Викторио Поццо: Италия футбол жаттықтырушысы, 2 рет әлем чемпионы (1934, 1938), Олимпиада чемпионы. "Metodo" тактикасының авторы, футбол тарихындағы легенда.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық футболшы және жаттықтырушы
Italian football player and manager
Витторио Поццо (; 2 наурыз 1886 – 21 желтоқсан 1968) – итальяндық футболшы, жаттықтырушы және журналист. "Metodo" тактикалық схемасын жасаған Поццо барлық уақыттағы ең ұлы жаттықтырушылардың бірі саналады және ұлттық құраманы екі рет ФИФА Әлем Кубогында жеңіске жеткізген жалғыз жаттықтырушы – ол Италия құрамасын 1934 және 1938 жылғы ФИФА Әлем Кубогында жеңіске бастады. "Il Vecchio Maestro" ("Ескі ұстаз") деген лақап атымен танылған ол 1936 жылғы Олимпиадалық футбол турнирінде Италияны алтын медальға ие етті, Олимпиада ойындары мен Әлем Кубогын жеңіп алған жалғыз жаттықтырушы атанды, сондай-ақ 1930 және 1935 жылғы Орталық Еуропа халықаралық кубогында Италия құрамасын басқарды.
Vittorio Pozzo (; 2 March 1886 – 21 December 1968) was an Italian football player, manager and journalist. The creator of the Metodo tactical formation, Pozzo is regarded as one of the greatest managers of all time, and is the only manager to guide a national team to two FIFA World Cup titles as coach, leading the Italy national team to victory in the 1934 and 1938 FIFA World Cups. Nicknamed Il Vecchio Maestro ("The Old Master"), he also led Italy to a gold medal at the 1936 Olympic football tournament, becoming the only manager to win both Olympic Games and World Cup, and managed the Italian championship squads of the 1930 and 1935 editions of the Central European International Cup.
Ерте өмір
Витторио Поццо 1886 жылдың 2 наурызында Италияның Турин қаласында, Пондеранодан шыққан отбасында дүниеге келді.
Vittorio Pozzo was born in Turin, Italy on 2 March 1886, into a family originally from Ponderano.
Ойын мансабы
Ойыншы ретінде Поццо 1905–06 маусымында Швейцарияда «Грассхоппер» (Цюрих) клубында кәсіби футбол ойнады. Содан кейін Италияға оралғанда, ол «Торино» футбол клубын (бұрынғы «Foot Ball Club Torino») құруға көмектесті, онда бес маусым ойнады және 1911 жылы футболдан кетті. 1912–1922 жылдары «Ториноның» техникалық директоры қызметін атқарды. Оқуын аяқтағаннан кейін «Пирелли» компаниясына жұмысқа орналасты, онда менеджер болды, бірақ кейін Италия ұлттық құрамасын басқару үшін қызметтен кетті. Ол «Пиреллидегі» жұмысына қайта оралды.
As a player, Pozzo played professionally in Switzerland for Grasshopper Club Zürich the 1905–06 season, before returning to Italy where he helped found Torino F. C. (then "Foot Ball Club Torino"), a team with which he played for five seasons until retiring from football in 1911. He would serve as the technical director of Torino from 1912 to 1922. After completing his studies, he joined Pirelli, where he became manager, a position he would leave for the Italian national team. He returned to work at Pirelli;
Оның алғашқы мерзімінде ұлттық құраманы алуан түрлі адамдар тобы басқарды. Аугусто Рангоне (1925–1928) және Карло Каркано (1928–1929) есімділердің қысқа мерзімді басшылығынан басқа, Поццо 1960-жылдарға дейін жалғыз комиссар рөлін атқарды. Поццо Бірінші дүниежүзілік соғыста «Альпини» әскерінде лейтенант болып та қызмет етті. 1924 жылы Жазғы Олимпиада ойындарына орай Поццо қайтадан бас бапкер болып тағайындалды. Бұл жолы Италия ширек финалға өтті, бірақ Швейцарияға 2:1 есебімен жеңілді. Осы жеңілістен кейін Поццо отставкаға кетіп, жұмысына және аурудан көз жұмған әйеліне көңіл бөлді. Әйелі қайтыс болғаннан кейін ол Миланға көшіп, «Пиреллидегі» жұмысын жалғастырды, сонымен қатар Туриндегі «La Stampa» газетінде журналист ретінде қызмет етті, ол өмірінің соңына дейін жалғасты. 1930 жылы Италия Орталық Еуропа халықаралық кубогын жеңіп алды, Будапеште Венгрияны 5:0 есебімен ұтты. Олар «Wunderteam» деп аталған Мейслдің австриялық командасынан титулдың иесі атанды, екі жылдан кейін олар турнирдің екінші кезеңінде жеңіске жетті. 1930 жылы Испанияға жеңілгеннен кейін Поццо Италия құрамасының капитаны болған және он жылдан астам уақыт халықаралық сапында болған Адольфо Балончериді командадан шығарды. 1932 жылы Орталық Еуропа халықаралық кубогында Италия Австриядан кейін екінші орынды иеленді; Австрия Италияны, сондай-ақ чехтерді жеңді, ал Венгрияға қарсы жеңіліс тек пенальти соқпауының арқасында болдырды. Бұл Поццоға өзінің клубында тұрақты гол соққан Болонья ойыншысы Анджело Шиавионы қайтаруға мүмкіндік берді, бірақ 1934 жылдың ақпанында Әлем чемпионаты алдында Австрия Италияны Туринде 4:2 есебімен жеңді, Поццо бұл жолы команда капитаны Умберто Калигаристі де командадан шығарды.
Throughout his first term, the national team was guided by this diverse group of people. With the brief exception of Augusto Rangone (in 1925–1928) and Carlo Carcano (1928–1929), Pozzo was the only person to play the role of sole commissioner until the sixties. Pozzo would also serve with the Alpini as lieutenant during the First World War. In 1924, for the occasion of the 1924 Summer Olympics, Pozzo was again appointed sole head coach. This time Italy were able to reach the quarter finals, where they were defeated 2–1 by Switzerland. After this defeat, Pozzo resigned and returned to devote himself to his work and his wife, who shortly after died due to a disease. After the death of his wife, he moved to Milan, where he held his job at Pirelli, alongside his work as a journalist for La Stampa in Turin, which he continued almost until his death. Italy won the 1930 edition of the Central European International Cup, defeating Hungary 5–0 in Budapest. They pipped the title from Meisl's Austrian side, the so called Wunderteam, who went on to win the second edition of the tournament two years later. Following the 1930 defeat to Spain, Pozzo left Adolfo Baloncieri, who had served as Italy captain and who had been an international of ten years standing, out of the team. In the 1932 edition of the Central European International Cup, Italy finished in second place behind Austria; Austria beat Italy, as did the Czechs, while a defeat to Hungary was only averted because of a missed penalty. This led to Pozzo bringing back the Bologna player Angelo Schiavio, who had been a regular goalscorer for his club, but in February 1934 with the World Cup looming Austria defeated Italy in Turin 4–2, Pozzo once again axed the team's captain, Umberto Caligaris, on this occasion.
1934 жылғы әлем чемпионаты
1934 жылғы FIFA әлем чемпионатында, Еуропа құрлығында өткен тұңғыш турнирде, Поццоның итальяндық құрамасы Италиядағы саяси ахуалға ықпал еткен деген күдік тудырған, әділ емес төрешіліктен пайда тапты. Шындығында, итальяндық фашист диктаторы Бенито Муссолини Италияның матчтары алдында бірнеше төрешімен, соның ішінде Италияның жартылай финалдағы және финалдағы жеңістерін тікелей бақылаған Иван Эклиндпен кездескен. Кейіннен Эклинд итальяндықтарға көмектескенін айыптады. Италияның Испаниямен өткен ширек финалдағы ойыны, қосымша уақыттан кейін 1:1 есебімен тең аяқталды, бұл төреші Луи Баерттің шешімдеріне күмән тудырды. Қайта матчте швейцар төреші Рене Мерсе де сыннан құтыла алмады және үйіне келген соң Швейцария футбол федерациясы тарапынан шеттетілді. Екі матч та өте агрессивті өтті, нәтижесінде екі команданың бірнеше ойыншысы ауыр жарақат алды: алғашқы матчта теңестіру голы үшін дарбазашы Рикардо Замораға жасалған бұзық әрекет жазаланбады, ол қайта матчке қатыса алмады, ал оның орнына шыққан Жоан Жозеп Ногуеске де назар аударылмады; кем дегенде үш испандық ойыншы алаңнан жарақатпен шығуға мәжбүр болды. Итальяндық Марио Пицциоло да алғашқы матчта испандардың салдарынан аяғы сынды, және ол енді Италия құрамасында ойнамады. Италияның қайта матчта 1:0 есебімен жеңісі оларға жартылай финалға жол ашты. Италия Венгрия мен Австрия арасындағы ширек финалдың нәтижесінен де пайда тапты, онда Австрия өте тартысты ойында 2:1 есебімен жеңіске жетті. Содан кейін Италия Австрияны бір голмен жеңді. Құрамадағы "Ориунди" өкілі Энрике Гуайта Джузеппе Меацца қақпашы Питер Платцердің үстінен құлағаннан кейін, жақын қашықтықтан ойынның жалғыз голын соқты. 10 маусымдағы финалда, Римдегі Stadio Nazionale PNF стадионында, ауа температурасы жоғары болған кезде, Италия қосымша уақытта Чехословакияны 2:1 есебімен жеңіп, титул иегері атанды. Әлем чемпионатындағы сәттілікке байланысты Поццо өз саласындағы еңбектері үшін "Commendatore" атағымен марапатталды. Поццо басшылығымен Италия 1935 жылы Орталық Еуропа халықаралық кубогын қорғады, ал 1936 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарына Австрия мен Англиядан ғана жеңіліс көріп келді; олар турнирде алтын медальді жеңіп алды, қосымша уақытта Австрияны 2:1 есебімен жеңді.
During the 1934 FIFA World Cup on home soil, the first tournament on the European continent, Pozzo's Italian side benefited from controversial officiating, which was thought to have been influenced by the political situation in Italy at the time; indeed, the Italian fascist dictator Benito Mussolini had apparently met with several officials prior to Italy's matches, including Ivan Eklind, who refereed Italy's semi final and final victories. Eklind was later accused of favouring the Italians with his decisions. Italy's game against Spain in the quarter finals, which ended in a 1–1 draw after extra time, also raised questions against the performance of the referee Louis Baert in the match; in the replay, Swiss referee Rene Mercet did not escape criticism either, and was banned by the Swiss FA upon his arrival home. Both matches were played in a highly aggressive manner, with several players of both sides injured as a result of the extremely physical play: a foul on goalkeeper Ricardo Zamora for the equaliser in the first leg went unpunished, which ruled him out of the replay, while another on his replacement Joan Josep Nogués in the replay was also ignored; at least three Spaniards had to depart the field with injuries. The Italian Mario Pizziolo also suffered a broken leg at the hand of the Spaniards in the first leg, and would not play for the Italian national team again. Italy's 1–0 victory in the replay ultimately earned them a place in the semi finals. Italy also benefited from the quarter final draw between Hungary and Austria, which saw Austria prevail 2–1 in a highly competitive encounter. and Italy won the match over Austria by a single goal. Enrique Guaita, one of the squad's Oriundi, scored the only goal of the match from close range after Giuseppe Meazza had fallen over goalkeeper Peter Platzer. In the final on 10 June, at the Stadio Nazionale PNF in Rome, with temperatures surpassing , Italy came from behind to defeat Czechoslovakia 2–1 in extra time to win the title. On the back of the World Cup success, Pozzo was awarded the title of Commendatore for achieving greatness in his profession. Italy defended their Central European International Cup title in 1935 under Pozzo, going into the 1936 Summer Olympics on the back of a run which had seen them lose only to Austria and England; they went on to win the gold medal in the tournament, defeating Austria 2–1 in extra time.
1938 жылғы әлем чемпионаты
1938 жылы Францияда өткен әлем чемпионатына дейін Италия Поццо басшылығымен соңғы жарыстарда жеңіліссіз сақталды. Сильвио Пиола 1935 жылы алғаш рет ұлттық құрама сапына шақырылып, тұрақты түрде гол соғып, Меацца үшін тиімді серік болды. Коломбстағы ширек финалда екі команда да көк түспен ойнағандықтан, Италияға фашизммен байланысты қара түспен ойнауға мәжбүрлеу туралы шешім қабылданды (мүмкін Муссолинидің өзі бұйрық берген болуы мүмкін). Бұл түспен бірге, сол жақ кеудесінде Фашио Литторио белгісі және Савойяның гербы болуы керек еді. Үй стадионындағы жанкүйерлердің қарсылығына қарамастан, Италия матчты 3:1 есебімен жеңіп, келесі сатыға өтті. Кейін олар Поццоға Парижге ұшақпен барып, финалдағы ойынды көруге мүмкіндік берді. Поццо итальяндық командаға бразилиялықтардың ойыншылардың рухын көтеру үшін айтқандарын жеткізді. Бұл матчтағы жеңіске жету үшін психологиялық негіз болды, нәтижесінде Италия 2:1 есебімен жеңіске жетті. Осыдан кейін бразилиялықтар итальяндықтарға ұшақ билеттерін сатудан бас тартып, олар Парижге пойызбен баруға мәжбүр болды. Финалда Италия екінші рет әлем чемпионы атағын Венгрияға қарсы 4:2 есебімен жеңіп алды. Италияның фашистік диктаторы Бенито Муссолини финал алдында итальяндық командаға «Жеңіс немесе өлім!» деген жеделхат жіберген деген кең таралған аңыз бар. Алайда, Пьетро Рава кейіннен бұл ақпаратты жоққа шығарып: «Жоқ, жоқ, жоқ, бұл рас емес. Ол бізге сәттілік тілеген жеделхат жіберді, бірақ ешқашан «Жеңіс немесе өлім!» демеді» деді. Бұл рекорд 2019 жылғы FIFA Әйелдер Әлем чемпионатында АҚШ әйелдер құрамасының бас жаттықтырышы Джилл Эллис бұл көрсеткішті қайталайғанға дейін сақталды. 1938 жылдың қарашасынан 1939 жылдың шілдесіне дейін Поццо Италия үшін қатарынан 9 жеңіске жетіп, рекордты орнатты, бірақ 2019 жылы Роберто Манчини бұл көрсеткішті жаңартты. 1935 жылдың 24 қарашасынан бастап Венгрияға қарсы матчтан 1939 жылдың 20 шілдесіне дейін Финляндияға қарсы матчқа дейін Поццо Италияны 30 ойындық жеңіліссіз сериямен жетектеді, бірақ бұл рекорд 2021 жылы жаңа көрсеткішпен ауыстырылды.
By the time of the 1938 World Cup in France, Italy remained undefeated in recent competitions under Pozzo. Silvio Piola earned his first cap in 1935, scoring regularly for the national side and proving an effective partner for Meazza. In the quarter finals against the hosts in Colombes, as both teams normally played in blue, Italy were controversially ordered to play in all black attire (possibly by Mussolini himself), a colour which is associated with fascism, along with bearing a Fascio Littorio on the left breast, alongside the Savoy shield. Despite a hostile reception from the home crowd, Italy managed to win the match 3–1 and advance to the next round. They then reportedly offered Pozzo the ironic hospitality of a plane ride to Paris to see them play in the final. Pozzo reported to the Italian side what the Brazilians had told him to rouse the pride of the players. It was the psychological premise for revenge in the match, which Italy went on to win 2–1. Afterwards, the Brazilians did not want to sell their plane tickets to the Italians, who were then forced to reach Paris by train. In the resulting final, Italy duly won their second world title 4–2 against Hungary. There is a common legend that the Italian fascist dictator Benito Mussolini sent a telegram to the Italian team prior to the final, stating: "Win or die! "; however, Pietro Rava later denied this, commenting: "No, no, no, that's not true. He sent a telegram wishing us well, but no never 'win or die'." and which would stand until the 2019 FIFA Women's World Cup, when Jill Ellis became the second international manager to do so as coach of the United States women's team. Between 1938 and 1939, Pozzo held the record for most consecutive wins for Italy, with nine, until the record was eventually broken in 2019 by Roberto Mancini. From 24 November 1935 against Hungary until 20 July 1939 against Finland, Pozzo also led Italy on a record 30 match unbeaten streak, until it was surpassed in 2021.
Кейінгі жаттықтырушылық мансабы (1939-1948 жж.)
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Поццо барлық әрекеттер барысында өзінің қызметінде болды. 1948 жылғы жазғы Олимпиада ойындарында Италия құрамасының бас жаттықтырушысы ретінде Поццоның соңғы матчы Лондонның Хайбери стадионында Данияға 5:3 есебімен жеңіліспен аяқталды. Поццо 95 матчта 63 жеңіс, 17 тең түсу және 16 жеңіліс тіркеді (1921 жылы техникалық комиссия құрамында тағы екі жеңіс қосымша есептелді). Ол еуропалық ерлер құрамаларының бас жаттықтырушылары арасындағы ең ұзақ қызмет еткен рекордты иеленеді. Оның 1949 жылғы соңғы, қиын әрекеті – «Гранде Торино» командасының ойыншыларының, оның достары мен шәкірттерінің 4 мамырдағы Суперга әуе апатында қаза болған денелерін анықтауға көмектесу болды. Ол командамен Лиссабонға бара алмағандықтан апаттан құтылды.
During World War II, Pozzo remained in position throughout the hostilities. At the 1948 Summer Olympics, Pozzo's last match as Italy head coach came as a 5–3 defeat to Denmark in the quarter finals at Highbury Stadium in London. Pozzo finished with a record of 63 wins, 17 draws and 16 defeats from 95 matches (an additional two wins were recorded as part of a technical commission in 1921). He holds the record for the longest reign of any European men's senior national team coach. His last, excruciating, official act, in 1949, was helping with the recognition of the torn bodies of the players of the Grande Torino team, his friends and pupils, who died on 4 May in the Superga air disaster from which he escaped himself for not being able to go with the team to Lisbon.