Жаңа Зеландияның алғашқы бас сәулетшісі: Уильям Генри Клейтон өмірі мен қызметі
William Clayton (architect)
Уильям Генри Клейтон – Жаңа Зеландияның тұңғыш колониялық сәулетшісі. Үкіметтік ғимараттардың дизайнымен айналысты, Тасманияда туған, шежіресі қызықты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уильям Генри Клейтон (17 қараша 1823 – 23 тамыз 1877) – Тасманияда туған колониялық сәулетші, бастапқыда Тасманияда, содан кейін Жаңа Зеландияда қызмет еткен. Ол Жаңа Зеландияның бірінші (және жалғыз) отарлық сәулетшісі болды, 1869 жылдан өмірінің соңына дейін осы лауазымда қызмет етті. Осы қызметі барысында ол және оның кеңсесі көптеген мемлекеттік ғимараттардың жобасын жасауға жауапты болды.
William Henry Clayton (17 November 1823 – 23 August 1877) was a Tasmanian born colonial architect who practised initially in Tasmania and then in New Zealand. He was New Zealand's first (and only) Colonial Architect, serving in the position from 1869 up until his death. In this role, he and his office were responsible for the design of numerous government buildings.
Ерте өмір және білім
Уильям 1823 жылғы 17 қарашада Австралияның Норфолк жазығында дүниеге келген. Уильямның әкесі (ол да сол есімді) 1802 жылы ұрланған қой терісіне иелік еткені үшін айыпталып, Австралияға жеті жылға жер аударылуға сотталған. Оның әйелі Сара және үш жасар Генри 1803 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльске жеткен тұтқын кемесі «Глаттонмен» бірге сапарлаған. Генри 16 жасында Тасманияда жер алды, бұл оған ұлы Уильям дүниеге келген кезде табысты кәсіпкер болуға мүмкіндік берді. Жер иеліктерімен қатар, 1840 жылдары Генри бірнеше ұн диірмендеріне ие болды және өзінің диірмендерінен Жаңа Зеландияға ұн экспорттап, жүк әкелу үшін пайдаланған кемелерді иеленді немесе жалға алды. Уильям жергілікті Лонгфорд Холл академиясында білім алды, онда география, француз тілі, латын тілі және математикадан жүлделі орындар алды. Генри Клейтон ұлының жоғары білім алуын қалағандықтан, отбасы Англияға көшіп, 1840 жылғы 28 наурызда «Аделаидамен» сапарға шықты. Уильям өзінің білімін танымал сәулетшінің шәкірті болып, сәулет, азаматтық инженерия және геодезия салаларында жетілдірді, сондай-ақ 1842 жылы Лансестон механика институтында оқыды. Лаунсестондағы қоғамдық ғимарат (1860), кірпіштен салынған, өте әсем безендірілген тас қаптамасымен және итальяндық классикалық стильдегі ең амбициялық және сәнді дүниелік жұмысы болды. Кейіннен серіктестік 1865 жылы Веллингтондағы Үкімет үйін жобалауға тапсырыс алды. Мейсон учаскені таңдауға қатысқанмен, Клейтонның дизайны премьер-министр Фредерик Уэлдтің басымдығымен жетекші рөл атқарды. Алайда, үкімет ғимарат үшін таңдалған учаскені ала алмағандықтан құрылысы кейінге шегерілді. 1860 жылдардың соңында Отагодағы алтын асыру тоқтап, Дунединдегі жұмыс азайғандықтан Мейсон мен Клейтон 1868 жылы серіктестігін бұзды. Экономика тұрақсыз болғанымен, ел бойынша қоғамдық ғимараттарға үлкен сұраныс болды.
William was born on 17 November 1823, at Norfolk Plains, Australia. William's grandfather (who bore the same name) had been sentenced in 1802 to transportation for seven years to Australia for the possession of a purportedly stolen sheepskin. His wife Sarah and three year old Henry accompanied him on the convict ship Glatton which reached New South Wales in 1803. At the age of 16 Henry received a land grant in Tasmania, which enabled him to become a prosperous businessman by the time his son William was born. As well as land holdings, by the 1840s Henry also owned several flour mills and owned or chartered ships which he used to export flour from his mills to New Zealand and bring back cargo. William was educated at the local exclusive Longford Hall Academy, where he won prizes in geography, French, Latin and mathematics. As Henry Clayton wanted his son to have the benefits of higher education, the family moved to England, departing on 28 March 1840 on the Adelaide. William furthered his education by being articled to a prominent architect, and received training in architecture, civil engineering and surveying. and the Launceston Mechanics' Institute (1842). The Public Building in Launceston (1860), which was constructed of brick with richly modelled freestone dressings and Italianate classical in style, was the most ambitious and lavish of his secular works. Subsequently, the partnership received the commission in 1865 to design Government House in Wellington. While Mason was involved in the selection of the site it was Clayton who eventually took the lead role with his design being preferred by the Premier, Frederick Weld. However, its construction was postponed when the government was unable to obtain the site that had been chosen for the building. By the late 1860s the gold boom was over in Otago and with work in Dunedin declining Mason and Clayton dissolved their partnership in 1868. While the economy was stagnant there was a large unfulfilled requirement throughout the country for public buildings.
Өлім
1877 жылы Клейтон Крайстчерч пен Дунединге барып, бұрынғы провинциялық кеңестердің ғимараттарын бағалау үшін сапар шекті. Дунединде болғанда ескі буын жарақаты қайтадан ауырлап, іріңдік пайда болды. Іріңдік соншалықты жұқты, оған қараған дәрігер Томас Хокен аяғын кесуді қатты ұсынды. Ол келесі күні Дунединнің Солтүстік зиратында 116-шы учаскеде 12-ші қабірге жерленді. Ол қайтыс болған кезде Англияда қызы Мэри Фогельді барып көріп жүрген әйелі күйеуінің мүлігін реттеу үшін Жаңа Зеландияға оралды, содан кейін Лондонға қайтып, өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды.
In 1877 Clayton travelled south to Christchurch and Dunedin to value the buildings of the former old provincial councils. While in Dunedin an old ankle injury gave trouble and an abscess developed which became so infected that Dr Thomas Hocken who was attending him, strongly advised amputation. He was buried in block 116 plot 12 in Dunedin's Northern cemetery the following day. His wife who was in England visiting their daughter Mary Vogel at the time of his death returned to New Zealand to settle her husband's estate and then returned to London where she spent the rest of her life.