Бірінші дүниежүзілік соғыстағы «Харлем тозақылары» және сержант Джонсонның ерлігі
Henry Johnson (World War I soldier)
1918 ж. Францияда батырлығы үшін марапатталған америкалық әскер, Х.Джонсон. Бірінші дүйнәлік соғыстағы алғашқы награда иегері. "Харлем қорғаушылары" тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары армиясының сарбазы
United States Army soldier
1918 жылы француздар Джонсонды жұлдызды және қола жапырақты Croix de guerre орденімен марапаттады. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыста осы құрметке ие болған алғашқы АҚШ сарбазы болды. Джонсон 1929 жылы кедейлік пен ұмытылуда қайтыс болды. Ол жасөспірім кезінде Нью-Йорк штатының Албани қаласына көшіп келіп, шофер, газдалған су дайындаушы және Бродвейдегі Албани Юнион вокзалында дорба тасушы болып жұмыс істеді. Кейіннен "Гарлемдік тозақ жауынгерлері" деп аталған 369-шы жаяу әскер полкі Францияға алғашқылардың бірі болып жетті және елге оралғанда ең көп марапатталғандардың бірі болды. 369-шы полк – негізінен ақ офицерлер, оның ішінде командирі полковник Уильям Хейвард басқаратын қара нәсілді бөлімше болды. Нью-Йорктегі қара нәсілді Ұлттық гвардия полкі идеясын алғаш рет Чарльз В. Филлмор ұсынды. Мексикадағы қара түсті 10-шы атты әскердің батылдығына тәнті болған губернатор Чарльз Сеймур Уитман жобаға рұқсат берді. Ол полковник Хейвардты бөлімді ұйымдастыруға тағайындады, ал Хейвард Филлморға Нью-Йорк Ұлттық гвардиясының 15-ші жаяу әскер полкінде капитандық лауазым берді. 15-ші Нью-Йорк жаяу әскер полкі Франциядағы ұрысқа қатысу алдында 369-шы АҚШ жаяу әскер полкіне айналды. 369-шы полк АҚШ-тан қиындықпен аттанды, бірнеше ай бойы Францияға жүзуге үш рет әрекеттенді, соңында құрлық көрінісінен шықты. Тіпті содан кейін, кеме кенеттен қарлы боранға тап болғандықтан порттан шыға алмай тұрып тоқтады және нашар көріну салдарынан басқа кемемен соқтығысты. "Покахонтас" кемесінің капитаны жолаушыларының үрейленуіне орай кері қайтуды қалады. Бұл кезде ашуланған және шыдамсыздыққа толы 369-шы полктің мүшелері, Хейвардтың жетекшілігімен, кез келген кешігуге жағымсыз қарады. Кемеге келген зақым су сызығынан жоғары болғандықтан, кеме капитаны батып кету қаупі жоқ екенін мойындады. Содан кейін Хейвард капитанға, қорқыныштан басқа кері қайтуға ешқандай себеп жоқ екенін мәлімдеді. Олардың күшімен кемеге келген зақымды өзі жөндеп, кеме сапарға шықты. Хейвардтың жазбаларына сәйкес, олар "1917 жылдың 27 желтоқсанында Брестке тік тұрып қонды". Францияға жеткеннен кейін олар өзін жақсы көрсетті. Алайда, олар соғысқа дейін көп айлар күтуге мәжбүр болды. Француз армиясы Джонсонның полкін Шампань аймағындағы Аргонн орманының шетіндегі 20-шы бекетке тағайындады және оларды француз мылтықтарымен және каскаларымен жарақтандырды. 1918 жылдың 14 мамырындағы түнде күзет тұрғанда Джонсонға 36-ға дейін сарбаздан тұратын үлкен неміс шабуыл тобы шабуыл жасады. Гранаталар, мылтығының ағашы, боло пышағы және өзінің қолымен Джонсон немістерді кері қайтарды, төрт неміс сарбазын өлтіріп, басқаларын жарақаттады, Нидхэм Робертсті тұтқыннан құтқарып, әріптестерінің өмірін сақтап қалды. Джонсон осы қиын жағдайда 21 жарақат алды. Еліне оралғаннан кейін сержант Джонсон 1919 жылдың ақпан айында Нью-Йорктегі Бесінші авенюде өткен жеңіс шеруіне қатысты.
In 1918, the French awarded Johnson with a Croix de guerre with star and bronze palm. He was the first U. S. soldier in World War I to receive that honor. Johnson died poor and in obscurity in 1929. He moved to Albany, New York when he was in his early teens and worked various jobs, such as a chauffeur, soda mixer, and as a redcap porter at the Albany Union Station on Broadway. The 369th Infantry regiment, later nicknamed the "Harlem Hellfighters", was among the first to arrive in France, and among the most highly decorated when it returned. The 369th was an all black unit under the command of mostly white officers, including their commander, Colonel William Hayward. The idea of a black New York National Guard regiment had first been put forward by Charles W. Fillmore, a black New Yorker. Governor Charles Seymour Whitman, inspired by the brave showing of the black 10th Cavalry in Mexico, authorized the project. He appointed Colonel Hayward to carry out the task of organizing the unit, and Hayward gave Fillmore a commission as a captain in the 15th Infantry Regiment, New York National Guard. The 15th New York Infantry Regiment became the 369th United States Infantry Regiment prior to engaging in combat in France. The 369th got off to a rocky departure from the United States, making three attempts over a period of months to sail for France before finally getting out of sight of land. Even then, their transport, which had stopped and anchored before it could get out of the harbor due to a sudden snowstorm, was struck by another ship due to poor visibility. The captain of the transport, the Pocahontas, wanted to turn back, much to the dismay of his passengers. The by now angry and impatient members of the 369th, led by Hayward, took a very dim view of any further delay. Since damage to the ship was well above the waterline, the ship's captain admitted that there was no danger of sinking. Hayward then informed the captain that he saw no reason to turn back, aside from cowardice. Hayward's men repaired the damage themselves and the ship sailed on. According to Hayward's notes, they "landed at Brest. Right side up" on December 27, 1917. They acquitted themselves well once they finally got to France. Many months were to pass by, however, before they were to see combat. The French Army assigned Johnson's regiment to Outpost 20 on the edge of the Argonne Forest in the Champagne region of France, equipping it with French rifles and helmets. While on observation post duty on the night of May 14, 1918, Johnson came under attack by a large German raiding party, which may have numbered up to 36 soldiers. Using grenades, the butt of his rifle, a bolo knife and his bare fists, Johnson repelled the Germans, killing four while wounding others, rescuing Needham Roberts from capture and saving the lives of his fellow soldiers. Johnson suffered 21 wounds during the ordeal. Returning home, now Sergeant Johnson participated (with his regiment) in a victory parade on Fifth Avenue in New York City in February 1919.
Әскери наградалар
Француз үкіметі Джонсонға Croix de guerre орденін, арнайы мақтау қағазын және алтын жапырақты медаль табыс етті. 1996 жылғы маусымда президент Билл Клинтон Джонсонға өлімінен кейін "Пурпур жүрек" орденін берді. 2003 жылғы ақпан айында Джонсонға Армияның екінші жоғары наградасы – "Ерен қызмет ордені" табыс етілді. Джонсонды тану үшін шаршамас еңбек еткен Вьетнам соғысының ардагері Джон Хоу және 369-шы ардагерлер қауымдастығының президенті, АҚШ армиясының генерал-майоры Натаниел Джеймс Албанидегі салтанатқа қатысты. Бұл награданы екінші дүниежүзілік соғыстағы Тускеги ұшқыштарының бірі Герман А. Джонсон Генри Джонсонның атынан қабылдады, ол кезде ол оның әкесі деп есептелді; қателік 2015 жылға дейін, кіші Джонсонның қайтыс болғаннан кейін он жыл өткен соң, аға Джонсонның "Құрмет медаліне" дейін жасалған қосымша зерттеулер барысында анықталды.
The French government awarded Johnson the Croix de guerre with a special citation and a golden palm. In June 1996, Johnson was posthumously awarded the Purple Heart by President Bill Clinton. In February 2003, the Distinguished Service Cross, the Army's second highest award, was awarded to Johnson. John Howe, a Vietnam War veteran who had campaigned tirelessly for recognition for Johnson, and U. S. Army Major General Nathaniel James, President of the 369th Veterans' Association, were present at the ceremony in Albany. The award was received by Herman A. Johnson, one of the Tuskegee Airmen of WWII, on behalf of Henry Johnson, then believed to be his father; the mistake was not clarified until 2015, a decade after the younger Johnson's death, as part of the further research done leading up to the senior Johnson's Medal of Honor.
Кейінгі өмір және өлім
Ветерандар бюросының деректері 1927 жылғы 16 қыркүйекте Джонсонға туберкулез инфекциясы салдарынан "тұрақты және толық мүгедектік" статусы берілгенін көрсетеді. Бұған қоса, Джонсон шамамен 21 түрлі жарақат алған, осының салдарынан ол бұрынғы портиер мамандығына орала алмады. Ветерандар бюросының жазбаларында Джонсонның ай сайынғы төлем алуы және оның өліміне дейін бюроның медициналық қызметкерлерінің үнемі барып қараулары тіркелген. Джонсон 1929 жылғы 1 шілдеде Вашингтон қаласында миокардиттен қайтыс болды. 1929 жылғы 6 шілдеде Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.
Veterans Bureau records show that a "permanent and total disability" rating was granted to Johnson on September 16, 1927, as a result of his tuberculosis infection. Additionally, Johnson suffered approximately 21 different combat injuries, rendering him unable to return to his previous job as a porter. Also, Veterans Bureau records refer to Johnson receiving monthly compensation and regular visits by Veterans Bureau medical personnel until his death. Johnson died on July 1, 1929, in Washington, D. C., of myocarditis. He was buried at Arlington National Cemetery on July 6, 1929.
Мұра
1919 жылы Америка легионының негізін қалаушы, АҚШ-тың бұрынғы президенті Теодор Рузвельттің ұлы Теодор Рузвельт-кіші Джонсонды Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен "нағыз батыр американдықтардың" бірі деп атады. 2014 жылдың 3 желтоқсанынан бастап ұлттық қорғаныс заңына сенатор Чак Шумер қосымша шара ретінде Джонсонға Құрмет медалін беру туралы қағида енгізді. Көп жыл бойы Герман Арчибальд Джонсон Генри Джонсонның ұлы деп есептелді. Бірақ, Генри Джонсонға Медаль тағайындалғанға дейін оның әулетін зерттеу барысында, олардың туыс екеніне ешқандай дәлел табылған жоқ. Қазіргі таңда бағдарламаға 100-ден астам курсант қатысуда. 2017 жылы Олбани аймағындағы PBS телеарнасы WMHT Генри Джонсон туралы "Генри Джонсон: Батылдық туралы хикая" деген деректі фильмін көрсетті. Джонсонның өмірінен алынған оқиға украиналық 1914 death metal тобының "Where Fear and Weapons Meet" альбомындағы "Don't Tread on Me (Harlem Hellfighters)" әнінде айтылады, бұл альбом 2021 жылдың 22 қазанында жарық көрді. 2023 жылдың маусым айында Луизиана штатындағы Форт Полк әскери базасы Джонсонның құрметіне аталды.
In 1919, co founder of the American Legion Theodore Roosevelt Jr., son of former United States President Theodore Roosevelt, referred to Johnson as one of the "five bravest Americans" to have served in World War I. As of December 3, 2014, the national defense bill included a provision, added by Senator Chuck Schumer, to award Johnson the Medal of Honor. For many years, it was thought that Herman Archibald Johnson was the son of Henry Johnson. In tracking Henry Johnson's genealogy prior to his being awarded the Medal of Honor, however, it was discovered that there was no family connection. The program currently enrolls over 100 cadets. In 2017, Albany area PBS station WMHT aired a documentary about Henry Johnson entitled Henry Johnson: A Tale of Courage. Johnson's story is recounted in the song Don't Tread on Me (Harlem Hellfighters) by the Ukrainian death metal band 1914 on their album Where Fear and Weapons Meet, released October 22, 2021. In June 2023, Fort Polk in Louisiana, a U. S. Army base, was renamed for Johnson.