Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екі рет Куба президенті (1881–1969)
Two time president of Cuba (1881 1969)
Рамон Грау Сан Мартин (13 қыркүйек 1881 – 28 шілде 1969) – кубалық дәрігер, 1933–1934 және 1944–1948 жылдары Куба президенті қызметін атқарған. Ол Испания үкімдігі кезінде туған, уақытша президент Карлос Мануэль Пьедрадан басқа соңғы президент болды. Ағылшын тілінде кейде Реймонд Грау Сан Мартин деп атайды.
Ramón Grau San Martín (13 September 1881 – 28 July 1969) was a Cuban physician who served as President of Cuba from 1933 to 1934 and from 1944 to 1948. He was the last president other than an interim president, Carlos Manuel Piedra, born during Spanish rule. He is sometimes called Raymond Grau San Martin in English.
Өмірбаян
Оның ата-анасы Франсиско Грау Винальс және Пилар Сан Мартин и дель Колладо болды. Граудың әкесі, бай темекі шаруасы, Рамонның оның жолын жалғастыруын қалады, бірақ Рамонның өзі дәрігер болғысы келді. Ол Гавана университетінде оқып, 1908 жылы медицина докторы дипломын алып, медициналық білімін кеңейту үшін Еуропаға кетті. 1921 жылы Кубаға оралып, Гавана университетінде физиология профессоры болды. 1920 жылдары ол сол кездегі президент Герардо Мачадоға қарсы студенттік наразылықтарға қатысты және 1931 жылы түрмеге қамалды. Бостандыққа шыққаннан кейін ол Кубадан қуылды және уақытша АҚШ-қа көшті.
His parents were, Francisco Grau Vinals and Pilar San Martin y del Collado. Grau's father, a rich tobacco grower, wanted Ramón to continue in his footsteps, but Ramón himself wanted to be a doctor. He studied at the University of Havana and graduated in 1908 with a Doctor of Medicine degree, then expatriated to Europe in order to expand his medical knowledge. He returned to Cuba in 1921 and became a professor of physiology at the University of Havana. In the 1920s, he was involved with the student protests against then President Gerardo Machado, and was jailed in 1931. Upon his release he was exiled from Cuba, temporarily migrating to the United States.
1933 жылғы революция
1933 жылғы Куба революциясынан кейін Грау бастапқыда 1933 жылғы Пентархия үкіметінің бес мүшесінің бірі болды (5–10 қыркүйек 1933 ж.). Содан кейін, 1933 жылдың 9 қыркүйегінде Directorio Estudiantil Universitario мүшелері Капитандар-генералдар сарайындағы Айналар залында бас қосып, әртүрлі кандидаттарды ұсыну арқылы қызу пікірталас жүргізгеннен кейін Рамон Грау келесі президент болады деген келісімге келді. Граудың президенттік мерзімі "Жүз күндік үкімет" деп танылып, 1934 жылдың 15 қаңтарында аяқталды.
After the 1933 Cuban Revolution, Grau initially became one of the five members of the Pentarchy of 1933 government ( 5–10 September 1933). Thereafter, on 9 September 1933, members of the Directorio Estudiantil Universitario met in the Hall of Mirrors in the Palacio de los Capitanes Generales and after intensive debate between various proposed candidates, it was agreed that Ramón Grau would be the next president. Grau's presidency became known as the One Hundred Days Government and ended on 15 January 1934.
Министрлер кабинетінің мүшелері
Карлос Э. Финлей денсаулық сақтау министрі, Антонио Гитерас Холмс үкімет хатшысы, Рамиро Копабланка президенттік хатшысы, Герман Альварес Фуэнтес ауыл шаруашылығы министрі, Хоакин дель Рио Баламаседа әділет министрі, Хулио Агуадо соғыс және теңіз күштері министрі, Густаво Морено қоғамдық жұмыстар министрі және Мануэль Маркес Стерлинг сыртқы істер министрі.
Carlos E. Finlay for Secretary of Health, Antonio Guiteras Holmes for Secretary of Government, Ramiro Copablanca for Secretary of the Presidency, Germán Álvarez Fuentes for Secretary of Agriculture, Joaquin del Rio Balamaseda for Secretary of Justice, Julio Aguado for Secretary of War & Navy, Gustavo Moreno for Secretary of Public Works and Manuel Marquez Sterling for Secretary of State.
Жүз күндік үкімет
Жүз күндік үкімет ішінара реформашыл, орташа көзқарастағы адамдардан, мысалы Граудан, және радикалдардан, соның ішінде Антонио Гитерас Холмстен тұрды. Жүз күндік үкімет ең көп солшыл немесе прогрессивті реформаларымен есте қалады, мысалы, Граудың №1693 президенттік жарлығымен 8 сағаттық жұмыс күнінің орнатылуы, ең төменгі жалақының көтерілуі, Куба Электр Компаниясының ұлттандырылуы, Гавана университетіне автономия беру, жұмыс берушілердің Кубада туған жұмысшылардың кемінде 50 пайызын жұмысқа алуы талабы, қант қамысын кесуге ең төменгі жалақы белгілеу, Еңбек министрлігінің құрылуы, еңбек дауларын міндетті түрде төрелікке жіберу, Мачадоның кезеңінде алынған Чейс қарызының тоқтатылуы, шағын қант зауыттарына 60,000 қапқа дейін шексіз қант квотасын (Zafra Libre) беру, электр энергиясы бағасын төмендету және аграрлық реформа бағдарламасын бастау, сондай-ақ 20 миллион долларлық күміс монета соғуға рұқсат беру.
The One Hundred Days government was in part a mixture of reformist moderate minded individuals such as Grau and radicals including Antonio Guiteras Holmes. The One Hundred Days government is mainly remembered for left leaning or progressive reforms such as the establishment of the 8 hour work day as per Grau's presidential decree no. 1693, a raise of minimum wage, nationalization of Cuban Electric Company, granting autonomy to the University of Havana, a requirement that employers must engage at least 50 per cent of native born Cuba workers, a minimum wage for cutting sugar cane, the creation of a Department of Labor, the compulsory arbitration of labor dispute, the suspension of the Chase loan (taken out during Machado's mandate), the granting of an unlimited sugar quota (Zafra Libre) to small mills up to 60,000 bags, reduction of electricity rates and the initiation of a program for agrarian reform and authorization for the coinage of $20 Million in silver
Үкіметтің прогрессивті бағдарламасына қарамастан, үкімет маңызды саяси күреске тап болды. Біріншіден, АҚШ үкіметі оны мойындамады, екіншіден, либералдық, консервативтік және Ұлттық Одақ партиялары сияқты дәстүрлі партиялардың мүшелері, сондай-ақ ABC партиясы Грау үкіметін қолдамады немесе одан да қосымша басшылық күтеді. Соңында, Армия Бас штабының бастығы Фульгенсио Батиста жаңа үкіметке армия билігін номиналды түрде тапсырғанмен, шындығында Батиста Самнер Уэллспен, АҚШ елшісі Джефферсон Каффримен және басқа да саяси топтармен құпия келіссөздер жүргізіп, келісімдер жасады. Нәтижесінде Батиста 1934 жылдың 15 қаңтарында Граудың отставкаға кетуіне мәжбүр етті. Алайда, Грау президенттігінің басында маңызды билігін сақтап қалды және бір кезде Грау кабинетінің жоғары лауазымды мүшелері мен Directorio Estudiantil Universitario студенттері Батистаны жоюға немесе өлтіруге ұмтылды. Бұл ішінара Батистаның Грау әкімшілігінің біліміне немесе келісіміне жетпестен, Куба оппозициясының басқа өкілдерімен үкіметті өзгерту мүмкіндігі туралы келіссөздер жүргізуіне байланысты болды. Саяси күреске қоса, 1930 жылдардағы Ұлы депрессияның салдарынан экономиканың нашар жағдайы және Мачадо әкімшілігі қалдырған үлкен қарыз, армия офицерлерінің қайта топтасуы және Кубадағы Националь қонақ үйінде лагерь құру мәселесі де қосылды. Армия офицерлері мен Грау үкіметі арасындағы келіссөздер сәтсіз аяқталғаннан кейін, бұл дау 1933 жылдың 2 қазанында Кубадағы Националь қонақ үйі шайқасымен аяқталды. 1934 жылы Грау Партито Аутентико партиясын құрды. Оның немересі Пола Грау Алсина (1915–2000) оның алғашқы президенттік мерзімінде Кубаның бірінші ханымы болды.
Despite the government's progressive agenda, the government faced significant political power struggles. On the one hand it was not recognized by the U. S. government, secondly there were still other groups especially members of the traditional parties such as the Liberal, Conservative and Union Nacionalista parties as well as the ABC who either did not support Grau's government or wanted a more inclusive administration. Finally, while the Army Chief of Staff Fulgencio Batista, nominally surrendered the power of the army to the new government, in reality Batista was having talks, making behind doors deals with Sumner Welles, U. S. Ambassador Jefferson Caffery, and other political groups. Eventually Batista would force Grau's resignation on 15 January 1934. Grau, however, still maintained significant power throughout the beginning of his presidency and on one occasion various ranking members of Grau's cabinet as well as students from the Directorio Estudiantil Universitario wanted Batista removed or assassinated. This was partly because Batista was holding talks with Sumner Welles other members of the Cuban opposition regarding a potential change in government without the knowledge or public sanctioning of Grau's administration. In addition to the political struggles, the dire state of the economy due to the Depression of the 1930s and the massive debt left over by Machado's administration, there was also the issue of the army officials regrouping and setting up camp in the Hotel Nacional de Cuba. After failed negotiations between army officials and Grau's government, this deadlock would ultimately end with the Battle of the Hotel Nacional of Cuba on 2 October 1933. In 1934 Grau went on to found the Partido Auténtico. His niece, Pola Grau Alsina (1915– 2000), served as First Lady of Cuba during his first presidency.
1940 жылғы Конституция
Грау Кубаның 1940 жылғы Конституциясын қабылдауда шешуші рөл атқарды. Конституциялық конвенттің көп бөлігінде ол төрағалық етті (оның коалициясы құрамына кірген партиялардың бірінің шығуынан кейін азшылыққа түскенінше). Бірақ, ақырында оның орнын Карлос Маркес Стерлинг басты. 1940 жылы Грау президенттік сайлауға қатысып, Фульгенсио Батистадан жеңілді. Көптеген тәуелсіз сарапшылар сол кездегі 1940 жылғы сайлауды еркін және әділ деп таныды.
Grau was instrumental in passing the 1940 Constitution of Cuba. For much of the Constitutional Convention, he served as the presiding officer (even after his coalition was pushed into the minority after the defection of one of the parties that formed it). He would eventually come to be replaced by Carlos Márquez Sterling. In 1940 Grau ran in the presidential election and lost to Fulgencio Batista. Most independent observers at the time qualified the 1940 election as free and fair elections.
1944 жылғы сайлау
1944 жылы Грау президент сайлауында халықтың басым дауысын алып, Батистаның таңдап алған ізбасары Карлос Саладригас Зайасты жеңіп, 1948 жылға дейін қызмет етті. 1933 жылы бастапқы танымалдылығына қарамастан, сыбайлас жемқорлыққа қатысты айыптаулар оның басшылығының беделін түсірді, соның салдарынан көптеген кубалықтар оған сенімсіздікпен қарасты. Грау президенттік лауазымға келген кезде, ол өзінің алдыңғы Батиста президент қалдырған көптеген қаржылық мәселелерді шешуге мәжбүр болды. 1944 жылдың 17 шілдесінде АҚШ Мемлекеттік хатшысына жіберілген хабарламада АҚШ елшісі Спруйл Брэйден былай деді: Президент Батиста кірісші әкімшілікті барлық жолмен, әсіресе қаржылық жағынан қиын жағдайға салуға ниеттенгені көріне бастады. Қаржы министрлігіне жүйелі шабуыл жасалып жатыр, нәтижесінде доктор Грау 10 қазанда қызметке кірген кезде қазынаның бос екенін көруі мүмкін. Президент Батиста доктор Грау Сан Мартинге осыған байланысты міндеттерді жүктеуді қалайтыны айқын, бірақ бұл міндеттерді әділеттілік пен заңдылық тұрғысынан қазіргі әкімшілік шешуі керек. 1947 жылы Куба Израиль мемлекетінің құрылуына қарсы дауыс берген жалғыз батыс елі болды. 1948 жылы президенттік лауазымды өзінің шәкірті Карлос Приоға тапсырғаннан кейін, Грау дерлік толығымен қоғамдық өмірден шығып кетті. 1952 жылы Батистаның төңкерілісіне қарсы шығу үшін ол қайтадан саяси аренаға оралды. Грау 1954 және 1958 жылдары Батистаның қолдауымен өткен президенттік сайлауға қатысты, бірақ әр сайлау күні алдында үкіметтің алаяқтығын айтып, үміткерліктен бас тартты. Куба революциясынан және 1959 жылы Фидель Кастроның билікке келуінен кейін Грау Гаванадағы үйіне қайтып, жасырын өмір сүрді. Ол 1969 жылдың 28 шілдесінде қайтыс болды.
In 1944 Grau won the popular vote in the presidential election, defeating Carlos Saladrigas Zayas, Batista's handpicked successor, and served until 1948. Despite his initial popularity in 1933, accusations of corruption tainted his administration's image, and a sizable number of Cubans began to distrust him. As Grau assumed the presidency, he was forced to address many financial problems left by his predecessor, Batista. In a 17 July 1944 dispatch to the U. S. Secretary of State, U. S. Ambassador Spruille Braden stated: It is becoming increasingly apparent that President Batista intends to discomfit the incoming Administration in every way possible, particularly financially. A systematic raid on the Treasury is in full swing with the result that Dr. Grau will probably find empty coffers when he takes office on October 10. It is blatant that President Batista desires that Dr. Grau San Martin should assume obligations which in fairness and equity should be a matter of settlement by the present Administration. In 1947, Cuba was the only Western country to vote against the creation of Israel. After turning over the presidency to his protégé, Carlos Prío, in 1948, Grau virtually withdrew from public life. He emerged again in 1952 to oppose Batista's coup d'état. Grau ran for president in the 1954 and 1958 Batista sponsored elections but withdrew just prior to each election day, claiming government fraud. After the Cuban Revolution and the rise of Fidel Castro in 1959, Grau retired to his home in Havana and maintained a low profile. He died there on 28 July 1969.