Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қуттанад – Алаппужа, Коттаям және Патанамтитта аудандарын қамтитын Үндістанның Керала штатындағы аймақ. Бұл өңір кең аумақты күріш далаларымен және географиялық ерекшеліктерімен әйгілі. Қуттанад Үндістандағы ең төменгі биіктікте орналасқан және әлемдегі теңіз деңгейінен төменде шаруашылық жүргізілетін сирек жерлердің бірі. Қуттанад Оңтүстік Үндістанның ежелгі тарихында маңызды рөл атқарды және штаттың негізгі күріш өндірушісі болып табылады. Қуттанад шаруалары биосалалы егіншілікпен танымал. Азық-түлік және ауыл шаруашылығы ұйымы (FAO) 2013 жылы Қуттанад егіншілік жүйесін «Дүниежүзілік маңызды ауыл шаруашылығы мұрасы жүйесі» (GIAHS) деп жариялады. Кераланың төрт ірі өзені – Памба, Миначил, Ачанковил және Манимала осы аймаққа құяды. Бұл аймақ Пуннамада су жолдарындағы қайық жарыстарымен, Малаялам тілінде Валламкалли деп аталатынымен әйгілі. Қуттанад жерінің пайда болуы туралы жазбада қалған тарих жоқ. Бірақ жергілікті халық арасында мифтер мен аңыздар ұрпақтан ұрпаққа ауызша беріліп келеді. Бұрын Қуттанад тығыз ағаштармен жабылған жабайы орман болған, кейіннен өрттен қырылған деп есептеледі. «Чуттанад» (жанып кеткен орман жері) ақырында «Қуттанад» деп аталды. Жақында ғана күріш алқаптарынан қара күйген ағаш кеспелері табылған, олар «Каринилам» (қара күріш алқаптары) деп аталды. Бұл факт Чуттанадтың Қуттанадқа айналу теориясын растайды. Раманкари, Путухакари, Амичакари, Орукари, Митракари, Мампужакари, Кайнакари, Чатуртиакари және Ченнамкари – Қуттанадтағы белгілі жерлердің аттары.
Kuttanad is a region covering the Alappuzha, Kottayam and Pathanamthitta Districts, in the state of Kerala, India, well known for its vast paddy fields and geographical peculiarities. The region has the lowest altitude in India, and is one of the few places in the world where farming is carried on around below sea level. Kuttanad is historically important in the ancient history of South India and is the major rice producer in the state. Farmers of Kuttanad are famous for Biosaline Farming. Food and Agriculture Organization (FAO) has declared the Kuttanad Farming System as a Globally Important Agricultural Heritage System (GIAHS) in 2013. Four of Kerala's major rivers, the Pamba, Meenachil, Achankovil and Manimala flow into the region. It is well known for its boat race in the Punnamada Backwaters, known in Malayalam as Vallamkalli. Kuttanad has no recorded history on the origin of the land. But a blend of myths and legends is transferred from generation to generation orally among local people. Kuttanad was once believed to be a wild forest with dense tree growth which was destroyed subsequently by a wild fire. Chuttanad (place of the burnt forest), was eventually called Kuttanad. Until the recent past burned black wooden logs were mined from paddy fields called as ‘Karinilam’(Black paddy fields). This fact substantiates the theory of Chuttanad evolving to Kuttanad. Ramankary, Puthukkary, Amichakary, Oorukkary, Mithrakary, Mampuzhakary, Kainakary, Chathurthiakary and Chennamkary are some familiar place names in Kuttanad.
Тарих
Бұл жердің алғашқы жазылған тарихы Сангам дәуіріндегі әдебиеттен алынған. Сангам дәуірінің мәтіндеріне сәйкес, Утиян Чералатан (Perum Chorru Udiyan Cheralathan, Athan I немесе Udiyanjeral) – ежелгі Кераладағы Сангам кезеңінің алғашқы жазылған Чера әулетінің билеушісі. Оның астанасы Куттанадтың (Кераланың орталығында) Кужумур деген жерде орналасқан және ол өз отанынан солтүстік және шығысқа қарай мемлекетті кеңейтті. Оның өмір сүрген уақыты шамамен б.з.б. I ғасыр мен б.з. II ғасыры аралығында болды. Оның патшайымы – Велиян Венманның қызы Велиян Наллини. Утиян Чералатан Чола билеушісі Карикала Чоланың замандасы болды. Ол пил корпусы мен атты әскерімен мақтанды. Қазіргі Чанганачерри Куттанадтың соңында орналасқан және ол Чера әулеті патшасы Утиян Чералатанның астанасы болды. Оның ұрпағы – Ченкуттуван (Chenkuttuvan малаялам тілінде «тартымды Куттуван» дегенді білдіреді) және оның есімі қазіргі күнге дейін Ченганахерри және Ченгана қалаларында сақталған. Құттува тайпасының туған жері Куттанаду деп аталды. Сангам әдебиетіне сәйкес, Утиян Чералатан Карикала Чолаға қарсы Венни шайқасында жеңілді және астанасы өртеп жіберілді. «Каринилам» («қара астық алқаптары») деп аталатын күріш далаларынан қара ағаш тіректер бұрынға дейін қазылып алынды. Куттанадта көптеген жер аттары «кари» (жанып қалған қалдықтар немесе көмір) деген сөзбен аяқталады. Кейбір танымал жер аттары: Раманкари, Путухакари, Амичакари, Орукари, Митракари, Мампужакари, Кайнакари, Канданакари, Таямкари, Чатенкари, Чатуртиакари және Ченнамкари.
The first recorded history of this land is obtained from the Sangam period literature. According to the Sangam era texts, Uthiyan Cheralatan (Perum Chorru Udiyan Cheralathan, Athan I or Udiyanjeral) is the first recorded Chera dynasty ruler of the Sangam period in ancient Kerala. He had his capital at a place called Kuzhumur in Kuttanad (central Kerala) and expanded the kingdom northward and eastward from his original homeland. His lifetime is broadly determined to be between first century BC and 2nd century AD. His queen was Veliyan Nallini, the daughter of Veliyan Venman. Uthiyan Cheralathan was a contemporary of the Chola ruler Karikala Chola. He is praised for his elephant corps and cavalry. Present day Changanacherry end of Kuttanad was the capital of the Chera dynasty king Uthiyan Cheralathan. His descendant was Cenkuttuvan (Chenkuttuvan means "Alluring Kuttuvan" in Malayalam) and his name is carried by the towns of Chenganacherri and Chengana to the present day). The native place of the Kuttuva tribe came to be known as Kuttanadu. According to sangam literature, Uthiyan Cheralathan was defeated in the Battle of Venni against Karikala Chola and the capital was burnt down. Black wooden logs were mined from paddy fields called as "Karinilam" ("black paddy fields") until the recent past. In Kuttanad most of the place names end in 'kari' (meaning burnt residue or charcoal). Some familiar place names are Ramankary, Puthukkary, Amichakary, Oorukkary, Mithrakary, Mampuzhakary, Kainakary, Kandanakary, Thayamkary, Chathenkary, Chathurthiakary and Chennamkary.
Құттанадудағы басты кәсіп – шаруашылық, ал күріш – ең маңызды ауыл шаруашылығы өнімі. Осы ерекшелігі үшін аймақ «Кераланың күріш алабы» деп аталады. Вембанад көліне жақын кең шаруашылық алқаптар көлден қайта жаратылған. Құттанадағы күріш өсіру тарихы ғасырларға созылады. Күріш өсірудің дамуы технологиялық прогресс пен 19- және 20-ғасырлардағы нормативтік-құқықтық базадағы өзгерістермен байланысты. Бұрынғы кезде жерді қайта өңдеу көбінесе Вембанад көлінің жақын жағалауынан немесе Памба өзенінің шеттерінен жүргізілген. Бұл қайта өңделген жерлер «падасехарам» деп аталатын күріш егістігінің шағын алқаптарын құрады. Далалардан суды қолмен, «чакрам» деп аталатын су шеңбері арқылы шығарып тастаған. Бірте-бірте суды қолмен шығару әдісі бу машиналарына жол берді. Ескі кездерде Құттанада қарақшылықтар болған, оларды Траванкор махаражасы Муллам Тирунал тыйым салған. Көлдік жерлерді қайта жаратудың үш негізгі кезеңін анықтауға болады. Бірінші кезеңде жеке кәсіпкерлер үкіметтен қаржылық қолдаусыз жұмыс істеген. 1865 жылы Траванкор патшалығы жариялаған «Паттом» жарлығы 1865-1888 жылдар аралығында қайта жарату жұмыстарын жеделдетті. Осы кезеңде суды қолмен, «чакрам» арқылы шығару ірі көлемдегі қайта жаратуға кедерілген. Осы кезеңде бар болғаны 250 гектар жер қайта жаратылды. Осы кезеңде Венаду кайалы мен Мадатил кайалы қайта жаратылып, Вембанад көлінен қайта жаратылған алғашқы «кайал ниламдар» саналды. Қаялды өңдеудегі алғашқы қадамдарды Құттанадудың Қайнады ауылынан Матай Лука Паллитанам мен Оусеф Лука Паллитанам ағайындылары жасады. Екінші кезең 1888 жылы басталды. Осы кезеңдегі қайта жарату жұмыстарын Чалаил Эрави Кесава Паниккер жүргізді. Ол Вембанад қайалын Ченнамкари өзенінің сағасынан қайта жаратуды жөн көрді. Қайта жаратылған қайал «Аттумутту Кайал» деп аталды. Сол жылы ірі қайта жарату жұмыстарының бірі Коттайам православие семинариясы жүргізген Семинария Кайалы болды. Суды шығару үшін керосин қозғалтқыштарын енгізу көлдің кең аумақтарын өңдеуге мүмкіндік берді. Бұл фермерлерді көлдің тереңіне баруға итермеледі. 1898-1903 жылдар аралығында қайта жарату жұмыстарын Паллитанам Лука Матай (Паллитанхатху Матайчен) басқарды, ол Черукара Кайал мен Паллитанам Моваайрам Кайалды қайта жаратылған жерлерге қосты. Бірақ 1903 жылы Мадрас үкіметі кайалды қайта жаратуға тыйым салғандықтан, қайта жаратудың екінші кезеңі (1890-1903 жж.) тоқтап қалды. Черукали Кайал, Раджапурам Кайал, Арупанку Кайал, Пантарнду Панку Кайал және Мати Кайал осы кезеңдегі басқа да ірі қайта жаратулар болды. 1912 жылы Мадрас үкіметі Траванкор үкіметінің үш кезеңде одан әрі қайта жарату жөніндегі ұсынысын мақұлдады. Осы схема бойынша қайраткерлік жерлер әрқайсысы ағылшын алфавиті әріптерімен аталатын блоктарда қайта жарату үшін жарияланды. Қаялдың жалпы ауданы 19 500 акр болатын, 1913-1920 жылдар аралығында 12 000 акр жер қайта жаратылды. 1913 жылы тыйым алынып тасталғаннан кейін Паллитанам Лука Маттай және Кұттанадудың басқа да көрнекті отбасыларымен бірге Е блогын қайта жаратып, жалпы ауданы 2400 акрды құрады. Бұл Құттанадудағы ең ірі «Кайал Нилам». Бұл жобада оның негізгі серіктестері – бұрынғы МТК К. Кюриан мен Джон Илликалам болды. 1914-1920 жылдар аралығындағы жаңа қайта жарату деп аталатын қайта жаратулар үш кезеңде жүргізілді. Бірінші кезеңде 6300 акр көлеміндегі А-дан G-ге дейінгі блоктар қайта жаратылды. C блогы, D блогы (Аттумукхам Арайрам (Аттумутту Кайал), Текке Арайрам және Вадакке Арайрам) және E блогы (Ерупатиналайрам Кайал), F блогы (Сот Арайрам Кайал) және G блогы (Кочу Кайал) осы кезеңде қайта жаратылған негізгі Кайал Ниламдар. Жаңа қайта жаратудың екінші кезеңінде Паллитанам Лука Маттай, Куннумпурату Куриен, Вачапарампил Маттен, Пажаяпармпил Чако, Куннатуссерил Пейоус, Эттупарайл Ксавьер және Паттассири ПП Маттайдың басшылығымен 3600 акр аумақты қамтитын H-ден N-ге дейінгі блоктар қайта жаратылды. Жаңа қайта жаратудың үшінші кезеңінде R блогындағы 1400 гектар жерді сол кездегі Шри Мулам халықтық ассамблеясының мүшесі Паллитанм Лука Маттай бастаған сегіз отбасының бірлескен күш-жігерімен қайта жаратылды. Оның рекультивациядағы серіктестері арасында Вачапарапил Матен, Пажаяпармпил Чако, Эттупараил Ксавьер, Паттассир ПП Маттай, Каарикужи Понада Ваакаал Матулла Маппила (Е және Ф блогы), Меледом, Парутиккаль және Кандакуди бар. Бірде Траванкор патшасы Ерупатиналайрам Кайалына келгенде, ол оған риза болды және Каарикужи Матулла Маппилаға оны құрметтеу үшін «Понада» сатып алу керек екенін айтты. Ол «Понада» сатып алмағандықтан, «Понада Ваакаал» (сөзбен айтылған Понада) сыйлады. Содан бері оның үйі «Понадаваакаал» деп белгілі болды. 1920-1940 жылдар аралығында күріш бағасының күрт төмендеуіне байланысты қайта жарату жұмыстары тоқтап қалды. 1920-1940 жылдар аралығында күріш бағасының күрт төмендеуіне байланысты қайта жарату жұмыстары баяулады, бірақ 1940-жылдардың басында қайта жанданды. Осы кезеңде ауыл шаруашылығы өнімділігін арттыру мақсатында үкімет «Көбірек тамақ өсіру» кампаниясын бастады және ынталандырулар жаңа қайта жаратуларға ықпал етті. Электр моторларының пайда болуы бұрынғы кезеңдермен салыстырғанда қайта жаратуды салыстырмалы түрде оңай, арзан және қауіпсіз етті. Соңғы қайта жарату участақтары, атап айтқанда Q, S және T блоктары осы кезеңде Джозеф Мурикан (Мурикен Оутачан) және оның әйелінің отбасысы Путанпура Панчара (Велиянаду) тарапынан жасалды. Аймақтағы шаруашылық өскен сайын фермерлер күріш өсірудің жылына екі циклмен шектелуіне наразы болды. Бұл Құттанадуда ішуге жарамды судың шектеулі болуына байланысты. Жаңбыр маусымдарында таулардан ағатын су өзендер арқылы теңізге жетіп, Құттанадуға ішуге жарамды су әкеледі. Бірақ жазда аймақтың төмен деңгейіне байланысты теңіз суы Құттанадуға еніп, судың тұздылығын айтарлықтай арттырады және оны ішуге жарамсыз етеді. Құттанаду сонымен қатар БҰҰ Тамақ және ауыл шаруашылығы ұйымы (FAO) тарапынан «Дүниежүзілік маңызды ауыл шаруашылығы мұрасы жүйесі» (GIAHS) ретінде танылды.
The major occupation in Kuttanadu is farming, with rice the most important agricultural product. This activity gives the area its moniker of "The Rice Bowl of Kerala". Large farming areas near Vembanad Lake were reclaimed from the lake. The history of paddy cultivation in Kuttanad can be traced back centuries. The evolution of paddy cultivation correlated with technological advancement and changes in the regulatory framework that existed during the 19th and 20th centuries. In earlier times, reclamation was carried out mainly from the shallow part of the Vembanad Lake or from the periphery of the Pamba River. These reclamations constituted small areas of paddy fields called padasekharams. Bailing out of water from the fields were done manually using water wheels called chakram. Gradually the manual method used for bailing out of water gave way to steam engines. There were robberies in Kuttanad in earlier days, which were prohibited by the Travancore Maharajah Moolam Thirunal. Three distinct stages can be identified in the reclamation of kayal lands from the lake. The first stage was carried out by private entrepreneurs without any financial support from the government. The Pattom Proclamation made by the Travencore Kingdom in 1865, gave a great fillip to reclamation activities between 1865 and 1888. During this period de watering of the polders was done manually using chakram, which restricted large scale reclamation. Only about 250 hectares of land were reclaimed during this period. Venadu kayal and Madathil Kayal were reclaimed during this period and are considered the first "Kayal Nilams" to be reclaimed from the Vembanad Lake. These pioneering reclamation activities in kayal cultivation were made by the two brothers Mathai Luka Pallithanam and Ouseph Luka Pallithanam from Kainady village in Kuttanadu. The second phase started during 1888. One of the reclamation during this period was undertaken by Chalayil Eravi Kesava Panicker. He chose to reclaim Vembanad kayal from the mouth of the Chennamkari river as it joins with the back waters. The reclaimed kayal was known as ‘ Attumuttu Kayal’. Other major reclamation on the same year was Seminary Kayal which was undertaken by Kottayam Orthodox Seminary. The introduction of kerosene engines for dewatering resulted in the reclamation of wider areas of the lake for cultivation. This made farmers consider venturing into the deeper parts of the lake. During the period between 1898 and 1903, reclamation activity was led by Pallithanam Luca Mathai (alias Pallithanathu Mathaichen) who reclaimed the Cherukara Kayal and Pallithanam Moovayiram Kayal. But the second phase (1890 to 1903) of reclamation activities came to a halt because of the ban on kayal reclamation imposed by the Madras Government in 1903. Cherukali Kayal, Rajapuram Kayal, Aarupanku Kayal, Pantharndu Panku kayal and Mathi Kayal were the other major reclamations during this period. In 1912, the Madras Government approved a proposal from the Travancore Government for further reclamations in three stages. Under this scheme kayal land was notified for reclamation in blocks each named with a letter of the English alphabet. Out of the total area of 19,500 acres of kayal land, 12,000 acres were reclaimed between 1913 and 1920. After the removal of the ban in 1913, Pallithanam Luca Matthai along with some other prominent families in Kuttanadu, reclaimed E Block Kayal measuring a total area 2,400 acres. This is the biggest Kayal Nilam in Kuttanadu. C. J. Kurian, Ex MLC and Mr. John Illikalam were his main partners in this venture. The reclamations between 1914 and 1920, known as the new reclamations, were carried out in three periods. In the first period Blocks A to G measuring 6300 Acres were reclaimed. C Block, D Block (Attumukham Aarayiram (Attumuttu Kayal), Thekke Aarayiram and Vadakke Aarayiram) and E Block (Erupathinalayiram Kayal) F Block (Judge's Aarayiram Kayal) and G Block (Kochu Kayal) are the major Kayal Nilams reclaimed during this period. During the second period of new reclamation, blocks H to N covering an area of 3600 acres were reclaimed under the leadership of Pallithanam Luca Matthai, Cunnumpurathu Kurien, Vachaparampil Mathen, Pazhayaparmpil Chacko, Kunnathusseril Peious, Ettuparayil Xavier and Pattassery PP Mathai. During the third period of new reclamation, R Block Kayal covering 1,400 acres was reclaimed by the joint efforts of eight families led by then member of Sree Moolam Popular Assembly, Pallithanam Luca Matthai. His partners in the reclamation included Vachaparampil Mathen, Pazhayaparmpil Chacko, Ettuparayil Xavier, Pattassery PP Mathai, Kaarikkuzhi Ponnada Vaakkaal Mathulla Mappila (E & F block), Meledom, Paruthickal and Kandakudy. Once, while the king of travancore visited the Erupathinalayiram Kayal he was pleased and told Kaarikkuzhi Mathulla Mappila that he should have bought a Ponnada to honor him. Since he has not bought a Ponnada, he presented "Ponnada Vaakkaal" (Ponnada by word). Thereafter his house was known as Ponnadavaakkaal. From 1920 to 1940 reclamation activity came to a halt because of a steep drop in the price of rice. Due to the steep decline in the price of rice between 1920 and 1940 reclamation activities slowed down, but they gained momentum again in the early 1940s. During this period, in order to increase agricultural output, a government initiated "Grow More Food" campaign and the provision of incentives encouraged new reclamations. The advent of electric motors made reclamation relatively easier, cheaper and less risky as compared to in earlier periods. The last tract of the reclamations namely Q, S and T block were made during this period by Joseph Murickan (Muricken Outhachan) and his wife's family Puthanppura Panchara (Veliyanadu). As farming in the area increased, farmers felt themselves constrained by the two cycles a year for rice cultivation. The reason for which is the limited availability of potable water in Kuttanadu. During the monsoon seasons, the water from the mountains flow through the rivers to the sea, bringing potable water to Kuttanadu. But during summer, due to the low level of the region seawater enters Kuttanadu, significantly increasing the salinity of the water and making it unpotable. Kuttanad is also recognised as a Globally Important Agricultural Heritage Systems (GIAHS) by FAO.
Тоттаппали ағызу жолы
Тоттаппали су төгу құрылысы Құттанадтағы су тасқыны жағдайына тұрақты шешім ретінде жобаланған. Бұл бағдарлама Памба, Манималаяр және Ачанковил өзендерінен келген тасқын суларын Вембанад көліне жеткенше теңізге бұруды көздеген. Су төгу құрылысы 1955 жылы пайдалануға берілді. 1968 жылы Үндістан үкіметі өзен арқылы бөгет салуды ұсынды, осылайша жазда теңіз суының Құттанадқа енуіне жол берілмейді, ал шаруалар жылына бір қосымша егін өсіруге мүмкіндік алады. Жоба үш кезеңде жоспарланды: оңтүстік жақ, солтүстік жақ және екі бөлімді біріктіретін тағы бір кезең. Жоба кешіктірілді және алғашқы екі кезең аяқталған кезде жобаға бөлінген қаражаттың бәрі таусылып, соңғы кезең тоқтап қалды. Жоба аяқталғаннан кейін көптеген қаржылық пайда күткен шаруалар мәселені өз қолдарына алуға бел буды және 1972 жылы бір түні шаруалардың үлкен тобы солтүстік және оңтүстік жақтар арасындағы кеңістікті топырақпен толтырды. Бүгінгі күнге дейін бөгеттің екі бөлігі арасындағы топырақ үйіндісі сақталған. Осының арқасында желтоқсан-маусым айларында тұзды су кірген кезде реттегіш шлюздерді жабуға, ал муссон кезінде ашуға мүмкіндік болды. Таннеермуккам бөгеті мен су төгу құрылысы іске қосылғаннан кейін Құттанадта екі егін өсіруге болатын болды. Бөгет шаруалардың өмір сапасын жақсартқанмен, ол ауыр экологиялық проблемаларға да себеп болды деген айыптаулар бар. Балыққа толы және аймақ халқының негізгі тағамы болған су жолдарына өсіп-өну үшін аздаған тұзды су қажет. Бөгет аймақтағы балық түрлерінің азаюына әкеп соқты және 2005 жылдан бері балықшылар бөгетке қарсы шығып отыр. Бөгет сонымен қатар теңіз бен су жолдары арасындағы үйлесімділікті бұзды және бөгеттен бұрын болмаған, мысалы, су өсімдіктерінің кең таралғаны сияқты проблемаларды тудырды. Бөгет құрылғанға дейін тұзды су су жолдарында тазартатын, бірақ қазір бұл болмайды, нәтижесінде су жолдары мен жақын жерлер ластануда.
Thottappally Spillway project was designed as a permanent solution to the flood situation in Kuttanad. This programme was envisaged in such a way that flood waters from Pamba, Manimalayar and Achankovil were diverted to the sea before it reached Vembanad lake. The spillway was commissioned in 1955. In 1968, the Government of India proposed that a bund (Dam) be made across the river so that seawater would not be allowed to come inside Kuttanad during summer, allowing farmers to cultivate an extra crop per year. The project was planned in three phases, the south side, the north side and another phase to join the two sections. The project was delayed and by the time the first two phases were complete the entire money allotted for the project ran out and left the final phase in limbo. The farmers who were expecting many financial benefits after the completion of the project decided to take matters into their own hands and one night in 1972, a large group of farmers filled the gap between the north and the south side with earth. To this day, the earth embankment between the two sections of the bund remains. With this, it was possible to close the regulator of shutters during December–June when the saline water enters, and then open it during monsoon. Once the Thanneermukkam bund and spillway became operational two crops were possible in Kuttanad. Even though the bund has improved the quality of life of the farmers, the bund is alleged to have caused severe environmental problems. The backwaters which were abundant with fish and part of the staple food of the people of the region require a small amount of salt water for its breeding. The bund has caused deterioration of fish varieties in the region and the fishermen opposed to the bund as of 2005. The bund has also disrupted the harmony of the sea with the backwaters and has caused problems not foreseen before the bund like the omnipresence of the water weeds. Before creation of the bund the salt water tended to cleanse the backwaters, but this no longer occurs, leading to pollution of the backwaters and the nearby land.
Саясат
Құттанад сайлау округі бұрын Алапужаның құрамына кірген. 2008 жылғы Лок Сабха шекараларын қайта белгілеуден кейін ол қазір Мавеликкара сайлау округіне қарасты.
Kuttanad assembly constituency was a part of Alappuzha. After the Lok Sabha delimitation in 2008, it now belongs to the Mavelikkara constituency.