Фрэнсис Сеймур Конвей, 1-й маркиз Герфорд: Өмірбаяны мен саяси қызметі

Кіріспе

Британдық сарай қызметкері және саясаткер (1718–1794)

Фрэнсис Сеймур Конвей, 1-ші Гертфорд маркизі, КГ, ПК, ПК (Ирландия) (5 шілде 1718 – 14 маусым 1794) Уорвикширдегі Рагли Холлде туған, британдық сарай қызметкері және саясаткер болды. Бір қысқа мерзімге Ирландияның вице-королі қызметін атқарды, онда оның көптеген мүліктері болған.

Өмірбаян

Гертфорд Лондонның Челси қаласында, 1-ші барон Конвей Фрэнсис Сеймур Конвей мен Бибруктық Джон Шортердің қызы Шарлотта Шортердің ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Сомерсеттің 1-ші герцогы Эдвард Сеймурдың ұрпағы және Сомерсеттің 8-ші герцогы Эдвард Сеймурдың туысы болды. 1732 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін барондық атаққа ие болды. Әкесінің қайтысынан кейінгі алғашқы жылдарын Италия мен Парижде өткізді. Англияға оралғаннан кейін, 1739 жылдың қараша айында 2-ші барон Конвей ретінде пэрлер қатарына қосылды. Оның кіші інісі – саясаткер және әскери қызметкер Генри Сеймур Конвей.

Саяси мансап

1750 жылдың тамызында ол Бошамп виконты және Гертфорд графы атанды, бұл екі титул да оның атасы Эдвард Сеймур, Сомерсет герцогы, Англияның лорд-протекторы, 1552 жылы сотталғаннан кейін тартып алынған және қайта құрылған титулдар еді. Сеймур әулеті Сомерсеттегі Хэтч-Биушамп феодалдық барониясының бөлігін Сисели Биушамппен (1393 жылы қайтыс болған) некелесу арқылы мұраға алған. 1755 жылы Орфордтың 4-ші графы Хорас Уолполдың сөзіне сәйкес, "Гертфорд графы, мінсіз моральды, бірақ осындай жомарт сараймен күресуге тым жұмсақ және сақтықпен келетін адам, Парижге елші болып тағайындалды". Бірақ француз тарапының талабы бойынша Парижге сапар тоқтатылды. 1751 жылдан 1766 жылға дейін ол Георг II және Георг III-нің жатын бөлмесінің иесі болды. 1756 жылы ол Гартер орденінің рыцары болды, ал 1757 жылы Уорвик графтығының және Ковентри қаласының лорд-лейтенанті және Роллдардың сақтаушысы болып тағайындалды. 1759 жылдан 1765 жылға дейін Гертфордтың үй шаруашылығында Эдвард Деспард болды, ол әйеліне паж ретінде қызмет етті. Деспард 1803 жылы Лондонда корольге қарсы республикалық қастандықтардың жетекшісі ретінде асылып өлтірілді. 1763 жылы Гертфорд патшалық кеңесінің мүшесі болды және 1763 жылдың қазанынан 1765 жылдың маусымына дейін Париждегі сәтті елші болды. Ол Дэвид Хьюмды хатшылыққа тағайындады, ол оның туралы былай деп жазды: "Мен әлемде одан да адал және мейірімді, жақсы білімді және әдепті мінез-құлыққа ие адам бар деп ойламаймын". Ол Мадам де Помпадурдың қайғылы соңғы айларын көрді, оны құрметтеді және оған мейірімділікпен ескерткіш жазды. 1765 жылдың тамызында ол Ирландияның лорд-лейтенанті болып тағайындалды. Дублинде протестанттық элитаның жетекші өкілдері оның келуін зор қуанышпен күтті. Ирландияның Төменгі палатасының спикері Джон Понсонби "Лорд Гертфордтың жеке және қоғамдық беделі, сондай-ақ Ирландиядағы оның үлкен мүлкі" "біздің оның жақсы мінез-құлқына кепілдік беру үшін ең жақсы кепілдіктер" екеніне қанағаттанды. Бізді басқаруға одан да лайықты адамды табу мүмкін емес еді". Бірақ оның үлкен ұлы, Фрэнсис, Бошамп виконты, оның бас хатшысы ретінде Гертфорд Ирландияда тек бір парламенттік сессияға (1765 жылдың қазанынан 1766 жылдың маусымына дейін) ғана болды. Ол Лондонға өзінің сарайлық ортасына оралуға асықты, онда ол 1766-82 жылдары (және тағы да 1783 жылдың сәуір-желтоқсанында) Лорд-камергер болып тағайындалды. 1782 жылы, оның әйелі жиырма алты жаста болғанда, Фордтың фермасында, Темз Диттон қаласында немересін емдеген кезде қатты суық тиіп қайтыс болды. Уолполдың айтуынша, "Лорд Гертфордтың жоғалтуы өлшеусіз. Ол тек ең сүйіспеншілікке толы әйелі ғана емес, сонымен қатар ең пайдалысы болды, және мен көрген жалғыз адам ол ешқашан ештеңені ұмытқан жоқ немесе кейінге қалдырған жоқ. Ол әрқашан жоғары қоғамда да, үй шаруасында да лайықты болды". (Уолпол Фордтың фермасына өзінің Твикенхемдегі Страуберри Хиллдегі үйінен бірнеше рет келді.) Екі жыл өткен соң Лорд Гертфорд Фордтың фермасын Шарлотта Бойл Уолсингхэмге сатты, ал тағы екі жылдан кейін ол қожалықты қайта дамытып, жаңа үй салдырды, оны Бойл фермасы деп атады, бұл атау бүгінге дейін қолданылады. 1793 жылдың шілдесінде ол Гертфорд маркизі болып тағайындалды, сонымен қатар Ярмут графы титулы берілді. Ол бұл билікті шамамен бір жыл бойы, 1794 жылдың 14 маусымында, өзінің қызы Линкольн графинінің үйінде жетпіс алты жасында қайтыс болғанға дейін пайдаланды. Ол атқа міну кезінде алған жеңіл жарақаттан кейін жұққан инфекциядан қайтыс болды. Ол Уорвикширдегі Ароу қаласында жерленді.

In August 1750 he was created Viscount Beauchamp and Earl of Hertford, both of which titles had earlier been created for and forfeited by his ancestor Edward Seymour, 1st Duke of Somerset, Lord Protector of England, following his attainder and execution in 1552. The Seymour family had inherited a moiety of the feudal barony of Hatch Beauchamp, in Somerset, by marriage to the heiress Cicely Beauchamp (d.1393). In 1755, according to Horace Walpole, 4th Earl of Orford, "The Earl of Hertford, a man of unblemished morals, but rather too gentle and cautious to combat so presumptuous a court, was named Ambassador to Paris". However, due to the demands of the French, the journey to Paris was suspended. From 1751 to 1766 he was Lord of the Bedchamber to George II and George III. In 1756 he was made a Knight of the Garter and, in 1757, Lord Lieutenant and Guardian of the Rolls of the County of Warwick and City of Coventry. From 1759 to 1765, Hertford's household included Edward Despard, serving his wife as a page. Despard was to hang in London in 1803 as the ringleader of an alleged republican plot against the King. In 1763 Hertford became Privy Councillor and, from October 1763 to June 1765, was a successful ambassador in Paris. He appointed David Hume as his Secretary, who wrote of him, "I do not believe there is in the World a man of more probity & Humanity, endowd with a very good Understanding, and adornd with very elegant Manners & Behaviour". He witnessed the sad last months of Madame de Pompadour, whom he admired, and wrote a kindly epitaph for her. In August 1765 he was appointed Lord Lieutenant of Ireland. In Dublin, leading representatives of the Protestant Ascendancy warmly anticipated his arrival. The Speaker of the Irish House of Commons, John Ponsonby, was satisfied that "the public as well as private character of Lord Hertford, together with the great property which he has in Ireland" were "the best securities which we can have for his good behaviour. There could not have been found a person to govern us who in all respects would be so likely to use us well . . ". But with his eldest son, Francis, Viscount Beauchamp, as his chief secretary, Hertford was in Ireland for just one parliamentary session (October 1765–June 1766). He hastened to return to his court circle in London where he was appointed Lord Chamberlain 1766–82 (and again April–December 1783). In 1782, when she was only fifty six, his wife died after having nursed their grandson at Forde's Farm, Thames Ditton, where she caught a violent cold. According to Walpole, "Lord Hertford's loss is beyond measure. She was not only the most affectionate wife, but the most useful one, and almost the only person I ever saw that never neglected or put off or forgot anything that was to be done. She was always proper, either in the highest life or in the most domestic." (Walpole visited Forde's Farm on several occasions from his residence at Strawberry Hill, Twickenham.) Within two years of the tragedy, Lord Hertford had sold Forde's Farm to Mrs Charlotte Boyle Walsingham, and a further two years later, she had re developed the estate, building a new mansion which she called Boyle Farm, a name still in use today. In July 1793 he was created Marquess of Hertford, with the subsidiary title of Earl of Yarmouth. He enjoyed this elevation for almost a year until his death at the age of seventy six, on 14 June 1794, at the house of his daughter, the Countess of Lincoln. He died as the result of an infection following a minor injury he received while riding. He was buried at Arrow, in Warwickshire.