Кіріспе

Вашингтондағы арал Лэди Бёрд Джонсон паркі, бұрын 1968 жылға дейін Колумбия аралы деп аталған, АҚШ-тың Вашингтон қаласында Потомак өзенінде орналасқан арал. Ол 1800-жылдардың соңында Аналостан аралының жалғасы ретінде табиғи түрде пайда болды, бірақ уақыт өте келе эрозия мен су тасқыны салдарынан Аналостаннан бөлініп, қазір Теодор Рузвельт аралы деп белгілі. АҚШ федералды үкіметі 1911 және 1922 жылдар аралығында, сондай-ақ 1925-1927 жылдар аралығында Потомак өзенінен алынған шөгінділерді аралға төкті. Сол кезде үкімет аралды "Арлингтон мемориалдық көпірінің батыс ұшы және ұлттық астанаға символдық кіреберіс ретінде қызмет ету үшін" қайта жаңартып, формасын өзгертті. Парк ішінде Линдон Бейнс Джонсонның естелікке арналған бағы, Әскери-теңіз күштері мен сауда флотының ескерткіші және Колумбия аралы маринасы орналасқан. Арал, парк, ескерткіштер және марина Джордж Вашингтон мемориалдық жолының бір бөлігі болып табылады және Ұлттық саябақтар қызметі басқарады.

Колумбия аралының алғашқы қалыптасуы

Колумбия аралы жартылай табиғи, жартылай адам жасаған арал. 1818 жылы Колумбия аралы болмаған, ал сол кезде Аналостан аралы (қазір Теодор Рузвельт аралы деп аталады) көбінесе тас-қиыршықтан тұратын және Вашингтон қаласының жағалауына өте жақын болған. Орманды кесу және жоғарыдағы ағыс бойындағы егіс жерлерінің көбеюі салдарынан өзен солтүстік жағалауының көп бөлігін эрозияға ұшыратып, Аналостан аралы мен жағалау арасындағы қашықтықты ұлғайтты. Сонымен қатар, Аналостан аралының төңірегінде үлкен мөлшерде шөгінді жиналды. 1838 жылға қарай Аналостан оңтүстікке қарай ұзындығы шамамен екі есеге артты, ал 1884 жылға қарай Аналостан аралының жаңа оңтүстік бөлігі анықталып, салынды және жақсы қалыптасқан батпақты жерді қолдады. Алайда, өзен Аналостан аралының ортасын біртіндеп эрозиялап, Колумбия аралын оның негізгі бөлігінен бөліп алды. 1911 және 1922 жылдар аралығында Потомак өзені арнаны тереңдету және Аналостан/Теодор Рузвельт аралы мен Колумбия аралы арасындағы қашықтықты кеңейту үшін (Аналостан/Рузвельт аралының батысындағы «Виргиния арнасы» оңай су баспауы үшін) бірнеше рет қазылды. Қазылған материал Колумбия аралына үйілді, оның биіктігін арттыруға, ұзартуға және кеңейтуге көмектесіп, қазіргі пішінін қалыптастырды. Жаңа аралға шамамен 1918 жылы Колумбия округі үшін жұмыс істейтін белгісіз инженер есім берген. Бұл атауды алғаш рет «The Washington Post» газеті 1922 жылдың сәуір айында қолданды, ол жыл арал Ұлттық саябақтар қызметіне берілген жылмен сәйкес келді, бұл Колумбия аралын кеңейтуді қажет етті. АҚШ Армиясының инженерлік корпусы Потомак өзенін қазуды және Колумбия аралын кеңейтуді жоспарлаған, сондықтан 1 сәуірде соғыс министрі Джон У. Уикс тас жол көпірі мен Линкольн ескерткіші арасындағы өзенді қазу үшін 114 500 доллар жұмсауға бұйрық берді. Қазылған материал Колумбия аралына тасталатын болды. Арал көпірді ұстап тұруға қабілетті екенін қамтамасыз ету үшін Корпус аралдың айналасына 6 метрлік бөгет салуды жоспарлады, бұл өзен түбін алып тастауды, 610 метрлік теңіздік қабырғаны және 4572 метрлік бөгетті салуды қамтиды. Потомак өзенінің негізгі арнасын кеңейту үшін Колумбия аралының шамамен бір бөлігі алынып тасталды, ал аралдың биіктігі екі жыл ішінде орташа су деңгейінен 2 метрден 7 метрге дейін көтерілді.

Колумбия аралының алғашқы жобалары

ABMC және Инженерлер корпусынан басқа, АҚШ Көркем өнерлер комиссиясы (CFA) және Ұлттық астана парктері комиссиясы (NCPC) да көпірдің кейбір аспектілерін бекіту құқығына ие болды. CFA көпірдің сыртқы түрін қарауға кең өкілеттік алды. CFA және NCPC алғаш рет 1926 жылдың қаңтарында көпірге қатысты жолдарды талқылады, олар Вирджиниядағы аялдаманың Вашингтонға қалай кіреберіс болатынын бірлесіп қарастырды. Екі орган қала құрылысы жөніндегі C. A. S. Синклердің ұсынысын қабылдады, ол Вирджиниядан көпірден бастап, радиалды түрде таралатын жолдарды ұсынды. Алайда, 1926 жылдың желтоқсанында CFA Арлингтон ұлттық зиратының USDA эксперименталды фермасының жеріне (Арлингтон Ридж жолының шығысында орналасқан) қарай кеңейе алатынын білді. Бұл көпірге қатысты жолдарға маңызды әсер еткендіктен, CFA Кендаллдан Синклердің Колумбия аралындағы аялдамасы туралы ұсынысын қайта қарауды сұрады. Кендалл 1927 жылдың мамырында Вирджинияға келуге арналған көше және тас жолдың жаңартылған жобасын ұсынды. Оның жоспары Колумбия аралында бірнеше айналма жолдар құрудан тұрды. Келесі айда Шекара арнасы көпірінің инженерлік және архитектуралық сызбалары бойынша жұмыс басталды. Бұл көпір Боундерли каналын (Колумбия аралын Вирджиниядан бөліп тұратын) кесіп өтіп, Арлингтон мемориалдық көпірін жоспарланған Мемориалдық жолмен байланыстыруға арналған еді. Кендаллдың 1927 жылғы мамырдағы Колумбия аралының жобасы екі жыл бойы ұзақ пікірталас тудырды. Сәулетші Милтон Беннетт Медари (1927 жылы CFA-дан кеткен) 1928 жылдың қаңтарында Кендаллдың ұсынысын көргеннен кейін Көркем өнерлер комиссиясына хат жазды. Медари Ұлттық алаң Линкольн ескерткішімен және одан басталатын екі маңызды жолмен – Рок-Крик және Потомак паркі (RCPP) және Арлингтон мемориалдық көпірімен аяқталады деп мәлімдеді. Оның пікірінше, Колумбия аралы қарапайым, ресмилік сақталған сұлулықты көрсетуі керек, бұл неоклассикалық алаңнан Арлингтон ұлттық зиратының ландшафтына көшуді жеңілдетуге көмектесер еді. Медаридің аргументі CFA-ны сендірді, ал мамыр айының соңында комиссия мен Кендалл Колумбия аралында үлкен алаң салынатын жаңартылған жобаны жариялады. Бұл алаңнан арал арқылы жолдар Вернон тауының мемориалдық саябағымен және Ли тас жолымен байланысатын көпірлерге шығаратын еді. Айналма жолдар жойылды, ал Колумбия аралы солтүстік-оңтүстік бағыттағы жолдың аралық осі бойынан өтуіне мүмкіндік беру үшін қайта құрылатын болды. Үлкен алаңда 51 метр биіктіктегі екі бағана орналасуы тиіс еді. Екі бағананың үстіне Нике есімді алтыннан жасалған мүсіндер қойылатын еді. Сонымен қатар, CFA көпірдің шығыс және батыс жағында 12 метр биіктіктегі екі пилон болуы керек деген шешімге келді. Бұл пилондар ұлттық жетістіктерді бейнелейтін рельефтік суреттермен әшекейленетін және алтын бүркіттердің мүсіндерімен толықтырылатын еді. Кендаллдың жобасында аралдың шығыс жағындағы көпірге жақын орналасқан екі үлкен грек стиліндегі ғибадатханалар және аралдың әр жеріне шашырап орналасқан бірнеше грек және роман стиліндегі үлкен мүсіндер де болды.

Құрылыстың алғашқы кезеңдері: Шекаралық канал көпірі

1928 жылдың 18 шілдесінде Шекаралық арна көпірінің құрылысы бойынша тендерлер ашылды. Жоба бірнеше мердігерге бөлінді. Солтүстік Каролина гранит компаниясы су астындағы гранитті, ал Hallowell Granite Works визуарлар мен қабырғаларға арналған гранитті жеткізді. Woodbury Granite Company қаптама гранит және балюстрадаларды қамтамасыз етті. Hallowell 1929 жылдың мамырында гранитін жеткізді, Солтүстік Каролина гранит компаниясы маусым айына дейін, ал Woodbury Granite 1929 жылдың 30 маусымына дейін граниттің шамамен жартысын жеткізді. Құрылыс шарты 1928 жылдың қазан айында N. P. Severin компаниясына тапсырылды. Шекаралық арна көпірінің құрылысы 1929 жылдың көктемінде басталды, бірақ бірден қиындықтар туындады. Арлингтон мемориалдық көпірінің батыс тірегінің астында 4 метр қалыңдығы бар тұрақсыз тас жатыр. Бұл «жұмсақ тас» екі жыл бұрынғы бұрғылау жұмыстары кезінде анықталмаған, бірақ Шекаралық арна көпірінің құрылысы басталғанда көрінді. Сонымен қатар, Шекаралық арна көпірінің шығыс тірегінің тас негізінің үстінде құм мен қиыршық тас қабаты табылды. Құрылыс жұмыстарын жалғастыру үшін екі кедергі де жойылуы керек болды. Сонымен қатар, Шекаралық арна көпірінің батыс жартысындағы жұмыстар тоқтап қалды. Вирджиния жағалауындағы Рослин тармағының Пенсильвания темір жолының жолдары өтті. Мемориалдық жолмен деңгейлес кесісуді болдырмау үшін CFA 1927 жылдың маусым айында осы жолдарды 6 метрге төмендетуді ұсынды. Бұл Шекаралық арна көпірін кеңейтуді білдіргендіктен, көпірдің жаңа инженерлік зерттеулері қажет болды. Корпус және CFA үш жылдан кейін Пенсильвания темір жолының жолын қалай төмендету керектігін зерттеп жатты. 1930 жылдың маусым айының соңындағы бейресми келіссөздер нәтижесінде, жаңа желіге темір жолдың құқығын беру үшін, желі өзенге жақындатылып, көпір арқылы (екі параллель жолды қамтитын) және төмендетілген жолдармен өту үшін туннель салынуы керек екені туралы келісімге қол жеткізілді. Бұл үздіріссіз темір жол қызметін қамтамасыз ететін еді. Пенсильвания темір жолы жаңа жолдар мен туннельдер пайдалануға берілгеннен кейін ескі жолды үкіметке беруге келісті. Әйтпесе, Шекаралық арна көпірінің құрылысы аяқталған еді.

Үлкен алаңға түзетулер

CFA 1930 жылдың шілдесінде Колумбия аралы алаңының жобаларын қайта қарастырды. Сол айда Колумбия аралындағы бөгеттер жөнделді. Қыркүйек айында CFA ескерткіш бағаналардың және аралдағы қосымша абаттандырудың жобаларын қарады, бірақ мақұлдамады. CFA мүшелері бағаналардың қайта біріккен Солтүстік пен Оңтүстікті еске алуда тиімділігіне күмән келтіре бастады, бірақ олардың алаң дизайнының ажырамас бөлігі екендігіне келісім сақталды. Дегенмен, Кендаллға мәселені тағы да зерттеу тапсырылды. 1930 жылдың қазан және қараша айларында Колумбия аралына шөгіңкілік салдарынан қосымша қазылған материал жеткізілді. Жаңа мақсат – аралды орташа су деңгейінен 9 метрге көтеру болатын. 1930 жылдың қарашасында Боундерли-Канал көпірінің соңғы бөлігін жобалауда қиындықтар сақталды, бірақ Арлингтон мемориалдық көпірін Боундерли-Канал көпірімен байланыстыратын Колумбия аралы арқылы өтетін жол желтоқсанда аяқталды. 1931 жылы CFA Колумбия аралының үлкен алаңының дизайнымен айналысып жатты. Комиссия қаңтар айында бағаналарды тағы да талқылап, алаңның айналасындағы гранитті балюстраданы алып тастады (400,000 доллар үнемделді).

Ескерткіш бағаналарды жою

Колумбия аралының үлкен алаңындағы дизайн мәселелері 1931 жылдың соңында CFA емес, президент Герберт Гувер шешті. Вирджиния штатында Колумбия аралының оңтүстігінде екі әуежай, Гувер алаңы мен Вашингтон әуежайы орналасқан еді. 1931 жылдың көктемінде AMBC атқарушы офицері Улисс С. Грант III (сол кезде Инженерлер корпусының подполковнигі) AMBC және CFA-ға Колумбия аралына жоспарланған алып ескерткіш бағаналар авиация үшін қауіпті болуы мүмкін екенін ескертті. Алайда екі мекеме де оған құлақ қоймады. 1931 жылдың 28 қыркүйегінде АҚШ Сауда министрлігі CFA-ға биік бағаналар авиация қауіпсіздігіне қатер төндіретінін мәлімдеді. Министрлік бағаналар Гувер алаңы арқылы жүзеге асырылатын әуе трафигіне елеулі кедергі келтіретінін, сондықтан CFA-дан бағаналарды жоюды немесе оларды күшті жарықпен жарықтандыруды талап етті. 29 қыркүйекте Вашингтон сауда палатасы да бағаналарға қарсылығын білдірді. Грант, егер тергеу қауіптілік анықталса, бағаналарды жою қажеттігіне келісті. Бірақ Уильям Кендалл ескерткіш бағаналарды сақтап қалуға бейілді болғандықтан, 1931 жылдың қазан айының басында президент Гуверге (техникалық тұрғыдан AMBC төрағасы) бағаналарды сақтап қалу себептерін жазып, егер олар ұшуға кедергі келтірсе, әуежайды көшіруді ұсынды. 12 қазанда Гувер AMBC қызметкерлеріне, Кендаллға, CFA-ға және Арлингтон мемориалдық көпірінің инженер-консультанты У.Дж. Дугласқа бағаналарды қайта қарауды тапсырды. The Washington Post газеті хабарлағандай, AMBC және CFA мүшелерінің көпшілігі, сондай-ақ Конгресс өкілдері бағаналардың жоғары құнына алаңдады. Бағаналардың құны кемінде 500 000 долларға бағаланды, ал олардың негізін салуға тағы 100 000 доллар қажет болды. CFA қараша айының басындағы кезекті отырысында бұл мәселені талқылады. Бірақ CFA мүшелері мәселеге күмәнді қарағанда, сенатор Хирам Бингем (авиацияға құмар адам) оларға қарсы тұру үшін авиациялық ұйымдарды біріктіре бастады. Бингем сондай-ақ Вашингтон аймағында авиациялық қауіптерді тудыруға тыйым салатын заң жобасын енгізумен қорқытты. 27 қарашада 40 пошта және әуе тасымалының пилоттары президентке бағаналарды жоюды талаппен хат жазды. Үш күннен кейін Сауда палатасы да Гуверге тікелей хабарласып, бағаналарды орнатуға қарсы лобби жасады. Көптеген қарсылықтарға байланысты, AMBC 1931 жылдың желтоқсанында бағаналарды жоюға дауыс берді және Кендаллдан Колумбия аралы үшін тағы бір жаңа дизайн жасауды сұрады. Бірақ ешқандай шешім қабылданбады.

Колумбия аралының құрылысы аяқталды

1932 жылдың сәуір айында Пенсильвания теміржолының рельстерін жылжыту жұмыстары қарқынды жүргізіліп жатты. Жаңа, сәл өзгертілген бағытқа негіз салынды, рельстер төселді және Боундерли-Канал көпірінің батыс бөлігі жобаланды. Теміржолдың астындағы өткелді аяқтауға кейбір кешігулер болғанымен, жұмыс жақсы дамып жатты. 9 сәуірде Хемцикл, Мемориалдық даңғыл және Боундерли-Канал көпірінің салтанатты ашылуы өтті. Арлингтон мемориалдық көпір комиссиясының атқарушы директоры және инженерлер корпусының офицері полковник Улисс С. Грант III Мемориалдық даңғыл мен Боундерли-Канал көпірін ресми түрде ашты. (Мемориалдық даңғылдың ені 9 метр ғана және асфальтталмаған еді, бірақ корпус оны 18 метрге дейін кеңейтіп, 1 шілдеге дейін асфальттауға тырысты.) Федералдық бюджеттік жағдайдың нашарлауы Колумбия аралының дамуын толығымен тоқтатуға жақын болды. 1932 жылдың 7 сәуірінде Өкілдер палатасы 1933 жылғы қаржы жылына арналған жобаның барлық 840 000 долларлық бюджетін (1932 жылдың 1 шілдесінен басталатын) жойды. Үлкен алаңдағы жобалау және басқа да жұмыстар дереу тоқтатылды. Сонымен қатар, Корпустың аралды толтыруға бағытталған соңғы тыранысы, сондай-ақ барлық ландшафттық және жолдарды түзету жұмыстары да тоқтатылды. 1932 жылдың қарашасында КФА жиналып, аяқталмаған жұмысты қалай толықтыруға немесе пайдалы етуге болатынын талқылады. Франклин Д. Рузвельт 1933 жылдың наурыз айында АҚШ Президенті болып сайланды. Мемлекеттік жұмыстарға үлкен қаражат жұмсау экономиканы "қозғауға" және жұмыссыздықты азайтуға қажет деп сенген Рузвельт Ұлттық өнеркәсіптік жаңғырту заңын қабылдауды ұсынды. Бұл заңда мемлекеттік жұмыстарға 6 миллиард доллар қаражат бөлінді. Бұл заң 1933 жылдың 13 маусымында қабылданды, ал Рузвельт оған 16 маусымда қол қойды. Заң бойынша бөлінген қаражатты жұмсау үшін Мемлекеттік жұмыс басқармасы (PWA) дереу құрылды. 13 шілдеде, PWA құрылғаннан кейін бір ай өткен соң, агенттік Колумбия аралындағы және Арлингтон мемориалдық көпірінің басқа бөліктерін аяқтау үшін 3 миллион долларлық грант жариялады. КФА және NCPC қарашада кездесіп, Вирджинияға тек бір байланысы бар Колумбия аралында қалай әрекет ету керектігін шешті – ол тек Арлингтон ұлттық зиратқа апаратын еді. 4 желтоқсанда агенттіктер PWA қаражаты Ли тас жолымен және Вирджиния штаты мен Арлингтон округі құрылысын жоспарлап жатқан жаңа тас жолмен байланысты күтіп, аралдың солтүстік және оңтүстік жағында көпірлер салуға жұмсалатынын мәлімдеді. (Оңтүстік көпір ортасында сәл көтерілгендіктен "Көпір көпірі" деп аталды.) Бұл көпірлерге қосылу үшін Колумбия аралындағы жолдарды аяқтау қажет болды. Бұл жолдар 1934 жылдың қаңтарында белгіленді, ал КФА және NCPC аралдың ортасына жаңа, үлкен жол айналымын қосу керек пе, әлде қарапайым көлденең ось болатын бөтелке тосыннан құтылу үшін қосу керек пе, жоқ па, талқылай бастады. Солтүстік көпірдің инженерлік және сәулеттік жобасы 1936 жылдың қазан айында мақұлданды. КФА 1935 жылдың қаңтарында Колумбия аралының үлкен алаңымен не істеу керектігін талқылады, бірақ тағы да шешімге келе алмады. Қаржы болмағандықтан, тек көпірлер салу немесе шағын жөндеулер ғана жасалуы мүмкін еді. 1935 жылдың қаңтарында Боундерли-Канал көпірінің жақсартылған ландшафттық дизайны ұсынылды және 1936 жылдың наурызында мақұлданды. Жеті айдан кейін КФА Арлингтон мемориалдық көпірінің, Колумбия аралының және Мемориалдық даңғылдың жарықтандыру схемасының дизайнын зерттей бастады. Бұл жаңа көпір және (соңында) Пенсильвания теміржолының үстіндегі көпір шілде айында аяқталды. КФА 1938 жылдың қаңтарына дейін үлкен алаңға қатысты жоспарлар бойынша кеңесуді жалғастырды, бірақ ешқандай жақсартулар жасалмады. Мемориалдық даңғыл 1938 жылдың қыркүйегінде аяқталды. Колумбия аралындағы соңғы элементтер 1939 және 1940 жылдары салынды. 1939 жылдың сәуірінде Конгресс аралдағы көпірлер мен орталық жол айналымының арасындағы соңғы байланыстарды, сондай-ақ тротуарлар, жолдар мен тұрақтарды салуға және ландшафтты жақсартуға 100 000 доллар бөледі. КФА төрт жыл бойы ойланып-толғаныстан кейін, 1940 жылдың қаңтарында аралдың шам бағанасының дизайнын мақұлдады. Аралдың соңғы үлкен жақсаруы 1940 жылдың қыркүйегінде болды, онда аралдағы жылдам өсіп келе жатқан солтүстік-оңтүстік қозғалысты басқару үшін "жарыс жолы" ерекшелігі – үлкен сыртқы жол айналымы салынды. Бұл солтүстік-оңтүстік бағыттағы көлік жүргізушілеріне жол айналымында (қазіргі уақытта тек шығыс-батыс бағыттағы көлік қозғалысы) болатын бөтелкеден құтылуға мүмкіндік берді.

Колумбия аралының кейінгі тарихы, қайта атауға дейін

1932 жылы Колумбия аралындағы толтыру жұмыстары тоқтатылғаннан кейін, арал табиғи түрде шөгіп қалды. 1941 жылға қарай шөгу Шекара арнасы көпірінің тіректеріне зақым келтірді, ал Қоғамдық жолдар бюросы сәуір айында әрбір тіректің астына болат тіректер орнатып, оларды нығайтты. Колумбия аралында көпір жұмыстары 1940 жылдары жалғасты. 1942 жылдың қаңтарында АҚШ Қорғаныс министрлігі АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына байланысты Пентагон қызметкерлерінің санының өсуі жергілікті жол желілеріне айтарлықтай жүк салатынын түсінді. Пентагон қаласын және оңтүстікке қарайғы аймақтарды Пентагонмен байланыстыру үшін Армия-Теңіз бульвары (қазір Армия-Теңіз жолы деп аталады) салынып жатты. Бұл жол Пентагоннан солтүстік-батысқа қарай Колумбия аралына дейін созылып, аралдың ортасымен өтіп, Арлингтон мемориалдық көпірімен қосылатын болды. 1942 жылдың қаңтарында Шекара арнасы арқылы Армия-Теңіз бульвары үшін көпір мақұлданды. 1948 жылы Колумбия аралын Ли бульварымен (қазір Арлингтон бульвары) байланыстыратын солтүстік-батыс көпір қайта жаңартылды. 1958 жылы Колумбия аралы мен Вирджинияны байланыстыратын тағы бір көпір ұсынылды. Ол кезде Теодор Рузвельт көпірінің мүмкін болатын бағыты Кіші аралдың оңтүстігінде (эрозия салдарынан Теодор Рузвельт аралының негізгі бөлігінен бөлініп қалған оңтүстік ұшы) қарастырылды. 1958 жылдың қаңтарында Колумбия округінің шенеуніктері Боундерли каналы арқылы Рузвельт көпіріне кіреберіс көпірін салуға рұқсат сұрады, бірақ CFA бір айдан кейін одан бас тартты. 1958 жылдың маусым айына қарай көпірдің орналасуы Теодор Рузвельт аралының оңтүстік жағынан солтүстікке қарай жылды, Боундерли каналы арқылы көпір салу қажеттігі туындады. 1958 жылы Колумбия аралын Арлингтон бульварымен (бұрынғы Ли бульвары) байланыстыратын солтүстік-батыс көпір төрттен алты жолаққа дейін кеңейтілді. Джордж Вашингтон мемориалдық саябағын Боундерли каналы арқылы алып өтетін солтүстік көпір 1962 жылдың соңында Арлингтон бульварын жаңа Теодор Рузвельт көпірімен байланыстыруға мүмкіндік беретін кеңейтілген жол жүйесінің аясында қайта жаңартылды. Жол жөндеу кезінде қозғалысты реттеу үшін саябақтағы жалғыз светофор орнатылды. Жаңа көпір 1964 жылдың қыркүйегінде аяқталып, светофор алынып тасталды. Бір жылдан кейін, 1965 жылдың қыркүйегінде Оңтүстік Вашингтон бульвары көпірінің батысында жаңа көпір ашылды. Джордж Вашингтон мемориалдық саябағы Арлингтон мемориалдық көпіріндегі бұрынғы соңғы нүктесінен солтүстікке қарай кеңейді, бірақ бұл саябақтың оңтүстікке қарай созылатын бөліктерін Вирджиния жағалауына және Колумбия аралының солтүстік бөлігіне көшіруді талап етті. Жаңа көпір жаңа саябақ жолын ескісімен байланыстырды.

Әскери-сауда теңізшілерінің мемориалы

АҚШ Әскери-теңіз күштері мен АҚШ Сауда флотының ардагерлері Вашингтондағы ешбір жерде олардың қызметін еске алатын ескерткіш жоқ деп ұзақ уақыттан бері талас-тартыс қылып келген. Конгресс 1920 жылдары осы мәселені шешті және 1922 жылы ескерткіштің жобасы жасалды. Дегенмен, ескерткіш үшін қаражат жинау күтілгеннен әлдеқайда ұзаққа созылды. 1930 жылдың 2 желтоқсанында Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Чарльз Фрэнсис Адамс, Қаржы министрі Эндрю В. Меллон, Теңіз жаяу әскерінің генерал-майоры Бен Х. Фуллер, Жағалау күзетінің бастығы контр-адмирал Фредерик С. Биллард және Сауда министрінің орынбасары Дэвид Синтон Ингаллс Колумбия аралында ескерткіш үшін негіз қалады. Ескерткіш құрылысы үш жылға жуық тоқтатылды. Мүсін 1934 жылы соңымен орнатылды. Алайда, қаражаттың жетіспеуі салдарынан мүсін толқынды жасыл гранит негізде емес, бетон тұғырдың үстінде тұрды. 1934 жылдың мамыр айында ескерткіш құрылысын қадағалап отырған комиссия гранитті баспалдақтарды аяқтау үшін Жұмыс прогресі басқармасынан 100 000 долларлық грант сұрады. Бірақ қаржы бөлінбеді. Соңында, Конгресс ескерткішті аяқтауға қаржылай көмек көрсетуге кірісті. Конгресс қолдауымен, Жұмыс прогресі басқармасы 1939 жылы ескерткішті аяқтау үшін 39 000 доллар бөлді.

Леди Бёрд Джонсон саябағы

1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Ұлттық саябақтар қызметі сол кездегі бірінші ханым Леди Берд Джонсонның 1964-1968 жылдар аралығында демеушілік еткен жалпыұлттық қалалық әдемілендіру науқанының аясында Колумбия аралын кең ауқымда қайта ландшафттады. 1987 жылдың көктемінде Ұлттық саябақтар қызметі Оңтүстік Вашингтон бульвары көпірін Леди Берд Джонсон паркіне қайта жапсырып, 1991 жылға дейін көпірді қайта құруды жоспарлауды бастады. Хумпбек көпірінің қайта құрылысы 2008 жылдың қаңтарында басталды. Құрылысынан бері жаңартылмаған көпір күніне 75 000 көлік тасымалдады – ол көпірге арналғаннан әлдеқайда көп. Жақсартуларға көпірді кеңейту, жаяу жүргіншілерді көлік қозғалысынан бөлу үшін балюстрадаларды орнату және жаяу жүргіншілер мен велосипедшілерге көпірден өту үшін Леди Берд Джонсон паркі жағынан жер асты өткел салу кірді. Сондай-ақ, көпірдің ортасындағы белгілі "дөңгелек" алынып тасталды. Дегенмен, көпірдің тарихи ерекшелігін сақтау үшін оның қасбеті сақталды. Көпірдің қайта құрылысы 2011 жылы аяқталды, ал велосипедшілер/жаяу жүргіншілерге арналған жер асты өткел қараша айында ашылды. Бұл жер асты өткел Колумбия аралындағы маринаны және ЛБЖ ескерткіштік тоғайын Маунт-Вернон жолымен байланыстырды. 2008 жылдың көктемінде Леди Берд Джонсон паркінде балалар бағы салынды.

Линдон Бейнс Джонсон ескерткіш алқап

1973 жылы президент Джонсон қайтыс болғаннан кейін Брук Астор мен Лоренс Вандербильт оның құрметіне ескерткіштік ағаштар тобын салуды жоспарлады. Джонсон президент кезінде осы саябақты өте жақсы көретін, ал ұлттық ескерткішке Конгресс 1973 жылғы 28 желтоқсанда рұқсат берді. 1975 жылы Техас гранитінен жасалған монолит орнатылды, сондай-ақ серуендеу жолдары мен шөп алаңдарының арасында жүздеген ақ қарағай және қызылша ағаштарынан тұратын ағаштар тобы салынды. Ескерткіш 1976 жылғы 6 сәуірде ашылды.

Арал туралы

Потомак өзенінің шекаралық арнасы Леди Берд Джонсон паркін Вирджиния жағалауынан бөліп тұрады, ал Потомак өзенінің негізгі арнасы аралды қалған үш жағынан қоршап тұрады. 2007 жылғы мәліметтер бойынша, арал көріктік саябақтардан тұрды. Парк ішінде Линдон Б. Джонсонның естелікке арналған бағы, Әскери-теңіз және сауда флотының ескерткіші мен Колумбия аралы маринасы орналасқан. Леди Берд Джонсон паркіне Вашингтон қаласының орталық бөлігінен Арлингтон мемориалдық көпірі арқылы, Арлингтон ұлттық зиратынан Мемориалдық жол арқылы және Солтүстік Вирджиниядан Джордж Вашингтон мемориалдық тас жолы арқылы баруға болады. Маунт Вернон жолы аралдың қалған ауданға қарап тұрған жағымен өтеді, ол бір жақтан Теодор Рузвельт аралына, екінші жақтан Рональд Рейган Вашингтон ұлттық әуежайына жетелейді. Пентагон аралдың батыс жағында, оңтүстік ұшындағы маринаның жанынан көрінеді.

Танымал мәдениетте

Леди Бёрд Джонсон паркі – авторлардың көркем романдарына жиі қосатын танымал орын. Ол Энтони С. Поликастроның «Спектрдің қараңғы шеті», С. Р. Ларсонның «Америка басып алынды», Аллан Леверонның «Соңғы вектор» және Мэри Эйсонның «Қауіпті қимылдар» кітаптарында еске алынған. Шон Фланнери өзінің «Қозғалмалы нысаналар» романында Колумбия аралы маринасы мен Шекаралық каналды атады, сондай-ақ Ким Стэнли Робинсон «Жаңбырдың қырық белгісі» романында да осы орындарды көрсеткен. Шери Холман өзінің «Мамонт ірімі» романында марина мен Пентагон лагунасын айтқан, ал марина Майк Лоусонның «Екінші периметр» романында және Фил Литтл мен Брэд Уиттингтонның «Қаптамадағы тозақ» романында маңызды рөл атқарды.