«Тыныс алу сабақтары» – Энн Тайлердің 1988 жылғы Пулитцер сыйлығын алған романы. Ира мен Мэгги Моранның тұрмысы, отбасылық қарым-қатынастар мен өмірлік армандар туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
«Тыныс алу сабақтары» – американдық автор Энн Тайлердің 1988 жылғы Пулитцер сыйлығын жеңіп алған романы. Бұл оның он бірінші романы және 1989 жылы көркем әдебиет саласындағы Пулитцер сыйлығына ие болды. 1996 жылы осы роман бойынша қысқаметражды фильм түсірілді.
1988 novel by Anne Tyler
the 1996 short film
Breathing Lessons is a Pulitzer Prize–winning 1988 novel by American author Anne Tyler. It is her eleventh novel and won the 1989 Pulitzer Prize for Fiction.
Сюжет
Бұл әңгіме Ира мен Мэгги Моранның қарапайым некесінің қуаныштары мен қайғыларын сипаттайды, олар Балтимордан жерлеуге қатысуға және бір күнде үйге оралуға аттанады. Сондай-ақ, Мэггидің ұлы мен келінін татуластыруға жасаған тырабы қарастырылады. Жерлеуге бара жатқанда Ира мен Мэггидің жастық шақтағы армандарынан бас тартып, "қалыпты өмірге" қанағат етуге келгендерін білеміз. Олардың бір-бірін қалай қынжырландыратынын көреміз: Мэгги тым көп сөйлейді, тым көп араласады; Ира тым логикалық, жабық және тым үкімшіл. 90 шақырымдық саяхатындағы бірнеше тоқтап тұрулар Ира мен Мэггидің "үйлеспеушіліктерін, көңілінің толуын, орындалмаған үміттерін және берік махаббатын" ашады. Эдвард Хогланд романды былай сипаттайды: "Мэгги өмірге таң қалған, оның бал айы күткендей болмаған, енді түзетуге келмейтін адамға айналған. Ол 17 жасар Фионаны аборт клиникасының алдында тоқтатып, Мэггидің ұлы Джессиге үйленуге көндіріп, алғашқы немересінің дүниеге келуіне себепкер болды. Фиона сияқты, Джесси де мектепті тастап кеткен. Кітаптың басты оқиғасы – Мэгги мен Ираның Балтимордан Пенсильваниядағы шалғай қалаға жасаған 90 шақырымдық сапары, онда орта мектептегі сыныптасы күйеуіне жоғары деңгейде ұйымдастырылған жерлеу рәсімін дайындап жатыр. Мэгги әдетте әңгімелескен әрбір бейтаныс адамға жүрегінің құпиясын ашады, бұл Ираны ашуландырады, ол бастапқыда жабық болғандықтан, енді Мэгги оның көңіл-күйін тек 1950 жылдардың хит әндерінен ғана сезе алады. Мэгги, ашуландырса да, өзгеруге тырысады, адамдарды байланыстыруға немесе біріктіруге, кешірім мен келісімді қолдауға ұмтылады. Ира түсіндіргендей, "Бұл Мэггидің кемшілігі. Ол адамдардың өмірін өзгертуге болады деп санайды. Ол жақсы көретін адамдарды олардың болғанынан да жақсы деп ойлайды, сондықтан олардың өзінің көзқарасына сай келуі үшін нәрселерді өзгерте бастайды."
The story describes the joys and pains of the ordinary marriage of Ira and Maggie Moran as they travel from Baltimore to attend a funeral and back home again in one day. It also examines Maggie's attempts to reconcile her son and daughter in law. During the journey to the funeral, we learn how both Ira and Maggie have forgone their youthful dreams and feel they have settled for an "ordinary life." We experience how they exasperate each other—Maggie too talkative, too meddling; Ira too logical, uncommunicative, and too judgmental. A few detours during their 90 mile drive reveal Ira and Maggie's "incompatibilities, disappointments, unmet expectations—and lasting love". Edward Hoagland describes the novel: "Maggie, surprised by life, which did not live up to her honeymoon, has become an incorrigible prompter. And she has horned in to bring about the birth of her first grandchild by stopping a 17 year old girl named Fiona at the door of an abortion clinic and steering her into marrying Maggie's son, Jesse, who is the father and, like Fiona, a dropout from high school The book's principal event is a 90 mile trip that Maggie and Ira make from Baltimore to a country town in Pennsylvania where a high school classmate has suddenly scheduled an elaborate funeral for her husband. Maggie indulges her habit of pouring her heart out to every listening stranger, which naturally infuriates Ira, who, uncommunicative to start with, has reached the point where Maggie can divine his moods only from the pop songs of the 1950s that he whistles Maggie, although exasperating, is trying to make a difference, to connect or unite people, beat the drum for forgiveness and compromise. As Ira explains, "It's Maggie's weakness. She believes it's all right to alter people's lives. She thinks the people she loves are better than they really are, and so then she starts changing things around to suit her point of view of them."
Бейімделулер
1994 жылы кітап негізінде Hallmark Hall of Fame үшін телефильм түсірілді. Оны Джон Эрман режиссерлік етті, ал Джеймс Гарнер мен Джоан Вудвард Айра және Мэгги Моран рөлдерін сомдады. Екеуі де 46-шы Primetime Emmy Awards марапатында «Мини-сериал немесе арнайы фильмдегі үздік басты актер» және «Мини-сериал немесе арнайы фильмдегі үздік басты актриса» номинацияларына ұсынылды. Джоан Вудвард рөлі үшін «Алтын глобус» және «Экрандағы актерлер гильдиясы» сыйлықтарын жеңіп алды. Сонымен қатар, «Үздік телефильм» және «Мини-сериал немесе арнайы фильмдегі жазудағы үздік жеке жетістік» номинацияларына ие болды. Фильм Питтсбург (Пенсильвания штаты) аймағында түсірілді. Кевин МакКин романды сахналық пьесаға бейімдеді. 2003 жылдың 6-29 маусымы аралығында ол Сиэтл қаласындағы Сиэтл орталығында орналасқан Book It Repertory Theatre театрында пьесаның тұңғыш көрсетілімін қойды.
In 1994, a television movie based on the book was made for the Hallmark Hall of Fame. It was directed by John Erman, and starred James Garner and Joanne Woodward as Ira and Maggie Moran. Both were nominated for Emmy Awards during the 46th Primetime Emmy Awards for Outstanding Lead Actor in a Miniseries or Special and Outstanding Lead Actress in a Miniseries or Special. Joanne Woodward won a Golden Globe Award and a Screen Actors Guild Award for her performance. Additional nominations were given for Outstanding Television Movie and Outstanding Individual achievement in Writing in a Miniseries or a Special. It was filmed in the Pittsburgh PA area. Kevin McKeon also adapted the novel into a stage play. From June 6 – 29, 2003, he directed its premier run at the Book It Repertory Theatre, at Seattle Center House Theatre, Seattle Center, in Seattle, Washington.
Пікірлер
Нью-Йорк Таймс газетінде Мичико Какутани былай деп жазады: «Мисс Тайлердің шебер қолында Морандардың саяхаты 28 жылдық неке өмірінің метафорасына айналады, сонымен қатар, бәріміз өмір бойы отбасылық тамырымыздан алыстап, қайта оралып, күнәсіздіктен қайғыға, даналыққа және жоғалтуға қарай жасаған саяхатымыздың бейнесі. Автордың туындыларын білетіндер Морандарды Тайлердің кейіпкерлері ретінде бірден таниды. Оларда қарапайым, үйліктің жылысы бар, егер жазушы талантты және жомарт болмағанда, бұл сезімталдыққа немесе әзілге салынуы мүмкін. Мисс Тайлер тағы да бір рет, дерлік барлық кейіпкерлері сезінетін үй мен бостандық арасындағы, мұрагерлік пен тәуелсіздік арасындағы қақтығысты зерттей алады. Сонымен қатар, ол әдеттегідей мейірімділікпен ата-аналар мен балалардың, күйеулер мен әйелдердің үнемі өзгеріп отыратын уағдаларын суреттеп, уақыт өте келе туындаған жоғалтулар мен құтқарылуларды көрсете алады». Эдвард Хогланд былай деп жазды: «Энн Тайлер, өте жемісті және күрделі, ерекшеленген тұлғаларды суреттеуде еңбексіз талантқа ие, оны Джейн Остиннен бастау алатын ұлы романдар тізімінің бірі деп атауға болады. Ол ажырасуға немесе адалдықты бұзуға емес, некеге, оқшаулануға, жатсынуға және басқа да қазіргі заманғы мәселелерге емес, махаббатқа, бала тәрбиелеуге және ұл-қыздық парызға қызығушылық танытады. Оның осы бөлінген дәуірде туысқандық байланыстар мен отбасылық жерлеулер, ескі достықтар немесе құлай бастаған махаббат, аяқталмаған қарым-қатынастар немесе үйлеспейтін некелер туралы жақсы жазуы – оның шеберлігінің белгісі. Оның көзі мейірімді, дана және жан-жақты (егер сіз сотқа түссеңіз, қазылар алқасында сізді қорғауға тиіс көз), және әрбір жаңа кейіпкерлерге авторлық құштарлықпен және толыққанды егжей-тегжейлі мәліметтермен ден қойғаннан кейін, ол олар туралы белгілі бір орташа шешімге келеді». 1988 жылғы Ұлттық кітап сыйлығының финалисі атанды. Сондай-ақ, ол Time журналының «Жыл кітабы» деп танылды.
In her review in The New York Times, Michiko Kakutani writes, "In Miss Tyler's capable hands, the Morans' outing becomes a metaphor both for their 28 year marital odyssey, and for the halting, circuitous journey all of us make through life away from and back to our family roots, out of innocence into sorrow, wisdom and loss. To followers of the author's work, the Morans will be instantly recognizable as Tyler creations. There's a quaint, homespun quality to them that, given a less talented and generous writer, might seem cloying or sentimental Miss Tyler is able to examine, again, the conflict, felt by nearly all her characters, between domesticity and freedom, between heredity and independence. In addition, she is able, with her usual grace and magnanimity, to chronicle the ever shifting covenants made by parents and children, husbands and wives, and in doing so, to depict both the losses and redemptions wrought by the passage of time." Edward Hoagland wrote: "Anne Tyler, who is blessedly prolific and graced with an effortless seeming talent at describing whole rafts of intricately individualized people, might be described as a domestic novelist, one of that great line descending from Jane Austen. She is interested not in divorce or infidelity, but in marriage not very much in isolation, estrangement, alienation and other fashionable concerns, but in courtship, child raising and filial responsibility. It's a mark of her competence that in this fractionated era she can write so well about blood links and family funerals, old friendships or the dogged pull of thwarted love, of blunted love affairs or marital mismatches that neither mend nor end. Her eye is kindly, wise and versatile (an eye that you would want on your jury if you ever had to stand trial), and after going at each new set of characters with authorial eagerness and an exuberant tumble of details, she tends to arrive at a set of conclusions about them that is a sort of golden mean." and was a finalist for the 1988 National Book Award. It was also Time's Book of the Year.