Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Филиппиндік журналист
Filipino journalist
Теодоро "Тедди" Бениньо, кіші (18 мамыр 1923 – 3 маусым 2005) – жеті онжылдыққа созылған мансабы бар, Филиппиннің белгілі журналисі болды. Оның жазбалары алғаш рет 1946 жылы «Манила Трибьюн» газетіне спорт жазушысы және құқық қорғау органының тілшісі ретінде қатысқанда жарық көрді. Дегенмен, оның мансабының көп бөлігі Францияның баспасөз агенттігінде өтті, ол 1950 жылы аға редактор болып жұмысқа орналасты. Ол AFP-де 37 жыл қызмет етті, 1962 жылдан 1987 жылға дейін Манила бюросының басшысы қызметін атқарды. Бениньо Франциямен тығыз байланыста болды. Француз тілін еркін меңгерген ол Саяси ғылымдар институтында оқыды және 1989 жылы Францияның Құрметті легионы орденімен марапатталды.
Teodoro "Teddy" Benigno, Jr. (May 18, 1923 – June 3, 2005) was a leading Filipino journalist with a career spanning seven decades. His writings first graced the print media in 1946, when he joined the Manila Tribune as a sportswriter and police beat reporter. However, the greater part of his career was spent with the Agence France Presse, which he joined as a senior editor in 1950. He would spend 37 years with the AFP, serving as Manila bureau chief from 1962 until 1987. Benigno maintained extensive ties with France. Fluent in French, he studied at the Institut des Sciences Politiques and was awarded the French Legion of Honor in 1989.
Мансап
Президент Фердинанд Маркос 1972 жылы әскери жағдай жариялағаннан кейін, Бениньо және басқа да шетелдік журналистер Филиппиннің шетелдік тілшілер қауымдастығын құрды, ол Маркос бақылаған БАҚ-қа қарсы салмақты күш болды және әскери тәртіп кезінде тиімді тепе-теңдік сақтады. Бениньо өзі, Макс Соливен және Дон Чино Росес сияқты көптеген танымал анти-Маркостық журналистерден айырмашылығы, Маркостың билігі кезінде түрмеге қамалудан құтылды, мүмкін, оның халықаралық жаңалықтар агенттігі AFP-мен байланысының арқасында қорғалған болуы мүмкін. 1987 жылы Бениньо президент Корасон Акиноның баспасөз хатшысы болу ұсынысын қабылдады. Ол 1989 жылға дейін осы лауазымда болды, содан кейін журналистикаға оралу үшін отставкаға кетті. 1989 жылдың маусымында ол "Міне, нәрсе" атты әйгілі бағанасын жариялай бастады, ол "Philippine Star" газетінде жарық көрді. Бениньо сонымен қатар екі қоғамдық-саяси ток-шоу жүргізе отырып, тележурналистика саласына қадам басты. Біріншісі, ABS-CBN арнасындағы "Опциялар" бағдарламасы, көп ұзамай жабылды. Алайда, GMA арнасындағы "Firing Line" бағдарламасы ұзақ өмір сүрді және халықаралық деңгейде танымал болды. "Firing Line" филиппиндік ток-шоулардың көпшілігі қолданған дөңгелек үстел форматынан өзгеше болды. Оның орнына Бениньо және оның әріптесі бір сағат бойы жалғыз қонақты, әдетте сол кездегі жетекші филиппиндік саяси тұлғаны, мысалы, 1992 жылы Мириам Дефенсор Сантьягоны, ал кейде Маргарет Тэтчер, Генри Киссинджер, Вилли Брандт және Збигнев Бжезинский сияқты шетелдік беделді тұлғаларды терең сұраққа тартып, пікір алмасты. Бениньоның әріптестері де, өзі сияқты, бұрынғы Акино үкіметінің лауазымды тұлғалары болды – алдымен атқарушы хатшы Оскар Орбос, содан кейін экономикалық жоспарлау хатшысы Солита Монсод. "Firing Line" бағдарламасы тоқтатылғаннан кейін Бениньо "Philippine Star" газетіндегі бағанасын жазуын жалғастырды, ол өліміне бірнеше апта қалғанға дейін шамамен он алты жыл бойы тұрақты түрде жарияланды. Бениньо өте көркем стильде жазды, оның мәтіндері әдемі суреттемелерге және өткір айыптауларға толы болды. Оның эмоционалдық стилі, "Philippine Daily Inquirer" газеті үшін жазатын, оның ең басты қарсыласы Амадо Доронилланың құрғақ стилінен күрт өзгеше болды. Бениньоның жазу стилі өмірінің соңғы жылдарында ерекше айқын болды, ол президенттер Джозеф Эстрада мен Глория Макапагал Арройоның қатал сыншысы ретінде танылды. Ол демократиялық жүйенің қайта орнатудағы кемшіліктеріне жиі шағымданып, даулы реформалық қозғалыстарға белсенді қатысты.
After President Ferdinand Marcos declared martial law in 1972, Benigno and other foreign journalists established the Foreign Correspondents Association of the Philippines, which proved a welcome balancing force to the Marcos controlled media during martial rule. Benigno himself, unlike many other prominent anti Marcos journalists such as Max Soliven and Don Chino Roces avoided imprisonment during Marcos's rule, shielded perhaps in part by his affiliation with a prominent international news organization as the AFP was. In 1987, Benigno accepted President Corazon Aquino's offer to serve as her press secretary. He held the position until 1989, when he resigned to return to journalism. In June 1989, he began his famous column "Here's the Score", published by the Philippine Star. Benigno would also venture into broadcast journalism by hosting two public affairs talk shows. The first, "Options" on the ABS CBN channel, was short lived. However, his succeeding show, "Firing Line" on the GMA channel, would prove durable and eventually attain international recognition. "Firing Line" deviated from the then popular round table format adopted by most Philippine talk shows. It employed instead a format involving Benigno and his co host grilling for an hour a solitary guest, normally a leading Filipino political figure of the day like Miriam Defensor Santiago in 1992, but sometimes the occasional foreign dignitary such as Margaret Thatcher, Henry Kissinger, Willy Brandt, and Zbigniew Brzezinski. Benigno's co hosts were also, as he was, former Aquino government officials first, Executive Secretary Oscar Orbos, then eventually, economic planning secretary Solita Monsod. After the cancellation of "Firing Line", Benigno continued to write his column with the Philippine Star, which was regularly published for nearly sixteen years up until weeks before his death. Benigno employed a highly literary style, replete with flowery descriptions and emphatic denunciations. His emotive style contrasted sharply with the dry stylings of Amado Doronilla, another contemporary of equal stature who writes for the Star's fiercest rival, the Philippine Daily Inquirer. Benigno's writing style became especially pointed in the last few years of his life, as he emerged as a bitter critic of Presidents Joseph Estrada and Gloria Macapagal Arroyo. He was frequently heard to lament the failings of the restored democratic rule, and became active in controversial reformist movements.
Жеке өмір
Ол Доминга "Менг" Комсти Бениньоға (12 мамыр 1925 – 13 желтоқсан 2010) үйленген, одан Аврора Магдалена "Нена" С. Бениньо деген қызы болған. Кейін Луз Паласиостан Марк Теодор есімді ұлы дүниеге келді.
He was married to Dominga "Meng" Comsti Benigno (May 12, 1925 – December 13, 2010), with whom he had a daughter, Aurora Magdalena "Nena" C. Benigno. At a later time, he had a son named Marc Theodore by Luz Palacios.
Өлім
Бениньо 2005 жылғы 3 маусымда бауыр қатерлі ісігінен кейін бір ай ішінде қайтыс болды. Ол кісімен жақын жеке қарым-қатынаста болған бұрынғы президент Корасон Акино оның қасына соңғы болып келгендердің бірі болды.
Benigno died on June 3, 2005, less than a month after being diagnosed with liver cancer. Former President Corazon Aquino, with whom he retained a close personal friendship, was one of his last bedside visitors.