Кіріспе

IBM 1360 фотоцифрлық сақтау жүйесі, немесе PDSS, ірі деректер орталықтары үшін онлайн-мұрағаттық сақтау жүйесі болды. Бұл бір терабайт дерек (128 ГБ) сақтауға арналған алғашқы құрылғы еді. 1360 деректерді индекс карточкасының мөлшеріндегі қатаң фотопленкаларға сақтады, олар жеке-жеке ізделіп, оқылды және деректерді жаңа карточкаға көшіру арқылы жаңартылуы мүмкін болды. Барлығы алты PDSS құрылды, оның ішінде прототипі де бар, бірақ IBM пленкалық карточкалар жүйесінен бас тартып, көп ұзамай басқа сақтау жүйелеріне көшті. 1960 жылдардың соңында Foto Mem FM 390 деген бір ғана ұқсас коммерциялық жүйе жасалған сияқты.

Жаңғақ

1950 жылдардың ортасында IBM-нің Сан-Хоседегі зертханасы ЦРУ-мен келісімшарт жасасып, көптеген баспа құжаттарын іздеу жүйесін құруды тапсырды. Зертхана "Калвар" деп аталатын жаңа фотопленканы пайдалануға қызығушылық танытты. Кальвар микрофильмдердің көшірмелерін жасау үшін әзірленген, ол үшін Кальвар мен түпнұсқаны біріктіріп, ультракүлгін сәулеге ұшыратып, содан кейін Кальварды қыздырып дамыту қажет болатын. Бұл процесті үздіксіз оралым бойынша жүргізуге болады. IBM-нің "Walnut" кодовый атымен ұсынған жүйесі, дүкендегі материалдарды Кальвар пленкасын пайдалана отырып көшіру процесін автоматтандыратын механикалық жүйе болды. Жүйені одан әрі жетілдіру үшін 1958 жылдың қаңтарында IBM Джек Кьюхлерді Кальварға негізделген пленкаларды зерттейтін команданы басқаруға шақырды. Ол тез арада Кальвардың IBM талап ететін сенімділік деңгейінде деректерді сақтауға жеткілікті тұрақты емес екенін анықтады, өйткені ол бірнеше жылдың ішінде тозып, осы кезде коррозиялық газдар бөліп шығаратын. Кальвар диазопленка негізінде жасалған, ал Кьюхлер қажетті сенімділікті қамтамасыз ететін ұқсас пленканы таба алды, бірақ оны ылғал зертханасында дамыту қажет болатын. Ол "Walnut" жүйесінің жаңа нұсқасын ұсынды, онда Кальварды дамыту орнына автоматтандырылған диазопленка дамыту жүйесі қолданылып, пленка бірнеше минут ішінде дамытылатын. Ол ЦРУ-ны осы өзгеріске келісуге көндірді, ал жаңа нұсқа 1961 жылы жарияланды және келесі жылы жеткізілді. "Walnut" жүйесінің негізгі бөлігі құжаттарды сақтауға арналған үлкен цилиндрлі карусель болды. Әрбір сақтау құрылымында 200 кішкентай қораптар орналасқан, оларды IBM бұрынғы магниттік таспаға негізделген жүйелермен үйлесімділік үшін "жасушалар" деп атады. Әрбір жасушада 50 пленка жолағы болды, олардың әрқайсысында 3х33 торға орналастырылған 99 фотосурет болды. Барлығы, әрбір құжат сақтау құрылымында 990 000 құжаттың суреттері сақталды, ал бір "Walnut" жүйесінде 100 құжат сақтау құрылымын пайдалануға болады, бұл барлығы 99 000 000 бетке тең. "Walnut" жүйесінен беттерді іздеу үшін жеке жүйе қолданылды. Пайдаланушылар IBM 1405 қатты дискілік жүйесінде сақталған кілт сөздерді іздеп, қайтарып алу қажетті жеке құжаттарды анықтады. Жүйе перфокарталарды жасады, олар "Walnut" жүйесіне салынатын. "Walnut" жүйесі құжаттарды іздеп алып, оларды пленкаға көшіріп, дамытты, содан кейін осындай төрт суретті апертуралық картаға орналастырды. Картаны микрофильм оқырманнан тікелей оқуға болады немесе толық өлшемді басып шығару үшін негатив ретінде пайдалануға болады.

Кипарис

1961 жылы Walnut сәтті жеткізілгеннен кейін, Сан-Хосе зертханасы жүйені "Cypress" жобасы атымен коммерцияландыруға көшті. Walnut-тың құжаттарды сақтауға арналған тікелей аналогы 1350 Photo Image Retrieval System болды, ал компьютерлік деректерді сақтауға бейімделген сол негізгі жүйе 1360 Photo Digital Storage System аталды. Екі жүйе де бастапқыда Walnut үшін жасалған бірдей фотокарталарды және автоматтандырылған пленка дамыту жүйесін пайдаланды, бірақ ұзақ сақталатын дәстүрлі күміс галоидты пленкалармен диазо пленкасын алмастырды. Жүйе пленкалық карталарды күрделі дамыту жүйесінен, оқырман/көшіру құрылғысынан және одан да үлкен жадтан жылжыту үшін пневматикалық жетекті қолданды. Жек Харкер жүйелерді әзірлеу және жеткізу бағдарламасының жетекшісі болды. Сонымен бірге, Атом энергиясы комиссиясы суперкомпьютерлерде жүргізілетін модельдеулер үшін 1 терабит көлемін онлайн режимінде сақтай алатын жүйе іздеуді бастады. IBM-нің Томас Дж. Уотсон зерттеу орталығы орыс тілінен ағылшын тіліне машиналық аударма жүйесі үшін жасалған AN/GSQ 16 (Mark II) құрылғысына арналған 10 дюймдік оптикалық дискінің жаңа нұсқасын ұсынды. Сан-Хосе осы мақсатқа Cypress жүйесін ұсынды. Cypress бәйгеде жеңіске жетті, нәтижесінде екі машинаға 2,1 миллион долларлық (1961 жылы 2100000.0 доллары қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) келісімшарт жасалды – біреуі Лоуренс Ливермор ұлттық зертханасына, екіншісі Лоуренс Беркли ұлттық зертханасына. Біріншісі 1967 жылдың қыркүйегінде, ал екіншісі 1968 жылдың наурыз айында жеткізілді. Соңында тағы үш жүйе жеткізілді: екеуі Ұлттық қауіпсіздік агенттігіне, ал үшіншісі Лос-Аламос ұлттық зертханасына. Бұл – Cypress жүйелерінің жалғыз жеткізілген үлгілері болды. Олар пайдалануға берілген кезде IBM ұқсас көлемдегі басқа да сақтау жүйелерін жасады және 1360-ты пайдалануға кеңес беріп, IBM 3850-ді ұсынды. Магниттік ленталар, мысалы 3850-дегі ленталар, Photostore оптикалық пленкасына қарағанда ылғал мен температураға қатысты қатаң талаптарды қажет етті. Оның азаматтары көбінесе 1360-ты артық көреді, және 1977 жылы бесінің үшеуі әлі де қолданыста болды, ал соңғы жүйе 1980 жылы IBM оларға техникалық қызмет көрсетуді тоқтатқаннан кейін ғана тоқтатылды. IBM 1350 бірде-бір данасын сата алмады. 1966 жылы компания "бақыланған маркетингтік бағдарламаны" бастады, бірақ бір жылдан кейін жүйенің коммерциялық қабылдануы үшін қосымша даму қажет екенін түсінді. Оның орнына олар жобаны тоқтатуға шешім қабылдады.