Джозеф Майкл Шарки: Американдық жазушының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Джозеф Майкл Шарки (15 қазан 1946 – 6 қараша 2023) – американдық жазушы және бағаншы. Оның бағандары көбінесе бизнес-сапарлар туралы болса, көркем емес кітаптары қылмыстық әрекеттерге арналған; ол сонымен қатар бір романның авторы болды. 1996 жылдан 2015 жылға дейін «The New York Times» газетіне материалдар жазды. Осыған дейін «The Wall Street Journal» газетінің Ұлттық редакциясының көмекшісі, «Albany Times Union» газетінің қалалық редакторы және «The Philadelphia Inquirer» газетінің бағаншысы болып жұмыс істеген.

Жеке өмір

Джозеф Майкл Шарки 1946 жылғы 15 қазанда Филадельфияда дүниеге келген. Ол Пенсильвания штаты университетіне түсті, бірақ бітірмеді, керісінше, АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қосылды. Вьетнам соғысы кезінде ол Әскери-теңіз жаңалықтары қызметінде жазды. Бұл керемет сапар болды. Бізді соққанға дейін бірнеше минут бұрын, мен ұшқыштармен сөйлесу үшін кабинаға шықтым, олар ұшақ тамаша ұшып жатқанын айтты. Мен біздің биіктігімізді көрсеткен көрсеткішті көрдім: 37 000 фут. Мен өз орнымда отырдым. Бірнеше минуттан кейін соққы болды (кейін білгендей, ол ұшақтың құйрығының бір бөлігін де қиратқан). 2006 жылғы 5 қазанда NBC Today Show бағдарламасына берген сұхбатында Шарки терезесі жабық кабинасында демалып отырғанын, сонда күрт соққыға ұшырағанын айтты. "Бұл "бум!" емес, көліктің шұңқырға түскеніне ұқсады," деді ол. Ұшақ тұрақтап, қайтадан тынышталды. Шарки көлеңкені ашып, терезден қарағанда ғана бір нәрсенің қатты бұзылғанын байқады. "Жүрегім ауырсынып кетті, себебі мен қанаттың ұшына қарап, оның қиылғанын көрдім," деді ол Today жүргізушісі Мэтт Лауэрге. "Негізінен, қанаттың ұшының төрт футы, жоғары иілген бөлігі, қанатшасы – жоқ. Мен көп ұштым, мен "Бұл әрі қарай, әрі қарай жақсы емес" деп ойладым." Ұшқыштар, Джозеф Лепоре мен Ян Паладино, "жақсы жаттығудан өткен жаяу әскерлері" сияқты тыныш және жинақталған болды. Дегенмен, Шарки және басқа жолаушылар, алаңдауға қарамастан, көңіліне сыймады. "Бәрі өте тыныш болды," деді Шарки. "Алдымен тыныштық пен ашулы алаңдаушылық болды." Борттағы инженер зақымдалған қанаттың жарыла бастағанын байқады, және Шаркидің айтуынша, сол кезде барлығы өлім туралы ойлай бастады. "Сол сәтте біз жағымсыз жағдайда құлайтынымыз анық болды, және, мүмкін, біз ұшу-қону жолағын таба алмадық, сондықтан суға қондырамыз." Шарки әйеліне қысқа хат жазып: "Мен махаббатымды, алғысымды білдірдім және өлімді қабылдағанымды жаздым." Ол хатты әмианына салып қойды, бәлкім кейін табады деп ойлады. Пирес кейіннен 2006-2007 жылдардағы Бразилиядағы авиациялық дағдарысты басқарғаны үшін жұмыстан босатылды. 2008 жылы Шарки The New York Times газетінде жарияланған мақаласы үшін Бразилия сотында сотталды. Қайтыс болғандардың бірінің жесірі мақалада (Шарки апатты нашар әуе операторларына жүктеген) Бразилия халқының атын қаралады және оның жеке қадір-қасиетіне нұқсан келтірді деп мәлімдеді.

Joseph Michael Sharkey was born in Philadelphia on October 15, 1946. He enrolled at Pennsylvania State University, but did not graduate, and instead joined the U. S. Navy. While there, he wrote for the Navy News Service during the Vietnam War. And it had been a nice ride. Minutes before we were hit, I had wandered up to the cockpit to chat with the pilots, who said the plane was flying beautifully. I saw the readout that showed our altitude: 37,000 feet. I returned to my seat. Minutes later came the strike (it sheared off part of the plane’s tail, too, we later learned). During an interview with NBC's Today Show on October 5, 2006, Sharkey said he was relaxing in his cabin seat with the window shade down when he was jolted by a bang. "It was more like a car that hits a pothole rather than 'boom!'" he said. The plane steadied itself and it became serenely silent again. It was only when Sharkey opened the shade and looked out his window that he noticed something was dreadfully amiss. "My heart just sank because I looked at the wing tip and I saw that it was shorn off," he told Today host Matt Lauer. "Basically four feet of the wingtip, the part that curves up, the winglet, gone I’ve flown a lot, and I’m thinking, 'This is definitely, definitely not good.'" The pilots, Joseph Lepore and Jan Paladino, were composed and focused, like "infantrymen who were well trained." Still, Sharkey and the other passengers, despite an uneasy calm, grew concerned. "It was very serene," Sharkey said. "At first it was just quiet and grimly concern." An engineer on board noticed the damaged wing was starting to peel, and Sharkey said it was then that everyone on board started to think about dying. "That’s the point in which it was clear that one way or another we were going down in unpleasant circumstances, and probably, since we couldn’t find a runway, we were going to ditch." Sharkey scribbled a quick note to his wife, "I expressed my love, my appreciation and the fact that I accepted death." He put the note in his wallet, thinking it might eventually be found.</blockquote>

Pires was later fired for his handling of the 2006–2007 Brazilian aviation crisis. In 2008, Sharkey was sued before a Brazilian court for an article in The New York Times. The widow of one of the victims claimed the article (in which Sharkey blamed the crash on incapable air operators) defamed the Brazilian people and consequently her personal dignity.