Кіріспе
Аламо – 18-шы ғасырда қазіргі Сан-Антонио, Техас, АҚШ-та Рим католик миссионерлері құрған тарихи испан миссиясы және бекініс кешені. Бұл 1836 жылы Аламо шайқасының орны болды, бұл Техас революциясының шешуші оқиғасы, онда американдық халық батырлары Джеймс Боуи мен Дэви Крокетт қаза тапты. Бүгінде ол Аламо Плаза тарихи ауданындағы мұражай және Сан-Антонио Миссиясы Дүниежүзілік мұрасының бөлігі. Бастапқыда Мисион Сан-Антонио-де-Валеро деп аталған, ол Техастағы испан миссияларының алғашқыларының бірі болды, мақсаты американдық тайпаларды христиан дініне өткізу еді. 1793 жылы миссия секуляризацияланды және кейін тасталды. Он жылдан кейін ол Сан-Карлос-де-Паррас әскери бөлімінің екінші ұшу компаниясының бекінісіне айналды, олар миссияға Аламо ("талдар") деген ат берген болуы мүмкін. Техас революциясы кезінде мексикалық генерал Мартин Перфекто де Кос 1835 жылдың желтоқсанында Бехарды қоршаудан кейін фортты Техас армиясына тапсырды. Бірнеше ай бойы осы кешенді салыстырмалы түрде аз санды тексастық әскерлер басып алды. 1836 жылдың 6 наурызында Аламо шайқасында қорғаушылардың барлығы жойылды. Мексика армиясы бірнеше айдан кейін Техастан шегінген кезде, Аламо қабырғаларының көп бөлігін қиратты және бірнеше ғимаратты өртеп жіберді. Келесі бес жыл ішінде Аламо тексастық және мексикалық әскерлерді гарнизонмен қамтамасыз ету үшін уақыт-уақыт пайдаланылды, бірақ ақырында тасталды. 1849 жылы, Техас АҚШ-қа қосылғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң, АҚШ армиясы ғимаратты квартирмейстерлік қойма ретінде пайдалануға жалға алды, бірақ 1876 жылы жақын жердегі Форт Сэм Хьюстон құрылғаннан кейін миссиядан бас тартты. Аламо капелласы Техас штатына сатылды, ол мерзімді турлар өткізді, бірақ оны қалпына келтіруге тырыспады. Қалған ғимараттар бөлтір сауда дүкені ретінде жұмыс істеген коммерциялық компанияға сатылды. Техас Республикасының қыздары (DRT) 1891 жылы құрылып, Аламоны сақтауға кірісті. Адина Эмилия Де Завала мен Клара Дрисколл 1905 жылы штат заң шығарушы органынан қалған ғимараттарды сатып алуға және DRT-ні осы орынның тұрақты қамқоршысы етіп тағайындауға көндірді. Келесі ғасыр бойы Аламоны DRT-ден басқаруды ауыстыруға бірнеше әрекеттер жасалды. 2015 жылдың басында Техас жер комиссары Джордж П. Буш Аламоның басқаруын ресми түрде Техас жер басқармасына берді. Аламо және Сан-Антонио Миссиялар Ұлттық тарихи паркіндегі төрт миссия 2015 жылдың 5 шілдесінде ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілді.
The Alamo is a historic Spanish mission and fortress compound founded in the 18th century by Roman Catholic missionaries in what is now San Antonio, Texas, United States. It was the site of the Battle of the Alamo in 1836, a pivotal event of the Texas Revolution in which American folk heroes James Bowie and Davy Crockett were killed. Today it is a museum in the Alamo Plaza Historic District and a part of the San Antonio Missions World Heritage Site. Originally named the Misión San Antonio de Valero, it was one of the early Spanish missions in Texas, built to convert American tribes to Christianity. The mission was secularized in 1793 and then abandoned. Ten years later, it became a fortress housing the Second Flying Company of San Carlos de Parras military unit, who likely gave the mission the name Alamo ("poplar trees"). During the Texas Revolution, Mexican General Martín Perfecto de Cos surrendered the fort to the Texian Army in December 1835, following the Siege of Béxar. A relatively small number of Texian soldiers then occupied the compound for several months. The defenders were wiped out at the Battle of the Alamo on March 6, 1836. As the Mexican Army retreated from Texas several months later, they tore down many of the Alamo walls and burned some of the buildings. For the next five years, the Alamo was periodically used to garrison soldiers, both Texian and Mexican, but was ultimately abandoned. In 1849, several years after Texas was annexed to the United States, the U. S. Army began renting the facility for use as a quartermaster's depot, before again abandoning the mission in 1876 after nearby Fort Sam Houston was established. The Alamo chapel was sold to the state of Texas, which conducted occasional tours but made no effort to restore it. The remaining buildings were sold to a mercantile company that operated them as a wholesale grocery store. The Daughters of the Republic of Texas (DRT) formed in 1891 and began trying to preserve the Alamo. Adina Emilia De Zavala and Clara Driscoll successfully convinced the state legislature in 1905 to purchase the remaining buildings and to name the DRT as the permanent custodian of the site. Over the next century, periodic attempts were made to transfer control of the Alamo from the DRT. In early 2015, Texas Land Commissioner George P. Bush officially moved control of the Alamo to the Texas General Land Office. The Alamo and the four missions in the San Antonio Missions National Historical Park were designated a UNESCO World Heritage Site on July 5, 2015.
Миссия ретінде
1716 жылы испан үкіметі Шығыс Техаста бірнеше Рим-католик миссияларын құрды. Миссиялардың шалқаруы – ең жақын испандық елді мекені Сан-Хуан-Баутиста, Коахуила 644 шақырым қашықтықта болды – оларды жеткілікті түрде жабдықтауды қиындатты. Миссионерлерге көмектесу үшін Испандық Техастың жаңа губернаторы Мартин де Аларкон Рио-Гранде бойындағы елді мекендер мен Шығыс Техастағы жаңа миссиялар арасында бекет құруды қалады. 1718 жылдың сәуір айында Аларкон Техаста жаңа қоғамдастық құру үшін экспедиция ұйымдастырды. Миссия Коауилтектердің қауымының жанында орналасқан және бастапқыда Сан-Хуан Баутиста маңындағы Сан-Франциско-Солано миссиясынан келген үш-бес үндіс дінге өткен адамдармен толтырылды. Миссиядан солтүстікке қарай екі шақырым жерде Аларкон бекініс салды, Пресидио Сан-Антонио-де-Бексар. Жақын жерде ол Техастағы алғашқы азаматтық қоғамдастықты құрды, Сан-Антонио-де-Бексар, кейіннен қазіргі Сан-Антонио, Техас қаласына айналды. 1724 жылы Мексика шығанағындағы дауылдың салдарынан Сан-Антонио-де-Валеро миссиясындағы барлық құрылыстар қирады, содан кейін миссия қазіргі орнына көшірілді. Миссиялық үндістерді орналастыру үшін бірнеше саздан жасалған казарма ғимараттары салынды және тоқыма шеберханасы салынды. 1744 жылға қарай Сан-Антонио-де-Валерода 300-ден астам үндіс дінге өткен адам тұрды. Миссия көбінесе өзін-өзі қамтамасыз етті, тамақ пен киім үшін 2000 бас ірі қара мен 1300 қойға сүйенді. Жыл сайын миссияның егістік жерінен 2000 бушель жүгері мен 100 бушель бұршақ өндірілді, сондай-ақ мақта да өсірілді. 1744 жылы тұрақты шіркеу ғимаратының алғашқы тастары қаланды, жоспарланған күмбезді қолдау үшін төрт тас арка орнатылды, бірақ күмбездің өзі ешқашан салынбады. Шіркеу аяқталмағандықтан, ол діни қызметтер үшін пайдаланылмаған болуы мүмкін. Капелла әсем безендірілуі керек еді. Есіктің екі жағына мүсіндер қоюға арналған нишалар ойылып жасалды. Төменгі деңгейдегі нишаларда әулие Франциск пен әулие Доминик, ал екінші деңгейдегі нишаларда әулие Клэр мен Кортонаның әулие Маргарет мүсіндері орналасқан. Капелланың есігінің айналасында да ою-өрнектер жасалды. 1756 жылы 328 адамға жеткен үндістердің саны 1777 жылы 44 адамға дейін төмендеді. 1793 жылы тек 12 үндіс қалды. Осы кезде Техастағы аңшылық және жинаушы тайпалардың көп бөлігі христиандыққа айналмаған еді. 1793 жылы Сан-Антонио-де-Валеро миссиясы дінсіз жарияланды. Одан кейін миссия тастап кетілді. Көптеген жергілікті тұрғындар ғимараттарға қызығушылық танытпады. Көбінесе келушілер одан да әсерлі болды. 1828 жылы француз табиғат зерттеушісі Жан Луи Берландье бұл аймаққа сапар жасады. Ол Аламо кешені туралы айтты: «Онда үлкен қоршау және бірнеше казармалар, сондай-ақ осы аймақтың ең әдемі ескерткіштерінің бірі ретінде қарастырылатын шіркеудің қираған жерлері бар, тіпті оның архитектурасы испан колонияларының барлық шіркеу ғимараттары сияқты әшекейлермен толы болса да».
Әскери
19 ғасырда миссионерлік кешен "Аламо" деп аталды. Бұл атау испан тілінде "álamo" деп аталатын, жақын жердегі мақта ағаштарының тоғайынан шыққан болуы мүмкін. Басқаша айтқанда, 1803 жылы тастап кетілген кешенді Коауила штатындағы Аламо-де-Паррас қаласынан Сан-Карлос-де-Паррастың екінші ұшу компаниясы басып алды. Жергілікті тұрғындар оларды көбінесе "Аламо компаниясы" деп атады. 1806 жылдан 1812 жылға дейін ол Сан-Антонионың алғашқы ауруханасы қызметін атқарды. Испан жазбаларында осы мақсатта бірқатар жөндеу жұмыстары жасалғаны көрсетілген, бірақ ешқандай толық мәлімет берілмеген. Костың әскерлері болашақтағы шіркеудің күмбезін қолдауға тиіс болған төрт тас арканы бұзды. Бұл аркалардың қиындылары шіркеу ғимаратының апсидасына пандус салу үшін пайдаланылды. Мексикалық сарбаздар сол жерге үш зеңбірек орналастырды, олар шатыры жоқ ғимараттың қабырғаларынан атуға мүмкіндік берді. Шіркеу мен казарма (бұрынғы монастырь ғимараты) арасындағы және оңтүстік қабырғадағы кеңістікті жабу үшін әскерлер қоршау салды, соның ішінде 16 фунтты зеңбірек те болды.
Аламо шайқасы
Кос кеткеннен кейін Техаста мексикалық әскерлердің ұйымдасқан гарнизоны қалмады, ал көптеген техастар соғыс аяқталды деп сенді. Полковник Джеймс К. Нилл қалған 100 сарбаздың басшылығын өз мойнына алды. Нилл Аламоны нығайту үшін қосымша 200 адам жіберуді сұрады және оның гарнизоны төрт күндік қоршаудан кейін Аламодан аштықтан қалуы мүмкін деп қорқыныш білдірді. Алайда Техас үкіметі дағдарыста болды және көп көмек көрсете алмады. Артиллерияны қауіпсіз жерге көшіру үшін жеткілікті өгіз болмады, ал көптеген сарбаздар кешен шығыстағы елді мекендерді қорғау үшін стратегиялық маңызы бар деп санайтын. 26 қаңтарда техас сарбаздары Аламоны ұстап тұруды қолдаған резолюция қабылдады. 11 ақпанда Нилл гарнизонға қосымша күштер мен жарақтар алу үшін демалысқа шықты. Уильям Трэвис пен Джеймс Боуи Аламоның басшылығын бөлісуге келісті. 23 ақпанда мексикалық армия президент-генерал Антонио Лопес де Санта-Анна басшылығымен Сан-Антонио-де-Бехарға келді және қаланы қайтарып алуға ниеттенді. Келесі он үш күн бойы мексикалық армия Аламоны қоршады, осы уақытта оның ішкі жағына жұмыс жалғасты. Мексикалық сарбаздар фортқа апаратын суару арнасын жабуға тырысқаннан кейін, Джеймсон алаңның оңтүстік жағындағы құдық қазуын қадағалады. Олар су тапқанмен, казармалардың жанындағы топырақ және ағаштан жасалған қоршауды әлсіретіп, оны құлатып, сол қабырғадан қауіпсіз түрде оқ ату мүмкіндігін жойды. Қоршау 6 наурызда қатал шайқаспен аяқталды. Мексикалық армия қабырғаларды басып алғанда, техастардың көпшілігі ұзақ казармаларға (монастырға) және шіркеуге шегінді. Қоршау кезінде техастар осы бөлмелердің көптеген қабырғаларында оқ ату үшін тесіктер жасады. Әр бөлмеде аулаға шығатын бір ғана есік болды, ол «сиыр терісімен бекітілген жартылай дөңгелек қоршаулармен нығайтылған» еді. Кейбір бөлмелерде қорғанушылар үшін жасыру үшін еденге орлар қазылған. Мексикалық сарбаздар тастап кетілген техас оқ-дәрісін бөлмелердің есіктерін жарып тастау үшін пайдаланды, бұл мексикалық сарбаздарға техастарды жеңуге мүмкіндік берді. Шіркеудің кіреберісі құм қаптарымен жабылды, техастар олардан оқ атып, бөгеттерді қиратты, ал мексикалық сарбаздар алғашқы мылтық атысынан кейін ғимаратқа кірді. Оқ атуға уақыты болмаған техастар, соның ішінде Дикинсон, Грегорио Эспарза және Бонхам, мылтықтарын алып, штыкпен өлтірілгенге дейін оқ атты. Егер ол сәттілікке жеткен болса, жарылыс шіркеуді қиратқан болар еді. Санта-Анна техастардың денелерін үйіп, өртеп жіберуге бұйырды. Шаяқтас кезінде Техастың барлық қорғаушылары қаза тапты, бірақ кейбір тарихшылар кем дегенде бір техас, Генри Уорнелл, сәтті қашып кеткенін айтады. Бірнеше айдан кейін Уорнелл соңғы шайқаста немесе қашып бара жатқанда алған жараларынан қайтыс болды. Аламо тарихшыларының көпшілігі 400-600 мексикалықтың өлтірілгені немесе жараланғанын айтады. Бұл соңғы шабуылға қатысқан мексикалық сарбаздардың үштен бірін құрайды, ал тарихшы Терри Тодиш бұл «кез келген стандарт бойынша өте жоғары шығын» деді. Сан-Хасинто шайқасында мексикалық армияның жеңілісінен және Санта-Аннаның тұтқынға алынуынан кейін мексикалық армия Техасты тастап кетуге келісті, бұл Техас революциясын тиімді аяқтады. Андраде және оның гарнизоны 24 мамырда шегінуге қосылғанда, олар пушкаларды бұзып, Аламо қабырғаларының көп бөлігін қиратты және кешенде өрт сөндірді. Олардың күш-жігерінен тек бірнеше ғимарат аман қалды; шіркеу қираған күйде қалды, Ұзын казармалардың көпшілігі әлі де тұрды, ал оңтүстік қабырға қақпасы мен бірнеше бөлмелері болған ғимарат көбінесе зақымдалмады. 1841 жылғы 13 қаңтарда Техас Республикасының заң шығарушы органы Аламоның қасиетті орнын Рим-католик шіркеуіне қайтару туралы акт қабылдады. 1845 жылы Техас АҚШ-қа қосылғанда, тастап кетілген кешенді жарғақтар мекендеді, ал қабырғалардың көп бөлігін арамшөп пен шөп жапты. Сондай-ақ, әскер шіркеуге қосымша терезелер салып, қасбеттің жоғарғы қабатына екі, ал ғимараттың қалған үш жағына қосымша терезелер қосты. Америка Азамат соғысы кезінде Техас Конфедерацияға қосылды, ал Аламо кешенін Конфедерация армиясы басып алды. Конфедерацияның жеңілісінен кейін Америка Құрама Штаттарының әскері Аламоны қайтадан өз бақылауына алды.
Сауда-саттық
1876 жылы Сан-Антониода Форт Сэм Хьюстон құрылғанда армия Аламодан бас тартты. Сол шақта шіркеу монастырды Хоноре Гренетке сатты, ол кешенге екі қабатты ағаш ғимаратты қосты. Гренет монастырь мен жаңа ғимаратты көтерме азық-түлік сату үшін пайдаланды. Сан-Антониодағы алғашқы теміржол қызметі 1877 жылы басталды, сонымен қатар қаланың туризм индустриясы дами бастады. Қала Аламоны белсенді түрде жарнамалады, тек ғибадатхананы бейнелейтін суреттер мен салынған суреттерді пайдаланды, айналасындағы қаланы көрсетпеді. Көптеген келушілер сапарларынан көңілі қалды; 1877 жылы турист Харриер П. Споффорд ғибадатхананың "барлық Сан-Антонио үшін ұят екенін" жазды. Оның қабырғалары қиратылып, алынып тасталған, жатақханалары әскери мүлікпен толы, шайқаста зардап шеккен фасады жаңартылып, қайта боялған, ал батырлардың өртпен жерленген орнында базар көліктері жүріп-келіп тұрды.
Меншіктік беру
1883 жылы католик шіркеуі Техас штатына шіркеуді 20 000 долларға сатты. Штат ғимаратты басқару үшін Том Райфты жалдады. Ол шіркеуді көпшілікке көрсетті, бірақ оны қалпына келтіруге ешқандай күш жұмсаған жоқ, бұл көптеген адамдарды ашуландырды. Өткен онжылдықтарда ғимаратты кездесулер үшін пайдаланған жергілікті масондық ложаның сарбаздары мен мүшелері қабырғалар мен мүсіндерге түрлі граффитилер жазған. 1887 жылдың мамыр айында Киелі Терезаның мүсініне масондық белгілер салынғанына ашуланған бір діншіл католик ғимаратқа заңсыз кіргені үшін тұтқындалды және мүсіндерді балғамен қиратты. Оның алғашқы мүшелерінің арасында Техас Республикасының вице-президенті Лоренцо де Заваланың немересі Адина Эмилия Де Завала болды. 20 ғасырдың басында Адина де Завала монастырь иесі Густав Шмельцерді егер ғимарат сатылатын болса, DRT-ге оны сатып алуда алғашқы құқық беруге көндірді. 1903 жылы Шмельцер ғимаратты құрылыс салушыға сатқысы келгенде, ол оны алдымен DRT-ге 75 000 долларға ұсынды, бірақ оларда осы сома болмады. Де Завала ақша жинауға тырысқанда Техас тарихымен, әсіресе Аламомен қызығушылық танытқан мұрагер Клара Дрисколлмен кездесті. Дрисколл көп ұзамай DRT-ге қосылды және Сан-Антонио бөлімшесінің қаржы жинау комитетінің төрағасы болып тағайындалды. DRT 30 күндік опцион жасасты, онда топ 500 доллар төлейтін болды, 30 күн өткен соң 4500 доллар, 1904 жылдың 10 ақпанында 20 000 доллар төленеді, ал қалғаны бес жылдық төлемдермен 10 000 доллардан төленеді. Дрисколл бастапқы 500 долларлық ақшаны жеке қаражатынан төледі, ал қаржы жинау жұмысы күтілгендей болмағанда (қажетті 4500 доллардың 1000 долларынан сәл ғана көп жиналды), Дрисколл қалған 4500 долларды өзі төледі. Дрисколл мен де Заваланың шақыруымен Техас заң шығарушы органы келесі төлемнің бір бөлігі ретінде комитетке 5000 доллар бөлуге келісім берді. Губернатор С. В. Т. Ланхам бұл қаражатқа вето қойды, ол бұл "салық төлеушілердің ақшасын ақтауға болатын шығын емес" деді. DRT мүшелері Аламоның сыртында ақша жинау стендісін құрып, бірнеше ақша жинау шараларын өткізді, олар 5662,23 доллар жинады. Дрисколл айырмашылықты өтеуге келісті, сондай-ақ соңғы 50 000 долларды төлеуге міндеттенді. Оның жомарттығын естіген Техастағы газеттер оны "Аламоның құтқарушысы" деп атады. Келісімге келе алмағандықтан, Дрисколл және басқа бірнеше әйелдер DRT-нің Аламо Миссиясы деп аталатын қарсы бөлімін құрды. Екі бөлім Аламоны кім басқаруы керек деген мәселеде дауласты. Дауды шеше алмағандықтан, 1908 жылдың ақпанында DRT-нің атқару комитеті ғимаратты жалға берді. Бұл шешімге ашуланған де Завала бір синдикаттың шіркеуді сатып алып, бұзып тастауға ниеттенгенін мәлімдеді. Де Заваланың әрекетіне жауап ретінде 12 ақпанда губернатор Томас Митчелл Кэмпбелл қоғамдық ғимараттар мен алаңдардың басқарушысына мүлікті басқаруды тапсырды. Соңында судья Дрисколлдың бөлімін Аламоның ресми күзетшілері деп таныды. Кейіннен DRT де Завала мен оның ізбасарларын ұстап шығарды.
Қалпына келтіру
Дрисколл монастырды бұзуға, Аламо кешенінің айналасына тас қабырға тұрғызуға және ішкі кеңістігін саябаққа айналдыруға қажетті қаражатты беруді ұсынды. Дрисколл Колквиттің шешімдеріне наразы болғандықтан, Демократиялық партияға ірі демеуші ретіндегі ықпалын пайдаланып, оны әлсіретуге тырысты. Ол кезде Колквитт АҚШ Сенатына үміткер болып бағаланды. Ол «Нью-Йорк Геральд Трибюн» газетіне: «Қыздар ескі миссия орнында испан бағын жасауды қалайды, бірақ губернатор оны қарастырмайды. Сондықтан біз оған қарсы күресеміз. Сондай-ақ, ДРТ-ға миссияны қайтару туралы түзетуге қарсы дауыс берген штат сенаторларының округтерінде сөз сөйлейміз», – деді. Кейін, Колквитт штаттан тыс іссапарда болғанда, губернатордың орынбасары Уильям Хардинг Мейс монастырьдан ұзын казармалардың жоғарғы қабаттарын алып тастауға рұқсат берді, ғимараттың батыс және оңтүстік бөліктерінің бір қабатты қабырғалары ғана қалды. Бұл қақтығыс «Аламоның екінші шайқасы» деп аталды. 1931 жылы Дрисколл штат заң шығарушы органына шіркеу мен Крокет көшесі арасындағы екі жер учаскесін сатып алуға көндірді. 1935 жылы ол Сан-Антонио қаласын Аламо жанындағы ғимаратқа өрт сөндіру станциясын орналастырудан бас тартты; кейіннен ДРТ бұл ғимаратты сатып алып, ДРТ кітапханасын құрды. Ұлы депрессия кезінде Жұмыс жөндеу басқармасы мен Ұлттық жастар басқармасынан қаражат Аламо төңірегіне қабырға мен мұражай салуға, сондай-ақ Аламо жеріндегі бірнеше тарихи емес ғимараттарды бұзуға жұмсалды. Аламо 1960 жылдың 19 желтоқсанында Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды және 1961 жылы Америка тарихи ғимараттарын зерттеу жобасымен құжатталды. Ол 1966 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді және 1977 жылы құрылған Аламо Плаза тарихи ауданының құрамына кіретін мүлік болып табылады. 1968 жылы Сан-Антонио «Гемисфэйр» көрмесіне дайындалып жатқанда, ұзын казармалардың үстіне шатыр жабылып, мұражайға айналдырылды. Содан бері ғимараттың құрылымында көп өзгеріс болған жоқ. Герберт Маллой Мейсонның «Техастағы испан миссиялары» кітабында Аламо «Солтүстік Америка құрлығындағы испан шіркеу сәулетінің ең көрнекті мысалдарының бірі» деп сипатталған. Алайда, Сан-Антониодағы басқа миссиялар да қоршаған орта факторларынан зардап шегу қаупі бар. Ғимараттарды салуға қолданылған әктас Сан-Антонио өзенінің жағалауынан алынған. Ол ылғалға тап болғанда кеңейеді, ал температура төмендегенде жиырылады, әр циклде әктастың кішкентай бөліктері түсіп жатады. Бұл мәселені шешу үшін шаралар қабылданды.
Қазіргі заманғы қолданысы
2002 жылдан бастап Аламо жыл сайын төрт миллионнан астам келушіні қабылдады, бұл оны АҚШ-тағы ең танымал тарихи орындардың біріне айналдырды. Келушілер шіркеуді, сондай-ақ Техас революциясы дәуіріндегі суреттер, қару-жарақ және басқа да артефакттар сақталатын Ұзын казарманы аралап көруге болады. 1836 жылғы кешеннің қалпын көрсететін үлкен диорамамен бірге қосымша артефакттар тағы бір ғимаратта қойылған. «Тарих қабырғасы» деп аталатын үлкен монументалды сурет Аламо кешенінің миссиялық дәуірінен бастап қазіргі уақытқа дейінгі тарихын бейнелейді. Сайттың жылдық операциялық бюджеті 6 миллион долларды құрайды, ол негізінен сувенирлік дүкендегі сатудан түсетін қаражат есебінен қаржыландырылады. 2011 жылғы заңға сәйкес, Аламо Бас жер кеңсесінің қамқорлығына берілді, комиссар Джордж П. Буш 2015 жылдың 12 наурызында оның кеңсесінің Техас Республикасының қыздарынан Аламоның күнделікті басқаруын қабылданатынын мәлімдеді. Жер басқармасының жоспарына қарсылық, ол 100 000 шаршы фут (шамамен 9290 шаршы метр) көлемдегі мұражайды қоса алғанда, кешенді төрт есеге ұлғайтуды көздейді, Аламо ескерткішін (cenotaph) басқа жерге көшіру туралы жақындағы ұсыныстардан туындады. Сондай-ақ, жобаның 450 миллион долларлық құны және Аламо тарихын өзгертуге немесе түзетуге бағытталған әрекеттер де алаңдатушылық тудыруда.