"The Shadows" тобы және британдық эстрада музыкасының тарихы

Кіріспе

Shadows (алғашқыда 1958 және 1959 жылдар аралығында Drifters деп аталған) – ағылшын аспаптық рок тобы, ол 1950 жылдардың соңынан 1960 жылдардың басына дейін британдық танымал музыка тізімдерінде үстемдік құрды. Олар 1958 жылдан 1968 жылға дейін Клиф Ричардтың қосалқы тобы ретінде қызмет етті және бірнеше қайта қосылу турлеріне қатысты. The Shadows тобының Ұлыбритания тізімдерінде 1950 жылдан 2000 жылға дейін 69 синглы болды, оның 35-і Shadows ретінде, ал 34-і Cliff Richard and the Shadows ретінде – поп, рок, серф-рок және джаз әсері бар балладалардан тұрады. Ұлыбританиядағы бит-топтар шабуылының алдында болған бұл топ, жұлдыздар ретінде танылған алғашқы қосалқы топ болды. Төрт мүшелі аспаптық форматтың негізін қалаушылар ретінде, топтың құрамына жетекші гитара, ритм-гитара, бас-гитара және барабан кірді. The Shadows Fender гитаралары мен Vox күшейткіштерінде өзінің ерекше дыбысын жасады, бірақ 1964 жылға қарай Fender гитараларын Burns гитараларымен ауыстырды, Брюс Уэлч бұл шешімнің негізгі себебін аспаптарды дұрыс қоғамдау қиындығы деп атады. 1958 жылдан қазіргі уақытқа дейін топтың негізгі мүшелері – гитарашылар Хэнк Марвин мен Брюс Уэлч және барабаншы Брайан Беннетт (1961 жылдан бері топта) және жылдар бойында әртүрлі бас-гитарашылар мен кейде клавишниктер болды.

" Көлеңкелер " хиттері

The Shadows тобының ең танымал хиттерінің қатарында "Apache", "Kon Tiki", "Wonderful Land", "Foot Tapper" және "Dance On!" бар. Олардың ең жақсы есте қалған хиттерінің көпшілігі аспаптық болғанымен, топ сонымен қатар вокалды әндерді де жазды және 1965 жылы "Don't Make My Baby Blue" әнімен Ұлыбритания хит-парадының топ ондығына енді. The Shadows тобының тағы төрт вокалды әні де Ұлыбритания чарттарына ілікті. 1968 жылы топ тарап кетті, бірақ 1970-ші жылдары қайта құрылып, тағы да коммерциялық сәттілікке қол жеткізді. The Shadows Ұлыбритания сингл чартында Элвис Пресли, The Beatles, Клифф Ричард және Мадоннадан кейін бес орында тұр. The Shadows және Cliff Richard & the Shadows екеуі де төрттен No. 1 сатылымды EP-ге ие.

1960 жылдар

The Shadows өздері де танымал топқа айналды және 1960 жылы Джерри Лорданның "Apache" атты инструменталды әні Ұлыбритания хит-парадында бес апта бойы бірінші орында тұрды. Содан кейін "Kon Tiki" және "Wonderful Land" сияқты хиттер жарық көрді, бұл Лорданның оркестрлік қосылумен жазылған тағы бір композициясы болды және тіпті сегіз апта бойы №1 орынды иеленді. The Shadows Ричардтың тобы ретінде тағы да көптеген хиттерде ойнады. 1961 жылдың қазан айында барабаншы Тони Михан Decca Records-та музыка продюсері болу үшін топтан кетті. Оның орнына Брайан Беннет келді. 1962 жылдың сәуірінде Джет Харрис Брайан "Ликорис" Локингпен алмастырылды. Беннет пен Локинг 2I тобынан жақын достар еді, олар Марти Уайлдтың Wildcats тобында ойнаған, содан кейін Krew Kats атымен инструменталды әндер жазған. Бұл құрамдағы The Shadows жеті хит-сингл шығарды, олардың екеуі – "Dance On!" және "Foot Tapper" – хит-парадтардың төбесіне көтерілді. 1963 жылдың қазан айында Локинг Ехоба куәгері ретінде көбірек уақыт өткізу үшін топтан кетіп қалды. Ал Харрис пен Михан Decca студиясында бірлесіп, Лорданның тағы бір инструменталды әні – "Diamonds" әнін жазды. Бұл ән 1963 жылдың қаңтарында Ұлыбритания хит-парадында бірінші орынға шықты. Осы жылы тағы екі хит – "Scarlett O'Hara" (де Лорданның әні) және "Applejack" жарық көрді. Лорданның әндерінде Харрис алты ішекті Fender Bass VI гитарасында жетекші партияларды орындады. 1963 жылы, ирониялық түрде, бұрынғы The Shadows мүшелері бұрынғы топтастарымен хит-парадтарда бәсекелесіп жатты. Сондай-ақ, Джет Харрис өзіне Burns гитарасын алғанын атап өткен жөн, бірақ бұл жолы ол Barracuda Bass болды.

Осы аралықта The Shadows 1960 жылдан 1963 жылға дейін Ұлыбританиядағы үздік 10 хитке 13 рет енді. The Shadows Джон Ростиллмен басқа топтармен гастрольде кездесіп, оның ойнау шеберлігіне қатты әсерленді, сондықтан оны топқа қосылуға шақырды. Бұл соңғы және ең ұзаққа созылған құрам ең инновациялық болды, өйткені олар әртүрлі гитараларды сынап, стильдердің кең ауқымын және жоғары музыкалық шеберлікті дамытты. Олар альбомдар шығарды, бірақ синглдердің хит-парадтағы орны төмендеуді бастады. Бұл құрамдағы топтың он хит-әні болды, олардың біріншісі және ең сәттісі – "The Rise and Fall of Flingel Bunt". 1965 жылдан бастап топ сингл ретінде вокалды әндерді де шығара бастады, әдетте вокалды А жағын инструменталды А жағымен ауыстырып отырады. "Mary Anne", "Don't Make My Baby Blue" және "I Met A Girl" әндері Ұлыбританияның үздік 30 әніне енді, ал "The Dreams I Dream" әні 42-орынды иеленді. Инструменталды әндер де хит-парадқа енді, олардың ішінде "Genie With The Light Brown Lamp", "Stingray", "The War Lord", "A Place In The Sun" және "Maroc 7" бар, бәрі де үздік 30 хит болды.

Клифф Ричардпен бірге түсірілген фильмдер

1960 жылдары топ Клифф Ричардпен бірге "Жас адамдар", "Жазғы демалыс", "Ғажайып өмір" және "Табылған нәрсеңді сақтап қал" фильмдерінде ойнады. Олар сондай-ақ Джерри Андерсонның "Thunderbirds Are GO" фильмінде қуыршақтар ретінде пайда болды және "Rhythm 'n Greens" атты қысқа метражды фильмде түсті, ол музыкалық кітапша мен EP-нің негізі болды.

Сахналық пантомималар

Олар пантомимада пайда болды: 1964 жылы Лондон Палладиумда «Аладдин және оның керемет шам» спектаклінде Артур Аски Жесір Тванки рөлінде, Ричард Аладдин рөлінде, ал «Көлеңкелер» Виши, Ваши, Ноши және Поши рөлінде ойнады; 1966 жылы Палладиумда «Күлшегір» спектаклінде Ричард Батон рөлінде, ал «Көлеңкелер» Брокердің адамдары рөлінде болды. Олардың кино және сахнадағы рөлдері топтың ән жазушы ретінде дамуына жағдай жасады. Олар 1961 жылы түсірілген «Жас жігіттер» атты алғашқы фильмге небары бірнеше ән жазды, бірақ 1966 жылы «Finders Keepers» фильмінің дерлік барлық саундтрегі Марвин Уэлч Беннетт Ростиллге жатқызылды. 1967 жылы «The Shadows» өздерінің «From Hank Bruce Brian and John» альбомындағы «The Day I Met Marie» әніне Оливия Ньютон-Джонды шақырды. 1968 жылдың қазан айында Марвин мен Уэлч Лондон Палладиумында өткен концерттен кейін топты таратуға келісті. Ақырында, тек Уэлч ғана топтан кетті, бірақ «Көлеңкелер» жыл соңына дейін тарап кетті.

1970 жылдар

Топ 1970 жылды BBC-нің 60-шы жылдардағы музыкалық өркендеуін көрсететін "Pop Go The Sixties" бағдарламасында өнер көрсетуден бастады, онда "Apache" әнін орындап, Ричардты "Bachelor Boy" әнімен сүйемелдеді, бұл 1969 жылдың 31 желтоқсанында Еуропа және BBC1 арналарында көрсетілді. Содан кейін Марвин және қайта құрылған "The Shadows" тобы Ричардтың BBC үшін түсірген тұңғыш телесериалына – "It's Cliff Richard!" қонақ ретінде шақырылды. 1970 жылдың шілдесінде австралиялық музыкант Джон Фаррар Ұлыбританияға көшіп келіп, "Marvin, Welch & Farrar" тобының құрамына қабылданды. Осы кезде Оливия Ньютон Джон мен Уэлч арасы жақын тартып, Фаррар мен Уэлч оның әндерін жазушылары мен продюсерлеріне айналды. "The Shadows" аспаптық туындыларымен танымал болғанымен, "Marvin Welch & Farrar" үш адамнан тұратын, вокалдық үйлесімді тобы болды. Олар АҚШ-тың фолк-үйлесімді тобы "Crosby, Stills, Nash and Young" (CSNY) және "The Hollies" тобымен салыстырылды. Олардың екінші альбомы "Second Opinion" (1971) продюсері Питер Винс болды және 1970-ші жылдарда EMI Records дыбыс инженерлерінің жеке дауыс беруімен Abbey Road студиясында жазылған ең жақсы дыбыс альбомдарының бірі деп танылды. Топ 1973 жылға дейін жұмыс істеді. 1975 жылы қайта құрылған "The Shadows" тобы BBC-нің "Light Entertainment" бөлімінің басшысы Билл Коттонның шешімімен 1975 жылғы "Еуропаға ән" байқауында өнер көрсетуге таңдалды. "The Shadows" алты ән жазды, олар апта сайынғы "It's Lulu" телешоуында, BBC1 арнасында және бұрынғы "Евровидение" жеңімпазы Лулудың жүргізуімен көрсетілді. Топ телешоу басталғанға дейін телестудияда барлық алты өнер көрсетуін түсірді, содан кейін видео апта сайынғы бағдарламаға енгізілді. Әндерді жетінші аптада таныстыру және сегізінші аптада нәтижелерді жариялау үшін алдын ала жазылған орындалулар қайтадан көрсетілді. Екі ән ("No, No Nina" және "This House Runs on Sunshine") топ мүшелерімен бірлесіп жазылды. 1975 жылы Швецияның Стокгольм қаласында өткен "Евровидение" финалына қатысу үшін халық Пол Кертистің "Let Me Be the One" әнін таңдады. Ол жерде топ голландтық "Teach In" тобының "Ding A Dong" әнінен кейін екінші орын алды. Ричардтың ықпалынан шығып, бұл аспаптық музыкамен танымал топтың вокалына сирек сапар болды (бірақ олар көптеген альбомдарда вокалдық тректерді, сондай-ақ кейбір синглдердің "B" жақтарын жазған және 60-шы жылдары төрт вокалдық синглы хиттер тізіміне енген). Уэлч жетекші вокалды орындап, бірнеше сөзді ұмытып, әріптестеріне бұрылып, микрофонының қашықтығында "Мен білдім" деді. Автор және тарихшы Джон Кеннеди О'Коннор "Евровидение" ән байқауының ресми тарихында Ұлыбританияны ұсынуға лайықты таңдау болмағанын және көрермендердің пошта арқылы берген дауысы "Еуропаға ән" тарихындағы ең төменгі көрсеткіш болды деп атап өтті. Дегенмен, EMI 1976 жылы 1962 жылдан 1970 жылға дейінгі кезеңді қамтитын жинақ альбом шығарды: Джон Фризеннің түсіндірмелерімен "Rarities". Альбомның бірінші жартысы Марвиннің жеке мансабынан, ал екінші жартысы "The Shadows" тобынан алынған туындыларды қамтыды. Марвин мен Фаррар жазған және орындаған "It'll Be Me, Babe" синглінен кейін Джон Фаррар 1976 жылы достық қарым-қатынаспен топтан кетіп, АҚШ-қа көшіп, Оливия Ньютон Джонның музыка продюсері болды. (Оның хиттерінің арасында Фаррар 1979 жылы "The Shadows" тобы каверлеген "Grease" фильмінен "You're the One That I Want" және Ньютон Джон мен Клифф Ричардтың дуэті болған "Xanadu" фильмінен "Suddenly" әнін жазды). EMI 1977 жылы "Twenty Golden Greats" хиттерін жинап, топты Ұлыбритания бойынша "Twenty Golden Dates" гастрольдік сапарына итермеледі, онда Фрэнсис Монкман (бұрын "Curved Air" тобының және жақын арада "Sky" тобының мүшесі) клавишада, ал Алан Джонс бас гитарада өнер көрсетті. Монкман осы гастрольден кейін топтан кетіп, құрам Марвин, Уэлч және Беннетттен тұратын болды, олар концерттер мен жазбаларға Клифф Холл (клавишада) және Алан Джонс (бас гитарада) қосылды. Осы құрам 1978 жылдың наурыз айында Лондон Палладиумында Клифф Ричардпен бірлескен екі концерт өткізді. Концерттің басты сәттері, оның ішінде төрт жеке "The Shadows" тректері келесі жылы ондықта бірінші орынға шыққан "Thank You Very Much" альбомында жарық көрді. Осының нәтижесінде "The Shadows" "Evita" Уэст-Энд қойылымынан "Don't cry for me Argentina" әнінің аспаптық нұсқасын жазды, ол 1978 жылдың соңында сингл ретінде шығарылды. Бұл ән жеке әндер тізімінде 5-орынға жетіп, топқа 1960-шы жылдардан бергі алғашқы ондыққа енген синглын сыйлады. 1979 жылы олардың "Cavatina" әнінің нұсқасы да ондыққа кірді, сондай-ақ олар бассист Джонс пен клавишада ойнайтын Дейв Лоусон мен Алан Хокшоумен бірге EMI-де британдық альбомдық тізімде жоғары тұрған "String of Hits" альбомына он трек жазды. Бұл жетістік EMI-ге 13 ескі трек (оның ішінде Марвиннің жеке тректері) және "String of Hits" сессияларынан бір шығарылмаған трек бар альбомды шығаруға мүмкіндік берді. Бұл тректер топтың мансабының басында хит-синглдердің кавер-версияларын шығарған альбомдардан алынған, ол ақырында 1980 жылы "Another String of Hot Hits" альбомы ретінде жарық көрді.

The group began 1970 by appearing on the BBC's review of the '60s music scene, Pop Go The Sixties, performing "Apache" and backing Richard on "Bachelor Boy", broadcast across Europe and BBC1, on 31 December 1969. This was followed by Marvin and a reconstituted Shadows becoming resident guests on Richard's debut TV series for the BBC, It's Cliff Richard! In July 1970, Australian musician John Farrar moved to Britain and was invited to become a member of Marvin, Welch & Farrar. By that time, Olivia Newton John and Welch had become engaged, and Farrar and Welch became two of her songwriters and producers. While The Shadows were famous for their instrumental work, Marvin Welch & Farrar were a trio, vocal harmony group. They were favourably compared to USA folk close harmony group Crosby, Stills, Nash and Young (a. k. a. CSNY) and The Hollies. Their second album, Second Opinion (1971), produced by Peter Vince, was voted one of the best ever sounding albums recorded at Abbey Road studios by EMI Records' sound engineers in a private poll during the 1970s. The band lasted until 1973. In 1975, a reconstituted Shadows were chosen by BBC Head of Light Entertainment Bill Cotton to perform the Song for Europe in the 1975 Eurovision Song Contest. The Shadows recorded six songs, seen each week on a weekly television show It's Lulu, on BBC1 and hosted by Lulu, a former Eurovision winner. The group taped all six performances in the TV studio before the series itself began, with the video cut into the weekly show. For the presentation of the songs on week seven and the announcement of the result on week eight, the pre recorded performances were run again. Two of the songs ("No, No Nina" and "This House Runs on Sunshine") were co written by members of the group. The public voted for "Let Me Be the One", composed by Paul Curtis, to go to the Eurovision final in Stockholm, Sweden in 1975. There, the group came second to the Dutch entry, Teach In's "Ding A Dong". Having long stepped out of Richard's shadow, this was a rare excursion into vocals for a band known for instrumentals (although they had cut vocal tracks on most albums, plus some singles 'B' sides, and had four charting vocal singles in the '60s). Welch sang lead and let the world know when, forgetting a couple of words, he turned to colleagues and said "I knew it" in range of his microphone. Author and historian John Kennedy O'Connor notes in The Eurovision Song Contest – The Official History that they were not a popular choice to represent the UK and the viewers' postal vote was the lowest in 'Song For Europe' history. EMI however released a compilation album in 1976, spanning 1962 to 1970: Rarities with sleeve notes by John Friesen. The first half of the album was from Marvin's solo career, and the second was by the Shadows. Following the rare vocal single "It'll Be Me, Babe", written and sung by Marvin & Farrar, John Farrar amicably left the band in 1976, moving to the US to become the music producer for Olivia Newton John. (Among her hits, Farrar wrote "You're the One That I Want" from the film Grease which was covered by the Shadows in 1979, and "Suddenly", from the film Xanadu, which was a popular duet between Newton John and Cliff Richard). The packaging of hits in Twenty Golden Greats by EMI in 1977, which led to a number one album, prompted the group to re form once more for a 'Twenty Golden Dates' tour around the UK, featuring Francis Monkman (formerly of Curved Air and soon to be in Sky) on keyboards and Alan Jones on bass guitar. Monkman left after that tour, and the line up settled as Marvin, Welch and Bennett, supplemented on records and gigs by Cliff Hall (keyboards) and Alan Jones (bass). It was this line up that reunited with Cliff Richard for two concerts at the London Palladium in March 1978. Highlights of the concert, including four solo Shadows tracks, were released the following year on the top ten charting album Thank You Very Much. On the back of this, The Shadows recorded an instrumental version of "Don't cry for me Argentina" from the West End production "Evita", released as a single at the tail end of 1978. The record eventually reached number 5 in the singles chart thereby giving the group their first top ten single since the 1960s. In 1979, their version of "Cavatina" also became a top ten hit, and they recorded ten more tracks with bassist Jones and keyboardists Dave Lawson and Alan Hawkshaw for the album String of Hits on EMI which topped the British album charts. The success of this led to EMI issuing a follow up album with 13 old tracks (including a Marvin solo track) and one unreleased track from the 'String of Hits' sessions. These tracks came from albums released earlier in the group's career of cover versions of hit singles; this was eventually released as Another String of Hot Hits in 1980.

1980 жылдар

Бірге 20 жыл сәтті ойнағаннан кейін, Shadows EMI компаниясымен жолдарын айырды және топ Polydor Records компаниясымен 10 жылдық келісімшартқа қол қойды. Polydor компаниясының тұңғыш альбомы 1980 жылдың қыркүйек айында «Change of Address» деп аталды. Ықпалды клавишник Клифф Холлдың келуіне байланысты музыкалық стиль дәстүрлі дыбыстан өзгешеленіп, электронды негізге көшті, көрнекті клавишалар мен синтезаторлар Уэлчтің үлесін басып тастады. Топтың 25 жылдығына арналған 1983 жылы Shadows Tellydisc лейблінде «Shadows Silver Album» атты қос альбом шығарды, онда бұрын жарияланған материалдармен қатар, жаңа, жақында жазылған тректер де болды. 1984 жылдың шілдесінде Shadows Клифф Ричардпен Уэмбли Аренасында және Бирмингем NEC-те мерекелік концерттер сериясы үшін қайта бірікті. 1986 жылы Shadows «Moonlight Shadows» альбомымен LP чартында топ ондыққа енді, ол Polydor компаниясының алғашқы шығарылымдарымен бірдей стильдегі кавер-альбом болды. «Moonlight Shadow» және Брюс Спрингстиннің «Dancing in the Dark» синглдары чартқа енуге мүмкіншілік алмады. Алан Джонстың Дейв Кларктың «Time» мюзикліне қатысқанына байланысты бассист альбомға қатыса алмады, ал Пол Уэствуд уақытша оның орнына отырды. «Moonlight Shadows» альбомы LP және CD форматтарында бірдей уақытта, топтың үшінші CD-сі ретінде жарық көрді. Бұл топ ондыққа енген альбом толығымен кавер әндерден тұрды. Альбом чартта 16 апта бойы болды, ең жоғары көрсеткіші 6-шы орынды құрады. 1989 жылдың маусым айында Shadows Клиффпен шоу-бизнес саласындағы 30 жылдығын тойлау үшін тағы да бірікті, онда әнші Лондонның Уэмбли стадионын екі түн бойы 144 000 көрерменнің алдында «The Event» атты әсем қойылыммен толтырды. Жастарға арналған ерекше сый ретінде Клифф сахнаға топтың бұрынғы және классикалық дәуірлерінің мүшелері Джет Харрис пен Тони Миханды шақырып, олармен бірге «Move It» әнін орындады. 1990 жылдың 30 маусымында Клифф және Shadows Пол Маккартни, Фил Коллинз, Элтон Джон және Tears for Fears сияқты жұлдыздардың қатысуымен Кнебворт Паркте шамамен 120 000 адамның алдында өнер көрсетті. Қайырымдылық концерті бүкіл әлемде теледидардан көрсетіліп, мүгедек балалар мен жас музыканттарға 10,5 миллион доллар жинауға көмектесті. Брайан Беннетт топтың 14 жылдық соңғы гастрольдік сапарына шығуға аз қалғанда топтан кетті, ал Марвин, Уэлч және Беннетт 1 желтоқсанда Саутгемптондағы соңғы концерттен кейін өздерінің жолдарымен кетіп қалды. The Shadows тобының таралуға дейін жазған соңғы студиялық альбомы «Reflection» қыркүйек айында жарық көрді.

After 20 successful years together, the Shadows parted ways with their record company EMI and the group signed a 10 year contract to Polydor Records. The first album released under the Polydor banner was the aptly titled Change of Address in September 1980. With the influential arrival of keyboardist Cliff Hall, the musical style shifted from the traditional sound, becoming more electronic based, with prominent keyboards and synthesizers burying Welch's contributions. For the group's 25th anniversary in 1983, the Shadows released a double album on the Tellydisc label, titled Shadows Silver Album, which contained previously released recent material, along with new, recently recorded tracks. In July 1984, the Shadows reunited with Cliff Richard for a series of celebratory concerts at Wembley Arena and Birmingham NEC. In 1986, the Shadows had a top ten hit on the LP chart with Moonlight Shadows, a cover album in the same vein as early Polydor releases with singles "Moonlight Shadow" and Bruce Springsteen's, "Dancing in the Dark" both failing to make a dent in the singles chart. Due to Alan Jones's involvement with the Dave Clark's musical Time, the bassist was not available to contribute to the album, and Paul Westwood temporarily sat in. Moonlight Shadows was released on LP and CD simultaneously as the group's third CD release. This top ten album consisted entirely of cover songs. The album spent 16 weeks on chart peaking at number 6. In June 1989, the Shadows once more reunited with Cliff to celebrate 30 years in show business, where the singer filled London's Wembley Stadium for two nights, with a spectacular titled "The Event", in front of a combined audience of 144,000 people. As a special surprise for the fans, Cliff invited onto the stage former and classic era members of the group Jet Harris and Tony Meehan to perform "Move It" with him and his band. On 30 June 1990, Cliff and the Shadows performed to an estimated 120,000 people at Knebworth Park as part of an all star concert line up that also included Paul McCartney, Phil Collins, Elton John and Tears for Fears. The concert in aid of charity was televised around the world and helped to raise $10.5 million for disabled children and young musicians. Brian Bennett resigned from the group just before the group were to embark on what would be their final tour for 14 years, with Marvin, Welch and Bennett going their separate ways on 1 December following the final concert in Southampton. The last studio album the Shadows recorded before they disbanded, Reflection, was released in September.

Кейінгі мансап

2004 жылдың желтоқсанында «Қараңғылар» тобының сол кездегі барлық мүшелері Британ империясы орденінің офицері (OBE) атағымен марапатталды, бірақ Марвин бас тартты. 2004 жылы топ қоштасу турнесі үшін қайта құрылды және «Life Story» (Лордан жазған) әнін жазды. Бұл мүмкіндік Марвин, Уэлч және Беннетті, сондай-ақ клавишада Клифф Холлды және бас-гитарада Марк Гриффитсті бірге көруге мүмкіндік берді. 2005 жылы олар турнелерін Еуропаның континенттік бөлігіне кеңейтті. Құрам шамамен сол күйінде қалды, тек Уоррен Беннет, Брайанның ұлы, Холлдың орнына клавишада ойнады. Марвин, Уэлч және Беннетт 2007 жылдың 27 мамырында Лондон Палладиумда Марти Уайлдтың 50 жылдығына арналған концертте арнайы қонақтар ретінде өнер көрсетіп, Уайлдтың орындауында «Move It» әнін орындады. Концертте сондай-ақ бұрынғы «Қараңғылар» тобының мүшелері Джет Харрис пен Брайан Локинг те болды. 2008 жылдың 11 желтоқсанында Ричард пен «Қараңғылар» тобы Royal Variety Performance-та өнер көрсетіп, жақын арада өтетін 50 жылдық турнелерін жариялады. Тур 2009 жылдың қыркүйегінде Ұлыбритания мен Еуропаның континенттік бөлігінде 36 концертпен басталды, ал 2010 жылы Австралия, Жаңа Зеландия және Оңтүстік Африкаға дейін кеңейтілді. 2009 жылдың қарашасында Лондонның O2 Arena-сында Клифф пен «Қараңғылар» тобының «соңғы қайта қосылуы» өтті. Бұл өнер көрсетуі қазір DVD форматында «The Final Reunion» деген атпен қолжетімді. 2009 жылы Ұлыбританияның альбомдар тізімінде төртінші орынға ие болған «Reunited» атты жаңа студиялық альбомның көп бөлігі олардың өзінің хиттерінің қайта жазылған нұсқаларынан тұрады. «Cliff Richard and the Shadows» тобының 40 жыл ішіндегі алғашқы синглы «Singing the Blues» Ұлыбританияның сингл тізімінде 40-шы орынға жетті және Ричардтың соңғы топ 40 хиттерінің бірі болды. «The Final Tour» 2010 жылы Eagle Records компаниясымен Blu-ray форматында шығарылды. Уэлч, Беннетт, Марк Гриффитс және Уоррен Беннетт 2014 жылдың 1 және 2 наурызында Лондонның Кадоган-холл қаласында Альберт Лидің 70 жылдық мерейтойына арналған концерттерде «Apache» және «Wonderful Land» әндерін орындады. Ли олармен бірге жетекші гитарада ойнады. «The Shadows» тобы 2015 жылы Брайан Беннеттің альбомы үшін Джон Барридің «The Appointment» әнінің интерпретациясын жазды. 2016 жылдың соңында Ричардпен қайта қосылу және турне туралы әңгімелер тарады, бірақ бұл жоспар іске аспады. 2020 жылдың 1 мамырында BBC4 телеарнасы «The Shadows at Sixty» атты деректі фильмін көрсетті, онда топтың «Apache» әнінің бірінші нөміріне ие болған күнінің 60 жылдығы тойланды. Марвин, Уэлч және Беннетт сұхбат берді, ал бағдарламаға олардың ерте жылдарынан бұрын жарияланбаған кадрлар енгізілді. Марвин, Уэлч және Беннетт деректі фильмде пайдалану үшін бас және перкуссиясыз «Apache» әнінің жаңа нұсқасын орындады. 2022 жылдың 17 желтоқсанында BBC2 телеарнасы «Cliff at Christmas» бағдарламасын көрсетті, онда Велч пен Беннетт «Move It» әнін орындап, қонақ ретінде қатысты.

In December 2004, each of the then current members of the Shadows was appointed an Officer of the Order of the British Empire (OBE), but Marvin declined. The group reformed in 2004 for a farewell tour, and recorded "Life Story" (written by Lordan) to accompany a hits package of the same name which featured 1980s re recordings of all their 1960s and 1970s hits. This opportunity to see Marvin, Welch and Bennett, joined on keyboards by Cliff Hall and on bass by Mark Griffiths, was successful enough that they extended the tour to continental Europe in 2005. The line up was almost the same, except that Warren Bennett, son of Brian played the keyboards instead of Hall. Marvin, Welch and Bennett appeared together as special guests at Marty Wilde's 50th anniversary concert at the London Palladium on 27 May 2007, performing "Move It" with Wilde on vocals. The concert also featured former Shadows Jet Harris and Brian Locking. On 11 December 2008, Richard and the Shadows performed at the Royal Variety Performance, at the same time announcing their forthcoming 50th anniversary tour. The tour began in September 2009 with 36 shows throughout the UK and continental Europe, extending in 2010 to Australia, New Zealand and South Africa. A 'final reunion' of Cliff and the Shadows was performed in the O2 Arena in London in November 2009. This performance is now available in the DVD The Final Reunion. A new studio based album, Reunited, featuring mostly rerecorded versions of their own hits, reached number four in the UK Albums Chart in 2009. "Singing the Blues", the first "Cliff Richard and the Shadows" single for 40 years, reached number 40 in the UK Singles Chart, and is Richard's most recent top 40 hit. The Final Tour was put on Blu ray format by Eagle Records in 2010. Welch, Bennett, Mark Griffiths and Warren Bennett performed two Shadows hits ("Apache" and "Wonderful Land") at Albert Lee's 70th birthday concerts at Cadogan Hall, London, on 1 and 2 March 2014, Lee playing with them on lead guitar. The Shadows recorded an interpretation of John Barry's "The Appointment" for the 2015 Brian Bennett album Shadowing John Barry. Rumours circled in late 2016 about a reunion and a tour with Richard, but this did not occur. On 1 May 2020, BBC4 showed The Shadows at Sixty, a documentary looking back at their success as they celebrated the 60th anniversary of their first No 1 hit, "Apache". Marvin, Welch and Bennett all gave interviews and the programme included some previously unseen footage from their early days. Marvin, Welch, and Bennett performed a new version of "Apache", without bass and percussion, for use in the documentary. On 17 December 2022, BBC2 showed Cliff at Christmas, with Welch and Bennett appearing as guests performing "Move It".

Стил және имидж

The Shadows-ты жіктеу қиын, себебі олардың стильдік диапазоны өте кең, және ол поп, рок, серф-рок пен джаз әсері бар балладаларды қамтиды. Олардың көптеген шығармалары аспаптық рок болып табылады, сонымен қатар бірнеше ән бар. Олардың ырғақтық стилі көбінесе бірқалыпты, және синкпация аз.

Топ логотипі

The Shadows және олардың басшылығы сурет арқылы өзін-өзі таныстыру сияқты коммерциялық мүмкіндіктерді пайдаланбады. Олар Vox-қа 1960-шы жылдардың басында барлық үш Vox шкафының алдыңғы жағының төменгі оң бұрышында топтың аты жазылған қаріпті металл белгілер жасауға рұқсат берді. Бұл белгі "стандартты" топ логотипіне айналды, бірақ топ оны коммерциялық тұрғыдан пайдаланған жоқ. The Shadows бас барабанның алдыңғы жағында логотип қолданған емес, оның орнына Михан мен Беннеттке өздерінің есімдерін жазуға мүмкіндік берді. Кейіннен логотип 1975 жылы шыққан Specs Appeal студиялық альбомының мұқабасында қолданылды. 2009 жылға дейін логотип сауда белгісі ретінде тіркелмеген және авторлық құқықпен қорғалмаған. Нақты топ логотипінің орнына, бастапқы құрамның төрт силуэті (бойлары бойынша өсу ретімен) концерттік бағдарламалардың мұқабаларында және ноталар, EP және альбом мұқабалары сияқты көркем жобаларда псевдо-логотип ретінде қолданылды. Доптан оңға қарай Михан, Харрис, Марвин және Брюс Уэлч орналасқан. Бастапқы суреттегі топ силуэті әр мүше алмасып тұрған сайын өзгертілді: соңғы нұсқада 1960 жылдардың соңында Брайан Беннет пен Ростилл бейнеленген. 1970 жылдары EMI силуэттерді тоқтатты, екі гитара мойны немесе Shadows-тың түрлі-түсті фотосуреттерін пайдалануды жөн көрді. 1980 жылдардың соңында Polydor ақ скретч тақтасы бар қызыл Fender Stratocaster-ді символ ретінде қолданды.

Сахналық атаулары

1950 жылдардың аяғында Ұлыбританияда поп-жұлдыздардың сахналық есімдерді қабылдауы жиі кездесетін жағдай болды, және Клифф Ричард пен Шэдоустың алғашқы құрамындағы бірнеше мүше солай жасады: Гарри Уэбб "Клифф Ричард" атанды, Брайан Ранкин "Хэнк Б. Марвин" атанды, Теренс Харрис "Джет Харрис" атанды, ал Брюс Криппс "Брюс Уэлч" атанды. Кейіннен Клифф Ричард және Хэнк Браян Марвин есімдері ресми түрде тіркелді.