1836 жылғы Рефухио шайқасы: Техас революциясының бір бөлігі

Кіріспе

1836 жылы Мексика мен Техас Республикасы арасындағы шайқас

Рефугио шайқасы 1836 жылдың 12-15 наурызында Техас штатының Рефугио қаласының жанында болды. Мексика генералы Хосе Урреа мен 1500 орталықшыл әскер Амон Б. Кингтің және оның 28 америкалық еріктісін, сондай-ақ подполковник Уильям Уордты және оның шамамен 120 америкалық әскерін жеңіске жеткізді. Техас революциясының Голиад жорығының бір бөлігі болған бұл шайқас мексикалықтардың жеңісімен аяқталды және техастықтардың қарсыласуын әлсіретті.

Өмірбаян

Президент Антонио Лопес де Санта-Аннаның басшылығымен Мексика үкіметі федералистік үлгіден орталықтандырылған үкіметке қарай бет бұра бастады. Оның күшейе берген диктаторлық саясаты, соның ішінде 1835 жылдың басында 1824 жылғы Конституцияның күшін жою, бүкіл елдегі федералистерді көтеріліс жасауға итермеледі. Мексика армиясы Мексиканың ішкі аймағындағы көтерілістерді жылдам басып тастады, Оахака мен Закатекаста милицияларды қатыгездікпен жаныштады. Мексиканың Коахуила-и-Техас штатында тәртіпсіздіктер жалғасты. АҚШ-пен шекаралас Техас аймағында негізінен ағылшын тілінде сөйлейтін техастықтар тұрды. Қазан айында техастықтар қару алып, бұл Техас революциясы деп аталды. Келесі айда техастықтар өздерін Коахуиладан тәуелсіз штат деп жариялады және 1824 жылғы Конституцияның қағидаттарына негізделген уақытша үкімет құрды. Жыл соңына қарай барлық мексикалық әскерлер Техастан қуылды. Көтерілісті басуға нық белім білген Санта-Анна тәртіпті қалпына келтіру үшін үлкен күш жинауға кірісті; 1835 жылдың соңында оның әскері 6019 сарбазды құрады. Желтоқсанның соңында оның өтінішімен Мексика Конгресі Торнел жарлығын қабылдады, онда Мексика әскерлеріне қарсы күрескен кез келген шетелдіктер "қарақшылар деп есептеледі және олармен де солай күресіледі, олар Республикамен қазіргі уақытта соғысқан немесе танылған тудың астында шайқаспаған ешқандай ұлттың азаматтары емес" делінген. Санта-Анна өзінің әскерлерінің көп бөлігін ішкі San Antonio de Béxar қаласына жетектеп, генерал Хосе де Уреаға 550 сарбазды [қосымша бөлімдер де келеді] Атаскосита жолымен Голиадқа қарай баруды бұйырды. Уреаның миссиясы екі мақсатты қамтыды: біріншісі – Мексика армиясының оңтүстік қанатын қорғау. Екіншісі – Техас шығанағының жағалауын тазалау және түрлі порттарды басып алу. Бұл операция Техас көтерілісін оқшаулап, адам мен жабдық ағынын тоқтатуға бағытталған. Уреа өз мақсатына жеткенімен, кешігулер мен көптеген қаза болғандықтан генерал мен оның әскерлері генерал Санта-Аннаның бас күшіне маңызды қолдау көрсету мүмкіндігінен айырылды. Бұл операция және Техас шығанағының жағалауындағы көтерілісті сәтті басу Голиад науқаны деп танылды.

Under President Antonio López de Santa Anna, the Mexican government began to shift away from a federalist model to a more centralized government. His increasingly dictatorial policies, including the revocation of the Constitution of 1824 in early 1835, incited federalists throughout the nation to revolt. The Mexican army quickly put down revolts in the Mexican interior, including a brutal suppression of militias in Oaxaca and Zacatecas. Unrest continued in the Mexican state Coahuila y Tejas. The area that bordered the United States, known as Texas, was populated primarily by English speaking settlers, known as Texians. In October, the Texians took up arms in what became known as the Texas Revolution. The following month, Texians declared themselves part of a state independent from Coahuila and created a provisional state government based on the principles of the Constitution of 1824. By the end of the year, all Mexican troops had been expelled from Texas. Determined to quash the rebellion, Santa Anna began assembling a large force to restore order; by the end of 1835, his army numbered 6,019 soldiers. In late December, at his behest, the Mexican Congress passed the Tornel Decree, declaring that any foreigners fighting against Mexican troops "will be deemed pirates and dealt with as such, being citizens of no nation presently at war with the Republic and fighting under no recognized flag". Santa Anna personally led the bulk of his troops inland to San Antonio de Béxar and ordered General José de Urrea to lead 550 troops [additional units would follow] along the Atascocita Road toward Goliad. Urrea's mission objectives were twofold, first, protect the Mexican Army's southern flank. Secondly, clear the Texas Gulf Coast and occupy the various ports. This operation would intercept and stop the ongoing flow of men and supplies, isolating the Texas rebellion. Although Urrea eventually achieved his objectives, delays and high casualties prevented the General and his men from giving General Santa Anna's main force important support. This operation and successful suppression of the rebellion along the Texas Gulf Coast have become known as the Goliad Campaign.

Кіріспе

Полковник Джеймс Фаннин және оның әскері ескі Президио Ла-Баияның бекінісін күшейтіп, оны «Форт Дефианс» деп атады. Сан-Патрисио шайқасында Франк В. Джонсон басқарған техастықтардың және Агуа-Дулсе шайқасында Джеймс Гранттың (екеуі де алдыңғы шайқастарда тұтқындалған) тағдыры туралы жаңалық Голиадта жиналған еріктілерді іс-қимылға түртпей, керісінше, оларды шатастырды. 7 наурызда Льюис Айерс Фаннинге Голиадтан оңтүстікке қарай 40 шақырым жерде орналасқан Рефугио қаласынан хабар жеткізді. Апта бұрын Виктория гвардиясы, орталықшылдықты қолдаған техано (жергілікті мексикалықтар) тобы, қаланы тонап кеткен. Көптеген мүлікті жойғаннан кейін, капитан Карлос де ла Гарза басқаратын гвардиялық жасақ қаланың сыртында лагерь құрды. Рефугио аймағында Айерстің әйелі мен балалары сияқты бірнеше ағылшын отбасылары, мексика армиясы оларды тұтқындап алады деп қорқып, бірақ кетсе де ла Гарзаның адамдары зиян келтіреді деп ойлап, қалды. Фаннин көліктік көмек үшін өгіздер мен арбалар қолжетімді болғанда, қоныс аударушыларды эвакуациялау үшін әскер жіберуге келісті. Үш күннен кейін әскердің арбалары Лавака портынан гарнизонға қажетті жабдықтармен қайтып келді. Жүк түсірілген соң, Фаннин Рефугиоға еріктілерді шақырды. 11 наурызда капитан Амон Б. Кинг өзінің 28 адамы мен көптеген арбаларын алып, қоныс аударушыларды эвакуациялауға аттанды. Олар сол күні кешке жетіп, Mission Nuestra Senora del Refugio деген жерде, ағылшын отбасыларының біразы паналаған жерде түнеді. Мексика католик шіркеуі бірнеше жыл бұрын осы миссияны тастап кеткен. Миссия жартылай қираған еді. Ескі миссияда дін қызметкерлері немесе шіркеудің басқа да өкілдері болған жоқ. Рефугио аймағынан келген ирланд иммигранттары жақында басты ғимараттың шатырын, есіктерін және терезелерін жөндеп қойған. Олар орындықтар мен жиһазды жөндеп, ішкі жабдықтауды күзеді. Бұл жөндеулер дұрыс болмаса да, дін қызметкері табылғанда қызмет өткізуге мүмкіндік берді. Келесі күні таңертең Кинг әскерін Льюис Айерстің отбасы тұрған Эстебан Лопестің ранчосына бастап барды. Кинг, тастап кетілген үйлерді тонап жүрген алты теханоны тұтқындады. Одан кейін басқа теханолардың 13 шақырымдай оңтүстікке қарай үйлерді тонап жатқанын білгеннен кейін, Кинг өзінің жартылай әскерін рұқсатсыз оларды қууға жіберді. Олар де ла Гарзаның адамдары мен Каранкава үндістері жасаған тұтқынға түсті. Техастықтар шайқастан шығып, Лопестің ранчосына қайтып келді. Барлық отбасылар сол жерде жиналып, Рефугиодағы миссияға эскортталды.

Colonel James Fannin and his men had improved the fortifications at the old Presidio La Bahía and renamed it "Fort Defiance." News of the fate of Texians under Frank W. Johnson at the Battle of San Patricio and James Grant at the Battle of Agua Dulce (both captured in earlier fights) created confusion rather than stirring the volunteers gathered at Goliad into action. On March 7, Lewis Ayers brought Fannin news from Refugio, a town 25 mile (40 km) south of Goliad. The week before, the Victoriana Guardes, a group of Tejano (native Mexican residents) who supported centralism, had ransacked the town. After destroying much property, the Guards, a militia under the command of Captain Carlos de la Garza, made camp just outside the town. Several pro independence Anglo families, including Ayers' wife and children, remained in the Refugio area, afraid that if they stayed they would be captured by the Mexican army, but that if they left they would be harmed by de la Garza's men. Fannin agreed to send troops to evacuate the settlers as soon as oxen and carts were available to assist with the transport. Three days later, the army's carts returned from Port Lavaca with supplies for the garrison. As soon as they were unloaded, Fannin called for volunteers to go to Refugio. On March 11, Captain Amon B. King led 28 men of his company and most of the carts to evacuate the settlers. They arrived that evening and camped for the night at Mission Nuestra Senora del Refugio, where some of the Anglo families had taken refuge. The Mexican Catholic Church had abandoned the mission some years earlier. The mission was a semi ruin. No priests or other church officials were stationed at the old mission. Irish immigrant settlers from the Refugio area had recently repaired the main building's roof, doors, and windows. They repaired pews and other interior furnishings and furniture. Although these repairs were crude and very basic, they made it possible to hold services when a priest could be found. The following morning, King led his troops to the ranch of Esteban Lopez, where the family of Lewis Ayers was staying. King arrested six Tejanos he had heard were ransacking abandoned homes. After he learned that other Tejanos were plundering homes about 8 mile (13 km) south, King took half of his men on an unauthorized mission to pursue them. They rode into an ambush staged by a group of de la Garza's men and Karankawa Indians. The Texians extricated themselves from the fight and returned to the Lopez ranch. All of the families gathered there were then escorted to the mission in Refugio.

Шайқас

Фаннин лейтенантты жіберді, Уильям Уорд полковник, грузин, ұйымдастырушы және бұрынғы Грузия батальонының командирі. Осы бөлім және капитан Пейтон С. Уайттың басқаратын ротасы, Грузия батальонына қосылған, көмекші колоннаның қалдығын құрады. Олар 13 наурыздың таңғы сағаттарында жолға шықты. Фаннин Кинг пен Уорд қайтып келгеннен кейін өзінің позициясын эвакуациялауға шешім қабылдады. Ол Уордқа мексикалықтармен қақтығыстан аулақ болуға, азаматтарды жинап, мүмкіндігінше тезірек оралуға бұйрық берді. Жылдам қозғалыс үшін Грузия батальоны әрбір адамға 36 оқтан аспайтын оқ-дәрі ғана алып жүрді, себебі ұзаққа созылған шайқас күтілмеді. Олар сол күні саз жолмен жылдам марш жасап, түстен кейін келді. Уорд миссияға мексикалық атты әскері мен жергілікті мексикалық жасақтары шабуыл жасап жатқанын анықтады. Грузия батальоны бір-екі рет оқ атқаннан кейін олар шегінді. 13-ші күні қоршау бұзылғанмен, Уордтың Рефугиоға келгені капитан Кингпен командалық қақтығысқа әкелді. Кинг, оқиға орнындағы алғашқы командир ретінде, лейтенант Уорд өзінің полкінің бас офицері болғанымен және одан жоғары шенді болғанына қарамастан, біріккен күштің басшысы болуы керек деп талап етті. Уорд қысқа тынығудан кейін Грузия батальоны мен Кинг ротасы азаматтарды жинап, Рефугио миссиясын эвакуациялап, Голиадқа қайтуын бұйырды. Кинг бас тартты және өз адамын алып, капитан Карлос де ла Гарза мен мексикалық жасақтарына қолдау көрсетіп жатқандығы айтылған ранчоға шабуыл жасағанын мәлімдеді. Шіренішті жағдай салдарынан, тараптар өзара келісімге келе алмады. Кинг өз адамымен және Грузия батальонының бірнеше мүшесімен (көбінесе Уайт ротасынан) кетіп қалды. Кейбір адамдар үшін олжа мен кек алу мүмкіндігі тым тартымды болды. Кинг пен оның адамы 14-ші күні таңертең миссиядан кетті. Кингтің Фанниннен тікелей бұйрық қабылдамауы Фанниннің бүкіл командасына ауыр салдар әкелді. 8. Кингтің адамы қалай болды? Кингтің адамы қаза тапқан жерінде қалды. 14-ші күні таңертең Рефугио миссиясында мексикалық армияның бөлімшелері миссияға шабуыл жасау үшін мылтық отын қосып келуін жалғастырды. Бастапқыда бұл от тиімді болмады. Атыс кем дегенде бір сағатқа созылды, мексикалықтар миссияға жақындады. Оқ-дәрі жетіспегендіктен, Уорд өз командасына жау жақындағанша атысты тоқтатуды бұйырды. Біршама уақыттан кейін кішкентай зеңбірек қосылды, бірақ миссияның қалың тас қабырғаларын бұзу мүмкін болмады. Мексикалық әскерлер 200-300 метр қашықтықта жинала бастағанда, грузиндер мылтықпен тиімді атып, Үреа әскерлері жаяу және атты түрде алға жылжуда, үлкен шығын келтірді. Шабуыл жақсы үйлестірілді, бірнеше полк және батальон миссия периметрінің әртүрлі бөліктеріне шабуыл жасады. Кейбір жерлерде мексикалық топтар миссияны қоршап тұрған төменгі тас қабырғаға жетті. Бірақ ешқайсысы шіркеуге жетпеді немесе Булок ротасы қорғаған қабырғадан өтпеді. Грузия батальоны үш, мүмкін төрт ірі шабуылды тойтарды. Кем дегенде екеуі миссияның шығысындағы төменгі тас қабырғаға бағытталды. Сэмюэл Хардавей, 15 жастағы Мекон, Джорджия тумасы, және Л. Т. Пиз, сондай-ақ Мекон, Джорджиядан, Булок ротасының мүшелері болды және шайқастан және соғыстан аман қалған азаздардың екеуі. Екеуі де өздерінің қызметі туралы естеліктер жариялады. Пиз өзінің естелігінде ол және Булок ротасының қалған бөлігі миссияның шығысындағы төменгі тас қабырғада орналасқандығын айтты. Ол да, Сэмюэл Хардавей де жаудың саптары грузиндердің отынан ерігенге дейін қабырғаға өте жақын келген ауыр шайқасты сипаттады. Жерде көптеген өлгендер мен жараланғандар жатты. Куәгерлердің айтуынша, Грузия батальонының үш мүшесі ғана жарақат алған. Бір жауынгердің жарасы өлімге әкелді. Тағы біреуі аяғына оқ тиді, жүре алмады. Соңында полковник Уордты зеңбірек оғынан шашыраған тас бұйырып, жарақаттады. Мексикалықтардың шығыны 150-ден 600-ға дейін, жараланғандар мен қаза тапқандар туралы әртүрлі мәліметтер бар. Мексика армиясының осы бөлімінің қолбасшысы генерал Хосе де Уреа соғыстан кейінгі жылдары берген хабарлары өзгерген сияқты. Оның алғашқы хабарлауында 200-ге жуық адам қаза тауып, жараланған делінген. Техас жағында да мәліметтер әртүрлі. 150-ден 600-ға дейін айтылды. Үреа әскерінің 12 наурыздан бұрынғы және 17 наурыздан кейінгі тізімінде 17 наурыз күні 300-ден астам адамның жауынгерлік қабілетінен айырылғандығы көрсетілді. Мексикалықтардың шығыны туралы есептерде осы күні шайқасқан мексикалық жасақтарының шығыны көрсетілмеген. Бұл жасақтар 12-ден 20 наурызға дейін шайқастарға қатысты. Уорд курьер Джеймс Хамфристі және кем дегенде бір адамды Фаннинге бұйрық алу үшін жіберді, 14-ші күні кешке шайқас баяулағанда. 14-ші күні кешкісін мексикалық армияның тұтқыны болған Эдвард Перри генерал Үреамен капитуляция талабын жеткізді. Ол Уордқа оның курьерлерінің және Фаннин жіберген курьердің Үреамен ұсталғанын айтты. Ол сондай-ақ Фанниннің курьерінен тартып алынған хатын жеткізді. Бұл хатта Уорд Викторияға қайтуға бұйрық берілген, онда Техас күштері қайта топлануы керек еді. 14-ші күні бойы мексикалық бөлімшелер келуін жалғастырды. Кешке Үреа 1200 сарбаз, жаяу және атты әскер, 100-200 мексикалық атты жасақ және бірнеше артиллериялық құралдардан тұратын күшті шоғырландырды. Генерал Үреа өз күшінен жасырмады, қорқыту арқылы капитуляцияға мәжбүр етуді үміттенеді. Грузиндерге музыкалық топтар мен жауынгерлік бөлімдердің көрсетілімін көруге бұйрылды. Күшін күшейткеніне және Грузия батальонына көмек келмейтінін білген Уорд Перриді Үреаға жауабымен қайтарды: "Грузиндер капитуляцияламайды". Оқ-дәрісі мен ұнтағы таусылып бара жатқан Уорд Фанниннің бұйрығын орындауды жоспарлады. 15 наурыздың түнде немесе таңғы сағаттарында, қатты жаңбырдың астында, Грузия батальоны, мылтықтарын, аздаған оқ-дәрілерін және басқа ештеңесін алып, мексикалық күзетшілердің байқаусыз миссиядан өтті. Жасырлар, кем дегенде бір сау мүше және шамамен 25 мексикалық тұтқын (зияны жоқ) артында қалды. Уорд және оның көп бөлігі Копаноға қарай қашып, содан кейін Мелон Крикке бұрылып Викторияға бет алды. Рефугио миссиясында мексикалық күштер олардың қашқанын күндіз ғана білді, бұрынғы мексикалық тұтқындар миссиядан шыққанда. Жасырлар мен ағылшын азаматтары мексикалық армияның келуіне дайындық жасады. Миссиядағылар ізделіп, барлық құнды заттары тоналып алынды. Бірақ мексикалық офицерлер жағдайды жақсартты. Жасырларға (біраз уақытқа) қарапайым сарбаздардың зорлық-зомбылығынан қорғау ұсынылды, ал әйелдер мен балалар қауіпсіздікке алынды. Кейінірек, қарапайым сарбаздардың бір бөлігі жасырларды өлімге жіберді. Бұл бұйрықпен жасалған-жасалмағанын білуге болмайды. Кейбір тарихшылар бұрынғы мексикалық тұтқындарға жақсы қарым-қатынас жасау мексикалық армияның кек алуға деген құштарлығын азайтуға көмектескенін айтады. Неміс-мексикалық офицері Хуан Хольцингер Льюис Т. Айерс, Фрэнсис Дитерих, Бенджамин Одлум және жергілікті отбасылардан сегіз адамды құтқаруға тырысты. Мексикалық күштерден зиян көруден қорқып, үйлеріне оралуға рұхсат етілді. Кинг компаниясы мен Грузия батальонының құтқару әрекеттері қажетсіз болып шықты. Мексикалық атты әскерінен қашу үшін Уорд пен оның адамы өзендер мен батпақты жерлерде ағаштар арасымен саяхаттауға мәжбүр болды. Олар сағаттап судың белдеріне дейін жүрді. Наурыздың соңында жаңбыр жиі жауып, түндер суық болды. Жауынгерлер ағаштарда демалып, ұйықтауға мәжбүр болды. Олар бірнеше күн бойы бақа, жылан және таба алатынын жеп, азықтанды. Олар сиырды атып, біраз уақыт демалды, бірақ күш...

Fannin dispatched Lt. Colonel William Ward, a fellow Georgian, an organizer, and former commander of the Georgia Battalion. This unit and a company commanded by Captain Peyton S. Wyatt, attached to the Georgia Battalion, would make up the balance of the relief column. The men departed in the early morning hours of the 13th of March. Fannin had decided to evacuate his position as soon as King and Ward returned. He ordered Ward to make all haste; avoid offensive contact with the Mexicans, gather the civilians, and return as soon as possible. To facilitate rapid movement, the Georgia Battalion carried only 36 rounds of ammunition per man as extended fighting was not expected. The column arrived in the early afternoon of the same day after a forced march over muddy roads. Ward found the mission under attack by some Mexican Cavalry and local Mexican militia. These forces retired after the Georgia Battalion fired one or two volleys. Although successful in breaking up the siege on the 13th, the arrival of Ward at Refugio led to conflict over command with Captain King who insisted, as the first commander on the scene, he should be in charge of the combined force, even though Lt. Colonel Ward was his regimental executive officer and outranked him. Ward insisted, after a short rest, the Georgia Battalion, King's Company should gather up the civilians and evacuate the Refugio Mission, returning to Goliad. King refused and stated he was taking his men to attack a ranch believed to be providing support for Captain Carlos de la Garza and the Mexican militias forces. The tense confrontation resulted in a stand off. King departed with his men and a few of the members of the Georgia Battalion (primarily from Wyatt's Company). The possibility of plunder and revenge was just too powerful for some. King and his men departed the mission in the early morning hours of the 14th. The failure of the King to accept the orders directly from Fannin would have great ramifications for Fannin's entire command. 8. King's men were left where they fell. Back at Refugio Mission on the morning of the 14th. Mexican Army units continued to arrive adding their musket fire to attack the mission. This fire was largely ineffective at first. The shooting continued for at least another hour as the Mexicans slowly maneuvered closer to the mission. Due to the shortage of ammunition, Ward ordered his command to hold their fire until the enemy came closer. Soon, a small cannon joined in but the thick stone walls of the mission could not be penetrated. When Mexican troops began to mass in the open 200 to 300 yards distant, the Georgians opened fire with their rifles with great effect and continued to take a toll as Urrea's troops advanced both on foot and mounted. The attack was well coordinated with multiple regimental and battalion sized units attacking different points of the mission's perimeter. In some places, Mexican formations reached the low stone perimeter wall that surrounded the Mission. But none reached the church or crossed the far wall defended by Bullock's Company. The Georgia Battalion turned back 3, possibly 4, major attacks. At least 2 were focused at the low stone wall to the east of the mission. Samuel Hardaway, a 15 year old native of Macon Georgia native, and L. T. Pease, also from Macon Georgia, were members of Bullock's Company and two of the few who survived the battle and the war. Both published narratives concerning their service. Pease states in his narrative he and the rest of Bullock's Company were stationed on the low stone wall east of the mission. Both he and Samuel Hardaway describe heavy fighting with the ranks of the enemy coming very near to the wall before melting away from the Georgian's fire. The ground was littered with many of the dead and dying. Witnesses report only three members of the Georgia Battalion were wounded. One soldier's wound appeared mortal. Another was shot in the leg and could not walk. Lastly, Colonel Ward had been struck by falling masonry dislodged by cannon fire. Estimates of Mexican casualties vary from 150 to 600 wounded and killed. General José de Urrea, the commander of this wing of the Mexican Army, reports seemed to change over the years following the war. His first reporting claimed around 200 killed and wounded. Those present on the Texas side also vary. From a low of 150 to as high as 600 are reported. Unit rosters of Urrea's force before March 12 and after March 17 show a decline of over 300 fits for duty on the 17th. Mexican casualty reports do not include losses for Mexican militia units who fought this day. These units were in skirmishes and or full scale battles from the 12th to the 20th of March. Ward sent courier James Humphries and at least one other to Fannin for orders as the fighting slowed on the evening of the 14th. Late on the 14th, Edward Perry, a Texas prisoner of the Mexican Army, was sent by General Urrea with a surrender demand. He told Ward both his couriers and one sent by Fannin had been intercepted by Urrea. He also forwarded a letter from Fannin, captured from Fannin's messenger. This letter ordered Ward to fall back to Victoria, where Texas forces were to regroup. During that long day of the 14th, Mexican units continued to arrive. By evening Urrea had concentrated a force estimated to number 1200 soldiers, infantry and cavalry, 100 200 Mexican Mounted Militia, and several pieces of artillery were deployed. General Urrea made no secret of his numbers, hoping to force a surrender by intimidation. The Georgian had a front row seat to the pageantry of the bands and deploying units. Despite the ever increasing strength of his foe and aware the Georgia Battalion could expect no help, Ward sent Mr. Perry back to Urrea with his answer. "The Georgians would not surrender." With his supply of bullets and powder almost exhausted, Ward made plans to comply with Fannin's orders. That night or in the early morning hours of the 15th of March, in a driving rainstorm, the Georgia Battalion, carrying their rifles, a very few rounds of ammunition, and little else, quietly made their way through Mexican lines without notice of Mexican sentries. The wounded and at least one other healthy member of the unit, civilians, and approximately 25 Mexican prisoners (unharmed) would remain behind. Ward and the bulk of his men escaped toward Copano, then turned at Melon Creek and headed for Victoria. At Refugio Mission, Mexican forces were not aware of their foe's escape until daylight when the former Mexican prisoners left the mission. The wounded and Anglo civilians braced for the arrival of the Mexican Army. While those remaining in the mission were searched and systematically robbed of any valuables, Mexican officers soon arrived on the scene and restored order. The wounded were protected (for a time) from ill treatments by common soldiers and women and children were made safe. Later, some of the common soldiers returned and executed the wounded. It is not known if they were acting under orders. Some historians believe the good treatment of the former Mexican prisoners helped to assuage, at least in part, the Mexican Army's desire for retribution. Juan José Holzinger, a German Mexican officer, saw fit to save Lewis T. Ayers, Francis Dieterich, Benjamin Odlum, and eight men from local families. The families who feared injury or death by Mexican forces were allowed to return to their homes unharmed. Events proved the rescue attempts by King's company and the Georgia Battalion unnecessary. To avoid Mexican cavalry, Ward and his men were forced to travel among the trees and heavy undergrowth along the creeks and many swamps. They waded in hip deep water for hours each day. Rain was frequent and the nights cold in these days of late March. Soldiers were forced to rest and sleep in trees. The command continued for days eating frogs, snakes whatever they could find. They did find and shoot a cow and rested for a time but were forced to return to the swamps upon the approach of Mexican forces. Although unfamiliar with the terrain, they struggled toward Victoria where it was thought Fannin should be. Survivors reported hearing gunfire in the direction of Coleto Creek two days before they neared Victoria. Men began to struggle and became lost or simply did not wake up until the Battalion had moved on. Some of these men would prove to be the lucky ones but many of the lost were found by Mexican forces who rarely took prisoners. At Victoria, they found no time for rest; it was overrun with Urrea's troops. The group was forced to scatter after a short skirmish with Urrea's cavalry. Staying off the main roads, they moved toward Lavaca Bay, with ten of them eventually escaping. The remainder were surrounded and captured on March 22 by Urrea, two miles from Dimmit's Landing. Informed of Fannin's surrender, Ward and the men of the Georgia Battalion were promised surrender on the same terms given to Fannin's command at Coleto Creek. They were marched back to Victoria, where Holzinger again saved twenty six men, by conscripting them as laborers for Urrea. Urrea had left Colonel Telesforo Alavez, in charge of Victoria. Señora Francita Alavez intervened with her husband as well, to make sure the captive laborers' lives would be saved. The remainder were sent to Goliad by March 25, joining a wounded Fannin and the rest of the Goliad garrison. Two days later, the men were told they would march to the Texas coast and freedom, instead, they have marched a mile away from their former fortress and were shot under direct orders of General Santa Anna. Out of the 81 total soldiers under Ward's command that escaped Refugio 55, including Ward, were executed and 26 were saved by Señora Alavez and Colonel Alavez.

Жалпы түсінік және нәтижелер

Кейіннен Уорд пен Кинг Рефугиодағы ағылшын азаматтарын эвакуациялауға тырысып, сәтсіз аяқтады. Олардың соңғы тағдыры Кингтің жоғары офицердің бұйрықтарына (және Фанниннің нақты нұсқауларына) еріксіз бағынбауымен шешілді. Полковник Фанниннің өз жасағының маңызды бөлігінің оралуын күтуі генерал Уреаға Викторияға баратын жолда Колето сағасындағы Техас күштерінің қалған бөлігін қоршауға мүмкіндік берді. Егер Кинг пен Уорд Рефугиодан қашып, Фаннинмен қосылғанда, генерал Уреа біріккен және күшті күшті ұстап, жеңуге мүмкіндік алатын еді. Мексиканың шығындары арта түсер еді, бірақ нәтиже өзгермес еді. Фаннин генерал Сэм Хьюстоннан Кинг пен Уордтың болмағанда, Голиадты эвакуациялап, мүмкіндігінше тез Викторияға шегінуге бұйрық алған. Уақытылы шегініс және, соңынан, жеткілікті әскермен күшейту Фаннинге тиімді жауынгерлік күш ретінде тұруға мүмкіндік берер еді. Әртүрлі бөлімдер оралғанша күтпегендіктен, Фаннин Уреаның алға жылжуынан бұрын Голиадтан шығуға үлкермеді, нәтижесінде Колето шайқасы болды. Фаннин өзінің қысқа ғана командалық кезеңінде үлкен әскери күшті жылжытуға қажетті баяулықты және ұйымдастыру дағдыларының жетіспеуін көрсетті. Бірақ Техас күштерінің қозғалмауының кінәсі тек оған емес. Революциялық үкімет тек қорғануға дайындалған және жабдықталған стационарлық гарнизонды ауыстыру үшін қажетті көлік және негізгі жабдықтарды ұсына алмады. Тіпті кешіксе де, Фанниннің Хьюстонмен қосылу әрекеті сәтті болатынына кепілдік жоқ еді. Рефугио мен Колето сағасындағы Техас еріктілерінің құрбандығы генерал Уреаның жасағына ауыр зиян келтірді және оның алға жылжуын баяулатты, Сан-Хасинтодағы негізгі армияны қолдаудан алды. Сонымен қатар, лейтенант-полковник Уордтың 1836 жылғы 14-15 наурыз түнде Рефугио миссиясынан сәтті қашып кетуі және 7 күн бойы өзендер мен батпақтар мен ойпаттар арқылы шегінуі ерекше әскери жетістік ретінде танылуы керек. Уорд, оның офицерлері мен сержанттары жасақтың тұтастығын сақтап қалды. Жақсы жабдықталмаған және киімсіз, жеткілікті тамақсыз, Джорджия батальонының сарбаздары Техас үшін әскери бөлім және жауынгерлік күш ретінде бірігіп әрекет етуді жалғастырды. Генерал Уреа грузин сарбаздарын іздеп табу және жою үшін жүздеген адамын жұмсауға мәжбүр болды. Уорд пен Джорджия батальоны кем дегенде екі мексикалық кавалерия бөлімімен шайқасып, байланысты үзуге және Викторияға қарай жорығын жалғастыруға қол жеткізді. Полковник Уорд Фанниннің Викторияға жету туралы бұйрығын орындады. Фанниннің, әлдеқайда үлкен күшімен және қысқарақ қашықтықпен орындай алмаған ісі. Викторияның жау қолында екенін көрген Уорд, өз сарбаздары үшін қауіпсіз орын табуға тырысты және Диммит қонысына екі шақырым жеткенде, қайтадан мексикалық армияның әскерлерімен қоршалды. Көзі куәгерлерінің айтуынша, Джорджия батальонының сарбаздары соңғы оқ-дәрілерін, штыктарын және мылтықтарын шабуылға қарсы қолданып, соңғы шабуылды тойтарды. Генерал Уреа тек содан кейін ғана Фаннин бірнеше күн бұрын қабылдаған, АҚШ-қа қайтару мүмкіндігін ұсынатын шарттармен бас тартуды ұсынды. Уорд өз сарбаздарының қайтадан ормандар мен батпақтарға жетіп, жорығын жалғастыра алатынына сенді және офицерлеріне бас тартуға қарсы екенін айтты. Бірақ Джорджия батальоны еріктілерден құралғандықтан, ол офицерлері мен сарбаздарына шешім қабылдауды тапсырды. Аштықтан, шаршаудан және суықтан зардап шеккен сарбаздар мексикалық генералдың шарттарын қабылдауға дауыс берді. Уордтың басшылығына қарамастан, Джорджия батальоны бір апта бойы өзінен 12 есе көп жауға қарсы тиімді күрес күштері ретінде тұрды. Хьюстон мен оның армиясына тағы жеті күн.

King and, later Ward, failed their attempt to evacuate the Anglo civilians at Refugio. Their ultimate fate was virtually guaranteed by King's willful disobedience of his superior officer's orders (and Fannin's clear instructions). Colonel Fannin's waiting for the return of a significant portion of his command also allowed General Urrea to overtake the rest of the Texas forces under his command on the road to Victoria at Coleto Creek. General Urrea could still have caught and defeated a united and stronger force if King and Ward had escaped Refugio and reunited with Fannin. A larger force would probably further increase Mexican's losses but likely would not have changed the outcome. Fannin had received orders from General Sam Houston while King and Ward were away that directed him to evacuate Goliad and retire to Victoria as soon as possible. A timely withdrawal and ultimately, reinforcement with substantial numbers of troops would allow Fannin to remain on the field as an effective fighting force. Reluctant to leave before the various detachments returned, Fannin failed to leave Goliad ahead of Urrea's advance, leading to the Battle of Coleto. Fannin, in his short period of command, had demonstrated a slowness and lack of basic organizational skills necessary to move a large military force any distance. But the failure of this Texan force to move was not entirely his fault. The revolutionary government had failed to provide the transport and basic supplies necessary to transform a static garrison trained and equipped only for defense in place. Even if not delayed, Fannin's attempt to join with Houston was not a certainty. The sacrifice of the Texas volunteers at Refugio and Coleto Creek did result in severe damage to General Urrea's command and greatly delayed his advance, preventing his force from supporting the main army at San Jacinto. Additionally, Lt. Colonel Ward's successful breakout and withdrawal from the Refugio Mission during the night of 14–15 March 1836 and the 7 day retreat across rivers and through numerous swamps and bayous should be recognized as a notable military achievement. Ward, his officers, and non commissioned officers were able to preserve unit integrity for the most part. Poorly equipped and clothed, lacking adequate food, the men of the Georgia Battalion continued to act in concert as a military unit and fighting force for the Texas cause. General Urrea was forced to deploy hundreds of his men to find and destroy the Georgians. Ward and the Georgia Battalion were able to fight off and successfully break contact with at least two Mexican Cavalry units and continue their march towards Victoria. Colonel Ward complied with Fannin's orders to reach Victoria. A feat Fannin, with a much larger force and a shorter distance to travel, could not do. When Ward found Victoria in the hands of the enemy, he continued to reach a haven for his men and came within two miles of Dimmit's Landing before being overtaken and again surrounded by a force of regular Mexican Army troops. Surviving witnesses state the Georgia Battalion, using the very last of their ammunition, bayonets, and their rifles as clubs fought off one last attack. General Urrea only then offered surrender terms, the same terms that vaguely offered a chance of parole and repatriation to the United States accepted by Fannin a few days earlier. Ward felt his men could again reach the timber and swamps and continue their march and told his officers he was against surrender. But the Georgia Battalion was a volunteer unit and he let his officers and men decide. Hungry, tired, and suffering from exposure, the men voted to accept the Mexican General's terms. Though Ward's leadership, the Georgia Battalion continued as an effective fighting force for one very valuable week against an enemy force that was 12 times their number. Seven more days for Houston and his Army.

Мұра

Рефугиодағы округтік соттың қарсысындағы көшедегі қоғамдық алаңда Кинг ескерткіші капитан Кинг пен оның ерлеріне құрмет ретінде тұр. 1900 жылдардың басында алаң Техас штатына тиесілі болды және Кингтің мемлекеттік паркі деп аталды. 1850 жылдары Техас губернаторы мен заң шығарушы органы жас грузин жауынгерлерінің құрбандығы үшін, сондай-ақ Техасқа берілген қару-жарақ пен әскери жабдықтары үшін Грузияға өтемақы төлеуге келісті. Грузияның сұранысы бойынша, Грузия батальонының құрметіне ескерткіш орнатылсын, ал штат Техаста ескерткіш салуға қаржы бөледі. Бір кезде Техас қаржылық қиындыққа тап болды. Содан кейін құрылыс жұмыстары кешіктірілді және Техас уәде берілген ескерткішті тағы да кейінге қалдырды. Грузия осы күнгә дейін күтіп отыр, бірақ бүгінгі күнге дейін Техас штаты осы құрмет қарызын өтемеді. Дегенмен, 1976 жылы Техас штатының Албэньи қаласы Уорд пен Грузия батальонының құрметіне фонтан салдырды.