Жакомо Бельтрами: Миссисипи өзенінің бастауын іздеген итальян саяхатшысы
Giacomo Beltrami
Жакомо Бельтрами – саяхатшы, заңгер, Миссисипи өзенінің бастауын ашқан деп мәлімдеген итальян ғалымы. Миннесотадағы округ оның құрметіне аталған. Тарихы мен өмірі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джакомо Константино Белтрами (1779 - 6 қаңтар 1855) - итальяндық құқықтанушы, жазушы және саяхатшы, 1823 жылы АҚШ-тың көп бөлігімен саяхат жасағанда Миссисипи өзенінің бастауын тапқанын мәлімдегенімен белгілі (кейінгі экспедициялар басқа бастауын анықтады). Миннесота штатында Белтрами (Полк округі) және Белтрами округі оның құрметіне аталған. Оның достары мен таныстарының арасында, соның ішінде әйгілі Медичи әулетінің өкілдері бар, көптеген белгілі адамдардан тұратын кең байланыс желісі болды.
Giacomo Costantino Beltrami (1779 – January 6, 1855) was an Italian jurist, author, and explorer, known for claiming to have discovered the headwaters of the Mississippi River in 1823 while on a trip through much of the United States (later expeditions determined a different source). In Minnesota, Beltrami (in Polk County) and Beltrami County are named for him. He had an extensive network of notable figures for friends and acquaintances, including members of the powerful Medici family.
Ерте өмір
Белтрами Италияның солтүстігіндегі Ломбардия аймағындағы Бергамо қаласында 17 баланың 16-сы болып дүниеге келген. Оның нақты туған күні белгісіз, себебі 1793 жылы өрт болғаннан кейін шомылдыру тізілімдері жойылған. 1797 жылы Цизальпин Республикасының әскеріне қатысқанға дейін ол әдебиет, құқық және басқа да пәндерді оқыған. Республика сол кезде Францияның бір бөлігі болды, ал Белтрами масон болғаннан кейін Наполеон үкіметінде жұмыс істеді. Кейіннен Марке аймағы қайтадан Папаның билігіне өткенде, оның іс-әрекеттері туралы сұрақтар туды. Белтрами танымал итальяндық теміржол қаржыгері граф Пьетро Бастогидің қарындасына үйленген. 1809 жылы Белтрами Джулия Спада де Медичимен дос болды. Ол 1820 жылы 39 жасында қайтыс болған соң, оның құрметіне жазбалар жинағын құрастырды. Ол оның өліміне өте қайғырып, француз оккупациясы кезіндегі өзінің өткені туралы сұрақтармен байланысты шетелге сапарлады. Ол Еуропаның бірнеше қаласын аралап, 1822 жылы Англияның Ливерпуль қаласына жетті. Ол екі ай теңізде болғаннан кейін 1822 жылдың желтоқсанында немесе 1823 жылдың қаңтарында Пенсильвания штатының Филадельфия қаласына келді.
Beltrami was born in the city of Bergamo in the northern Italian region of Lombardy, the 16th of 17 children. His exact birth date is unknown because a fire destroyed baptismal records in 1793. He apparently had a fair amount of schooling in literature, law, and other subjects before leaving to become a soldier for the Cisalpine Republic in 1797. The republic was then an extension of France, and Beltrami worked his way into the Napoleonic government after becoming a Mason. Years later, when the Marche region again came under purview of the papal government, he was questioned for his activities. Beltrami was married to the sister of Count Pietro Bastogi, a notable Italian railway financier. In 1809, Beltrami became the friend of Giulia Spada de Medici. When she died at the age of 39 in 1820, he put together a collection of writings in her honor. He was distraught by her death, and this, combined with questions about his background during French occupation, led him to travel abroad. He visited a number of cities in Europe, reaching Liverpool, England in 1822. From there, he sailed to the United States; after two months at sea he arrived in Philadelphia, Pennsylvania in December 1822 or January 1823.
Солтүстік Американы зерттеу
АҚШ-та ол бірнеше қалаларды аралай бастады. Соңында Огайо өзенімен Миссисипиге қарай, одан кейін оңтүстікке, Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласына дейін саяхаттауды жоспарлады. Кемеде ол Миссисипи өзенімен жоғары қарай саяхаттауды ниеттенген АҚШ-тың белгілі үндістер ісі жөніндегі агенті Лоуренс Талияферромен кездесті. Белтрами өзеннің бастауын табуға ерекше құмарланды. 1823 жылы екеуі кейін Стефан Х. Лонгпен бірге өзеннің жоғары ағысына, Форт-Сент-Энтониге сапар жасады. Белтрами Лонг пен Талияферроның аймақты зерттеуіне, картаға түсіруіне және жергілікті үнді тайпаларымен байланыс жасауына куә болды. Шілде айында, шамамен үш айдан кейін, Белтрами мен олардың арасында шиеленіс күшейді. Тамыз айында ол экспедициядан бөлініп, Пембинаға жеткен топтан кейін, өзеннің бастауын жеке іздеу үшін бірнеше ожибве үнділерінің жетекшілігімен жолға шықты. Бір жарым аптадан соң жетекшілері оны тастап кетті, сондықтан ол жалғыз жалғаса алды, кездескен адамдардан көмек іздеді. Белтрами екі жергілікті сыбызғы жинады, оларды кейін басқа үнді мұраларымен бірге Италияға жіберді. Осы сыбызғылардың бірі – қазірге дейін сақталған ең көне үнді сыбызғысы, қазір Италияның Бергамо қаласындағы Museo Civico di Scienze Naturali мұражайының қорында сақталады. 28 тамызда ол Миссисипи және Солтүстік Қызыл өзендерінің бастауын деп есептеген жерді тапты. Ол осы жерді қайтыс болған досы Джулияның құрметіне атады, ал жақын жердегі сегіз көлге оның балаларының есімдерін берді. Ол өзенмен Форт-Сент-Энтониге қайтып, одан әрі оңтүстікке, Нью-Орлеанға жетті, ол жерге желтоқсан айында келді. Сол жерде ол өзінің осы уақытқа дейінгі саяхаттары туралы еңбек жаза бастады. Қаңтар айының соңында ол аяқталды және бірнеше айдан кейін жарияланды. Ол кезде Белтрами Мексика арқылы саяхаттап, ацтектердің заттарын жинады, өсімдіктер мен жануарларды жіктеді және аймақтың саяси жүйесін зерттеді. Флора саласындағы жұмысының арқасында ол Францияның бірнеше ғылыми қоғамдарына қабылданды. 1825 жылы ол Нью-Орлеанға оралды, бірақ көп ұзамай кітабының көптеген даналары сақталған Филадельфияға қайтып келді. Католик шіркеуі де оған наразылық білдіріп, оны және оның еңбегін айыптады. Қараша айында ол Нью-Йорктегі Эри каналының ашылуына арналған тойларда элитамен араласты.
In the U. S. he also began visiting a number of cities. He eventually began a voyage down the Ohio River with the intention of following it to the Mississippi and then south to New Orleans, Louisiana. While on board he met with the prominent United States Indian agent, Lawrence Taliaferro, who was planning to travel upriver on the Mississippi. Beltrami soon became obsessed with the idea of finding the river's source. In 1823, the two later joined with Stephen H. Long as they traveled upriver to Fort Saint Anthony. Beltrami followed Long and Taliaferro as they went about exploring and mapping, and interacting with the local Native American tribes. In July, after about three months of this, tension began to grow between Beltrami and the others. He eventually split from their expedition in August, when the group had reached Pembina, and instead set off with some Ojibwe Indian guides on his personal quest to find the source of the river. After only a week and a half, his guides abandoned him and he had to carry on alone, seeking help from others he encountered. At some point Beltrami collected two indigenous flutes, which he later sent back to Italy along with his collection of other Native American artifacts. One of these flutes is the oldest extant Native American flute, and is now in the collection of the Museo Civico di Scienze Naturali in Bergamo, Italy. On August 28, he found what he believed was the source of the Mississippi River, as well as the Red River of the North. He named the place Giulia after his departed friend, and named eight other nearby lakes after her children. He made the return trip downriver to Fort Saint Anthony and continued south to New Orleans, arriving in December. There he began writing an account of his travels thus far. By late January, it was completed, and it was published a few months later. By that time, Beltrami was on a voyage through Mexico where he collected Aztec objects, classified plants and animals, and observed the area's political system. Particularly because of his work with flora, he eventually was included in several scientific societies of France. He returned to New Orleans in 1825, but soon left to return to Philadelphia where many copies of his book were being stored. The Catholic church was also displeased, and condemned him and his work. By November, he was hobnobbing with elites at festivities surrounding the opening of New York's Erie Canal.
Еуропаға оралу
Гаити, Санто-Доминго және басқа да жерлерге бірнеше сапар жасағаннан кейін, Белтрами 1826 жылы Атлантика мұхитын кесіп өтіп, жыл соңында Лондонға келді. Екі жыл өткен соң ол Парижге көшіп, 1830-шы жылдардың басында бірнеше ғылыми қоғамға мүше болды. 1834 жылы Белтрами Германияның Гейдельберг қаласына көшіп, сол кездегі көрнекті заңгер Йозеф Антон Миттермайермен танысты. Бірнеше жылдан кейін ол Filottrano-дағы өзінің иелігіне қайтып келді. Италияда өзінің кітаптарын басып шығаруға тырысты, бірақ шіркеутің ықпалымен басқарылатын үкімет оның өтініштерін қабылдамады. Өмірінің соңғы жылдарында ол францискан монахтарының өмірін үлгі етіп алып, өзін "Фра Джакомо" деп атады. Көбінесе үйі мен бағында жұмыс істеді. Ол 1855 жылы қайтыс болды.
After some trips to Haiti, Santo Domingo, and elsewhere, Beltrami made a return trip across the Atlantic in 1826, arriving in London in the late part of the year. He moved to Paris two years later, and joined several scientific societies through the early 1830s. In 1834, Beltrami moved to Heidelberg, Germany and befriended Josef Anton Mittermaier, a notable jurist of the time. A few years later he finally returned to his estate in Filottrano. He attempted to have his books published in Italy, but the church led government denied his requests. In his final years, he patterned his life on that of Franciscan friars, and called himself "Fra Giacomo." Most of his time was spent working in his house and garden. He died there in 1855.