Кіріспе
Love It to Death – американдық рок-тобы Alice Cooper-дің 1971 жылғы 9 наурызда шыққан үшінші студиялық альбомы. Бұл топтың алғашқы коммерциялық сәтті альбомы және бұрынғы екі альбомының психоделикалық және эксперименталды рок стилінен өзгеше, топтың агрессивті хард-рок дыбысын қалыптастырған алғашқы альбом болды. Альбомдағы ең танымал трек – "I'm Eighteen", альбом жазылмас бұрын топтың коммерциялық сұранысын тексеру үшін сингл ретінде жарық көрді. 1960 жылдардың ортасында құрылған топ 1968 жылы Alice Cooper деген атқа ие болды және әдемі әрі таң қалдыратын сахналық қойылымдарымен танылды. Алғашқы екі альбомның бос, психоделикалық рок-музыкасы көрермендердің назарына ілікпеді. 1970 жылы топ Детройтке көшіп, ондағы агрессивті хард-рок атмосферасының ықпалына ішкі тірлікке келді. Жас Боб Эзрин продюсер ретінде шақырылды; ол топты екі ай бойы күніне он-он екі сағаттап репетиция жасап, әндерді жазуда шеберлікке жеткізуге шақырды. "I'm Eighteen" синглі жақын арада Top 40 тізіміне еніп, Warner Bros. компаниясын Alice Cooper-дің альбом шығаруға лайық коммерциялық потенциалы бар екеніне көз жеткізді. 1971 жылғы наурыз айында жарық көрген Love It to Death Billboard 200 альбомдар тізімінде орын алды және содан бері платиналық сертификатқа ие болды. Альбомның екінші синглы – "Caught in a Dream" чарттарда танылды. Альбомның түпнұсқа мұқабасында әнші Купер бас бармағын мөлдіреуіп тұрып, оны пенисі сияқты көрсеткен; бірақ Warner Bros. компаниясы оны цензураланған нұсқасымен ауыстырды. Love It to Death турнесінде таң қалдыратын шок-рок қойылымы көрсетілді: "Двайт Фрайдың балладасы" (ақылсыздар үйіндегі тұтқын туралы) кезінде Купер сахнадан сүйреліп, кейін құлтық жилетімен қайта оралады, ал қойылым "Black Juju" кезінде Купердің электр креслодағы имитациялық өлімімен аяқталды. Эзрин мен Куперлер 1974 жылы топтың тарауына дейін бірнеше хит-альбомдар жасау үшін бірлесіп жұмыс істеді. Альбом хард-рок, панк және хеви-метал жанрларына негіз салғандығы үшін танылды; бірнеше тректер Alice Cooper-дің концерттік репертуарына еніп, басқа топтармен жиі орындалады.
The original album cover featured the singer Cooper posed with his thumb protruding so it appeared to be his penis; Warner Bros. soon replaced it with a censored version. The Love It to Death tour featured an elaborate shock rock live show: during "Ballad of Dwight Fry"—about an inmate in an insane asylum—Cooper would be dragged offstage and return in a straitjacket, and the show climaxed with Cooper's mock execution in a prop electric chair during "Black Juju". Ezrin and the Coopers continued to work together for a string of hit albums until the band's breakup in 1974. The album has come to be seen as a foundational influence on hard rock, punk, and heavy metal; several tracks have become live Alice Cooper standards and are frequently covered by other bands.
Өмірбаян
Детройт қаласында туған вокалист Винсент Фурнье 1960 жылдардың ортасында Аризона штатының Финикс қаласында Earwigs тобын құрды. Топ бірнеше сингл шығарды және гитарист Глен Бакстон, гитарист және клавишник Майкл Брюс, басист Дэннис Дунавей және барабаншы Нил Смиттен тұратын құрамды қалыптастырғанға дейін бірнеше рет атын өзгертті. 1968 жылы топ Alice Cooper деген атты қабылдады – кейін Фурнье өзінің өзінің есімі ретінде қабылдаған ат – және оның 17 ғасырдағы бір әйел колдовникке тиесілі екенін, ал оның атын олар Ouija тақтасы арқылы өткізген сеанстан білгендерін айтты. Бір кезде Бакстон темекі күлін көзінің астына шеңберлеп жақты, ал көп ұзамай қалғандары да қара макияж және әдемі емес киімдермен оған еліктеді. Топ Лос-Анджелеске көшіп, провокациялық, театрлық шок-рок сахналық қойылымымен танымал болды. 1969 жылы Торонтодағы Рок-н-ролл жаңғыруында Купер тірі тауықты көрермендерге лақтырып жіберді, олар оны жыртып жіберді. Топтың алғашқы үш альбомы – Pretties for You (1969), Easy Action (1970) және Love It to Death (1971) – Франк Заппаның Straight Records лейблінде шықты; Pretties for You және Easy Action көрермендердің назарына ілікпеді. Топ Детройтке көшіп, MC5 тобының күшті рок-музыкасымен, Игги Поптың The Stooges тобымен сахнадан секіріп түсуімен және Джордж Клинтонның Parliament және Funkadelic тобының театрлық өнерімен толы музыкалық ортаның ортасында тапты. Alice Cooper тобы осы ықпалдарды тығыз, күшті рок дыбысына біріктіріп, таң қалдыратын тікелей эфирлік шоумен ұштастырды. 1970 жылдың сәуір айында Канададағы Strawberry Fields фестивалінде топтың менеджері Шеп Гордон Guess Who тобының хит-синглдерін жазған продюсер Джек Ричардсонмен байланысқа түсті. Ричардсон Alice Cooper тобын продюсерлеуге қызығушылық танытпады және оның орнына жас Боб Эзринді жіберді. Купер жас продюсерді "он тоғыз жасар еврей хиппиі" деп еске алды, ол ерекше топпен кездесуге "жақында ғана таңғажайып жәшікті ашып, құрттарға толы қорапты тапқандай" сезімталдық танытты. Эзрин бастапқыда топпен жұмыс істеуден бас тартты, бірақ оларды келесі жылғы қазанда Нью-Йорктегі Max's Kansas City клубында өнер көрсеткен кезде ойы өзгерді. Эзрин топтың көрермендердің қатысуымен қойылатын рок-театры және топтың жанкүйерлерінің құлшынысы, олар киініп, әндердің сөздерін және қимылдарын жатқа білгеніне әсерленді, Эзрин оны кейіннен The Rocky Horror Picture Show-дың жанкүйерлік қозғалысына теңеді. Эзрин Ричардсонды топпен жұмыс істеуге көндіру үшін Торонтоға оралды; Ричардсон мұндай топпен тікелей жұмыс істегісі келмеді, бірақ Эзрин жетекшілік жасау шартымен келісті.
Жазу және өндіріс
Топ пен Езрин 1970 жылдың қараша және желтоқсан айларында Мичиган штатының Понтиак қаласында альбомға алдын ала дайындық жүргізді және желтоқсан айында Чикагодағы RCA Mid American Recording Center-де жазды. Ричардсон мен Езрин Ричардсонның Nimbus 9 Productions компаниясы үшін альбомды өндірді, ал Ричардсон атқарушы продюсер болды. Езрин, классикалық және халық музыкасы саласындағы тәжірибесімен, топтың еркін құрылымдағы әндерін қатайтуға тырысты. Топ бастапқыда қарсылық көрсетті, бірақ кейін Езриннің көзқарасын қабылдады. Күніне 10-12 сағат репетиция жасаудың нәтижесінде алғашқы екі альбомның психоделикалық рок эстетикасынан айырылған, тығыз hard rock әндерінің жиынтығы пайда болды. Купердің айтуынша, Езрин "әндерді нотадан нотаға түзетіп, оларға түс пен есім берді". Езрин "I Wish I Was 18 Again" атты сегіз минуттық джем-композициядан "I'm Eighteen" әнін үш минуттық қарқынды рок-хитке айналдырды. Бакстон мен Брюс екеуі де Gibson SG гитараларын қолданды және ұқсас партияларды, сөз тіркесі мен тембріндегі ұсақ айырмашылықтармен орындауға бейім болды. Дунавей көбінесе аккордтың негізгі нотасын ұстанудың дәстүрлі рок стратегиясынан ауытқып, қозғалатын қарсы мелодиялық бас партияларын ойнады. 1970 жылы Заппа Straight Records-ты Warner Bros. компаниясына 50 000 долларға сатты. Сол қарашада топ "I'm Eighteen" синглын "Is It My Body" әнімен бірге шығарды, ал Warner Bros. сингл жақсы сатылса, альбом шығаруға рұқсат беруге келісті. Топ жанкүйерлер рөліне еніп, радиостанцияларға жүздеген қоңырау шалып, әнді ойнауды сұрады, ал Гордонның айтуынша, ол әр радио сұранысы үшін бір доллар төлеген. Ұзақ өтпей, ән АҚШ-тың барлық радиостанцияларында, тіпті AM радиосында да ойнала бастады және хит-парадтарда рекордтық көрсеткіштерге жетті. Синглдің табысы Warner компаниясын Ричардсонмен Love It to Death альбомын өндіру туралы келісімге келуге көндірді. Езрин альбом үшін біртұтас дыбыс жасауға ниеттенді, ал оның адалдығы топ үшін қызық оқиғалардың себебі болды. Битлздің сынға төтеп беруге шамасы жоқ беделге ие болған кезде, Alice Cooper тобы "Second Coming" әнін Фил Спектордың әсерлі өндірісімен жаңадан шыққан "The Long and Winding Road" трегіне қарсы ұран ретінде жазды. Әнге алған шамадан тыс мақтаулар топқа Бетховен сияқты ұлы композитордың екінші келгеніне ұқсады. Сондай-ақ, Езриннің Alice Cooper музыкасына осындай өндіріс деңгейін енгізуге жасаған тырысы. Езрин бұл әзілдің көбінесе өзінің есебінен екенін түсінбеді. "Двайт Фрайдың балладасы" әнінің "Мен осы жерден шығуым керек" бөлімін жазғанда, Езрин Куперге әншінің шаршаған айқайларына реализм қосу үшін металл орындықтармен қоршалған еденде жатуды бұйырды. "Black Juju" әні студияда тікелей жазылған жалғыз трек болды. "I'm Eighteen" әні 15 IPS жылдамдығымен 16 трекке жазылды, ал қалған тректер 30 IPS жылдамдығымен жазылды.
Музыка және әндер
"I'm Eighteen" - E-минор шкаласындағы бұрмаланған гитаралық рифке ие, қараңғы, агрессивті ән, бұл топтың әлемдік аудиторияға алғаш рет жеткені. Арпеджиомен ойналған гитараның қосылуындағы қарқынды вокалмен, әннің мәтіні ересек жасқа қадам басқандағы экзистенциалдық күйзелісті бейнелейді, әр тармақта "өмір" немесе "күмәндану" сияқты бір нәрсенің "арасында" екенін айыптайды. Припев А-дан басталатын күшті аккордтар сериясына ауысады, вокал: "Мен он сегізмін / Мен не қалайтынымды білмеймін, осы орыннан кетуім керек / Мен ғарышқа қашамын". Әннің соңында бұл сезімдерді қабылдап, "Мен он сегізмін, және маған осы ұнайды!" деп жырлайды. "I'm Eighteen" екі тікелей рок-әнінің арасында орналасқан: "Long Way to Go" және альбомды ашатын "Caught in a Dream". Екеуі де қарапайым хард-рок стилінде орындалады, ауыр рифтерді гитаралық толтырулар мен сололармен алмастырады. Альбомның атауы "Long Way to Go" әнінің мәтінінен алынған. "Caught in a Dream" альбомының екінші синглы болды және "Мен әлем маған қарыз болғанның бәрін қажет етемін / Мен мұны өзімше айтамын және келісемін" сияқты бейшара, әжуалы мәтіндерге ие. Альбомның бірінші жағы бассист Дунавейдің "Black Juju" әнімен жабылады, бұл The Doors және Pink Floyd-тың "Interstellar Overdrive" сияқты ұзақ композиция, екі тобы да бұрын Alice Cooper-дің концертінде алдын ала өнер көрсеткен, сондай-ақ Pink Floyd-тың "Set the Controls for the Heart of the Sun" әнінен алынған орган бөлігі де бар. Топ әнге Понтиактағы қаңғыбас иттің құрметіне атау берді. "Is It My Body", "I'm Eighteen" синглының B жағы, альбомның екінші жағын ашады. Тармақтарда мынадай сұрақтар қойылады: "Менде не бар? / Сені маған ғашық етуге жететін нәрсе? / Бұл менің денеме байланысты ма?" – және припевте жариялайды: "Менің кім екенімді білуге уақытың бар ма?" "Hallowed Be My Name" әнінен кейін "Аналарға айқайлау / Киелі кітапты қарғау" сияқты мәтіндер келеді. "Second Coming" дін тақырыбын жалғастырады: "Менен бұрын басқа құдайлар болмасын / Мен жарықпын / Ібіліс уақыт өте келе ақылдырақ болып келеді". Трек Купердің лирикалық фрагментінен – "Уақыт жақындап келеді / Мен оны плакатта оқыдым" – дамыды және Езриннің нәзік фортепианосына қойылды. "Ballad of Dwight Fry" – психиатриялық аурухананың тұтқыны туралы драмалық шығарма. Ол жас қыздың дауысымен басталады, ол "Әкесі" "еңдеуден кейін үйге қайтады ма?" деп сұрайды, балалық фортепианоның аясында. Ән акустикалық гитараға ауысады және Купер қыздың әкесінің рөлінде ән салады, алдымен тербеліп, жартылай шептің үнімен. Оның дауысы оның кейіпкерінің тұрақсыздығы артып, ақырында қатты, гитарамен қолданатын припевте айқайлайды: "Мен кеткеннен бері менің жалғыз санатымның жарылып жатқанын көріңіз". Екінші припевтен кейін Брюс жазған, бірақ Езрин орындаған жұмсақ, қорқынышты клавиатуралық үзіліс болады, және вокал қайта пайда болған кезде олар "Мен осы жерден шығуға асығам" деп қайталайды, алдымен күдікпен және жалбарынып, кейіпкердің толық психикалық күйзелісіне дейін және припевке оралады. Әннің басты кейіпкері Дуайт Фрайдың есімімен аталған, ол Голливудтың "мың ватттық көзқарасы бар адам" деп атаған актер, ол 1931 жылы Бела Лугосидің қатысуымен түсірілген "Дракула" фильміндегі атаулы вампирдің ақылсыз құлы Ренфилдтің және 1931 жылы түсірілген "Франкенштейн" фильміндегі доктор Франкенштейннің ассистенті Фрицтің рөлін сомдаған. Альбом австралиялық әртіс Рольф Харристің "Sun Arise" әнімен жабылады. Бұл көңілді поп-әні 1970 жыл бойында топтың концерттік ашылуы болды және альбомның қалған бөлігінің қараңғылығымен қарама-қайшы келеді.
Шығару және маңызды қабылдау
"I'm Eighteen" тобының АҚШ-тағы алғашқы 40-қа кірген әні болды, бұл жетістік Warner Bros. Records компаниясымен келісімшартқа қол қоюға әкелді. Ол АҚШ чарттарында сегіз апта бойы болды, ал Канадада топ-10-ға енді. Love It to Death 1971 жылдың 8 наурызында жарық көрді, ал британдық шығарылымы маусым айында Straight лейблінде жарық көрді. Love It to Death - бұл топтың әндері үшін мүшелері жеке авторлық құқық алған алғашқы альбомы; бұрын барлық материал топтың атынан жазылған болатын. Альбомның бастапқы мұқабасында ол Straight лейблінде шыққандығы көрсетілгенімен, Straight Warner Bros. компаниясымен сатып алынған еді және альбом Warner диск лейблінде шықты. Альбом АҚШ, Ұлыбритания және Канада альбомдық чарттарында болды. RIAA 1972 жылдың 6 қарашасында альбомды алтын, ал 2001 жылдың 30 шілдесінде платина сертификатына ие етті. Alice Cooper Канадада әрқайсысы төрт альбомының 100 000 данадан астам сатылатын Warner Music Canada тізімінен шыққан алғашқы топ болды. 1973 жылы топ Love It to Death, Killer, School's Out және Billion Dollar Babies альбомдары үшін Канадада платиналық сыйлықтармен марапатталды. Альбом алғаш рет 1990 жылдың қазан айында CD форматында жарық көрді. Бастапқы мұқабада ұзын шашты топ мүшелері көйлектер мен макияжда, ал Купер өзінің айналасына плащ орап, бас бармағын тік ұстап, ашық дене мүшесінің иллюзиясын тудырады. Бұл Warner Bros. компаниясын цензураға ұшыратуға мәжбүр етті – алдымен желтоқсан айында ақ жолақтармен жабылып, кейін 1972 жылдан бастап баспаға түсіру кезінде суретті бояумен өңдеді. Альбомның алдыңғы және артқы мұқабаларының суреттерін Роджер Приджент түсірді, ол "Приджент" деп көрсетілді. Альбомның қақпағында Дейв Гриффиттің Купердің жәндіктей кірпіктермен ауыр макияж жасалған көздерінің жақыннан түсірілген суреті бар; оның оқушыларында топтың басқа мүшелерінің суреттері көрінеді. "Caught in a Dream" әні 1971 жылдың 27 сәуірінде "Hallowed Be My Name" әнімен бірге сингл ретінде жарық көрді; ол АҚШ-та ең жоғары жетістікке жетті. Топ альбомды кең ауқымды гастрольдермен қолдады. "Двайт Фрайдың балладасы" тікелей эфирде сахналық қойылым ретінде орындалды, онда медбике болып киінген актриса Куперді сахнадан сүйреп шығып, екінші куплеттің "Ұйықтау оңай емес / ақ пиджакта" уақытында оны кері қайтарды. Әннің кульминациялық нүктесінде Купер қысымшыл пиджақтан босап, оны көрермендерге лақтырады. 1971 жылғы Love It to Death турнесінде әншінің алғашқы орындалуында электрлік орындық көрсетілді. Бұл өлім жазалары топтың шоуларының тартымды бөлігіне айналды, олар прогрессивті түрде әсемделіп, 1973 жылғы Billion Dollar Babies турнесі Купердің гильотинамен өлім жазасына кесілуімен аяқталды. Love It to Death турнесінен түскен табыс топқа Гринвичте (Коннектикут штаты) актриса Энн Маргреттен қырық екі бөлмелі сарай сатып алуға мүмкіндік берді, ол келесі бірнеше жылға олардың үй базасы болды. "Killer" альбомы шыққаннан бері Купердің тобы мен жеке концерттерінде толыққанды орындалмаған алғашқы екі альбомнан айырмашылығы, Love It to Death бұл топтамалардағы төртінші ең көп ұсынылған альбом, "Welcome to My Nightmare", "Billion Dollar Babies" және "Killer" альбомынан кейін. Дегенмен, Love It to Death-тің концерттік танымалдылығы көбінесе үш әнге байланысты – "I'm Eighteen", "Is It My Body" және "Ballad of Dwight Fry", олардың әрқайсысы мыңнан астам рет орындалды. "Hallowed Be My Name" ешқашан тікелей эфирде орындалмаған, ал "Black Juju" және "Second Coming" "Killer" альбомы шыққаннан бері ешқашан орындалмаған. Тіпті "Caught in a Dream" және "Long Way to Go" "Killer" альбомы шыққаннан кейін Купердің сет-листінен жоғалып кетті және 1999 жылдан кейін жеке турларда ғана қайта жаңғыртылды. Альбом әртүрлі пікірлерге ие болды. Billboard альбомды "өнерлі абсурдты үшінші буын рок" деп сипаттап, топты "болашақ рок жұлдыздары" деп атады. Джон Мендельсон Rolling Stone журналында альбомға оң баға берді, ол "кем дегенде американдық рок-н-роллшілер концертте ұсынған көк джинспен жүзік шөлдегі кішігірім оазис" деп жазды. Алайда, "Black Juju" туралы ол "бұл альбомдағы бір кемшілік соншалықты үлкен, ол басқа тректердің жағымды әсерін жою қаупі бар" деді. Роберт Кристагау The Village Voice-те былай деп жазды: "Синглдер ("Caught in a Dream" және "I'm Eighteen") керемет, бірақ альбом пост-психоделикалық қоқыстармен толтырылған, бұл төменгі жағындағы ауыр металл балалардың жақсырақ жасайтын нәрселері". Топтың танымалдылығы келесі бірнеше альбомда өсті. Killer 1971 жылдың қарашасында АҚШ чарттарына енді, ал топ 1973 жылы алтыншы альбомы Billion Dollar Babies арқылы осы чарттардың басына шықты. Love It to Death-тің жарық көрмеген демо-жазбалары жанкүйерлер арасында тарады; ерекшеліктері "Ballad of Dwight Fry" әнінің альтернативті мәтінімен және "You Drive Me Nervous" әнінің алғашқы нұсқалары, ол Killer альбомында жарық көргенге дейін ресми түрде жарық көрген жоқ.
Love It to Death was released on March 8, 1971; a British release of the album followed in June on the Straight label. Love It to Death was the first of the band's albums on which the members received individual credit for songs; previously the band as a whole was credited with all material. Although the original sleeve stated that the album was a Straight release, Straight had already been purchased by Warner Bros and the album bore Warner disc labels. The album reached on the US album charts, in Britain, and in Canada. The RIAA certified the album gold on November 6, 1972, and platinum on July 30, 2001. Alice Cooper was the first band on Warner Music Canada's roster to sell more than 100,000 copies each of four albums in Canada. In 1973 the band was awarded platinum albums in Canada for Love It to Death, Killer, School's Out, and Billion Dollar Babies. The album first appeared on CD in October 1990. The original cover shows the long haired band members in dresses and makeup, and Cooper holding a cape around himself with his thumb sticking out to give the illusion of an exposed penis. This led Warner Bros. to censor it—first that December by covering it with white strips, then by having the photo touched up with paint in pressings beginning in 1972. Both front and back cover photos were taken by Roger Prigent, credited as "Prigent". The gatefold features a close up photo by Dave Griffith of Cooper's eyes heavily made up with spidery eyelashes; in his pupils appear photos of the other band members. "Caught in a Dream" was released as a single backed with "Hallowed Be My Name" on April 27, 1971; it peaked in the US at The group supported the album with extensive touring. "Ballad of Dwight Fry" was a dramatized set piece in the live show, featuring an actress dressed as a nurse who dragged Cooper offstage and brought him back on straitjacketed in time for the second verse's "Sleepin' don't come very easy / In a strait white vest". At the song's climax, Cooper would break free of the straitjacket and hurl it into the audience. The Love It to Death tour of 1971 featured an electric chair in the earliest staged executions of the singer. These executions were to become an attraction of the band's shows, which became progressively more flamboyant; the shows in the Billion Dollar Babies tour of 1973 concluded with Cooper's execution by prop guillotine. The Love It to Death tour grossed so much the band bought a forty two room mansion from actress Ann Margret in Greenwich, Connecticut, which was to be its home base for the next few years. In contrast to the first two albums, which have been entirely unrepresented in Cooper's band and solo concerts since the release of Killer, Love It to Death is the fourth most represented album in these setlists, behind Welcome to My Nightmare, Billion Dollar Babies and Killer. Nevertheless, Love It to Death strong concert representation is almost entirely due to three songs—"I'm Eighteen", "Is It My Body" and "Ballad of Dwight Fry"—which have each seen over a thousand performances. "Hallowed Be My Name" has never been played live, whilst "Black Juju" and "Second Coming" have never been performed since the release of Killer. Even "Caught in a Dream" and "Long Way to Go" disappeared from Cooper's setlist after Killer was released and were revived only for individual tours after 1999. The album garnered mixed reviews. Billboard called the album "artfully absurd third generation rock" and the group "the first stars of future rock". John Mendelsohn gave the album a favorable review in Rolling Stone, writing that it "represents at least a modest oasis in the desert of dreary blue jeaned aloofness served up in concert by most American rock and rollers". However, referring to "Black Juju" he also said that "the one bummer on this album is so loud a bummer that it may threaten to neutralize the ingratiating effect" of the other tracks. Robert Christgau wrote in The Village Voice, "The singles ('Caught in a Dream' and 'I'm Eighteen') are fantastic, but the album is freighted with post psychedelic garbage, the kind of thing that's done better by the heavy metal kids down the block." The band saw its popularity rise over the next several albums. Killer followed in November 1971 and reached on the US charts, and the band finally topped those charts in 1973 with its sixth album, Billion Dollar Babies. Unreleased demos of Love It to Death have circulated among fans; highlights include outtakes of "Ballad of Dwight Fry" with alternative lyrics, and early versions of "You Drive Me Nervous", which did not have an official release until it appeared on Killer.
Мұра
Love It to Death – Black Sabbath, Led Zeppelin, Deep Purple және тағы да басқалардың сол кездегі шығармаларымен бірге, хэви метал дыбысының негізін қалаушы альбомдардың бірі саналады. Британдық Melody Maker журналындағы рецензия, панк-рок кең танылмас бұрын жазылған болатын, оны "панк және жасөсперімдерге арналған альбом" деп атады. Ramones панк-тобының алғашқы шабыт көзі – Alice Cooper-дің музыкасы, әсіресе Love It to Death альбомы болды. Вокалист Joey Ramone, топтың алғашқы "I Don't Care" әнін "I'm Eighteen" әнінің негізгі рифінің аккордтарына негіздеді. Johnny Rotten, Sex Pistols тобының жалғыз студиялық альбомы Never Mind the Bollocks (1977) ішіндегі "Seventeen" әнін "I'm Eighteen" әніне жауап ретінде жазды, ал Sex Pistols тобына қатысуға үміткерлердің ішінде Alice Cooper әнін еріксіз орындағандардың арасында ең көп айтылатыны – "I'm Eighteen" болды. Love It to Death, Pat Smear-ді он екі жасында гитараға қызығуға ықпал етті; ол Germs тобын құрды, Nirvana тобымен гастрольдеп, Foo Fighters тобында ритм-гитарада ойнады. Hit Parader журналы 1982 жылы Love It to Death альбомын хэви металлдың Даңқ залына енгізді және 1989 жылы оны "Top 100 Metal Albums" тізімінде жиырма бірінші орынға қойды. 2012 жылы ол Rolling Stone журналының "500 ең ұлы альбом" тізіміне енді. AllMusic журналынан Greg Prato, Love It to Death альбомын "басынан соңына дейін керемет тұрақты тыңдауға болатын" және "топ үшін барлық нәрсе біріге бастаған кездегі шығарма" деп сипаттады. Pete Prown және HP Newquist пікірінше, топтың театрлық аранжировкалары екі гитаристке "қарапайым хард-рок рифтері мен сололарындағы" "әдеттегі клишелерден" арылуға көмектесті, бұл 1970-ші жылдардың басындағы рок музыкасының бір бөлігі болды. Топ Ezrin-мен ынтымақтастыққа риза болды және ол Cooper-дің 1975 жылы шыққан алғашқы жеке альбомы Welcome to My Nightmare-ға дейін олардың продюсері болды (Muscle of Love альбомынан басқа, ол 1973 жылы жарық көрді). Love It to Death Ezrin-нің продюсерлік мансабын бастады, оның ішінде Aerosmith-тің Get Your Wings (1974), Kiss-тің Destroyer (1976) және Pink Floyd-тің The Wall (1979) сияқты танымал альбомдар бар. Cooper жеке карьерасын бастағаннан кейін де Love It to Death альбомынан әндер жиі сұралып тұрды. Оған жауап ретінде, 1989 жылғы Trash альбомына материал жаза отырып, Cooper және продюсер Desmond Child Love it to Death және топтың 1974 жылғы Greatest Hits альбомын тыңдап, "сол атмосфераны тауып, оны 1990-шы жылдарға сай стильге бейімдеуге" тырысты. Thrash metal тобы Anthrax 1984 жылы шыққан Fistful of Metal альбомына "I'm Eighteen" әнінің каверін қосты. Альтернативті металл тобы Melvins 1992 жылы Lysol альбомында "Second Coming" және "Ballad of Dwight Fry" әндерін орындады. Kiss тобының 1998 жылғы Psycho Circus альбомындағы "Dreamin" әнінің "I'm Eighteen" әнімен тым ұқсас болуына байланысты, альбом жарық көргеннен бір ай өткен соң Cooper-дің баспасы плагиатқа қарсы сотқа шағымданып, соттан тыс келісімге келді. Швециялық death metal тобы Entombed 1999 жылы "Black Juju" деген атпен EP шығарды, оған "Black Juju" әнінің кавері енді. No wave жанрының пионері Lydia Lunch та "Black Juju" әнін орындады. Альтернативті рок тобы Sonic Youth "Hallowed Be My Name" (Hallowed Be Thy Name) және "Is It My Body" әндерін орындады, соңғысы басист Kim Gordon-ның өзі орындаған әндердің арасында ең сүйіктісі. Gordon әннің атауын 1993 жылы суретші Mike Kelley туралы жазған эссесінде пайдаланды, онда Cooper-лерді "жаман эстетикаға құмар анти-хиппилер" деп сипаттады. Бұл эссе 2014 жылы Gordon-ның "Is It My Body?" атты жинағында жарық көрді.