Ира Фредерик Алдридж: Америкалық-британдық актердің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық-британдық актер (1807–1867)

Ира Фредерик Олдридж (24 шілде, 1807 – 7 тамыз, 1867) – американдық туған британдық актер, драматург және театр директоры, Шекспир кейіпкерлерін сомдауымен танымал. Джеймс Хьюлетт пен Олдридж – алғашқы афроамерикандық трагедия актерлері деп есептеледі. Нью-Йорк қаласында туған Олдридждің алғашқы кәсіби актерлік тәжірибесі 1820-ші жылдардың басында African Grove Theatre труппасында болды. Америкадағы кемсітушілікке байланысты 1824 жылы Англияға кетіп, Лондонның Корольдік Кобург театрында дебют жасады. Оның мансабы дамыған сайын, Шекспир классикасын орындауы сыншылардың жоғары бағасына ие болды, содан кейін Ковентридегі Ковентри Корольдік театрының директоры болды. 1852 жылдан бастап Олдридж Еуропаның көп бөлігін гастрольде болып, бірнеше мемлекет басшыларынан құрмет алды. Ол Польшада гастрольдік сапарда кенеттен қайтыс болды және Лодзь қаласында салтанатты түрде жерленді. Олдридж – афроамерикандық тегі бар жалғыз актер, ол Стратфорд-на-Авондағы Шекспир ескерткіш театрында қола тақтамен марапатталған. Олдридждің екі қызы – Аманда мен Лурана кәсіби опера әншілері болды.

Ерте өмір және мансап

Олдридж 24 шілдеде 1807 жылы Нью-Йорк қаласында пастор Дэниел және Луранах (кейде Лурана деп те жазылады) Олдриджтің отбасында дүниеге келді, бірақ кейбір ертедегі өмірбаяндық деректер оның Мэриленд штатының Бел-Эйр қаласында туғанын көрсетеді. 13 жасында Олдридж Нью-Йорктегі Африкалық еркін мектепке қабылданды, ол Нью-Йорк бостандық беруші қоғамының құрылысы болып, бос қара халық пен құлдардың балаларына білім беру мақсатында ашылған. Оларға ағылшын тілінің грамматикасы, жазу, математика, география және астрономияны қамтитын классикалық білім берілді. Оның мектептегі сыныптастарының арасында Джеймс МакКун Смит, Александр Краммелл, Чарльз Л. Рейсон, Джордж Т. Даунинг және Генри Х. Гарнет болды. Олдридждің актерлік мансабының бастауы 1820-жылдардың басында Уильям Генри Браун мен Джеймс Хьюлетт құрған және басқарған «Африкалық компаниямен» байланысты. 1821 жылы олар Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы афроамерикандық театр – «Африкалық Гроув» театрын салды. Ұзаққа соқпаған бұл компания көршілердің наразылығына, қарсылас компанияның шабуылдарына және Нью-Йорк шерифінің нәсілшілдік пародиястына ұшырады. Сол кездегі шериф сонымен қатар газет баспашысы болды, бұл Олдридждің Америкадағы мансаптық мүмкіндіктерінің өте шектеулі екенін көрсетті. Олдридж Ричард Бринсли Шериданның «Пизарро» пьесасындағы перуандық кейіпкер Ролла рөлінде актерлік дебютін жасады. Ол сондай-ақ, мектептес досы доктор Джеймс МакКун Смит 1860 жылғы мемуарларында айтқандай, «Ромео мен Джульетта» пьесасындағы еркек рөлін ойнаған болуы мүмкін. Америка Құрама Штаттарындағы қара актерлерге қатысты тұрақты кемсітушілікке тап болған Олдридж 1824 жылы актер Джеймс Уоллакпен бірге Англияның Ливерпуль қаласына эмиграциялады. Осы кезеңде өнеркәсіптік революция басталды, бұл театрлардың дамуына ықпал ететін радикалды экономикалық өзгерістерге әкелді. Сахнада тәжірибесі шектеулі және танымалдылығы жоқ болғандықтан, Олдридж өзінің африкалық тегі туралы әңгіме құрастырып, Фулани әміршілігінен шыққандығын мәлімдеді. Олдридж уақытша Кийн есімін қабылдады, ол сол кездегі танымал британдық актер Эдмунд Киннің есімімен сәйкес келетін. Олдридж белгілі бір тұлғаның есімін қабылдаудың театрдағы кең таралған тәжірибесін байқады, бұл назар аудару үшін жасалатын. Ол Ф. У. Кин Олдридж деп аталды, кейіннен б.з.д. I ғасырдағы танымал римдік актер Росций сияқты «Африкалық Росций» деп аталды. Мэттьюс жақында Африкалық театрдың қандай болғанын елестететін танымал комедиялық пародиясын жасады (бірақ ол онда ешқашан болған емес). Олдридждің Корольдік Кобургтегі жеті апталық келісім-шарты кезінде жас актер бес пьесада ойнады. Ол көрермендерінің құрметіне ие болды, ал сыншылар Олдридждің сахналық дайындығы мен тәжірибесінің жеткіліксіз екенін атап өтті. Қазіргі заманғы сыншылар Эррол Хилл мен Джеймс Вернон Хатчтың пікірінше, алғашқы сын-пикирлер әртүрлі болды. «Таймс» газетінде ол «жіңішке тізелі, тар кеуделі, қақпақ тілімен ағылшын тілінде сөйлей алмайтын» деп сипатталды; «Глоб» газеті оның Оруноко туралы түсінігін өте орынды деп тапты және оның айтылуы айқын әрі дыбысты болды; ал «Драма» газетінде ол «ұзын бойлы, пропорциясы жақсы, дауысы әлсіз және жылдам сөйлейтін» деп сипатталды. Ал «Афина» журналы ақ нәсілді актрисалармен бірге сахнада тұрған қара нәсілді жігітке наразылық білдірді, ал Лондонның «Фигаро» газеті оның түсіне байланысты «сахнадан қууды» көздеді. Ол біртіндеп үлкен рөлдерге ие болды; 1825 жылы ол Лондонның Кобург театрында «Құлдың кек алуы» пьесасындағы Ороноко рөлімен ең жоғары гонорар алды, одан кейін «Құл» пьесасындағы Гамбия рөлі және Шекспирдің «Отелло» рөліне ие болды. Сондай-ақ, ол «Қаланың жұлдызы» және «Қоймақ» сияқты пьесаларда басты рөлдерді сомдады. Жаңа және қолайлы материал іздеу кезінде Олдридж кейде ақ еуропалық кейіпкерлер ретінде де ойнады, олар үшін ол май бояуымен және парикпен дайындалатын. Мысалдарға капитан Дирк Хаттерайк және Р. С. Матуриннің «Бертран» пьесасындағы Бертран, Шекспирдің «Ричард III» рөлі және «Венеция саудагерінің» Шейлок рөлі кіреді.

Aldridge was born in New York City to Reverend Daniel and Luranah (also spelled Lurona) Aldridge on July 24, 1807, but a few early biographies state that he was born in Bel Air, Maryland. At the age of 13, Aldridge went to the African Free School in New York City, established by the New York Manumission Society for the children of free black people and slaves. They were given a classical education, including English grammar, writing, mathematics, geography, and astronomy. His classmates at the school included James McCune Smith, Alexander Crummell, Charles L. Reason, George T. Downing, and Henry H. Garnet. Aldridge's first professional acting experience was in the early 1820s with the African Company, a group founded and managed by William Henry Brown and James Hewlett. In 1821, the group built the African Grove Theatre, the first resident African American theatre in the United States. The short lived company was the subject of protests by neighbors, attacks by a rival company, and a racist parody by the Sheriff of New York. The Sheriff of the time was also a newspaper publisher, making it clear that Aldridge's career prospects in America were dim at best. Aldridge made his acting debut as Rolla, a Peruvian character in Richard Brinsley Sheridan's Pizarro. He may have also played the male lead in Romeo and Juliet, as reported later in an 1860 memoir by his schoolfellow, Dr. James McCune Smith. Confronted with the persistent discrimination which black actors had to endure in the United States, Aldridge emigrated to Liverpool, England, in 1824 with actor James Wallack. During this time the Industrial Revolution had begun, bringing about radical economic change that helped expand the development of theatres. Having limited onstage experience and lacking popular recognition, Aldridge concocted a story of his African lineage, claiming to have descended from the Fulani princely line. Aldridge had temporarily taken the name of Keene, a homonym for the then popular British actor, Edmund Kean. Aldridge observed a common theatrical practice of assuming an identical or similar name to that of a celebrity in order to garner attention. In addition to being called F. W. Keene Aldridge, he would later be called African Roscius, after the famous Roman actor of the first century BCE. Mathews had recently produced a popular comedic lampoon of what he imagined the African Theater was like (he had never actually been).]] During Aldridge's seven week engagement at the Royal Coburg, the young actor starred in five plays. He earned admiration from his audiences while critics emphasized Aldridge's lack of formal stage training and experience. According to modern critics Errol Hill and James Vernon Hatch, early reviews were mixed. For The Times he was "baker kneed and narrow chested with lips so shaped that it is utterly impossible for him to pronounce English"; The Globe found his conception of Oroonoko to be very judicious and his enunciation distinct and sonorous; and The Drama described him as "tall and tolerably well proportioned with a weak voice that gabbles apace." Meanwhile, The Athenaeum magazine was scandalized by a black man with white actresses, and the paper Figaro in London sought to "drive him from the stage" because of his color. He gradually progressed to larger roles; by 1825, he had top billing at London's Coburg Theatre as Oronoko in A Slave's Revenge, soon to be followed by the role of Gambia in The Slave, and the title role of Shakespeare's Othello. He also played major roles in plays such as The Castle Spectre and The Padlock. In search of new and suitable material, Aldridge also appeared occasionally as white European characters, for which he would be made up with greasepaint and wig. Examples of these are Captain Dirk Hatteraick and Bertram in Rev. R. C. Maturin's Bertram, the title role in Shakespeare's Richard III, and Shylock in The Merchant of Venice.

Турнирлер мен кейінгі жылдар

1828 жылы Олдридж ағылшын провинцияларына саяхат жасап жүргенде Ковентриге барды. Оның актерлік шеберлігі қала тұрғындарына ұнағаннан кейін, ол сэр Скирс Рьюге тиесілі Ковентри Театр Роялының директоры болып тағайындалды, осылайша британдық театрды басқарған алғашқы африкалық америкалық азамат атанды. 1833 жылға қарай ол Эдвард Янгтың "Кек» пьесасынан Занганың антигероялық рөлін репертуарына қосты. «Кек» (1721) пьесасы «Отелло» сюжетіне кері нұсқа ұсынады, онда тұтқынға алынған мавр ханзадасы Занга, асыл Дон Алонзоның қызметшісі және сенімді досы, оны әйелінің адал емес екеніне сендіріп алдайды. Алонзо ақырында өзін-өзі өлтіреді, ал Занга қуана: «Еуропа мен оның ақшыл ұлдары есін жоғалтсын, / Африка мен оның жүз тақтысы қуансын: / О, менің қадірлі отандастарым, төмен қарап көріңдер / Мен сіздің жеңілген жауларыңыздың үстінен қалай билеп тұрғанымды!» Суррей театрындағы осы қойылым туралы жарияланған рецензияда Альдридж Алонзоны жеңіп, морейлік киім киген күйде бейнеленген, сыншының пікірінше, «Абд әл Кадердің портреттерін еске салады». Сол рецензия авторы Альдридждің Мунго рөліндегі (Бикерстаффтың «Падлок» фарсындағы) комедиялық талантын мақтап, оны «бізге дұрыс портреттер деп қарауға үйретілген эфиопиялық ақымақтықтан мүлдем өзгеше, жаңартушы түзету» деп сипаттады. Грантем, Спилсби және Хорнкасл қалаларында да өнер көрсетті. 1842 жылы Олдридж Линкольн қаласында өнер көрсетті, жергілікті газеттер оның саяхаттық дилижанста келгенін ерекше оқиға деп жариялады және қала тұрғындарының арасында қызығушылық тудырды. Көңіл көтерерлік келгеніне қарамастан, Альдриджтің қойылымдарына көп көрермен жиналған жоқ. 1844 жылдың маусым айында ол Эксмут қаласында (Девон, Англия) сахнада өнер көрсетті. 1847 жылы Бостон қаласында өнер көрсетті. Олдридж 1849 жылы Линкольнге оң пікірлермен оралды. «Линкольн стандарты» газеті Альдридждің өнерін баяндап, «оның таланты жоғары деңгейде, мінез-құлқы ақылды, егер олар білім алу мүмкіндігіне ие болса, адамзат баласының барлығы бірдей қабілетті екенін көрсетеді» деп жазды. 1852 жылы Олдридж Бельгиядағы Брюссельді континенттік және Орталық Еуропадағы алғашқы гастрольдік сапарының басталу нүктесі ретінде таңдады. Ол бүкіл Еуропа бойынша сәтті гастрольдер жасады. Ол Пруссияда ерекше табысқа жетті, онда ол Саксен-Кобург-Гота герцогинясына ұсынылды және Пруссияның Вильгельм IV үшін өнер көрсетті, сондай-ақ Будапештте де өнер көрсетті. 1858 жылы Сербияға және Ресей империясына саяхат жасады, онда ол граф Федор Толстой, Михаил Щепкин және украин ақыны және суретшісі Тарас Шевченкомен танысты, ол оның пастельмен портретын салған. Ол Шекспирдің шығармашылығына Орталық Еуропаның кейбір аймақтарында, әсіресе Польшада қызығушылықты арттырды. Құлдық дәуіріндегі афроамерикан ретінде ол Польшаның қысымға ұшыраған халқы үшін де белгілі бір символға айналды, бұл Ресей үкіметінің оны бақылауына себеп болды. Ол осы уақытқа дейін тиісті жасқа жеткендіктен, Англияда алғаш рет Король Лирдің рөлін ойнады. Ол Англияда мүлік сатып алды. Лодзьде күтпеген жерден қайтыс болған ол жердегі жерлеу рәсіміне сәнді шеру ұйымдастырылды, көркемөнер қоғамы оның медальдарын және наградаларын көшелер арқылы алып жүрді, ал қалалық зираттағы үлкен қабірі гүлдерге толы болды. Ол өзінің естеліктерінде «парламент мүшесінің және Беркс графтығындағы жоғары мәртебелі адамның заңды емес қызы» екенін жазды, бірақ оның әкесі шын мәнінде Нортхеллертоннан, Йоркширден шыққан шұлық тоқушы еді. Линдфорс Альдриджтің «бәлкім, оны сыпайы қоғамда құрметке ие ету үшін ойлап тапқан» болжамын айтады, оның әлеуметтік статусын қара нәсілді еркекке үйленгені үшін сын-пікірлерден қорғау үшін көтерген. Олардың некесі құлдыққа қарсы лоббинің наразылығын тудырды, ол Альдриджтің мансабын тоқтатуға тырысты. Олар 1864 жылы қайтыс болғанға дейін 40 жыл бірге өмір сүрді. Альдридждің тұңғыш ұлы Айра Дэниел 1847 жылдың мамыр айында дүниеге келді. Оның анасының кім екені белгісіз, бірақ ол 49 жастағы және көп жылдар бойы денсаулығы нашар болған Маргарет Альдридж болмауы мүмкін. Ол Айра Дэниелді өз баласындай тәрбиеледі, олар қайтыс болғанға дейін сүйіспеншілікпен қарым-қатынаста болды. Ол 1867 жылдың ақпанында Австралияға көшіп кетті. Альдридж 1861-62 жылдары Лондонның Үсті Норвудтың гүлденген маңындағы 5 Хэмлет Роудты сатып алды, 1863 жылы британдық азамат болып қабылданғаннан кейін көп ұзамай. Бұл жерде оның әйелі Маргарет, кейін екінші әйелі Аманда балаларын тәрбиеледі. Ол үйге анасының құрметіне «Лурана вилласы» деп ат қойды. Қазір оның қабырғасында Англия мұрасының көгілдір тақтасы орнатылған. Айра Фредерик және Аманда Альдридж, екеуі де музыкалық мансапқа ұмтылды, қыздар опера әншілері болды. Олардың қызы Рахель Фредерика Альдридждің қайтыс болғаннан кейін жақын арада дүниеге келді және нәресте шағында қайтыс болды. Брандт 1915 жылы қайтыс болды және Лондонның Хайгейт Вудс зиратына жерленді. Альдридж өмірінің соңғы жылдарын отбасымен бірге Ресейде және континенттік Еуропада өткізді, кейде Англияға барып қайтты. Ол Азамат соғысынан кейінгі Америка Құрама Штаттарына оралуды жоспарлады. 1867 жылы Францияда 70 қалалық гастрольдік сапарды аяқтағаннан кейін және Бельгиядағы (Гент және Брюссель) француздық гастрольдік сапарынан кейін Альдридж 1867 жылдың 7 тамызында Польшадағы Ресей империясының бір бөлігі болған Лодзьде ұзаққа созылған өкпе ауруынан қайтыс болды. Ол қаланың Ескі Евангеликелік зиратына жерленді, содан кейін 23 жыл өткен соң ғана тиісті қабір тасы орнатылды. Оның қабірін Польша фильм және театр әртістерінің қоғамы күтіп бағуда. Альдридж қайтыс болған жері деп есептелетін 175 Пётрковска көшесінде 2014 жылы ескерткіш тақта ашылды. Тақта авторы мүсінші Мариан Конечны. 1826 жылғы Джеймс Норткоут салған Альдриджтің кемеңгерлік киімдегі (Отелло рөлінде) жартылай бойдан суреттелген портреті Манчестер өнер галереясында (Манчестер бөлімінде) қойылған. Альдридж бұл қалада көптеген рет өнер көрсеткен. 2007 жылы ашылған көгілдір тақта Альдриджді Лондонның Үсті Норвудтағы 5 Хэмлет Роудта еске салады. Тақта оны «Африкалық Росций» деп сипаттайды. Ол Альдриджтің әйелі Эммамен үш жыл бұрын қарым-қатынаста болғанын айыптаған адам, нәтижесінде ұл дүниеге келген. (Ағылшын заңдарына сәйкес, әйелінің адал еместігіне кінәлі күйеуі оның сүйіктісінен өтемақы талап етуге құқылы болған). 14 қаңтарда Лондонның Эрл мырзасының алдында өткен сот отырысында қазылар соткер Стөтардтың пайдасына шешім шығарды, бірақ жағдайды жеңілдететін мән-жайларды ескере отырып, оған тек 2 фунт стерлинг өтемақы төледі. Альдридж сот процесі кезінде Ирландияда гастрольдік сапарда болды, бұл оқиға оның мансабына ешқандай зиян келтірмегенін көрсетеді.

In 1828, Aldridge visited Coventry while he was largely touring the English provinces. After his acting impressed the people of the city, he was made the manager at Coventry Theatre Royal, owned by Sir Skears Rew, and thus became the first ever African American to manage a British theatre. By at least 1833 he had added the anti heroic role of Zanga in Edward Young's The Revenge to his repertoire. The Revenge (1721) race flips the plot of Othello by showing how Zanga, a captured Moorish prince who has become the servant and confidant of the noble Don Alonzo, vengefully tricks him into believing his wife is unfaithful. Alonzo finally kills himself and Zanga exults: "Let Europe and her pallid sons go weep; / Let Afric and her hundred thrones rejoice: / Oh, my dear countrymen, look down and see / How I bestride your prostrate conqueror!" An illustrated review of this performance at the Surrey Theatre shows Aldridge triumphing over Alonzo, dressed in flowing Moorish robes, which, according to the critic, "reminds one of the portraits of Abd el Kader". The same reviewer praised Aldridge's comic talents in the contrasting role of Mungo (in the Bickerstaffe farce The Padlock), describing them as a refreshing corrective, " differing entirely from the Ethiopian absurdities we have been taught to look upon as correct portraitures; his total abandon is very amusing." Grantham, Spilsby, and Horncastle. In 1842, Aldridge performed in Lincoln; local newspapers reported that his arrival in a travelling coach was a remarkable sight and caused a stir with inhabitants of the city. Despite the eye catching arrival, Aldridge's performances were not well attended. In June 1844 he made appearances on stage in Exmouth (Devon, England). In 1847, he performed in Boston. Aldridge returned to Lincoln in 1849 to favourable reviews. The Lincoln Standard reported on Aldridge's performance, “his talents are first rate, and his conduct gentlemanly, strongly evidencing that mankind all have an equal capacity, if they had but the opportunity of receiving instruction.”

In 1852, Aldridge chose Brussels in Belgium as the starting point of its first tour in continental and central Europe. He toured with successes all over Europe. He had particular success in Prussia, where he was presented to the Duchess of Saxe Coburg Gotha, and performed for William IV of Prussia; he also performed in Budapest. An 1858 tour took him to Serbia and to the Russian Empire, where he became acquainted with Count Fyodor Tolstoy, Mikhail Shchepkin and Ukrainian poet and artist Taras Shevchenko, who did his portrait in pastel. He introduced and increased interest in Shakespeare in some areas of Central Europe, and in Poland in particular. As an African American in the age of slavery, he became for some an identifying symbol also for the oppressed of Poland, drawing surveillance by the Russian government. Now of an appropriate age, about this time, he played the title role of King Lear (in England) for the first time. He purchased some property in England, His funeral in Łódź, where he died unexpectedly, was accompanied by an elaborate procession, with the Art Society carrying his medals and awards through the streets, and his large tomb in the city cemetery was covered in flowers. He recorded in his Memoir that she was "the natural daughter of a member of Parliament, and a man of high standing in the county of Berks", but her father was in reality a stocking weaver from Northallerton, Yorkshire. Lindfors suggests that Aldridge "may have invented this fiction to give her an air of respectability in polite society", raising her social status to protect her from criticism for marrying a black man. Their marriage angered the pro slavery lobby, which attempted to end Aldridge's career. The couple was married for 40 years until her death in 1864. Aldridge's first son, Ira Daniel, was born in May 1847. The identity of his mother is unknown, but it could not have been Margaret Aldridge, who was 49 years old and had been in ill health for years. She raised Ira Daniel as her own; they shared a loving relationship until her death. He emigrated to Australia in February 1867. Aldridge bought 5 Hamlet Road, in the prosperous suburbs of Upper Norwood, London, in 1861–2 shortly before becoming a naturalised British citizen in 1863. It was where his wife, Margaret, and later his second wife, Amanda, brought up his children. He named the house ‘Luranah Villa’ in memory of his mother. It now bears his English Heritage blue plaque. Ira Frederick and Amanda Aldridge, who all went on to musical careers, the two girls as opera singers. Their daughter Rachael Frederica was born shortly after Aldridge's death and died in infancy. Brandt died in 1915 and is buried at Highgate Woods, London. Aldridge spent most of his final years with his family in Russia and continental Europe, interspersed with occasional visits to England. He planned to return to the post Civil War United States. After completing a 70 city tour of France in 1867 and his French tour of Belgium (Ghent and Brussels), Aldridge died of a prolonged lung condition on 7 August 1867 while visiting Łódź, than part of the Russian Empire, in Poland. He was buried in the city's Old Evangelical Cemetery; 23 years passed before a proper tombstone was erected. His grave is tended by the Society of Polish Artists of Film and Theatre. A commemorative plaque was unveiled in 2014 at 175 Piotrkowska Street, where Aldridge was said to have died. The plaque was created by sculptor Marian Konieczny. A half length portrait of 1826 by James Northcote shows Aldridge dressed for the role of Othello, but in a relatively undramatic portrait pose, is on display at the Manchester Art Gallery (in the Manchester section). Aldridge performed in the city many times. A blue plaque unveiled in 2007 commemorates Aldridge at 5 Hamlet Road in Upper Norwood, London. The plaque describes him as the "African Roscius". who alleged Aldridge had had an affair with his wife Emma three years before, resulting in the birth of a son. (Under English law at the time the husband of an adulterous wife was entitled to sue her lover for compensation.) At a hearing on January 14 in London before Mr. Justice Erle the jury found for the plaintiff Stothard, but in view of mitigating circumstances awarded him only £2 in damages. Aldridge was away on tour in Ireland when the trial took place indicating the scandal caused his career no lasting damage.

Айра Олдридж тобы

Олдридж өмірінде трагедиялық актер ретінде зор даңққа ие болды, бірақ ол қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай ұмытылды (Еуропада). Айра Олдридждің Польшада қайтыс болғаны туралы жаңалық және оның актерлік жетістіктері туралы мәлімет американдық қара нәсілді қауымға баяу жетті. Африка-американдық айналымдарда Олдридж – аңызға айналған тұлға. Көптеген қара нәсілді актерлер оны үлгі-өнеге ретінде қарады, сондықтан оның өлімі хабарланғанда бірнеше әуесқой топтар өз компанияларына оның есімін беріп, оның құрметін көрсетуге тырысты. «Айра Олдридж труппасы» ирланд еркектерін пароди жасап ойнайтын музыкалық топ болды. «Айра Олдридж труппасы» музыкалық өнердегі ерекше топ болып табылады; ол 35 жылдай елді қыраған және Еуропада даңққа ие болған қара нәсілді актердің есімімен аталады. Көптеген кейінгі қара нәсілді музыкалық топтардан айырмашылығы, Олдридж труппасы плантациялық материалдарды қоймаған, бірақ олар «контрабанда труппасы» деп есептелді, яғни қашқан құлдар. Олардың көптеген қара нәсілді көрермендері болғандықтан, труппа «бетперде киюдің» қажеті жоқ деп ойлаған болуы мүмкін. Топтың орындаған көптеген материалдары стандартты болғанымен, компанияның бірнеше іс-қимылы тікелей наразылық тудырды. Айрин Лурана Паулин Олдридж, 1860–1932 жылдар. Опера әншісі. Аманда Кристина Элизабет Олдридж (Аманда Айра Олдридж), 1866–1956 жылдар. Опера әншісі, мұғалім және Монтегю Ринг есімімен композитор. Рейчел Маргарет Фредерика Олдридж, 1868 жылы туған; 1869 жылы сәби кезінде қайтыс болды.

Мұра мен құрмет

Олдридж өзінің өнері үшін Еуропалық мемлекет басшылары мен үкіметтерінен марапаттар алды: король Фредерик Вильгельм III-тен өнер мен ғылым үшін Пруссияның алтын медалі, Ресей императоры Леопольдтен алтын крест, және Швейцарияның Берн қаласынан Мальта кресі. Сәтті гастрольдік сапарлары барысында Олдридж мыналардың алдында өнер көрсету құрметіне ие болды: Бельгия королі Леопольд I; Пруссия королі Фредерик Вильгельм IV; Пруссияның ханзадасы мен ханшайымы; Принц Фредерик Вильгельм және оның сарайы; Франц Иосиф I, Австрия императоры; Австрияның архигерцогинясы София; Фердинанд, Австрияның бұрынғы императоры; Архигерцог Альбрехт, Венгрияның вице-королі; Фредерик Август және Мария Саксондықтар; Голландия королі мен королевасы; Швеция королевасы; Баденнің регент-принці; Саксония-Кобургтың герцогы мен герцогинясы; Мекленбург-Швериннің ұлы герцогы; Брансуик герцогы; Баденнің маркграфы мен маркграфинесі; және Хорватияның генерал-губернаторы Еллачич, сондай-ақ тағы да басқалар. Олдридж – Стратфорд-на-Эйвондағы Шекспир ескерткіш театрында құрметке ие болған 33 актердің арасында қола тақтасы бар жалғыз афроамерикалық. Пиетро Кальви жасаған Ира Олдриджтің бюсті Лондондағы Корольдік Дрюри Лейн театрының салтанатты залында орналасқан. Олдриджтің мұрасы афроамерикалық драматург Генри Фрэнсис Даунингтің драмалық шығармашылығына әсер етті, ол 20 ғасырдың басында "Британияда өзінің пьесасы жазылып, жарияланған африкалық текті алғашқы адам" болды. 2002 жылы ғалым Молефи Кете Асанте Ира Олдриджді өзінің 100 ең ұлы афроамерикалықтар тізіміне енгізді. Оның өмірі Лолита Чакрабартидің "Қызыл барқыт" атты пьесасының негізі болды, және 2012 жылы Лондондағы Трицикл театрында Адриан Лестердің ойнауымен қойылды. Вашингтондағы тарихи афроамерикандық университет – Ховард университетінің Театр өнері факультетінде Ира Олдридж атындағы театр бар. Олдридждің "Отелло" рөлі 1800 және 1900 жылдардың басында афроамерикалықтардың "Отелло" рөліндегі құрметті өнерлерін бастауға зор ықпал етті, олардың ішінде: Джон А. Арно, Джон Хьюлетт және Пол Робсон. Олдриджтің құрметіне Англияның Ковентри қаласында көк тақта орнатылды. Уорвик университетінің Ағылшын және салыстырмалы әдебиеттану факультетіндегі профессор Тони Ховард Белград театрымен бірге Ковентриде Олдридждің өмірі мен қызметін еске алу науқанын жүргізді. Ол сондай-ақ, бұрын құлдыққа қарсы күреске қызығушылық аз болған Ковентриде Олдридж "ой-сананың климатын өзгертті" деді.

Aldridge received awards for his art from European heads of state and governments: the Prussian Gold Medal for Arts and Sciences from King Frederick William III, the Golden Cross of Leopold from the Czar of Russia, and the Maltese Cross from Bern, Switzerland. During his successful tours, Aldridge had the distinguished honor of appearing before: Leopold I, King of Belgium; Frederick William IV, King of Prussia; the Prince and Princess of Prussia; Prince Frederick Wilhelm and Court; Francis Joseph I, Emperor of Austria; Sophia Archduchess of Austria; Ferdinand, Ex Emperor of Austria; Archduke Albrecht, Viceroy of Hungary; Frederick Augustus and Maria of Saxony; the King and Queen of Holland; the Queen of Sweden; The Prince Regent of Baden; the Duke and Duchess of Saxe Cobourg; the Grand Duke of Mecklenburg Schwerin; the Reigning Duke of Brunswick; the Margrave and Margravine of Baden; and General Jellachich, Ban of Croatia, amongst others. Aldridge is the only African American to have a bronze plaque among the 33 actors honored at the Shakespeare Memorial Theatre at Stratford upon Avon. A bust of Ira Aldridge by Pietro Calvi sits in the Grand Saloon of the Theatre Royal Drury Lane in London. Aldridge's legacy inspired the dramatic writing of African American playwright Henry Francis Downing, who in the early 20th century became "probably the first person of African descent to have a play of his or her own written and published in Britain." In 2002, scholar Molefi Kete Asante listed Ira Aldridge in his 100 Greatest African Americans. His life was the subject of a play, Red Velvet, by Lolita Chakrabarti and starring Adrian Lester, produced at the Tricycle Theatre in London in 2012. Howard University Department of Theatre Arts, a historically black university in Washington, DC, has a theatre named after Ira Aldridge. Aldridge's Othello has been highly influential in starting a series of respected performances by African Americans in Othello in the 1800s and early 1900s, which includes: John A. Arneaux, John Hewlett, and Paul Robeson. A blue plaque in Aldridge's honor was erected at Coventry, England. Professor Tony Howard, who teaches in the Department of English and Comparative Literary Studies at the University of Warwick, was campaigning for the commemoration of Aldridge's time in Coventry, with the Belgrade Theatre. He had also said that, in Coventry, where there was formerly little interest in the abolition of slavery, Aldridge had "changed the climate of thinking".