Кіріспе
Вилли Джеймс Уилсон (1955 жылғы 9 шілдеде туған) – американдық бұрынғы кәсіби бейсболшы. Ол 19 маусым бойы Канзас-Сити Роялз, Окленд Атлетика және Чикаго Кабс командаларында ойнады. Ол жылдамдығымен және тиімді бастаушы соққышы ретінде танымал аутфильдер болды. Уилсонның мансабындағы 668 ұрланған базасы оны барлық уақыттағы үздік лига ойыншылары арасында 12-орынға қойды. Оқу бітіру курсының соңғы жылында ол .436-ға соғып, 28 рет база ұрлады, ал 28 әрекеттің барлығы сәтті аяқталды. Канзас-Сити Роялз оны 1974 жылғы Бейсбол лигасының драфтында бірінші раундта (жалпы 18-орында) таңдады. Ол кәсіби мансабын Gulf Coast Royals командасымен бастады, 47 ойында .252 көрсеткішпен, 14 RBI және 24 ұрланған базаға ие болды. 1975 жылы ол Waterloo Royals командасының құрамына Single A лигасына көтерілді, сондай-ақ 1975 жылғы Мидвест лигасының чемпиондарында RBI (73) және ұрланған базалар (76) бойынша көшбасшы болды. 1976 жылы Уилсон Double A Jacksonville Suns командасы үшін өнер көрсетті, 107 ойында .253 көрсеткішпен, 1 хоумран, 35 RBI және 37 ұрланған базаға қол жеткізді. Уилсон 1977 жылғы маусымды Triple A Omaha Royals командасымен бастады. Бұл оның кіші лигалардағы соңғы ойыны болды (2009 жылғы эпизодтық қатысуды есептемегенде), ол 132 ойында .281 көрсеткішпен, 4 хоумран, 47 RBI және 74 ұрланған базаға ие болды. Сонымен қатар, ол 1978 жылғы Американдық лига чемпионатының сериясында Нью-Йорк Янкилерге қарсы үш ойында қатысты, онда 4 мүмкіндіктің біреуін пайдаланды (.250).
Willie James Wilson (born July 9, 1955) is an American former professional baseball player. He played 19 seasons in Major League Baseball for the Kansas City Royals, Oakland Athletics, and Chicago Cubs. He was an outfielder known for his speed and ability as an effective leadoff hitter. Wilson's career total of 668 stolen bases currently ranks him in 12th place all time among major leaguers. In his senior year, he hit .436 and stole 28 bases in 28 attempts. The Kansas City Royals picked him in the first round (18th overall) of the 1974 Major League Baseball draft. He started his professional career with the Gulf Coast Royals, batting .252 with a home run, 14 RBI and 24 stolen bases in 47 games. He moved up to Single A in 1975 for the Waterloo Royals, leading the 1975 Midwest League champions in both RBI (73) and stolen bases (76). In 1976, Wilson played for the Double A Jacksonville Suns, batting .253 with a home run, 35 RBI and 37 stolen bases in 107 games. Wilson began the 1977 season with the Triple A Omaha Royals. In what turned out to be his last minor league action (not counting a stunt appearance in 2009), he batted .281 with four home runs, 47 RBI and 74 stolen bases in 132 games. He also appeared in three games in the 1978 American League Championship Series against the New York Yankees, going 1 for 4 (.250) in the series.
1979 жыл
Уилсон 1979 жылғы маусымды «Ройалз» командасының төртінші сыртқы ойыншысы ретінде бастады, бірақ мамырдың ортасына қарай команданың негізгі сол жақ қанат ойыншысы болып бекінді. 154 ойында ол .315-ке дейін соғып, 6 хоум-ран және 49 ұпай (RBI) жинады. Қорғаныс бойынша ол лигадағы қашықтық факторы мен допты ұстау көрсеткіштері бойынша көш бастады және сол жақ қанаттағы ойыншылар арасында нәтижелі пастар бойынша екінші орынды иеленді.
1980 жыл
1980 жылы Уилсон маусымды Амос Отис мүгедектер тізімінде болғанда орта алаңдағы негізгі ойыншы ретінде бастады және өзін жақсы көрсетті, орташадан жоғары көрсеткіш көрсетіп, ортада 195 мүмкіндіктің ішінде бір ғана қате жіберді. Отис мамыр айының соңында қайтып келгенде ол сол алаңға көшті және бірнеше санатта лига көшбасшысы атанды. Уилсон 161 ойында .326 орташа ұрып, үш хоум-ран соқты, 49 RBI (ұрып кіргізген доптар) және 89 әрекеттің ішінде 79 рет база ұрлады. Ол сондай-ақ лигада хиттер (230), ұпай (133), үш еселік (15) және жеке соққылар (184) бойынша көшбасшы болды. Уилсон база ұрлау бойынша екінші орынды иеленді және екі жақтан да кемінде 100 хит жинады. Ол «Алтын қолғап» және «Күміс соққы» сыйлықтарын жеңіп алды және АЛ ең құнды ойыншысы үшін дауыс беруде төртінші орынға ие болды, бұл оның ең жақсы көрсеткіші болды. Уилсон серияда .308 орташа ұрып, Джордж Бреттпен бірге команданың ұрып кіргізген доптары бойынша көшбасшы болды (әрқайсысы 4 рет), «Роялс» командасы «Янкилерді» үш ойында жеңіп шықты. 1980 жылғы Әлем сериясында Уилсон .154 орташа ұрып, «Филадельфия Филлис» командасына 6-шы ойында жеңілген «Роялс» командасының соңғы ойынында Тьюг МакГроуға қарсы соққыға ұшырады. Бұл Уилсонның сериядағы 12-ші соққысы болды, ол 1958 және 1973 жылғы Әлем серияларында Эдди Мэтьюз бен Уэйн Гарретттің бірлесіп иеленген 11 соққыдан тұратын рекордын бұзды. Райан Ховард 2009 жылғы Әлем сериясында 13 рет соққыға ұшырап, Уилсонның рекордын жаңартты.
1981-83 жылдар
1981 жылы қысқартылған маусымда Уилсонның соққылау орташа көрсеткіші .303-ке төмендеді, сондай-ақ оның басқа көрсеткіштерінің көпшілігі де алдыңғы екі маусыммен салыстырғанда нашар болды. 1981 жылы Америка лигасының дивизиондық сериясында «Окленд Ас» командасына қарсы ол .308 орташа көрсеткішпен ойнады, бірақ үш ойындық серияда есеп табуға, база ұрлауға немесе қосымша базаға соққы беруге қол жеткізбеді. «Роялс» командасы 1979 жылдан бері алғаш рет плей-оффқа қатыса алмаса да, Уилсон сол жылы алғаш рет Америка лигасының «Жұлдыздар» құрамасына ілікті және екінші «Күміс соққы» сыйлығын жеңіп алды. 1983 жылы маусым айында клуб сыртқы шебін қайта құруға шешім қабылдағанда Уилсон орталық алаңға көшті, ұзақ жылдар бойы орталық алаңда ойнаған Отисті оң алаңға, ал оң алаңды бөлісіп ойнаған Пат Шеридан мен Леон Робертсті сол алаңға көшірді. Осы қайта құру кезінде Уилсонның соққылау көрсеткіші ең нашар болды, ол 137 ойында .276 орташа көрсеткішпен ойнады, 2 рет үйден шықты және 33 ұпай (RBI) жинады. Олар түрмеде 81 күн отырған алғашқы белсенді жоғары лига ойыншылары болды, «Форт-Уорт», Техас қаласындағы Федералдық түзету мекемесінде жазасын өтеді. Комиссар Боуи Кун оны 1984 жылғы маусымның барлығына дисквалификациялады, бірақ апелляция нәтижесінде дисквалификация қысқартылды және ол 15 мамырда қайта оралды. «Роялс» командасына тек Уилсон ғана оралды. Ол 128 ойында .301 орташа көрсеткішпен ойнады, 2 рет үйден шықты және 44 ұпай (RBI) жинады, сондай-ақ 52 әрекеттің 47-сінде база ұрлады. Бұл Уилсонды орталық алаңның негізгі ойыншысы етіп бекітті. Ол 132 ойында ойнады, бұл 1988 жылдан бергі ең көп көрсеткіш, және .270 орташа көрсеткішпен 37 ұпай (RBI) және 28 ұрланған база жинады. 1993 жылы ол Дуайт Смитпен орталық алаңдағы құрамда ойнады, кейіннен Сэмми Соса оң алаңда ойнамайтын кезде оның уақытын бөлісті. Ол 105 ойында .258 орташа көрсеткішпен ойнады, 1 рет үйден шықты және 11 ұпай (RBI) жинады, бірақ толық маусымдағы мансабындағы ең төменгі көрсеткіш – 7 база ұрлады. Мансабында Уилсон 13 рет алаңның ішінде үйден шықты, бұл 1950 жылдан кейін жоғары лигада ойнаған кез келген ойыншының ең көп көрсеткіші. Ол 5 рет .300 орташа көрсеткіштің үстінен шықты және 5 рет лигада үш базалық соққылар бойынша көшбасшы болды, бұл жетістікті орындаған төрт ойыншының бірі. Уилсон жоғары лигада сыртқы шебінде .987 пайыздық көрсеткіш көрсетті.
Ойыншы карьерасы мен марапаттары
1995 және 1997 жылдары Уилсон "Торонто Блю Джейс" жүйесінде жаттықтырушы болды. Ол 2000 жылы "Роялс" клубының Даңқ залына сайланды. 2003 жылы Уилсон жаңа құрылған Канада бейсбол лигасының "Лондон Монархс" командасының бас жаттықтырысы болып тағайындалды, бірақ лига маусымның ортасында таратылды. Уилсон 2009 жылы зейнеtten қайтып, тәуелсіз "Солтүстік лигасында" ойнайтын "Канзас Сити Т-Боунз" командасымен бір күндік келісімшартқа қол қойды. Қазіргі уақытта ол Миссури штатының Канзас-Сити қаласында "Уилли Уилсон бейсбол қорына" жетекшілік етеді.