By contrast, Schaefer was close to his mother, who was extremely protective of her children. As a child, Schaefer preferred outdoor pursuits. By his adolescence, he had developed an interest in nature. His primary interests as a teenager included collecting guns, hunting and fishing—activities that he and his father occasionally pursued together when his father was at home.
Жасөспірімдік және жоғары мектеп
Жасөспірім шағында Шефер өзінің жек көруіне лайық деп санаған әйелдерге зиян келтіру туралы эротикалық қиялдарды дамытты. Бұл қиялдар біртіндеп садомазохизмге және құлдыққа бейімделуіне, сондай-ақ өзін-өзі ауыртудан ләззат алуына айналды. Кейде әйелдердің іш киімін киіп жүргенде, ол оргазмға жету үшін автоэротикалық асфиксия арқылы оргазмға жетеді. Әдетте, бұл садомазохистік рәсімдер Шеферді ауылдық жерлерде өз-өзіне ағашқа байлауды қамтиды. Бұл қиялдар уақыт өте келе жиілеп, күшейіп, оның ояу уақытының көп бөлігін билеп алады. Шефер жасөспірім шағында да көз қаратты және оның киіну әдеті қалыптасқаны белгілі. Шеферді ұстаздары болашаққа үміт беретін оқушы деп санайды; қазіргі жазбалар оның екінші және кіші жылдары университет футбол командасының мүшесі болғанын көрсетеді, және ол керемет гольф ойнағаны белгілі. Ол 1964 жылы маусымда Сент-Томас-Аквинас орта мектебін бітірді және Браувард қоғамдастық колледжіне оқуға түсуден бұрын Эверглейдс-те балық аулау нұсқаушысы болып жұмыс істеді. Браувардта екінші курсты бітіргеннен кейін, ол Бока-Ратондағы Флорида Атлантик университетінің (ФАУ) стипендиясына өтініш берді және қабылданды. Ол 1968 жылы білім беру саласында бакалавр дәрежесін алу үшін оқуды бастады.
By his teenage years, Schaefer developed erotic fantasies of hurting women whom he deemed worthy of his contempt. These fantasies gradually evolved into his developing a penchant for sadomasochism and bondage, and deriving pleasure from inflicting pain upon himself—occasionally as he wore women's underwear—until he achieved orgasm via autoerotic asphyxia. Typically, these sadomasochistic rituals involved Schaefer tying himself to a tree in rural locations. These fantasies would increase in terms of frequency and intensity with time, gradually dominating many of his waking hours. Schaefer also became a peeping tom in his mid teens and is known to have developed the habit of cross dressing. Schaefer was considered a promising student by his teachers; contemporary records reveal his being a member of the varsity football team during his sophomore and junior years, and he is known to have been an excellent golfer. He graduated from St. Thomas Aquinas High School in June 1964, and briefly worked as a fishing guide in the Everglades before enrolling at Broward Community College. Upon completion of his sophomore year at Broward, he applied for and was accepted for scholarship at Florida Atlantic University (FAU) in Boca Raton, where he began his studies in 1968 with aspirations to obtain a Bachelor of Arts in education.
Неке
1968 жылдың желтоқсанында Шефер өзінің никелес әйелі Марта "Марти" Луиза Фоггқа үйленді, ол одан екі жас кіші, ФАУ студенті еді. Оны ол Бровардта таныстырып, оның патриоттық әншілер тобы "Sing Out 66" сахналық тобымен бірге қысқа ғана гастрольдік сапарға шыққан. Жұбайлар Форт-Лодердейлдегі SW 22-ші көшеде үй жалдады, бірақ олардың қарым-қатынасы Шафердің үнемі жыныстық қатынас талаптары мен бос уақытын аң аулауға жұмсауынан кейін тез бұзылды. 1970 жылдың 2 мамырында олар ажырасып, әйелі ажырасу себебі ретінде Шефердің зор қатыгездігін көрсетті. Содан кейін Шефер Форт-Лодердейлдегі психикалық денсаулық орталығында танысқан дене мүгедектігі бар әйелмен қысқа мерзімді қарым-қатынас жасады, бірақ олар көп ұзамай ажырасып кетті.
In December 1968, Schaefer married his fiancée, Martha "Marti" Louise Fogg, a fellow FAU student two years his junior whom he had met at Broward, and with whom he had briefly toured in her patriotic singing troupe Sing Out 66, which offered an alternative to the contemporary hippie movement. The couple rented a property on SW 22nd Street in Fort Lauderdale, although their relationship soon soured both due to Schaefer's incessant demands for sex and his spending much of his free time hunting. The two divorced on May 2, 1970, his wife citing Schaefer's extreme cruelty as the reason for their separation. Shortly thereafter, Schaefer formed a brief relationship with a physically disabled woman whom he encountered at a Fort Lauderdale mental health clinic, although the couple soon separated.
Мұғалім
1969 жылдың наурыз айында Шефер Плантация орта мектебінде студенттік оқыту тағылымына сәтті өтініш берді. Ол 23 қыркүйекте осы лауазымды география пәнін оқытудан бастады. Алайда, ол 7 қарашада басшылығының кеңесін қабылдамағаны және студенттерге өзінің моральдық және/немесе саяси көзқарастарын үнемі таңуға тырысқаны үшін жұмыстан босатылды, бұл мектепке ата-аналардан көптеген шағымдар түсуіне себеп болды. Содан кейін Шефер Бока-Ратон қауымдастық орта мектебінде студенттік оқытушы лауазымына үміткер болды, бірақ нәтиже болмады. Төрт айдан кейін, 1970 жылдың наурыз айында Шефер тағы бір оқытушылық тағылымына сәтті өтініш берді. Өтініші қабылданды және ол 2 сәуірде Странахан орта мектебінде география сабақтарын бастады. Қазіргі кездегі баяндамалар Шефердің Странахан орта мектебінде нашар орындағанын көрсетеді, оның басшылары оның мақтандығын және оқытқан пәні бойынша "өте шектеулі" білімін атап өтті. Шефер осы ұстаздық қызметке кіріскеннен кейін жеті апта өткен соң, Странахан орта мектебінің директоры оған мектептің 18 мамырға дейін тағылымдамадан шығару туралы шешімін хабарлады. Оның студенттік оқытушылық мансабы келесі күні ресми түрде аяқталды.
In March 1969, Schaefer successfully applied for a student teaching internship at Plantation High School. He began this position on September 23, primarily teaching geography. However, he was fired on November 7 for refusing to accept advice from his superiors and for continuously attempting to impose his own moral and/or political opinions upon his students, which had led to the school receiving numerous complaints from parents. Shortly thereafter, Schaefer unsuccessfully applied for a student teaching position at Boca Raton Community High School. Four months later, in March 1970, Schaefer successfully applied for another teaching internship. This application was accepted, and he began teaching geography at Stranahan High School on April 2. Contemporary progress reports indicate Schaefer performed poorly at Stranahan High, with his superiors noting both his arrogance and his "very limited" knowledge of the subject he taught. Seven weeks after Schaefer commenced this teaching position, the principal of Stranahan High informed him the school's decision to withdraw him from the internship by May 18. His career as a student teacher formally ended the following day.
Полиция қызметкері
Шефердің оқытушылық қызметі аяқталғаннан кейін көп ұзамай ол Еуропа мен Солтүстік Африкаға демалысқа кетіп, содан кейін Флоридаға оралды. Ол өзінің келесі мансабын ойластырып жатқанда, қысқа мерзімге «Вакенхут» корпорациясында күзетші болып жұмыс істеді. 1971 жылдың қаңтарында, полиция қызметкері болып жұмыс істеуге кіріспес бұрын жеті ай өткен соң, ол әлі күзетші болып жұмыс істеп жүргенде 19 жасар Тереза Дин есімді хатшымен танысты. Олар көп ұзамай никелесіп, сол жылдың 11 қыркүйегінде Форт-Лодердейлде үйленді. Шефердің айтуынша, оның екінші некесі біріншісінен гөрі үйлесімді болды. Екінші әйелі оның жиі сексуалдық қалауларын ерікті түрде қабылдады және Флорида Киі сияқты жерлерде балық аулауға деген құмарлығын бөлісті. Шефердің Уилтон Мэнорс полициясындағы қызметі тек алты айға созылды. 1972 жылдың наурыз айында есірткі саудасы жасаған үйге жасалған полиция шабуылы кезіндегі мінез-құлқы үшін жоғары лауазымды тұлғалардан мақтау алғанмен, жұмыстан босатылуға аз уақыт қалғанда Шефер басқа жерде жақсы жалақылы құқық қорғау қызметін іздеуді бастады. 1972 жылдың 23 маусымында ол Мартин округі шериф департаментінде қызметке кірді.
Shortly after the termination of Schaefer's teaching career, he vacationed in Europe and North Africa before returning to Florida, where he briefly worked for the Wackenhut Corporation as a security guard as he pondered his next career move. In January 1971, seven months before Schaefer began his career as a police officer, he met a 19 year old secretary named Teresa Dean while still working as a security guard. The two soon became engaged, and married in Fort Lauderdale on September 11 that year. According to Schaefer, his second marriage was more harmonious than his first. His second wife willingly acquiesced to his frequent demands for sex, and also shared his passion for fishing in locations such as the Florida Keys. Schaefer's tenure with the Wilton Manors police lasted only six months. Although he earned commendation from his superiors on one occasion relating to his conduct during a March 1972 police raid on a drug house,
Shortly before this dismissal, Schaefer had begun searching for a better paying law enforcement position elsewhere. He began his service as a deputy with the Martin County sheriff's department on June 23, 1972,
Ұшып кетулер
1972 жылдың 21 шілдесінде түстен кейін Шефер ресми полиция қызметі кезінде Нэнси Эллен Троттер (18) және Паула Сью Уэллс (17) есімді екі жасөспірімді кездестірді. Ол екеуін Стюарт қаласына әкелді, бірақ қыздарды автостоппен жүрудің қаупі туралы ескертті. Қыздардың екеуінің де Флоридада туылмағанын және екеуінің келесі күні Дженсен Бичке баратынын білгеннен кейін, Шефер оларды сол жерге апаруды ұсынды. Қыздар оның ұсынысын қабылдады және онымен сағат 9.15-те Шығыс Океан бульварындағы оркестрлер стендісінде кездесуге келісті. Келесі күні таңертең Шефер концерттік орынға алдын ала келісілген уақытта келді. Бұл жағдайда ол киім кимеген және өзінің жеке көлігін жүргізген, бірақ ол Троттер мен Уэллсті әлі де демалыста екеніне сендірді, өйткені ол жай киім киіп, жасырын міндеттерге ауысты және осылайша белгісіз көлік жүргізді. Қыздар көлікке кіргеннен кейін, Шефер қыздарға Хатчинсон аралы маңындағы "ескі испан бекінісін" көрсету сылтауымен олардың жоспарланған бағытынан ауысты. Жолда ол қыздарға кездейсоқ бейтаныс адамдардан көлікпен жүруді қабылдамауға және "ақ құлдыққа сатылу" қаупі туралы қысқаша дәріс берді. Содан кейін ол бір адамды Индиан өзенінің жағасындағы үлкен кипарис ағашына алып барып, аяғын тізеден төменгі тұқымды ағаштың түбіне байлап, мойнына арқан байлап, оны бұтаққа бекітіп, арқанның қысымына қарсы тұру үшін ашық тамырларға тұруға мәжбүр етті. Кейін Шефер екінші құрбанды аз жердегі басқа бір ағашқа алып барды, онда оны да осыған ұқсас түрде байлады, ол бұғаттың тар, ашық тамырына қарсы тұру үшін, оның мойнындағы арқанның қысымына қарсы тұру үшін, уақытша, көлбеу тұғыры ретінде тұрды. Екеуіне де зорлық-зомбылық пен өлтіру туралы хабар берілді. Сол сәтте Шейферге жедел хабар келіп түсті. Ол екі қызды да байлап, олардың тұғырына қойып, жақын арада қайта оралатындығын уәде етіп, тұтқындардың біріне: "Мен кетуім керек!" деп айқайлады. Екі қызға да "қашуға тырыспаңыз, өйткені мен жолдың төменгі жағында боламын" деп ескертті, Шефер оларды сатуға ниеттенген адаммен кеңесу керектігін айтты.
On the afternoon of July 21, 1972, Schaefer encountered two teenage hitchhikers named Nancy Ellen Trotter (18) and Paula Sue Wells (17) while on official police duty; he drove the pair to their intended destination of Stuart, although he cautioned the girls against the perils of hitchhiking. Upon learning neither girl was native to Florida, and that the two intended to travel to Jensen Beach the following day, Schaefer proposed to drive them to the location. The girls accepted his offer, and agreed to meet him at a bandstand on East Ocean Boulevard at 9:15a. m. The following morning, Schaefer arrived at the bandstand at the prearranged time. On this occasion, he was not wearing his uniform and driving his own vehicle, although he convinced Trotter and Wells he was still on duty, having been switched to plain clothed, undercover duties and thus driving an unmarked vehicle. Shortly after the girls entered the vehicle, Shaefer deviated from their intended route on the pretext of showing the girls an "old Spanish fort" near Hutchinson Island. En route, he again briefly lectured the girls against accepting lifts from random strangers and the dangers of being "sold into white slavery" before stopping the vehicle close to a dilapidated shed deep inside a remote forest, where he handcuffed and gagged the girls. He then took one victim to a large cypress tree close to the Indian River, tying her legs to the trunk just below her knees before binding a noose around her neck, which he affixed to a branch in such a manner as to force her to stand upon the exposed roots to counter the pressure from the noose. Schaefer then took the other victim to another tree a short distance away where she too was bound in a similar manner in which she was forced to stand upon a narrow exposed tree root as a makeshift, sloping plinth to counter the pressure from the noose around her neck. Both were informed they were to be raped and murdered. At that moment, Schaefer received an urgent radio dispatch informing him to immediately report to the police station. He left both girls bound and standing upon their plinths, vowing that he would soon return and exclaiming to one of his captives, "I gotta go!" Both girls were warned not to "try to run away, 'cause I'm not going to be very far down the road", with Schaefer claiming he was to confer with the individual he intended to sell them to.
Тұтқындардың қашып кетуі
Шафер екі сағаттан кейін орманға оралғанда, екі қыздың да қашып кеткенін анықтады; ол дереу үйге барып, полиция бөлімшесіне қоңырау шалып, шериф Роберт Краудерге: "Мен өте ақымақтық іс жасадым; сіз маған ашуланып қаласыз" деді. Сосын Шафер екі қызға автостоптың қаупін үйретуді көздегенін, бірақ "тырысып кеткенін" түсіндірді. Одан кейін ол екеуін Үнді өзенінен көп алыс емес, Хатчинсон аралының батпақты аймағына тастап кеткенін айтты. Краудер мен лейтенант Мелвин Уолдрон дереу Флорида штатының А1А тас жолына барып, тас жолдың жанында қолдары артына байланған, аузы байланып, суға батып, аяқтарымен суды тепкілеп жүрген жасөспірім қызды тапты. Полиция қызметкерлері баяулап тоқтағанда, қыздың өзен жағалауынан шығып, шалбары мен көйлегінің бөліктері жыртылып, олардың назарын аударуға тырысып жатқанын көрді. Қыздың аузынан матасын шешкен соң, полиция қызметкерлері оның өзін "Нэнси" деп таныстырғанын естіді және досының орманда екенін айтты. Троттердің қуанышына орай, оған жүк көлігінің жүргізушісі Уэллстің шамамен қырық бес минут бұрын орманды кезіп, тас жолға қарай басып бара жатқанын, ал досының полиция бөлімшесінде екенін хабарлады. Екі қыз да шабуыл жасаған адам мен оның көлігін толық сипаттап, Шаферді осы оқиғаға жауапты адам деп ресми түрде көрсетті.
When Schaefer returned to the forest approximately two hours later, he discovered that both girls had escaped; he immediately returned home to call his station, where he informed Sheriff Robert Crowder: "I've done something very foolish; you'll be mad at me." Schaefer then proceeded to explain that he had decided to teach two girls "a lesson" on the risks of hitchhiking but "overdid the job". He then proceeded to explain he had abandoned the two in the general swampland area of Hutchinson Island, not far from the Indian River. Crowder and Lieutenant Melvin Waldron immediately proceeded to Florida State Road A1A, where—close by the highway—they discovered a desperate, partially gagged teenage girl with her hands pinioned behind her back swimming via a flutter kick in a subtropical river. As the officers slowed to a halt, they observed the distraught girl clamber from the riverbank with sections of her jeans and blouse shredded, attempting to gesticulate for their attention. Upon removing the gag from the girl's mouth, the officers heard her identify herself as "Nancy", sputtering her friend was somewhere in the forest. To Trotter's relief, she was informed that a truck driver had discovered Wells staggering through the woodland in the direction towards the highway approximately forty five minutes earlier, and that her friend was already at the police station. Both girls provided a detailed description of their assailant and his vehicle, before formally identifying Schaefer as the individual responsible for their ordeal.
Кепіл
Шамамен екі аптадан кейін қамауға алынғаннан кейін, Шефер 15 000 доллар көлемінде кепіл төледі, осылайша ол 1972 жылдың қараша айында тағайындалған сотқа дейін бостандыққа шықты. Ол Стюарт қаласындағы екінші әйелімен бірге жалға алған үйіне қайтты; әйелі мен оның туыстары оның мінез-құлқында ешқандай өзгеріс байқамады – оның "автостопшыларды жазалауға тырысқан" деген сөзіне сенді. Шефер сотқа дейін Квик Чекте уақытша жұмыс істеді.
Approximately two weeks after his arrest, Schaefer posted a $15,000 bail, thus meaning he remained at liberty prior to his scheduled November 1972 trial. He returned to the house he and his second wife rented in Stuart; his wife and in laws noted no change in his demeanor—believing his claim to have simply been "trying to teach [the hitchhikers] a lesson". As Schaefer awaited trial, he obtained menial employment at Kwik Chek.
Месса және Джессап
1972 жылғы 27 қыркүйекте Шефер Сьюзан Кэрол Плейс (17) және Джорджия Мари Джессуп (16) атты екі жасөспірім досын зорлықпен алып кетті. Екеуі де Форт-Лодердейлдегі ересектерге арналған білім беру орталығында оқып жүргенде Шефермен танысқан. Шефер қыздарға өзін "Джерри Шепард" деп таныстырып, Колорадодан келгенін айтты және Мексикаға саяхат жасағаннан кейін сонда қайта оралу ниетін білдірді; ол, мүмкін, Джессуптың реинкарнация және экстрасенсорлық қабілеттер туралы қызығушылығына, сондай-ақ Плейстің музыкаға деген сүйіспендігіне ден қойып, екеуінің де сенімін қазанбақ болды. Плейс төрт күннен кейін үйге оралмаған соң, Люсиль алдымен Джессуптың анасы Ширлиге хабарласты, бірақ оның қызы 27 қыркүйекте "қашып кеткенін" және содан бері ешқайсысынан хабар жоқ екенін білді. Кейін екі қыздың да жоғалып кеткені туралы Окленд паркі полициясына хабар берілді.
On September 27, 1972, Schaefer abducted two teenage friends named Susan Carol Place (17) and Georgia Marie Jessup (16). The two had encountered Schaefer while all three attended an adult education center in Fort Lauderdale. Schaefer introduced himself to the girls as "Jerry Shepherd", claiming to hail from Colorado and stating that he intended to return there following a trip to Mexico; he likely feigned interest in Jessup's fascination with the concept of reincarnation and ESP in addition to Place's love of music in order to ingratiate himself with both girls and gain their trust. When Place had not returned after four days, Lucille first contacted Jessup's mother, Shirley, only to learn her daughter had "run away" on September 27, and that she likewise had not heard from either girl since. Both girls were subsequently reported missing to the Oakland Park police.
Қылмыстардан күдіктілер
Мэри Элис Брисколина (14) және Элси Лина Фармер (13) 1972 жылғы 26 қазанда Лаудердейл-бай-зе-Сидегі мотельден Коммерциялық бульвардағы мейрамханаға автостоппен бара жатқанда жоғалып кетті. Олардың денелері келесі жылдың басында, екі аяғы да жайылып жатқан күйде, Плантэйшн қаласынан алыс емес, Санрайз бульварының жанындағы бұталардың арасынан бөлек табылды. Брисколинаның басына ауыр соққылар түскен, бас сүйегінің біріне соққан соққы өлімге алып келген. Оның бірнеше тырнақтары денесінен жұлынып кеткен, бұл оның өлтірушісімен қатыгез күрес болғанын көрсетеді. Фармер де соққыға жығылып, қайтыс болған. Брисколинаның достарынан алынған мәліметтерге сәйкес, ол және Фармер жиі Брисколинаның жігітінің үлкен әпкесі жалға алған Лаудердейл-бай-зе-Сидегі пәтерге баратын және бұл таныстары "Гарри Шепард" деп есіне түсірген адамның Брисколинаға таныс екенін көрсетті. Кейбір адамдар оны Шафер деп атады, ол "Уилтон Мэнорс полициясының бұрынғы қызметкері" екенін мәлімдеген. Үш айдан кейін, 1973 жылғы 11 қаңтарда, автостопшылар Колетта Мари Гудоноф және Барбара Энн Уилкокс (екеуі де 19 жаста) Айова штатының Сиу-Сити қаласынан Флоридаға автостоппен бара жатқанда жоғалып кетті. Екеуі де соңғы рет Миссисипи штатының Билокси қаласында тірі көрінген. Олардың жоғалуы Шафер Троттер мен Уэллстің ұрлануы үшін жазасын бастамас бұрын бостандыққа шыққан кезде болды. Ол Гудоноф пен Уилкокс жоғалуға дейін Флоридадағы үйіне Айова штатының Седар-Рапидс қаласынан алыс телефон соққаны белгілі, және олар Флоридаға қайтып келе жатқанда олармен кездескен болуы мүмкін. Олардың шашыраңқы сүйектері 1977 жылғы қаңтар айында үлкен ағаш пен апельсин жәшігінің жанынан табылды. Екі құрбанды да сыммен байлап қойған, ал ағаш бұтақтарындағы іздер, апельсин жәшігінің орналасуымен бірге, бір немесе екі құрбанды да ағаштан іліп қойғанын көрсетеді, ал олардың өлтірушісі апельсин жәшігінде отырған немесе тұрған. 22 желтоқсанда үкім шығарған судья Д. Смит Шаферді қатты сынады. Ол Шафердің ресми үкімін "мерекелерден кейін" кейінге шегерді және Шафер 1973 жылғы 15 қаңтарда Мартин округінің түрмесінде жазасын өтеуге кірісті. 22 желтоқсанда соттан шыққан Шафер бірнеше журналистерге: "Мен ақымақ қателік жасадым. Ешкімге зиян келтірілмеді, зорлық болған жоқ". Люсиль және оның күйеуі Айра округ бойынша жүргенде, тергеушілер Шафердің нөмірін Пинеллас округіне тіркелген деп қате жазғанын түсінді, өйткені Мартин округіндегі көптеген нөмірлер "42" цифрымен басталады, ал тергеушілер оған бұрын берген нөмірдің орналасқан жері ретінде Пинеллас округінің "4" цифрын көрсеткен. Бұл нөмір 333 Мартин авенюсінде тұратын Джерард Шаферге тиесілі екені анықталды. Сұраққа жауап бергенде, Шафер Плейспен немесе оның ата-анасымен кездескенін жоққа шығарды, бірақ Люсиль Шафердің Уилтон Мэнорс қызметкерлерінің суретінен "Джерри Шепард" екенін анық айтты. Бір әке мен бала лақтырылған алюминий банкаларды іздеп жүргенде Флорида штатының Порт-Сент-Люси қаласындағы Оак Хаммок паркінде ағаштар арасында қазылған шұңқырдың ішінде және айналасында екі адамның қатты шіріген денелерін тапты. Бұл қабір ең жақын топырақ жолдан 65 метр қашықтықта орналасқан, ал қабірдің тереңдігі 69 сантиметр болды. Қабірдің жанындағы ағаштың түбінде терең сызықтар байқалды, олар дене бөліктері ағаш діңіне байланған жерге жақын болды. Бір құрбанның киімінде "Жол жүгірушісінің" шеңберлі эмблемасы бар көк джинсы болды, ал екіншісі мүлдем жалаңаш болды, ал жақын маңдағы бұтада өлгендердің киімдерінің үймесі табылды. Екі дененің де бөліктері жабайы аңдар таратып кеткені анық көрінді. Бұл табылған жерлер Троттер мен Уэллс өткен жазда қашып құтылмас бұрын тұтқындалған жерінен шамамен алты шақырым қашықтықта орналасқан. Екі қыз да байланып өлтірілген, омыртқалары мен мойын бөліктері кесілген, бірнеше сүйектері пышақ немесе кескішпен толық кесілген. Олардың денелері өлгеннен кейін бассыз қалған, ал жақ сүйектері көптеген сынықтармен жараланған. Кейіннен Плейс деп табылған бір қалдықтардың төменгі жақ сүйегінде .22 калибрлі тапаншадан жасалған оқ жарақаты бар екені анықталды. Сонымен қатар, қабірден шамамен 3 метр қашықтықтағы банян ағашының қабығындағы іздер, бір немесе екі құрбанның осы ағаштан өлім алдында қабық ішінде із қалдыруға жеткілікті уақыт бойы ілінгенін көрсетті. "G. J." әріптері де ағаш діңіне ойылып жазылған, оның тамырларында киім талшықтарының жыртылған бөліктері бар бірнеше терең пышақ, кескіш немесе балта ойықтары болды. Бұл табылған жерлер мен құрбандардың кімдігі, сондай-ақ Плейс пен Джесупты ұрлау және өлтіру әдісінің Шафердің Троттер мен Уэллсті бұрынғыда ұстауымен ұқсастығы, Броуард округі мен Мартин округінің полициясын Шафердің үйі мен көлігіне, сондай-ақ оның анасының үйіне іздеу ордерлерін алуға итерді, өйткені Люсиль Плейс Шаферді қызы мен Джесупты соңғы рет көрген адам деп анықтап берді.
Mary Alice Briscolina (14) and Elsie Lina Farmer (13) vanished while hitchhiking to a Commercial Boulevard restaurant from a Lauderdale by the Sea motel on October 26, 1972, less than one month after Place and Jessup were last seen alive. Their bodies were separately recovered in undergrowth close to Sunrise Boulevard, not far from the city of Plantation, early the following year—both with legs spread apart. Briscolina had been extensively beaten about the head, with one blow to her skull proving fatal. Several of her fingernails had been torn from her body, indicating a ferocious physical struggle with her killer. Farmer had also been bludgeoned to death. Subsequent questioning of Briscolina's friends revealed she and Farmer frequently visited a Lauderdale by the Sea apartment rented by the older sister of Briscolina's boyfriend, and that an individual these acquaintances recalled as a "Gary Shepherd" had been known to Briscolina. This individual—whom several identified as Schaefer—had also claimed to be an "ex Wilton Manors police officer." Three months later, on January 11, 1973, hitchhikers Collete Marie Goodenough and Barbara Ann Wilcox (both 19) disappeared while hitchhiking from Sioux City, Iowa, to Florida. Both were last seen alive in Biloxi, Mississippi. Their disappearances occurred while Schaefer remained free prior to beginning his sentence for the abductions of Trotter and Wells. He is known to have made a long distance phone call from Cedar Rapids, Iowa, to his Florida residence shortly before Goodenough and Wilcox's disappearance, and may have encountered the two while returning to Florida. Their scattered skeletal remains were discovered close to a large tree and an orange crate in January 1977. Both victims had been bound together with baling wire, and impressions upon the tree branches—coupled with the actual positioning of the orange crate—indicate one or both victims had been suspended from the tree as their murderer sat or stood upon the orange crate. Upon passing sentence on December 22, Judge D. C. Smith lambasted Schaefer, He allowed Schaefer's formal sentencing to be postponed until "after the holidays", and Schaefer began serving his sentence in Martin County jail on January 15, 1973. Upon leaving court on December 22, Schaefer informed several reporters: "I made a stupid mistake. There was no sex involved no one was hurt." As Lucille and her husband, Ira, drove around the county, she realized investigators had likely incorrectly noted Schaefer's license plate number as being registered in Pinellas County as opposed to Martin County, given the fact most license plates she observed in Martin County began with "42" and not the "4" of Pinellas County, which investigators had previously informed her was the location of the plate she had provided. registered to one Gerard Schaefer, who resided at 333 Martin Avenue. When questioned, Schaefer denied ever having encountered Place or her parents, although Lucille positively identified a Wilton Manors personnel photograph of Schaefer as "Jerry Shepherd". a father and son searching for discarded aluminum cans discovered the extensively decomposed remains of two individuals scattered within and around a hole dug among trees in Oak Hammock Park, Port Saint Lucie, Florida. The location of this grave was 212 feet (65 m) from the nearest dirt road; the grave itself was two feet, three inches (0.69 m) deep. Deep scratch marks were evident upon the base of the tree immediately alongside the gravesite, close to where sections of a torso had been bound to the base of the trunk. One victim wore the remnants of blue jeans emblazoned with a circular emblem of the Road Runner, whereas the other was completely nude, and a pile of clothing belonging to the decedents was discovered in nearby undergrowth. Sections of both bodies had evidently been disinterred and scattered by wildlife. The location of the discoveries was approximately six miles from where Trotter and Wells had been held captive prior to their escape the previous summer. Both girls had been bound and murdered, with their spinal cords severed at the lumbar and cervical section and several bones completely severed with a knife or machete. Their bodies had been decapitated after death and their jawbones had sustained numerous fractures. One set of remains, later identified as Place, had also sustained a gunshot wound to her lower jaw consistent with having been inflicted by a .22 caliber pistol. Furthermore, sections of wearing of tree bark upon a banyan tree approximately 9 feet (3 m) from the grave indicated one or both victims had been suspended from this tree long enough to leave welt impressions within the bark prior to their deaths. The initials "G. J." had also been carved into a tree trunk, the roots of which bore several deep knife, machete or ax incisions containing torn sections of clothing fibers. The location of these discoveries and the decedents' identities, plus the similarities in the modus operandi of the method of abduction and murder of Place and Jessup to Schaefer's earlier captivity of Trotter and Wells, led police in Broward County and Martin County to obtain search warrants for Schaefer's house and vehicle, as well as the home of his mother after Lucille Place formally identified Schaefer as being the man she had last seen with her daughter and Jessup.
Браувард округі
Форт-Лодердейлдегі Шейфердің анасының үйіндегі есігі құлыпталған бөлмеде полиция 300 бетті Шейфердің бірнеше жыл бойы жазған және теріп жазған қорқынышты әңгімелерін (кейде қарапайым суреттермен қоса) тапты. Бұл әңгімелерде ол "Беллинда" және "Кармен" атты екеуін және Powerline Road-ке жақын белгісіз жерде асылған белгісіз әйелді қоса алғанда, бірнеше жасөспірім қыздарды және жас әйелдерді ұрлау, қорлау, зорлау және асып өлтіру туралы егжей-тегжейлі баяндалған. Осы оқиғалардың бірнешеуінде Шефер құрбандарын ішімдіктерді ішіп алуға мәжбүрлегені айтылады. Олар асылғанға дейін несеп тастағандарын көру үшін мойындарына арқан байлап, уақытша тұғырға тұрды. Ол қылмыс болған жерге бірнеше аптадан немесе айлардан кейін қайта оралып, жерленген денелерді қиып-төгіп некрофилиялық әрекеттерді жасайтын немесе бас сүйегінен тістерді алып тастайтын. Оның жазбалары сондай-ақ тарихи азаптау және өлтіру әдістеріне қызығушылығын білдірді, сондай-ақ қатты қиналған әйелдердің асылу алдында және кезінде несеп және / немесе нәжіс шығаруын бақылаудан алған қуанышын білдірді. Сонымен қатар Форт-Лодердейлдің үйінен он бір қару, тірі және пайдаланылған патрондармен толтырылған торбалар, он үш аңшылық пышақ, арқанның бөліктері және ол жалаңаш, сызып жатқан әйелдерді арқанмен байлап, ағаштан немесе басқа да уақытша асылғаннан асылып, немесе оқпен жараланған суретке түсіру үшін өзгерткен көптеген жұмсақ порнографиялық журналдар табылды. Басқа суреттер - отыз жеті қара және ақ Polaroid суреттерінде әйелдер асылып және / немесе қиратылған, әдетте, Davie-дегі көк өскіндер аймағында болуы мүмкін melaleuca бұтақтарында, бірақ бұл суреттердің фокусы субъектіні анықтау үшін жеткіліксіз болды. Кейбір басқа суреттерде Шефер әйелдердің киімін киіп, өзінің ағашқа ілінгенін, оның ішегіне нәжіс матасы төгілгенін бейнелеген. 1971 жылдың 20 шілдесінде Австралияның Виктория штатындағы Брансуик-Ист қаласында тұратын, Шефер Мароккода 1970 жылдың жазында танысқан адамның хаты, оның жолдасы еуропалықтар мен арабтардың "мог қырғын" деп атағаннан кейін, екеуі кездескен "Сахарадағы ауылдың" көптеген фотосуреттерін алған. Олардың кейбіреулерінде әйелдердің іштері қалың қалың етіп қазылып, пышақ пен балтамен қиратылған. Алтын зергерлік қораптың ішінде тергеушілер бірнеше жасөспірім қыздар мен жас әйелдерге тиесілі зергерлік бұйымдар, паспорттар және киімдер сияқты жеке заттарды тапты. Кейбір заттарды - мысалы, "М.Т.Н". деген әріппен жазылған жүрек пішінді талисманды - іздеушілер жоғалған немесе өлтірілген адамдармен байланыстыра алмады; басқалары соңғы жылдары жоғалып кеткен деп хабарланған жас әйелдерге тиесілі деп анықталды. "ЛИГ" деген жазуы бар алтын медальонның жоғалған әйелге тиесілі екендігі анықталды. Ол Ли Хайнлайн Бонадис есімді, екеуі де жасөспірім кезде Шефердің көршісі болған және 1969 жылдың қыркүйегінен бері жоғалған; сонымен қатар Барбара Энн Уилкокске тиесілі жүргізуші куәлігі және 1973 жылдың қаңтарында жоғалған деп хабарланған Коллетт Мари Гуденоға тиесілі паспорт табылды. Бұдан басқа, үйден кейін кем дегенде сегіз құрбанға тиесілі деп танылған тістер мен сүйектердің бөліктері табылды.
Inside a locked bedroom at the Fort Lauderdale residence of Schaefer's mother, police found 300 pages of lurid stories (occasionally accompanied by crude illustrations) Schaefer had both penned and typed over the course of several years. These stories detailed the kidnapping, humiliation, rape and execution by hanging of a number of teenage girls and young women whom he routinely referred to as "whores", "sluts" and "harlots", including two named "Belinda" and "Carmen" and an unidentified woman whom he graphically describes hanging at an unknown location close to Powerline Road. Several of these narratives indicate Schaefer had forced his victims to drink beverages—typically beer or wine—as they stood upon makeshift plinths with a noose around their necks so that he could observe them urinate prior to their hanging. He had frequently returned to his crime scenes weeks or months after the actual murders in order to commit acts of necrophilia with buried and dismembered bodies, or to extract teeth from the skull. His writings also revealed his fascination with historical methods of torture and execution, and the pleasure he derived from observing acutely distressed females urinate and/or defecate prior to and at the time of their hanging. Also found at the Fort Lauderdale residence were eleven guns, bags filled with live and spent cartridges, thirteen hunting knives, sections of rope and scores of softcore pornographic magazines which he had modified to depict nude, urinating women bound with ropes, hanging from trees or other makeshift gallows, or bearing bullet wounds. Other images recovered were thirty seven black and white Polaroid photographs depicting women being hung and/or mutilated, typically within melaleuca thickets suspected to be in an undergrowth area in Davie, although the focus of these images was insufficient to permit identification of the subjects. Several other images depicted Schaefer dressed in female garments simulating his own hanging from a tree with fecal matter smeared across his buttocks. A letter dated July 20, 1971, from an individual in Brunswick East, Victoria, Australia, whom Schaefer had become acquainted with in Morocco in the summer of 1970, contained scores of Polaroid images this individual had taken of a "village in the Sahara" the two had encountered, following what his companion termed a "wog massacre" of both Europeans and Arabs. Several of these images depicted women who had been extensively disembowelled and otherwise mutilated with knives and axes. Inside a gold jewelry box, investigators discovered personal possessions such as jewelry, passports and clothing belonging to several teenage girls and young women. Some of these items—such as a distinctive heart shaped charm inscribed with the initials "M. T. N."—investigators were unable to link to missing or murdered individuals; others were identified as belonging to young women who had been reported missing in recent years. One gold locket, inscribed with the name "LEIGH", was determined to belong to a missing woman named Leigh Hainline Bonadies, who had been a neighbor of Schaefer's when both were teenagers and who had been missing since September 1969; also recovered was a driver's license belonging to Barbara Ann Wilcox and a passport belonging to Collette Marie Goodenough—both of whom had been reported missing in January 1973. Furthermore, teeth and sections of bone later identified as belonging to at least eight victims were also recovered from the property.
Мартин округі
6 сәуірде Шефердің Мартин округіндегі үйін тінткен кезде көптеген физикалық дәлелдер табылмады, алайда тергеушілер бас жатын бөлмесінде пластикалық капсулаға салынған екі адам тісін, сондай-ақ шаруашылық сарайда бірнеше пышақ пен қару-жарақ тапты. Ол Чаттахучидегі Флорида штатының психиатриялық ауруханасына жіберілді, онда 30 күн бойы психиатриялық сараптамадан өтті, содан кейін 20 маусымда Сент-Люси округінің түрмесіне қайтарылды. Осы сараптамалардың нәтижелері Шефердің параноя, психоз және күрт жыныстық бұрмалаушылықтан зардап шегетін, өзін "адамгершіліксіз деп есептеген әйелдерді жоятын адам" деп санайтын, бірақ сотқа қатысуға қабілетті екенін көрсетті. 21 маусымдағы округтік сот отырысында округ прокуроры Роберт Стоун судья Сайрус Пфайффер Троубридж алдында Шефердің ақыл-сау екенін және осыған байланысты сотқа қатысуға құқылы екенін сәтті дәлелдеді. Шефер өзінің кінәсіз екенін батыл түрде жоққа шығарды, өзіне тағылған айыптардың "қателік" екенін мәлімдеді және бір тілшіге өзінің ақталғанына сенімді екенін хабарлады.
The April 6 search of Schaefer's Martin County residence yielded less physical evidence, although investigators did recover two human teeth stowed in a plastic capsule inside the master bedroom, several knives and firearms inside a utility shed, and transferred to Florida State Hospital in Chattahoochee to undergo thirty days of psychiatric examinations before being returned to St. Lucie County jail on June 20. The results of these examinations revealed Schaefer to be an individual suffering from paranoia, psychosis and acute sexual deviation who viewed himself as "an eliminator of women he deemed immoral", but nonetheless mentally competent to stand trial. At a circuit court hearing on June 21, District Attorney Robert Stone successfully argued before Judge Cyrus Pfeiffer Trowbridge that Schaefer was sane, and thus competent to stand trial. Schaefer vehemently protested his innocence, claiming the accusations against him were "a mistake" and informing one reporter he remained confident he would be exonerated.
Қылмыс ісі
1973 жылы 17 қыркүйекте Шефер сотқа тартылды. Прокуратура тобы Стоун мен Филип Шейлерден, оларға Ричард Пурди мен Энтони Янг көмектесті. Шеферді Шварц пен Брюс Колтон қорғады, оларға Джеймс Брекер көмектесті. Плейс пен Джессапты өлтіру Флорида Жоғарғы соты штатта өлім жазасын конституцияға қайшы деп жариялаған кезде болғандықтан, прокурорлар Шеферге өмір бойына бас бостандығынан айыру жазасын тағайындауды сұрады. Айыпталушы өзіне тағылған барлық айыпты мойындамады және ресми сот процесі барысында көбінесе жат және бейтарап мінез-құлық танытты; куәлік бергенде прокуратура куәгерлеріне суыққан түрмен қарады, ал оның адвокаты үшін куәлік бергенде баспасөз өкілдеріне күлімсіреп қарады.
Schaefer was brought to trial on September 17, 1973. The prosecution team consisted of Stone and Philip Shailer, assisted by Richard Purdy and Anthony Young. Schaefer was defended by Schwartz and Bruce Colton, assisted by James Brecker. As the murders of Place and Jessup had been committed at a time when the Supreme Court of Florida had declared capital punishment unconstitutional in the state, prosecutors sought life imprisonment for Schaefer. The defendant pleaded not guilty to the charges against him, and frequently conveyed a distant and aloof demeanor throughout the official proceedings; often staring coldly at prosecution witnesses as they testified, or turning to smile at members of the press when a witness testified for his counsel.
Бастапқы іс жүргізу
Шейфер сотқа дейінгі отырыста куәлік берді (онда ол Плейс пен Джессапты өлтірудегі кінәсін жоққа шығарды және олардың ұрланып, өлтірілген күні қайда болғанын есіне түсіре алмайтынын айтты), бірақ қорғаушысының кеңесімен сот процесінде куәлік бермеді, ол 19 қыркүйекте ресми түрде басталды. 19 қыркүйекте алқабилерге жасаған бастапқы мәлімдемесінде Стоун айыптау тарапының физикалық және жағдаяттық дәлелдері, сондай-ақ түрлі куәліктер Шефердің Плейс пен Джессапты өлтіргеніне айқын дәлелдеме болады және мемлекет алқабилерден екі бап бойынша бірінші дәрежелі кісі өлтіруде кінәлі деп үкім шығаруды күтетінін баяндады. Стоунның ашылу сөзінен кейін Шварц соттан өз ашылу сөзін мемлекет өз ісін аяқтағанға дейін кешіктіруге рұқсат сұрады. Бұл өтініш прокуратурадан қарсылық келмей, қабылданды.
Although Schaefer did testify at the pretrial hearing (in which he denied any culpability in the murders of Place and Jessup and claimed to be unable to recall his whereabouts on the date of their abduction and murder), upon the advice of his defense counsel he did not testify at the trial itself, which formally began on September 19. In his opening statement to the jury on September 19, Stone outlined the prosecution's contention that the physical and circumstantial evidence to be presented—in addition to various forms of testimony—would clearly illustrate Schaefer's guilt in the murders of Place and Jessup, and that the state expected the jurors to return "a verdict of guilty of murder in the first degree as to both counts". Following the conclusion of Stone's opening statement, Schwartz requested the permission of the court to reserve his opening statement until the state had rested its case. This request was granted, with no objection from the prosecution.
Қылмыстық іс
Мемлекет атынан куәлік берген алғашқы куәлер – Оук Хаммок паркінде Плейс пен Джессаптың мүшеленген денелерін тапқан екі адам болды; екеуі де өздерінің табылғандарын, байқағандарын және билік органдарымен байланысқа түскендерін айтты. Олардың куәліктерінен кейін Сент-Люси округі шериф кеңсесінің лейтенанты Патрик Дюваль куәлік берді, ол қылмыс орнын, алынған дәлелдерді және құрбандардың жерленген қабірін сипаттады. Дюваль сондай-ақ қабірдің тозығы жоқ екенін, қабір кем дегенде екі рет "қазылғанын" көрсетті; ол сондай-ақ бірнеше қылмыс орнының суреттерін көрсетті. Плейстің ата-анасы сот процесінің бірінші күні Шейферді қыздары мен Джессаптың жоғалуына дейін бірге көрген адам ретінде ресми түрде таныды. Қорғау тарапының олардың тануын жоққа шығаруға тырысқанына қарамастан, екеуі де қызының жоғалу кешінде үйлеріне келген, онымен бірге досымен бірге кеткен адамның Шейфер екеніне сенімді екендерін айтты. Джессаптың ата-анасы мен кіші әпкесі Шерил оның әйелінен табылған ерекше жұмсақ сөмкені Джессапқа тиесілі деп таныды. Нэнси Троттер мен Паула Уэллс сот процесінің алғашқы аптасында Шейфердің оларды ұрлап әкеткенін және қашып құтылғанын айтты. Троттер сот алдында Шейфердің оған кипр ағашына байланғаннан кейін айтқан сөзін де баяндады: ол оны және Уэллсті жерлеуге шұңқыр қазып, ешкім таба алмайтынын айтқан. Олардың куәліктерінен кейін Хатчинсон аралында қыздардың байланғандағы бейнесі көрсетілді; бұл бейнежазба Шварцтың дәлелдемесі ретінде қабылданды, ол қазылар алқасына қыздарға "ешқандай зиян келтірмегенін" көрсетуге тырысты. Сотқа ұсынылған дәлелдердің арасында құрбандардың ілінген ағаш бұтақтары болды, олардың үстінде ағаш қабығында киімнің іздері бар, бұл екі қыздың да өлім орнында осы терең іздерді қалдыруға жеткілікті уақыт ілінгенін көрсетті. Сондай-ақ, дәлел ретінде Плейс пен Джессаптың азаптау мен өлтіру алдында асылып қалудан сақтану үшін өздерін теңгеруге мәжбүр болған нақты ағаш тамырлары ұсынылды. Микроаналитик Харольд Нутт тамырдан табылған киім талшықтарының бөлшектері қылмыс орнындағы киімдердің біріне дәл сәйкес келетінін және ағаш бұтақтарындағы тозудың ішіндегі қымыз талшықтары ықтимал, арқаннан алынғанын куәлік етті. Шафердің әйелдерді "дұрыс" қалай өлтіру керектігін егжей-тегжейлі баяндаған қолжазбасының дәлел ретінде қабылданғаннан кейін Стоун мемлекет өз жағдайын ұсынғанын мәлімдеді. Шварц дереу Шейферді ақтауға шақырды, мемлекет оның клиентіне қарсы ісін дәлелдемегенін және ұсынылған барлық дәлелдердің жағдайлық екенін мәлімдеді. Сот бұл өтінішті қабылдамады. Қорғау тарапынан куәлік берген соңғы куәлардың бірі Форт-Пирс қалалық су станциясының өкілі болды, ол 1972 жылдың қыркүйегі мен 1973 жылдың сәуірі аралығында Оук Хаммок паркіне жақын аймақтағы жауын-шашын туралы фирма сақтаған жазбаларға куәлік берді. Сұрақ-жауап кезінде бұл адам ұсынылған жазбалардың қылмыс орнының маңында екенін, бірақ қылмыс орнының өзінде емес екенін мойындады. Шейлер Троттер мен Уэллстің ұрлануы мен Плейс пен Джессаптың өлтірілуінің ұқсастығын атап өтіп, екі оқиғаның арасындағы "көзге түсетін айырмашылық" – "Құдайға шүкір, Уэллс пен Троттер қашып құтылды" деп атап өтті. Ол өзінің қорытынды сөзін Конституцияға сілтеме жасай отырып аяқтады; Шейфердің әділ сотқа тартылғанын, заңгерлік көмек алғанын және айыптау тарапының кінәсін дәлелдеу міндеті бар екенін атап өтті. Плейс пен Джессапты атап өтіп, Шейлер Шейфер қыздарға қатысты "әділдік танытпағанын", бірақ олардың өлтірілуінде "прокурор, судья және палач" рөлін атқарғанын айтты.
The first witnesses to testify on behalf of the state were the two individuals who had discovered the dismembered bodies of Place and Jessup in Oak Hammock Park; both men recounted their discoveries, observations, and contacting of authorities. Their testimony was followed by that of Lieutenant Patrick Duval of the St. Lucie County Sheriff's Office, who described the crime scene, the evidence retrieved, and the grave in which the victims had been buried. Duval also testified that the lack of erosion of the grave indicated the grave had been "dug into" at least twice; he also identified several crime scene photographs. Place's parents also took the stand on the first day of the trial to formally identify Schaefer as the man whom they had seen their daughter and Jessup in the company of prior to their disappearance. Despite efforts to discredit their identification by the defense counsel, both testified as to their certainty that Schaefer had been the individual who visited their house on the evening of their daughter's disappearance, and with whom she and her friend had left their home. Jessup's parents and younger sister, Cheryl, also formally identified the distinctive suede purse found in his wife's possession as belonging to Jessup. Nancy Trotter and Paula Wells also testified as to their abduction and narrow escape from Schaefer during the first week of the trial. Trotter also recounted to the court a statement Schaefer had made to her after she had been bound to a cyprus tree: that he could dig a hole in which to bury her and Wells, and that nobody would ever find them. Their testimony was followed by a video presentation depicting the girls as they had been bound in situ at Hutchinson Island; this footage was admitted into evidence by Schwartz, who was eager to illustrate to the jury his contention there had been "no harm done" to the girls. Among the state's evidence presented before the jury were the actual tree limbs the victims had been suspended from and which bore sections of wearing upon the tree bark, indicating both girls had remained suspended at the murder location for a period of time sufficient to create these deep markings before their deaths. Also introduced into evidence were the actual tree roots upon which Place and Jessup had been forced to balance themselves to prevent themselves from being hung prior to their torture and murder. A microanalyst named Harold Nute testified the sections of clothing fibers discovered in the root were a precise match to one of the items of clothing at the crime scene, and that hemp fibers within the sections of wearing upon the tree limbs had likely sourced from rope. Following the entry into evidence of a manuscript penned by Schaefer in which he detailed how to "properly execute" women, Stone announced the state had presented their case. Schwartz immediately called for Schaefer's acquittal, claiming the state had not proven their case against his client and that all evidence presented was circumstantial. The court ruled against this motion. One of the final witnesses to testify on behalf of the defense was a representative from the Fort Pierce City Water Plant, who testified as to the records the firm had retained of rainfall in an area close to Oak Hammock Park between September 1972 and April 1973. Upon cross examination, this individual conceded the records presented related close to the vicinity of the crime scene, but not the vicinity of the crime scene itself. Referencing the similarities between the abductions of Trotter and Wells to the murders of Place and Jessup, Shailer remarked the one "glaring dissimilarity" between the two incidents was that "thank God, Wells and Trotter escaped". He finished his closing argument by referencing the Constitution; outlining the fact Schaefer had received a fair trial, with legal representation, and the burden of proof upon the prosecution to prove his guilt. Referencing Place and Jessup, Shailer stated Schaefer had shown "no presumption of innocence" for the girls, but had acted as the "prosecutor, judge and executioner" in the commission of their murders.
Қайталау
Стоун өзінің қарсы дәлелін 26 қыркүйек күні түстен кейін жеткізді. Ол өзінің қорытынды сөзінде Шварцтың бір тактикасын жоққа шығарумен бастады: жағдайлық дәлелдерді клиентінің кінәлі екенін нақты дәлелдей алмайтынын және Троттер мен Уэллс оқиғасына қатысты ұқсас жағдайларға сүйене отырып, оны жала жабумен айыптау. Содан кейін Стоун айыптау тарапының ісі физикалық және жағдайлық дәлелдерден тұратынын, олардың барлығы Шейфердің кінәлі екенін көрсететінін мәлімдеді. Ол куәлік бергендерге сілтеме жасап, Люсиль Плейстің куәлігін қорғаумен бастады; оның Шейфердің тіркеу нөмірін дәл жазудағы маңызды рөлін атап өтіп, осылайша оны кісі өлтіруге байланыстырып, содан кейін Шейферді және оның көлігін анықтаған көптеген куәгерлердің сөздерін келтірді. Стоун сондай-ақ Джессаптың сөмкесін оның анасы, қарындасы және досының анық танығанын айтты, олардың әрқайсысы бұл заттың Джессапқа тиесілі екенін нақты айтты, ал кейін қорғау тарапының куәгерлері осы затты анықтағанда Шейферді қорғау үшін жалған куәлік бергенін мәлімдеді: «Олардың қаншасы оны қолына алып, қарады? Бірінші болып барлығы «Иә, танимын. Ол оны 1970 жылы Мароккодан әкелді» деді». Одан кейін ол Шейфердің әйелінің куәлігіне сілтеме жасады, ол сотта күйеуінің 1972 жылдың қараша айында оған сыйлық ретінде бергенін және бұрын ешқашан көрмегенін айтты. Қарсы дәлелін аяқтағанда, Стоун бұрын мемлекеттік айыптау тарапының қорытынды сөзінде оның әріптесінің Шейфердің кісі өлтіруде «прокурор, судья және өлім жазасын орындайтын адам» болғаны туралы айтқан сөзіне сілтеме жасады, содан кейін былай деді: «Мен сізге бір сөз қосамын: Құдай! Өйткені ол олардың өмір сүруіне немесе өлуіне рұхсат бере ме, жоқ па, соны шешті. Ол Құдайға айналды!» Стоун өзінің сөзін аяқтағанда, ұсынылған дәлелдер Шейфердің кінәсіздігі туралы қорғау тарапының мәлімдемесін жоққа шығаратынын баса айтты және кінәлі деп тану туралы үкім шығаруды сұрады.
Stone delivered his rebuttal argument on the afternoon of September 26. He began by dismissing one of Schwartz's tactics in his closing argument: the illustration of the circumstantial evidence as not being definitive proof of his client's guilt and of simply accusing him due to similar fact evidence regarding the Trotter and Wells incident. Stone then stated that the prosecution's case was constructed from both physical and circumstantial evidence—all collectively illustrating Schaefer's guilt. Referring to those who had testified, he began by defending the testimony of Lucille Place; emphasizing the crucial role in her accurate recording of Schaefer's license plate to ultimately linking him to the murders before inferring to the testimony of numerous individuals who had also testified, substantiating her identification of Schaefer and his vehicle. Stone also hearkened toward the positive identification of Jessup's purse by her mother, sister, and friend, who had each positively identified the item as belonging to Jessup, before inferring the defense witnesses who had also identified the item had lied to protect Schaefer, stating: "How many of them picked it up, looked at it? The first thing they [all] did was say, 'Yes, I recognize it. He brought it back from Morocco in 1970.'" He then referenced the testimony of Schaefer's own wife, who had stated to the court she had been given the item by her husband as a gift in November 1972, and had never seen the item prior. In conclusion of his rebuttal argument, Stone referenced a comment his colleague had earlier made in the state's closing argument regarding Schaefer being the "prosecutor, judge and executioner" in the murders, adding "I submit to you one [more word]: God! Because he decided whether he was going to let them live or die. He became God!" Stone concluded his argument by stressing the evidence presented negated the defense contention of Schaefer's innocence before requesting a verdict of guilty.
Сенім
Соңғы сөйлеуден кейін қазылар алқасы сағат 15:45-те кеңесуге кірісті. Олар бес сағат он минут кеңескеннен соң, бірінші дәрежелі кісі өлтіру бойынша екі үкім шығарды, оны судья Траубридж сотта сағат 23:05-те ресми түрде жариялады. Үкім жарияланған соң Шефер өзінің кінәсіз екенін мәлімдеп, журналистерге былай деді: "Мұның бәрі тағдырдың тәлкегі. Мен жақсы қорғаныс ұсындым, бірақ кінәлі емеспін". Келесі күні Шеферге екі мерзімге өмір бойы бас бостандығынан айырылды, жазалар бірдей мерзімге белгіленді. Сотқа тартар алдында сұрақ қойылғанда, Шефер өзінің кінәсіздігін қайта мәлімдеп, түрмеге емес, психиатриялық ауруханаға жіберуді сұрады. Шефер үкімге шағымданып, оның үлкен жюримен айыпталмағанын және жаңа сот отырысын өткізуді сұрады. Бұл шағымы 1974 жылдың маусым айында қабылданбады.
Following the closing arguments, the jury began their deliberations at 3:45 p. m. They deliberated for five hours and ten minutes before returning with two verdicts of first degree murder, which Judge Trowbridge formally announced to the court at 11:05 p. m. Upon receipt of this verdict, Schaefer proclaimed his innocence, stating to reporters: "That's the roll of the dice. I had a good defense [but] I'm innocent." The following day, Schaefer was sentenced to two concurrent terms of life imprisonment. When asked if he had anything to say prior to sentencing, Schaefer proclaimed his innocence before requesting he be sent to a psychiatric hospital as opposed to prison. Schaefer appealed his conviction, contending he had never been indicted by a grand jury and thus requesting a new trial. This appeal was rejected in June 1974.
Түрмеге қамау
Сотталғаннан кейінгі жылдары Шефер өзінің Плейс және Джессапты өлтірудегі кінәсіздігін сақтап, басқа қылмыстардағы кінәсін жоққа шығарды; оның айтуынша, оны "әрі кетіп, ынталы" прокурорлар, сыбайлас құқық қорғау органдарының қызметкерлері және оның өзінің қорғаушы адвокаты Элтон Шварц тұтқындаған. Шварц ақыры 1973 жылғы 21 желтоқсанда Шефердің екінші әйеліне үйленді. Түрмеде отырған кезінде Шефер араласпайтын, жоғарыдан қараушы мінезді адам ретінде беделге ие болды, көптеген тұтқындар оның билікке ұнау үшін ақпарат беруші екеніне күдіктенді. Қамаудағы алғашқы жылдары ол түрме поштасының ережелерін бұзғаны үшін бірнеше рет жеке камераға қамалды, кейде әйелдердің іш киімдерін жіберуге жұртшылықты көндіруге тырысқан. Ол уақытының көп бөлігін хат алмасуға және өзі "қиын көркем әдебиет" деп атаған "жаңа жазу жанрына" арнады. Шефер бұл жанрды зорлық-зомбылықты дәріптемейтін, бірақ оқырманға кісі өлтіру мен некрофилия актілерін шындықпен көруге мүмкіндік беретін жанр деп сипаттады. Ол бұл жазбалар ойдан шығарылған деп мәлімдегенімен, бірнеше тергеуші олардың көптеген жазбаларында оның өзі жасаған кісі өлтірулері мен шабуылдары туралы айтылғанына сенді. Ол сондай-ақ, қамауда отырған кезінде халықаралық бала порнографиясымен айналысқан педофил Мервин Эрик Кросты соттау үшін қажетті дәлелдерді жинауға көмектесті. Шефер берген ақпараттың нәтижесінде Сиэтл мен Лос-Анджелесте екі адам тұтқындалды және сотталды (біреуі – мектеп мұғалімі), төрт штат бойынша балалардың мыңдаған арсыз суреттері тәркіленді, ал Кросс Флорида штатының түрмесіне ауыстырылып, жеке камераға қамалды, оның поштасы қатаң бақылауда болды. Шефер 1985 жылдың тамызында Флорида штатының түрмесіне қайтарылды. Шефер қамауда отырған кезінде бірнеше негіссіз сотқа шағымдану ісін қозғады. Олардың бірі 1993 жылы шынайы қылмыс жазушысы Патрик Кендрикке қарсы болды. Кендрик Шеферден, сыртқы байланыс арқылы колледж студенті болып танысқан, "өлімге ең қауіпті кісі өлтірушімен" кездескенде қорқуын жеңуге қалай кеңес алуға болатыны туралы хат алғаннан кейін жауап берді. Кендрик бұл хатқа жауап ретінде Шеферден қорқудың қажеті жоқ екенін айтты, оны "өзінен физикалық және психологиялық жағынан әлсіз құрбандарды іздеген орта жастағы, ақшыл және жұмсақ адам" деп сипаттады. Бұған жауап ретінде Шефер 500 000 долларлық талап арыз берді, бірақ соттан тыс келісімге келді. Кендрик Шеферге өзінің қолжазбасының сол бөлімін беруге келісті, онда оның ұсынылған құрбандарының жаңартылған тізімі бар, соның ішінде Кендрик зерттеуі бойынша оның жасай алмағандары да болды. Ол сондай-ақ, шынайы қылмыс жазушылары Сондра Лондон, Колин Уилсон және Майкл Ньютонды, сондай-ақ бұрынғы ФБР агенты Роберт Ресслерді баспа жұмыстарында оны сериялық өлтіруші деп сипаттағаны үшін сотқа берді.
In the years following his conviction, Schaefer maintained his innocence in the Place and Jessup murders and denied his culpability in any others; insisting he was framed by what he termed "overzealous" prosecutors, corrupt law enforcement personnel and his own defense attorney, Elton Schwartz, who ultimately married Schaefer's second wife on December 21, 1973. While incarcerated, Schaefer developed a reputation among his fellow inmates as an aloof and imperious individual who many suspected of being an informant in efforts to earn privileges from authorities. In the early years of his confinement, he was placed in solitary confinement for prison mail violations on more than one occasion, occasionally for attempting to persuade members of the public to mail him female undergarments. He spent much of his time devoted to correspondence and what he termed a "new writing genre" called "killer fiction". Schaefer described this genre as one which does not glorify violence, but enables the reader to see the acts of murder and necrophilia in stark reality. Although he claimed these writings were fictional, several investigators believe many of these writings incorporate his own murders and assaults. here, he assisted authorities in obtaining sufficient evidence to secure the conviction of pedophile Mervyn Eric Cross, who had been discreetly operating an international softcore child pornography operation while incarcerated. The information Schaefer provided also resulted in the arrest and conviction of two individuals in Seattle and Los Angeles (one a schoolteacher), the seizure of thousands of indecent images of children across four states and Cross being transferred to Florida State Prison and placed in solitary confinement, with his mail closely monitored. Schaefer was himself returned to Florida State Prison in August 1985. Schaefer also filed several frivolous lawsuits while incarcerated. One of these lawsuits was filed in 1993 against true crime writer Patrick Kendrick, who responded to a letter from Schaefer—masquerading via an outside contact as a college student—purporting to seek advice as to how to overcome his intimidation when meeting the "deadliest killer ever" who was believed to be "worse than Ted Bundy". In response to this letter, Kendrick had tersely responded there was little reason to be intimidated by Schaefer, whom he described as "a middle aged, pale and doughy wimp, who preyed on victims that were physically and psychologically weaker than him." In response, Schaefer filed a $500,000 lawsuit which was ultimately settled out of court with prejudice. Kendrick agreed to provide Schaefer with a copy of the section of his manuscript which contained the revised list of his proposed victims, including those which Kendrick's research had revealed he could not have committed. He also sued true crime authors Sondra London, Colin Wilson, and Michael Newton and former FBI agent Robert Ressler for describing him as a serial killer in printed works.
Өлім
1995 жылғы 3 желтоқсанда Шейфер түрме камерасының еденінде өлтірілген күйде табылды. Оның бетіне, басына, мойнына және денесіне қырықтан астам рет пышақпен шабылған, мойны қиылған, оң көзі зақымдалған, бірнеше қабырғасы сынған. Денесі басқа тұтқын оның өлімі туралы түрме қызметкерлеріне хабарлағаннан кейін табылған. Түрме әкімдері мен прокурорлардың мәліметінше, 32 жастағы Винсент Фаустино Ривера деген тұтқын, Шейферді соңғы ыстық суды кімнің ішкеніне байланысты туған даудан кейін өлтірген. Ривера 1999 жылы Шейферді өлтіргені үшін сотталды; ол 53 жыл 10 ай бас бостандығынан айырылды, бұған қоса ол 1990 жылы Тампада жасаған қос қырқыны үшін өтеген өмір бойына және 20 жылдық жазасына қосылды. Ривера қылмысын мойындаған жоқ және кісі өлтіруге себептерді де көрсетпеді. Шейфер түрмеде ақпарат беруші болғандықтан өлтірілген болуы мүмкін, өйткені оның өлімінен бір жыл бұрын басқа тұтқындар оған бірнеше рет адам қалдықтарын лақтырып, екі рет камерасын өртеп жіберген. Шейфердің жеке құрамы, оның түрмедегі беделді және ықпалды тұтқын туралы құпия ақпаратты билік органдарына бергеніне тікелей жауап ретінде өлтірілгенін растады. Шейфердің өлімі туралы естігеннен кейін, құрбанның анасы Джорджия Джессап бұқаралық ақпарат құралдарына Шейфердің өзінің өлтірілуін ұзақ күткен әділдік деп есептейтінін мәлімдеді: "Мен ол осыны бастан кешіреді деп әрқашан сендім. Тек бұл ертерек болғанда жақсы еді". Шериф Роберт Краудер – ол 1972 жылғы шілдеде Шейферді ұрлап, Троттер мен Уэллсқа шабуыл жасамас бұрын төрт апта бойы онымен бірге жұмыс істеген – 2009 жылы осы істі еске түсірді: "Менің ойымша, бұл іс құқық қорғау органдарын сериялық кісі өлтірушілердің [нақты] бар екендігіне көбірек сезімтал етті. Бұл бізге осындай қылмыс жасалғанда [айналасында] бір қылмыскер және бірнеше құрбан болуы мүмкін нәрселерді анықтауға көмектесті". Краудер сөйлеген жиналыста басқа бір қатысушы оның құрбандары туралы былай деді: "[Кісі өлтіру] құрбандары ғана емес, құрбандары – отбасылар да. Құрбандары сондай-ақ осы істермен айналысатын құқық қорғау органдары. Осы іске қатысқандардың ешқайсысы бұрынғыдай болған жоқ".
On December 3, 1995, Schaefer was stabbed to death on the floor of his cell. He had been stabbed over forty times about the face, head, neck and body, with his throat also being slashed, his right eye destroyed, and several ribs fractured. His body was discovered after a fellow inmate informed staff of his death. According to prison officials and prosecutors, a 32 year old fellow inmate named Vincent Faustino Rivera had killed Schaefer following an argument over who received the final cup of hot water from a dispenser days prior to his murder. Rivera was convicted of Schaefer's murder in 1999; he received 53 years and ten months' imprisonment added to the sentence of life plus twenty years he was already serving for a double homicide committed in Tampa in 1990. Rivera never confessed to the crime nor gave any motive for the murder. It is suspected Schaefer was killed for being a prison informant, as in the year prior to his murder other inmates had repeatedly thrown human waste at him and twice set his cell on fire. Reportedly, Schaefer's classification officer confirmed that he was murdered in a direct response to his leaking confidential information to authorities pertaining to a well respected and powerful inmate. Upon hearing of Schaefer's death, the mother of victim Georgia Jessup informed the media she considered Schaefer's own murder a case of long overdue justice, stating: "I've always believed he was going to get this. I just wish it had been sooner rather than later." Sheriff Robert Crowder—who had worked alongside Schaefer for four weeks prior to his July 1972 abduction and assault of Trotter and Wells—would recollect of the case in 2009: "I think [the case] just made law enforcement more aware of the [actual] existence of serial murderers It made us aware of things to key on when we have a crime like this [where] there is the potential for it being one perpetrator and multiple victims." In reference to his victims, a fellow panelist at the meeting in which Crowder spoke also stated: "The [homicide] victims are not the only victims; the victims are also the families. The victims are also the law enforcement who work these cases. None of these people who worked this were ever the same."
Жәбірленушілердің аты-жөні
Шейфердің қашан және қай жерде адам өлтіре бастағаны туралы бір келісімге келген жоқ. Шейфердің өзі 1995 жылы түрмеде қаза тапқандықтан, оның құрбандаған адамдардың нақты саны ешқашан белгілі болмайды. Түрмеде отырғанда ол, қанша құрбанға дейін соққандығы туралы әртүрлі болжамдар айтуға ынталандырды, сонымен бірге ол ешқашан кісі өлтірмегенін және анасының үйінен табылған көптеген жазбалардың бәрі ойдан шығарылған әңгімелер екенін мәлімдеді. Автор Патрик Кендрик, Шейфердің 1969 жылы адам өлтіруді бастағаны ең мүмкін деген пікірде, ал оның нағыз құрбандарының саны шамамен он бірге жуық, бірақ көпшілік пікір бойынша ол жиырма сегіз адамға дейін құрбандыққа шалған болуы мүмкін. Алғашқы жиырма сегіз болуға тиіс құрбандардың тізімі 1973 жылдың көктемінде Флоридадағы бір мерзімді басылымда жарияланды, бірақ бұл тізімде – анасының үйінен жеке заттары табылған жеті ер адам да бар – кейіннен оның тұтқындалуы кезінде әлі тірі болған немесе кейін қайтыс болған бірнеше адамның есімдері де кездеседі. Мысалы, осы тізімдегі 14 жасар Катрина Мари Бивенс (1970 жылдың қаңтарында жоғалған деп хабарланған) сол жылдың маусым айында тірі күйі табылса, ал тізімдегі ер адамдардың бірі Майкл Анжелин 1981 жылы ұшақ апатында қаза тапты.
There is no consensus on when or where Schaefer began killing. As Schaefer himself was killed in prison in 1995, the true number of victims he had claimed will never be known. While incarcerated, he frequently encouraged speculation as to how many victims he had claimed, while simultaneously denying he had ever committed murder and claiming the numerous writings discovered at his mother's residence were purely fictional. Author Patrick Kendrick believes the most likely year Schaefer began killing is 1969, and that his true victim count stands at around eleven, although the commonly held belief is that he may have claimed up to twenty eight victims. The initial list of twenty eight potential victims was first published in a Florida periodical in the spring of 1973, although this list—which also includes seven males whose personal artifacts were recovered from his mother's home—contains the names of several individuals later discovered to have still been alive at the time of his arrest, or to have died at a later date. For example, one of the young women on this compiled list, 14 year old Katrina Marie Bivens (reported missing in January 1970) was located alive in June of the same year, whereas one of the males upon the list, Michael Angeline, died in a plane crash in 1981.
1966 жыл
2 қазан: Нэнси Элейн Лейхнер (21) және Памела Энн Натер (20). Олар Окала ұлттық орманындағы Александр Спрингс жабайы табиғат аймағында саяхаттап жүргенде соңғы рет көрінді. Билік алғашқыда олар жүзу кезінде суға батып кеткен деп болжаған, бірақ бұл теория кейіннен расталмады. Кейін Шефер олардың өлтірілуін мойындады.
October 2: Nancy Elaine Leichner (21) and Pamela Ann Nater (20). Last seen alive hiking in the Alexander Springs Wilderness recreation area of the Ocala National Forest. Although authorities initially believed the two had drowned while swimming, this theory was ultimately disproven. Schaefer later confessed to their murders.
1969 жыл
8 қыркүйек: Ли Фаррелл Хайнлайн Бонадис (24). Шаферді жасөспірім кезінен таныған, жақында үйленген қызметкер. Ол соңғы рет күйеуіне екі апта бұрын қалдырған хатында Маямиға бару ниетін білдірген, бірақ сол күні кешке үйге оралатынын жазған. Кейін Шафер жеке тергеушіге Бонадис жоғалып кеткен күні Маями халықаралық әуежайына апаруды сұрап қоңырау шалғанын, бірақ оған қайта қоңырау соқпағанын айтты. Оның бас сүйегінде үш оқ тесігі бар, ол 1978 жылғы сәуірде Палм-Бич округіндегі құрылыс алаңында табылған. 18 желтоқсан: Кармен Мари Халлок (22). Халлок әпкесіне "үкіметтік жұмысқа" орналастыруға көмектесе алатын Бровард колледжінің оқытушысымен кездесуі бар екенін айтқаннан кейін жоғалып кетті. Ол соңғы рет қара шифон көйлек киген күйде көрінген; Шафер тұтқындалғанға дейін жазған әңгімелерінің бірінде "қара шифон көйлек киген" қызды асып, мүсілімдеу туралы айтылған. Халлоктың екі тісі және оның алтын ерекшелігі Шафердің үйінен табылған. 29 желтоқсан: Пегги Ран (9) және Венди Стивенсон (8). Соңғы рет туыстары оларды Помпано жағажайында мұзқұймақ сатып алу үшін тұраққа қарай бара жатқанда көрген. Олардың денелері ешқашан табылған жоқ. Сотталғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң Шафер өзінің сүйіктісіне хат жазып, балаларды өлтіргенін мойындады. Бірнеше тергеуші бұл мойындаудың рас екендігіне күмән келтіреді, себебі қыздарды соңғы рет тірі көрген адам оларды әлі де купальник киген күйде, Шафердің сыртқы келбетінен мүлдем өзгеше ер адаммен бірге көргенін айтқан.
September 8: Leigh Farrell Hainline Bonadies (24). A newlywed waitress who had known Schaefer since both were teenagers. She is last known to have left a note to her husband of two weeks indicating she intended to drive to Miami but would return home that evening. Schaefer later claimed to a private investigator that Bonadies had phoned him on the date of her disappearance asking for a ride to Miami International Airport, but had never called him back. Her skull, bearing three bullet holes, was discovered at a construction site in Palm Beach County in April 1978. December 18: Carmen Marie Hallock (22). Hallock disappeared after informing her sister she had an appointment with a male teacher from Broward Community College who may be able to provide her with "a government job". She was last seen wearing a black chiffon dress; one of the stories Schaefer is known to have penned prior to his arrest recounts the hanging and mutilation of a girl with auburn hair "wearing a black chiffon dress". Two of Hallock's teeth and a gold shamrock pin belonging to her were found at Schaefer's home. December 29: Peggy Rahn (9) and Wendy Stevenson (8). Last seen by relatives at Pompano Beach walking toward a parking lot to purchase ice cream cones. Their bodies have never been found. Several years after his conviction, Schaefer sent a letter to his girlfriend in which he confessed to killing the children. Several investigators dispute the authenticity of this confession, as the individual last known to have seen the girls alive had observed both girls, still clad in their bathing suits, in the company of a man whose physical description markedly contrasts with Schaefer's.
1970 жыл
18 қаңтар: Маред Эллен Маларик (19) және Карен Линн Феррелл (18). Батыс Вирджиния университетінің екі студенті соңғы рет Morgantown, West Virginia қаласындағы театрдан шығып бара жатқанда көрінген. Олардың кесілген бас денелері 16 сәуірде табылған. Бұрын көптеген жалған мойындаулар берген сотталған адам 1976 жылы олардың қанына қонғандығын мойындап, 35 беттік мойындау жазған, алайда ол көп қателіктерге толы, және оның мойындауының рас екендігі күмәнді. Шейферді осы кісі өлтірулерге байланыстыратын дәлелдер тікелей емес; ол 1982 жылы күдіксіз босатылды.
January 18: Mared Ellen Malarik (19) and Karen Lynn Ferrell (18). Two West Virginia University students last seen alive leaving a theater in Morgantown, West Virginia. Their decapitated bodies were discovered on April 16. An inmate with an extensive history of providing false confessions provided a 35 page confession, rife with errors, confessing to their murders in 1976, and the validity of his confession is disputed. The evidence linking Schaefer to their murders is circumstantial; he was formally cleared as a suspect in 1982.
1972 жыл
4 қаңтар: Белинда Хатченс (22). Үйленген коктейльдегі официант, он айлық қызы бар, жоғары сыныпты эскорт қыз ретінде жұмыс істеген Хатченс, Уилтон Мэнорс полиция бөліміне өтініш бергеннен кейін Шефермен қысқа уақытқа қарым-қатынаста болған. Ол соңғы рет үйінің алдында тұрған көк түсті Datsun көлігіне кіргенде көрінді. Кейін полиция Шефердің үйінен Хатченске тиесілі, ішінде "Джерри Шепард" деген есім жазылған адрес кітапшасын тапты. 29 ақпан: Дебора Сью Лоу (13). Лоу соңғы рет Рикардс орта мектебіне бара жатқанда көрінді; оның мектеп кітаптары кейін үйінен бір блок қашықтықтағы қоқыс жәшігінен табылды. Оның денесі әлі табылған жоқ. Лоудың отбасы оның жоғалуына оның әкесімен бірге жұмыс істеген және бұрын Лоу үйіне келген Шефердің қатысы бар деп күдіктенеді. 19 наурыз: Бонни Тейлор (20). Тейлор Уилтон Мэнорс тұрғыны, Шефер жоғалуына аз уақыт бұрын оны жылдамдықпен жүргені үшін тоқтатыпты. Бұл іс бойынша қосымша мәлімет жоқ. 11 тамыз: Леонард Жозеф Масар (46). Кофехана иесі, Флоридадағы Ривьера Бич барында соңғы рет тірі көрінді. Оның қолы жоқ денесі 1973 жылдың 3 қаңтарында Хатчинсон аралында, Шефер Троттер мен Уэллсті байлап, қорқытқан жерге жақын жерден табылды. Шефердің осы кісі өлтіруге немесе ер адамды өлтіруге қатысы бар екенін көрсететін тікелей дәлел жоқ. Алайда, Шефер кісі өлтіру ісі бойынша сотталғаннан кейін хаттарында Масардың өлтірілуі туралы айтқан. 26 қазан: Мэри Элис Брисколина (14) және Элси Лина Фармер (13). Ресторанға автостоппен бара жатқанда жоғалып кеткен. Олардың бассыз денелерін құрылысшылар 1973 жылдың 17 қаңтары мен 15 ақпанында бір-бірінен 183 метр қашықтықта жерленген жерлерден тапты. Кейін Шефердің зергерлік қорабынан Брисколинаға тиесілі ерекше алтын тізбек пен Мадонна медалі табылды. 23 желтоқсан: Сюзанн Гейл Пул (15). Пул 1972 жылғы Рождество мерекесінен аз уақыт бұрын жоғалып кеткен деп хабарланған Форт-Лодердейлдегі жасөспірім қыз еді. Оның жартылай қаңқасы 1974 жылдың 16 маусымында Сингер аралының батпақты ауданында мангров ағашына байланған күйінде табылды. Оның жоғалуы мен өлтірілуінің жағдайы билік органдарына оның Пулдің жоғалу күнінен бір күн бұрын соттан уақытша босатылған Шефердің құрбаны болуы мүмкін деген ойға келді.
January 4: Belinda Hutchens (22). A married cocktail waitress with a ten month old daughter, who worked as a high class call girl, Hutchens is known to have briefly dated Schaefer shortly after his application to serve with the Wilton Manors police department. She was last seen entering a blue Datsun parked outside her home. Police later recovered an address book identified as belonging to Hutchens and containing the name "Jerry Shepherd" from Schaefer's home. February 29: Debora Sue Lowe (13). Lowe was last seen walking to Rickards Middle School; her schoolbooks were later discovered in a trash bin one block from her home. Her body has never been found. Lowe's family strongly believe Schaefer, who had worked with her father and previously visited the Lowe household, was involved in her disappearance. March 19: Bonnie Taylor (20). Taylor was a Wilton Manors resident whom Schaefer is known to have stopped for a speeding violation shortly before her disappearance. No further information on this case exists. August 11: Leonard Joseph Masar (46). A coffee shop proprietor last seen alive at a Riviera Beach, Florida bar. His handless body was discovered buried on Hutchinson Island on January 3, 1973, close to where Schaefer had bound and threatened Trotter and Wells. No direct evidence exists to indicate Schaefer's culpability in this murder, or the murder of any male. However, Schaefer is known to have referenced Masar's murder in correspondence following his murder conviction. October 26: Mary Alice Briscolina (14) and Elsie Lina Farmer (13). Disappeared while hitchhiking to a restaurant. Their decapitated bodies were found by construction workers buried 600 feet (183 m) apart on January 17 and February 15, 1973, respectively. A distinctive gold chain and Madonna medal belonging to Briscolina were later found in Schaefer's jewelry box. c. December 23: Suzanne Gale Poole (15). Poole was a Fort Lauderdale teenager reported missing by her family shortly before Christmas 1972. Her partial skeletal remains were discovered on June 16, 1974, bound to a mangrove tree in a swampland district of Singer Island. The circumstances of her disappearance and murder led authorities to believe she may have been a victim of Schaefer, who had been temporarily freed from court one day before the estimated date of Poole's disappearance.
1973 жыл
11 қаңтар: Колетт Мари Гудено (19) және Барбара Энн Уилкокс (19). Гуденоф пен Уилкокс екеуі де Айова штатының Сидар-Рапидс қаласының тумасы болған. Екеуі де Сиу-Ситиден Флоридаға автостоппен келе жатқанда жоғалып кетті, бұл Шейфер Троттер мен Уэллстің қашқындалуы үшін түрме жазасын бастауынан бірнеше күн бұрын болды. Кейіннен Шейфердің үйінен екі әйелге тиесілі жеке заттар табылды. Олардың қол-аяқтары байланған денелері 1977 жылдың қаңтар айында Сент-Люси округіндегі каналдың жағасында табылды. Екі құрбанның да кімдігі 1978 жылдың 8 қаңтарында тіс жазбалары арқылы ресми түрде анықталды. Гуденофтың бас сүйегінің жоғарғы бөлігі табылған жоқ.
January 11: Collette Marie Goodenough (19) and Barbara Ann Wilcox (19). Goodenough and Wilcox were both native to Cedar Rapids, Iowa. Both disappeared while hitchhiking from Sioux City to Florida, just days before Schaefer began serving his jail sentence for the abductions of Trotter and Wells. Personal property identified as belonging to both women was later recovered from Schaefer's home. Their bound bodies were discovered along a canal bank in St. Lucie County in January 1977. Both victims were formally identified via dental records on January 8, 1978. The upper portion of Goodenough's skull was never found.