Кіріспе

Соломон аралдарындағы Макира аралы (Сан-Кристобаль және Сан-Кристобаль деп те аталады) – Соломон аралдарындағы Макира-Улава провинциясының ең үлкен аралы. 2020 жылғы мәліметтер бойынша, халық саны 55 126 адамды құрайды және Малаита мен Гуадалканалдан кейін Соломон аралдарында халық саны бойынша үшінші орында тұрады. Арал Гуадалканалдың шығысында және Малаитаның оңтүстігінде орналасқан. Ірі қала және провинция орталығы – Киракира.

Тарих

Еуропалықтар Макираны алғаш рет 1568 жылдың маусымында Альваро де Менданьяның испан экспедициясы кезінде көрген. Дәлірек айтқанда, Сан-Кристобальға көру және қону Гуадалканалдан шағын қайықпен жасалған жергілікті саяхаттың нәтижесі болды, есептерде бұл қайық "Сантьяго" бригантинасы деп көрсетілген, оны Альферес Эрнандо Энрикес басқарды, ал Эрнан Галлего – теңізшілердің бастығы болды. Олар оны Сан-Кристобаль деп атады.

Білім

Стуйвенберг ауылдық оқу орталығы – Макираның шығыс жағалауының солтүстігінде орналасқан Мария қоғамының кәсіптік білім беру мекемесі.

Қоршаған орта

Аралдың шығыс бөлігін қамтитын 182,550 гектар көбінесе орманды жер, BirdLife International ұйымы тарапынан маңызды құс аймағы (IBA) ретінде анықталды, себебі ол бірнеше қауіп төнген немесе эндемикалық құс түрлерінің популяциясын қамтамасыз етеді. Аймақ жағалаудың жартасты тік беткейлерінен басталып, аралдың орталық Бауро таулы аймағына дейін, Варихито және Раро өзендерінің су жиналатын алаптарын қоса, 1200 метр биіктікке жетеді және көбінесе тропикалық жаңбыр ормандарынан тұрады. Ландшафт қиын өткелді, тік беткейлі аңғарлармен, көптеген өзендер мен сарқырамалармен, сондай-ақ, шағын су тасқынына ұшырайтын жазықтармен сипатталады. Қоршаған ортаға қауіп төндіретін факторлар – орман шаруашылығы, инвазивті түрлер және адам популяциясының өсуі.

Құстар

Маңызды құстарға Меланезиялық скрабфул, сары аяқты көгершіндер, қыртысты көгершіндер, қызыл түймелі және қоңырқос император көгершіндері, ақ бас жеміс көгершіндері, Макира бубукс, аяқ жұлдыздар, Санфордтың теңіз бүркіттері, Сан-Кристобалдың карлик балықшылдары, Мик және герцогиня лорикеттері, сары мойынды лорилер, жасыл пигмей попугайлар, Макира балжегіштер, қара мизомелалар, ұзын құйрықты триллерлер, қараңғы фантайлдар, Макира ұшқыштары, ақ жағалы және Макира монархтары, арал жапырақты соғысшылдары, көлеңкелі бұта соғысшылдары, сұрғылт мойынды ақкөздер, Макира жұлдыздары, Макира шымшықтары және морт гүлқоңыз құстары жатады. Макира ағашқа ұқсайтын тоқылдағы 1953 жылдан бері көрінбеді; қалың мүсікті жер көгершіні 1927 жылдан бері тіркелмеген және жойылып кеткен деп есептеледі.

Басқа биота

Бес түрлі шектеулі ареалдағы жарыстар тіркелді, сондай-ақ, мүмкін, алып егеуқұйрықтың (Solomys) жаңа түрі де кездеседі. Ендемикалық иін (Ficus) екі түрі бар.