Уильям Барксдейл: Конфедеративті генерал және саясаткер
William Barksdale
Уильям Барксдейл (1821-1863) – америкалық саяхатшы, Конфедерация армиясының генералы. Азамат соғысында қатысып, Геттисберг шайқасында қаза болды. Тарихтан мәліметтер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка саясаткері және Конфедерация армиясының генералы (1821-1863)
American politician and Confederate Army general (1821 1863)
Уильям Барксдейл (21 тамыз 1821 – 3 шілде 1863) – заңгер, газет редакторы, АҚШ өкілі және Америка Азамат соғысындағы Конфедерация генералы. Ол 1853 жылдан 1861 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасында төрт мерзім қызмет етті. Бекделді сепаратист болған ол, Геттисбург шайқасында бригадасының зират төбесіне жақын жердегі одақтық күштерге шабуыл жасағанда қаза тапты.
William Barksdale (August 21, 1821 – July 3, 1863) was a lawyer, newspaper editor, US Representative, and Confederate general in the American Civil War. He served four terms in the U. S. House of Representatives from 1853 to 1861. A staunch secessionist, he was mortally wounded during the Battle of Gettysburg while he led his brigade's attack on Union forces not far from Cemetery Ridge.
Ерте өмір
Уильям Барксдейл Теннесси штатының Смирна қаласында Уильям Барксдейл мен Нэнси Херви Лестер Барксдейлдің ұлы болып дүниеге келді. Ол Этельберт Барксдейлдің ағасы болды, ол Азамат соғысы кезінде АҚШ Конгресінде және кейін Конфедерация штаттарының Конгресінде қызмет етті. Оның тегі 1600 жылдарда Америкаға келген ағылшындарға жетеді. Барксдейл Нэшвилл университетін бітірді және 21 жасынан бастап Миссисипиде заңгер болып жұмыс істеді, бірақ құлдыққа жақтас "Columbus [Миссисипи] Democrat" газетінің редакторы болу үшін заңгерлік қызметін тастады. Ол 2-ші Миссисипи жаяу әскер полкіне қатысып, Мексика соғысында капитан және квартирмейстер болып қызмет етті, сонымен қатар жиі жаяу әскер шайқастарында да өзін көрсетті.
William Barksdale was born in Smyrna, Tennessee, the son of William Barksdale and Nancy Hervey Lester Barksdale. He was the older brother of Ethelbert Barksdale, who would serve in both the antebellum U. S. Congress and then the Confederate States Congress during the Civil War. He was of English ancestry which came to America during the 1600s. Barksdale graduated from the University of Nashville and practiced law in Mississippi from the age of 21, but gave up his practice to become the editor of the Columbus [Mississippi] Democrat, a pro slavery newspaper. He enlisted in the 2nd Mississippi Infantry Regiment and served in the Mexican War as a captain and quartermaster, but often participated in the infantry fighting as well.
Конгресс
Соғыстан кейін ол саяси қозғалыстарға белсенді қатысып, 1850 жылғы Ұлы Келісімді қолдаушы ретінде көзге түсті. Оның саяси беделі мен соңғы әскери қызметі оған саяси кандидат ретінде үлкен мүмкіндік берді. 1852 жылы ол АҚШ Өкілдер палатасына сайланды. Ол үш рет қайта сайланып, 1853 жылдан 1861 жылға дейін төрт мерзім бойы қызмет етті.
After the war, he became active in political causes, making a name for himself as an advocate of the Compromise of 1850. His political visibility and recent military service gave him a strong profile for a political candidate. In 1852, he successfully ran for a seat in the U. S. House of Representatives. He would win re election three times, serving four terms from 1853 to 1861.
Қызмет мерзімі
Оңтүстік штаттарының ең ірі құлдар ұстағандарының бірін ұсынып, Барксдейл мемлекеттік құқықтар мен құлдыққа қатысты ұлттық пікірталастарға тез арада еніп, бөлінушілерді қолдады. Ол сондай-ақ, сол кездегі тағы бір күрделі мәселе – төмен баж салығын жақтады.
Representing one of the South’s largest slaveholding states, Barksdale quickly immersed himself in the national debates over state’s rights and slavery, weighing in on the side of the segregationists. He was also a strong supporter of low tariffs, another hotly debated issue of the day.
Тендерлік және дау-дамайлар
Ол палатадағы "От жегіштердің" ішіндегі ең қатыгездерінің бірі саналды, пікірталас қызығанда тез төбелес бастауға бейім еді. Престон С. Брукс Массачусетс штатының құлдыққа қарсы сенаторы Чарльз Самнерге Сенат палатасында таяқпен шабуыл жасағанда, ол Брукс жанында тұрған деген қауесет бар, бірақ оқиғадан кейін палата айыптауға тырысқан депутаттардың қатарында болған жоқ. Азамат соғысы басталар алдында Барксдейл АҚШ заңнама тарихындағы ең танымал зорлық-зомбылық оқиғаларының бірін тоқтатуға ықпал етті. 1858 жылдың 5 ақпанында палатада құлдықты қолдайтындар мен оған қарсылар арасында төбелес шықты. Төбелес кезінде Барксдейл Иллинойс штатының конгрессмені Элиху Уошбернге шабуыл жасады, ал Уошберннің Висконсин штатынан сайланған ағасы Кадуалладер Барксдейлге ұмтылып, оның шашын сызып тастады. Барксдейл ұялып, шашын керісінше киіп қойды, бұл екі тарапты да күлдіріп, төбелесті тоқтатты.
He was considered to be one of the most ferocious of all the "Fire Eaters" in the House, become known as one who would quickly resort to fisticuffs when the temperature of the debate grew hotter. He allegedly stood by the side of Representative Preston S. Brooks as Brooks attacked Massachusetts abolitionist Senator Charles Sumner in the Senate chamber with a cane, although he was not one of the members that the House tried to censure after the incident. Before the start of the Civil War, Barksdale inadvertently helped stop one of the most notorious incidents of violence in U. S. legislative history. On February 5, 1858, a brawl between pro and anti slavery legislators started on the House floor. During the melee, Barksdale swung at Illinois congressman Elihu Washburne, and Washburne's brother Cadwallader, who was a congressman from Wisconsin, grabbed at Barksdale such that it knocked his wig off, and an embarrassed Barksdale put it back on backwards, causing both sides to break out laughing and stopping the fight.
Құл иеленуші ретінде жеке байлығы
Барксдейл құл иеленген. Оның заңгерлік және газетшілік қызметі, сондай-ақ бай отбасымен некесінің арқасында Барксдейлдің өзі де байлыққа ие болды. Сол кездегі хабарлар 1860 жылға дейін оның 36 құлы мен үлкен плантациясы болғанын көрсетеді.
Barksdale was a slaveholder. The combination of his legal and newspaper work, in addition to his marriage into a wealthy family, made Barksdale relatively wealthy himself. Contemporary reports indicate that by 1860, he had accumulated ownership of 36 slaves and a large plantation.
Азаматтық соғыс
Миссисипи штаты Азамат соғысы басталмас бұрын бөлініп шыққаннан кейін Барксдейл Конгрестен кетуге және 1861 жылдың 1 наурызынан бастап Миссисипи милициясының генерал-адъютанты, кейін генерал-квартирмейстері болуға шешім қабылдады. 1 мамырда ол Конфедерация армиясының 13-ші Миссисипи жаяу әскер полкінде полковник болып тағайындалды және сол жазда Булл-Ран шайқасының бірінші күнінде және қазан айында Болл Блафф шайқасында сол полкке басшылық етті. Келесі көктемде ол полкін Вирджиния түбегіне жеткізіп, түбек науқанында және жеті күндік шайқаста күресті. Бригада командирі, генерал Ричард Гриффит 1862 жылдың 29 маусымында Савидж Стейшн шайқасында қаза болғаннан кейін Барксдейл бригадаға қолбасшылық етіп, Малверн Хилл шайқасында батыл, бірақ қанды және нәтижесіз шабуылға қатысты. Бригада «Барксдейлдің Миссисипи бригадасы» деп танылды. 1862 жылдың 12 тамызында ол генерал-бригадир болып жоғарылатылды. Солтүстік Вирджиния науқанында Барксдейл бригадасы Харперс-Ферриде орналасқандықтан, екінші Булл-Ран шайқасына қатыспады. Мэриленд науқанында оның бригадасы генерал-майор Лафайет Маклоустың дивизиясына, генерал-лейтенант Джеймс Лонгстриттің Солтүстік Вирджиния армиясының бірінші корпусына қосылды. Ол Мэриленд Хайтсқа шабуыл жасаған бригадалардың бірі болды, нәтижесінде Харперс-Ферридегі одақтың гарнизоны капитуляциялады. Антиетам шайқасында Маклоустың дивизиясы генерал-майор Джон Седжвиктің дивизиясының шабуылына қарсы Батыс Вудсты қорғап, Конфедерацияның сол қанатын сақтап қалды. Фредериксбург шайқасында Барксдейл бригадасы қаланың жағалауын Раппаханнок өзенінен өтуге тырысқан одақтың күштерінен қорғады, одақтың артиллериясымен қиратылған ғимараттардан жаяу әскер мен инженерлік күштерге мергендікпен шабуыл жасады. 1863 жылдың мамырында Чанселлорсвилл шайқасында Барксдейл бригадасы Джеймс Лонгстриттің корпусындағы шайқасқа қатысқан бірнеше бөлімдердің бірі болды, ал корпустың көп бөлігі Вирджиния штатының Саффолк қаласындағы міндеттерге жіберілді. Барксдейл бригадасы Фредериксбургтің үстіндегі биіктікті тағы да қорғады, бұл жолы оның бұрынғы қарсыласы Седжвикке қарсы, оның VI корпусы бригадасынан он есе көп болды. Седжвиктің шабуылы сәтті аяқталды және Барксдейл одақтың күштерін ұстап тұрғаннан кейін кері шегінді, бірақ ол бригадасын қайта жинап, келесі күні жоғалтқан жерді қайтарып алды. Геттисбург шайқасында Барксдейл бригадасы Маклоустың дивизиясымен бірге шайқастың бірінші күнінен кейін, 1863 жылдың 1 шілдесінде келді. Генерал Роберт Лидің жоспары Лонгстриттің корпусын позицияға маневр жасап, солтүстік-шығысқа, Эммитсбург жолымен шабуылдап, 2 шілдеде одақтың сол қанатын айналып өту болды. Барксдейлдің шабуыл секторы оны одақтың III корпусы қорғаған Персик бақшасына бекіген одақтың желісінің алдыңғы шегіне орналастырды. Сағат 17:30 шамасында Барксдейл бригадасы орманнан шығып, қарсы тұруға мүмкіндік бермейтін шабуылға көшті, бұл Азамат соғысының ең таңғажайып көріністерінің бірі деп сипатталды. Одақтың полковнигінің сөзін келтірсек: «Бұл адам баласы жасаған ең ұлы шабуыл болды». Ол өзінің командирлеріне шабуыл кезінде жаяу жүруді бұйырғанмен, Барксдейл өзі ат үстінде «алдыңғы қатарда, жол бастап, шляпасын шешіп, шашы жарқырап, конфедерация штабының офицеріне «Наварраның ақ қауырсыны» еске түсірді».
After the state of Mississippi seceded just before the start of the Civil War, Barksdale resigned from Congress to become adjutant general, and then quartermaster general, of the Mississippi Militia, at the rank of brigadier general, with date of rank March 1, 1861. On May 1, he was appointed colonel in the Confederate States Army of the 13th Mississippi Infantry, a regiment that he led in the First Battle of Bull Run that summer, and the Battle of Ball's Bluff in October. The following spring, he took his regiment to the Virginia Peninsula and fought in the Peninsula Campaign and the Seven Days Battles. When his brigade commander, Brig. Gen. Richard Griffith, was mortally wounded at the Battle of Savage's Station on June 29, 1862, Barksdale assumed command of the brigade and led it in an heroic, but bloody and futile, charge at the Battle of Malvern Hill. The brigade became known as "Barksdale's Mississippi Brigade." He was promoted to brigadier general on August 12, 1862. In the Northern Virginia Campaign, Barksdale's Brigade was stationed at Harpers Ferry, and thus did not participate in the Second Battle of Bull Run. In the Maryland Campaign, his brigade was assigned to the division of Maj. Gen. Lafayette McLaws in Lt. Gen. James Longstreet's First Corps of the Army of Northern Virginia. It was one of the brigades that attacked Maryland Heights, leading to the surrender of the Union garrison at Harpers Ferry. At the subsequent Battle of Antietam, McLaws's Division defended the West Woods against the assault by Maj. Gen. John Sedgwick's division, saving the Confederate left flank. At the Battle of Fredericksburg, Barksdale's Brigade defended the waterfront of the city from Union forces attempting to cross the Rappahannock River, sniping at infantry and engineer forces from buildings that had been turned into rubble by Union artillery. At the Battle of Chancellorsville in May 1863, Barksdale's Brigade was one of the few units in James Longstreet's Corps that was present at the battle; most of the corps was detached for duty in Suffolk, Virginia. Once again, Barksdale's brigade defended the heights above Fredericksburg, this time against his previous adversary, Sedgwick, whose VI Corps was over ten times the size of his brigade. Sedgwick's assault was successful and Barksdale pulled back after delaying the Union force, but he was able to rally his brigade and retake the lost ground the next day. At the Battle of Gettysburg, Barksdale's Brigade arrived with McLaws's Division after the first day of battle, July 1, 1863. The plan from General Robert E. Lee was for Longstreet's Corps to maneuver into position and attack northeast, up the Emmitsburg Road, to roll up the Union left flank on July 2. Barksdale's sector of the attack placed him directly at the tip of the salient in the Union line anchored at the Peach Orchard, defended by the Union III Corps. At about 5:30 p. m., Barksdale's Brigade burst from the woods and started an irresistible assault, which has been described as one of the most breathtaking spectacles of the Civil War. A Union colonel was quoted as saying, "It was the grandest charge that was ever made by mortal man." Although he ordered his subordinate commanders to walk during the charge, Barksdale himself rode on horseback "in front, leading the way, hat off, his wispy hair shining so that it reminded [a Confederate staff officer] of 'the white plume of Navarre'."
Өлім
Конфедерация әскерлері Персик Орчард желісін қорғаған бригаданы талқандап, одақ бригадасының командирін жаралады және тұтқынға алды. Барксдейлдің бірнеше полкі солтүстікке бұрылып, генерал-майор Эндрю А. Хамфристің дивизиясын қиратты. Оның басқа полктері тікелей алға жылжыды. Әскерлері Плам-Ранға жеткенде, шабуыл басталғалы бір шақырым өткен соң, полковник Джордж Л. Уиллард басқаратын бригада тарапынан қарсы шабуылға ұшырады. Барксдейл сол тізесінен жарақаттанды, содан кейін сол аяғына ядро тиді, ал соңында кеудесіне тағы бір оқ тиіп, оны аттан құлатты. Ол көмекшісі У. Р. Бойдқа: "Мен өлдім! Әйелім мен балаларыма мен өз орнымда шайқасып өлгенімді айт" деді. Оның әскерлері оны майдан даласында өлі қалдыруға мәжбүр болды және ол ертесі күні Одақтың далалық госпиталінде (Жозеф Хаммельбау фермасында) қайтыс болды. Барксдейлдің денесі Джексон, Миссисипи штатындағы Гринвуд зиратындағы Барксдейл отбасының жерлеу орнына белгісіз жерленді, бірақ оның Гринвуд зиратында және Колумбус, Миссисипи штатындағы Достық зиратында ескерткіштері бар.
The Confederates smashed the brigade manning the Peach Orchard line, wounding and capturing the Union brigade commander himself. Some of Barksdale's regiments turned to the north and shattered Maj. Gen. Andrew A. Humphreys's division. Others of his regiments went straight ahead. By the time his men had gone as far as Plum Run, a mile into the assault, they were counterattacked by a brigade under Colonel George L. Willard. Barksdale was wounded in his left knee, followed by a cannonball to his left foot, and finally was hit by another bullet to his chest, knocking him off his horse. He told his aide, W. R. Boyd, "I am killed! Tell my wife and children that I died fighting at my post." His troops were forced to leave him for dead on the field and he died the next morning in a Union field hospital (the Joseph Hummelbaugh farmhouse). Barksdale's remains were interred in the Barksdale family plot of Greenwood Cemetery, Jackson, Mississippi with no marker, but he has cenotaphs in both Greenwood Cemetery and in Friendship Cemetery, Columbus, Mississippi.
Халықтық ақпарат құралдарында
Барксдейл «Геттисбург» фильмінде және оның туысы Лестер Кинсолвинг сомдаған «Құдайлар мен генералдар» фильмінің преквелінде бейнеленген. Барксдейл 2011 жылғы History Channel-дың «Геттисбург» фильмінде де көрінеді. Вирджиния штатының Лисбург қаласындағы Потомак Кроссинг тұрғын алабының көшелері Балл Блаф шайқасының (21 қазан 1861 жыл) полк командирлерінің құрметіне аталған. Барксдейл драйв полковник Барксдейлдің есімімен аталып, бұл дамудың негізгі шығыс-батыс бағыты болып табылады және шағын ауданның екі шетіне дейін шамамен бір мильге дейін созылады.
Barksdale is portrayed in the film Gettysburg and in the prequel, Gods and Generals, by Lester Kinsolving, who is a relative of Barksdale. Barksdale is also featured in the 2011 History Channel film Gettysburg. The streets in the Potomac Crossing subdivision in Leesburg, Virginia, are named (in part) after the regimental commanders of the Battle of Ball's Bluff (October 21, 1861). Barksdale Drive was named for Col. Barksdale and is the primary east west conduit in the development, running just short of a mile to either end of the neighborhood.