Кіріспе
Британдық Колумбиядағы тарихи жол – Карибу жолы (сонымен қатар Карибу атқарулы жолы, Ұлы Солтүстік жол немесе Королеваның тракті деп те аталады) 1860 жылы Британдық Колумбия колониясының губернаторы Джеймс Дуглас бастаған жоба. Бұл жоба Британдық Колумбияның ішкі аймағындағы аса қауіпті каньондық жерлер арқылы Форт-Йейлден Баркервиллге дейін созылған инженерлік шешімді қамтиды. 1860-шы жылдар мен 1880-шы жылдар аралығында Карибу жолы үш түрлі нұсқада болды. Алғашқы салынған жол – 1861 жылы жоспарланған және 1862 жылы салынған Карибу атқарулы жолы. Ол бастапқы Гудзон Бэй компаниясының Харрисон жолы (Порт-Дуглас) бағытымен Лиллоеттен Клинтонға, 70 Майл Хаус, 100 Майл Хаус, Лак-ла-Хаш, 150 Майл Хаус арқылы Сода Крик және Александрия маңындағы келісімшарт аяқталу орнына, Карибу алтын кендеріне жақын орналасқан. Екінші Карибу атқарулы жолы (немесе Йель-Карибу жолы) 1865 жылдан 1885 жылға дейін Йельде штаб-пәтері орналасқан жылдам атты көліктер мен жүк тасымалдау компаниялары кезеңінде жұмыс істеді. Йельдегі суға түсу орнынан жол Фрейзер каньоны арқылы, Хеллз Гейт және Эшақтың тауынан солтүстікке қарай өтіп, Клинтондағы бұрынғы Карибу жолымен жалғасты. Үшінші Карибу жолы 1885 жылы Канадалық Тынық мұхиты темір жолы аяқталғаннан кейін қайта жаңартылған бағыт болды. Ашкрофт теміржол станциясы атқарулы жолдың оңтүстік соңы болды. Фрейзер каньонындағы атқарулы жолдың көп бөлігі теміржол құрылысы, су шаю және 1894 жылғы Ұлы су тасқыны салдарынан қирады (жолдың осы бөлігін қайта құруға қызығушылық 1920 жылдары автомобильдерге арналған Фрейзер каньоны тас жолының құрылыс жоспарларымен бірге пайда болды). Бұл жол Карибу аймағындағы алтынның көп мөлшеріне және қауіпті "есек жолына" жауап ретінде салынды. Есек жолы – Карибу жолының шамамен бір бағытымен жүретін, бір есекке ғана сыятын, тік жардың бойындағы қиын жол болды. Карибу аймағындағы қоныс аударушыларға тасымалдау құнын төмендету үшін Дуглас алтын кен орындарына тиімді және қауіпсіз көлік құралын салуды бұйырды. Колониялық үкімет жергілікті тұрғындарды, сондай-ақ Корольдік инженерлер жасағын (сапёрлер) жұмысқа алды. Олар 1863 жылғы (түпнұсқа) Александрия аспалы көпірінің құрылысын қоса алғанда, керемет инженерлік жетістіктерге қол жеткізді. Жолды салуға шамамен бір жарым миллион доллар жұмсалды, аяқталғаннан кейін 112 780 фунт стерлинг қарыз қалды. Бұл алтын кенішіне қызмет көрсетуге байланысты көптеген инфрақұрылымдық шығындардың бірі болды, ол оны алдымен Ванкувер аралымен (1866), содан кейін Канадамен (1871 жылғы конфедерация) біріктіруге мәжбүр етті. Карибу жолы арқылы алты жарым миллион доллардан астам алтын тасымалданды. Бастапқыда Дуглас жолды континенттік бөліністен Руперт жеріне (қазіргі Альберта) дейін созуды жоспарлаған, бірақ Дуглас 1864 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін бұл жоспардан бас тартты.
The Cariboo Road (also called the Cariboo Wagon Road, the Great North Road or the Queen's Highway) was a project initiated in 1860 by the Governor of the Colony of British Columbia, James Douglas. It involved a feat of engineering stretching from Fort Yale to Barkerville, B. C. through extremely hazardous canyon territory in the Interior of British Columbia. Between the 1860s and the 1880s the Cariboo Road existed in three versions as a surveyed and constructed wagon road route. The first established road was Cariboo Wagon Road surveyed in 1861 and built in 1862 followed the original Hudson's Bay Company's Harrison Trail (Port Douglas) route from Lillooet to Clinton, 70 Mile House, 100 Mile House, Lac La Hache, 150 Mile House to the contract end around Soda Creek and Alexandria at the doorstep of the Cariboo Gold Fields. The second Cariboo Wagon Road (or Yale Cariboo Road) operated during the period of the fast stage coaches and freight wagon companies headquartered in Yale: 1865 to 1885. From the water landing at Yale, the road ran north via the spectacular Fraser Canyon route over Hell's Gate and Jackass Mountain, connecting to the earlier Cariboo Road at Clinton. The third Cariboo Road was the revised route following the completion of the Canadian Pacific Railway in 1885. The railway station at Ashcroft became the southern end of the wagon road. Much of the Fraser Canyon wagon road was destroyed by the railway construction as well as by washouts and by the Great Flood of 1894 (interest in rebuilding this portion of the road would not occur until the construction plans for the Fraser Canyon Highway for automobiles in the 1920s). The road was a reaction to the high concentration of gold in the Cariboo region and the dangerous "mule trail", which was a rough hewn cliff side trail wide enough only for one mule that ran along the approximate route of the Cariboo Road. In order to lower supply costs to the settlers in the Cariboo region, Douglas ordered the construction of a more viable and safe form of transportation to the gold mining settlements. The colonial government employed locals as well as a detachment of the Royal Engineers ("sappers") who undertook amazing engineering feats, including the construction of toll bridges including the (original) Alexandra Suspension Bridge of 1863. Building the road cost nearly one and a quarter million dollars, and left a standing debt of £112,780 after its completion, one of many infrastructure costs in servicing the Gold Colony that forced its amalgamation first with Vancouver Island (1866), and then with Canada (1871 confederation). The Cariboo Road saw the transportation of over six and a half million dollars' worth of gold. Originally Douglas wanted to stretch the road across the continental divide into Rupert's Land (modern day Alberta) but this plan was abandoned when Douglas retired in 1864.
"Ескі" карибу жолы
Карибу жолы немесе Карибу трассасы атауы 1861-1862 жылдары мердігер Густав Блин Райт салған, Лиллуеттен Уильямс көліне, Ван Винклге және Уильямс сағасына (Ричфилд, Баркервилл) дейінгі ақы төленетін жолға бейресми түрде қолданылады. Бұл маршрут сондай-ақ Ескі Карибу жолы деп белгілі болды, себебі Порт-Дугластан Лиллуетке дейінгі көлдер маршруты әлі Карибу вагон жолының Фрейзер каньоны арқылы жүретін бағытымен алмастырылмаған еді. Карибудағы мильдік үйлердің (мысалы, 100 Мильдік үй) аттары осы жолдың Миль '0' нүктесінен алынған өлшемдерге негізделген, ол Лиллуеттің бас көшесінің қиысында орналасқан және 1958 жылғы мерейтойлық жылы құрылған ескерткіш таспен белгіленген. Осы маршрут бойында АҚШ Түйе корпусынан сатып алынған Бактрия түйелерін жүк тасымалы үшін пайдалануға тырысқан (1862 ж.), сондай-ақ "жол пойыз" деп аталған Томсон Роуд Стимер, ең алғашқы моторлы көліктердің бірі қолданылды. Дегенмен, Лиллуеттен Карибуға дейінгі көптеген жаяу жолаушылар "Өзен жолымен" жүрді, ол вагон жолынан төмен орналасқан және Фрейзер каньонынан шығып, Павильон тауынан Клинтонға дейін тік көтерілуге мүмкіндік берді, онда ол Йель және Эшкрофт арқылы жаңа Карибу жолымен бірікті (яғни, соңғы маршрут толыққаннан кейін). Өзен жолы Фрейзер каньоны бойымен Биг Барға дейін созылды, ал одан әрі Кеснел және Баркервиллге қарай түрлі бағыттарға тарады.
Теледидар
Карибу жолы Gold Trails and Ghost Towns тарихи телесериалының 2-ші маусымы, 4-ші бөлімінде көрсетілді.