Кіріспе

Cloud Club – Нью-Йорк қаласындағы Chrysler ғимаратының 66-шы, 67-ші және 68-ші қабаттарында орналасқан түскі ас клубы. Бір кезде ол әлемдегі ең биік түскі ас клубы болған. 1930 жылы ашылып, 1979 жылы жабылды.

Тарих

Texaco компаниясы, болашақ арендатор, Chrysler ғимаратының басшылығынан басшыларға арналған мейрамхана құруды сұрады. Бұлт клубы 1930 жылдың шілдесінде ашылды. Ашылған кезде клубтың 300 мүшесі болды. Клуб ашылғаннан кейін Texaco 14 қабатты жалға алды. Клуб күндізгі уақытта ашық, ал кешке жабылатын. Мұнарада орналасқан көптеген белгілі басшылар клубта түскі ас ішкен. Бірнеше онжылдық бойы клубқа тек ерлер ғана қабылданатын. 1950 және 1960 жылдары жаңа клубтар ашылуы, Бұлт клубына келушілердің азаюына себеп болды. 1971 жылы клубтың 300 мүшесін 180 корпорациямен қамтамасыз етілді. Клубтың танымастығы төмендеуі, басқа клубтардың бәсекелестігі күшейгенде және компаниялар кеңселерін қала сыртындағы аймақтарға көшіргенде болды. Texaco 1977 жылы өзінің қызметкерлерін Нью-Йорк штатының Вестчестер аймағына көшірді, ал клуб 1979 жылы жабылды. 1998 жылы Chrysler ғимаратын иелігіне алып, оны қайта жаңартудан өткізген Tishman Speyer компаниясы, Бұлт клубының кеңістігіндегі ең жоғарғы екі қабатты арендаға берді.

Дизайн

Уильям Ван Ален мен Уолтер Крайслер Бұлт клубының қандай болуы керек екені туралы әртүрлі пікірде болды. Бірі модернистік стильді қаласа, ал Крайслер жалған ортағасырлық және бароникалық стильдерді ұнатты. "Нью-Йорк Таймс" газетінің авторы Чарльз Макграт соңғы дизайн екі адамның біршама қиын келісімінің нәтижесі екенін жазды. "Нью-Йорк Таймс" газетінің жазушысы Кристофер Грей Бұлт клубының тарихи және заманауи элементтердің ерекше үйлесімі екенін айтты.

Құрамы

Макграттың айтуынша, кеңістік жалпы алғанда, «қазіргі стандарттармен салыстырғанда тым кішкентай көрінеді» және ішіндегі барлық жабдықтардың көптігіне байланысты, оның «сахна артындағы» бөлімдері «суасты кемесі сияқты, немесе керісінше, тым тар әуе кемесі сияқты сезілуі керек». Клубқа кіру 66-қабаттан болатын. Кіреберісте бұлт мотивтері пайдаланылған. Пилястралар мен фриздер неоклассикалық стильде жасалған. Дене жуынатын бөлмелер мен лифт айналасы арт-деко стилінде безендірілген. Едендер тігілген тақтайшалардан тұрған. Бұл қабатта «ескі ағылшын» стиліндегі бар және гриль бөлмесі болды, онда қорғасын шыны есіктер, ағаш арқалықтар, ұрып жасалған темірден жасалған шамдар және тігілген тақтайшалардан жасалған едендер қолданылды. Сондай-ақ, онда тік панельдермен әсемделген Тюдор стиліндегі демалыс бөлмесі де болды. 67-қабаттағы негізгі асхана клубтың оңтүстік жағында орналасқан және 30 адамға сыйымдылықпен есептелген. Солтүстік қабырғасында Манхэттеннің суреті салынған. Бөлме ойылған шыны шамдармен және гранит бағаналармен безендірілген. Бөлмеден Нью-Йорк қаласының көрінісі ашылады. Қақпалы төбе, собор стилінде, бұлт суретімен әсемделген. Макграт оны «фютуристикалық, Фриц Ланг стиліндегі» деп сипаттады. Асхананы 66-қабатпен байланыстыратын қайта өрлеу стиліндегі баспалдақ мрамор мен қоладан жасалған. Уолтер Крайслерге арналған жеке асхана 67-қабатта орналасқан. Онда қара ойылған панельдер және автомобиль жұмысшыларының фризі қолданылған. Бұл бөлмеден Центральдық парктің көрінісі көрінеді. Texaco компаниясына арналған тағы бір жеке асхана болды. Оның ішінде мұнай өңдеу зауытының суреті, Texaco логотипі және жүк көлігі бейнеленген. Макграттың сөзіне қарағанда, бұл «Нью-Йорктегі ең сәнді ерлер бөлмесі» деп есептелген. Бұл орында тағы бір қор нарығының ақпараттық бюросы болды. Қызмет көрсету орындарына шаштараз, гумидор, ас үй және киім ауыстыру бөлмесі кірді. Тиым салынған кезеңде алкогольді ішімдіктер киім ауыстыру бөлмесіндегі шкафтарда сақталған.

Тағам

Жемістердің ішінде "№18" атымен танымал, супермаркеттегі грейпфруттардан ірі қызыл грейпфруттар, сондай-ақ клуб мүшесіне тиесілі Нью-Йорк штатындағы фермада өндірілген қарбыз бен дәнбақа болды. Ең көп танылған тағамдар – нан мен майлы пудинг, қара бұршақ сорпасы және Dover балығы.

Көркем шығармаларда

Бұлт клубы Мэтью Барнидің "Cremaster 3" фильмінде көрсетілген. Бұлт клубы "The Voice" атты "Сейнфелд" эпизодында еске алынады. Ол Нью-Йорк қалалық Wheatus тобының "The Story Of The Eggs" әнінде айтылады. Бұл олардың екінші маусымдық EP альбомы "Pop, Songs & Death Vol.2: The Jupiter EP"-ден алынған.