Мексикалық журналист Альма Гильермоприето: Латын Америкасы туралы жазбалар

Кіріспе

Мексикалық журналист Альма Гильермоприето (туған Alma Estela Guillermo Prieto, 1949) – мексикалық журналист. Ол Латын Америкасы туралы британдық және американдық баспасөзде, әсіресе The New Yorker және The New York Review of Books басылымдарында кеңінен жазды. Оның жазбалары испан тілінде сөйлейтін әлемде әмбебап танылды және ол ағылшын және испан тілдерінде сегіз кітап жариялады, сондай-ақ тағы бірнеше тілге аударылды. Гильермоприето мансабын биші ретінде бастады (кейіннен оның екі кітабының тақырыбы болды: Самба, 1990 және Кубамен билеу, 2004), 1978 жылы журналистикаға көшкенге дейін және көп ұзамай 1981 жылы Сальвадордағы армия жасаған Эль-Мозоте қырғыны туралы хабарлады. Ағылшын тілінде Латын Америкасы туралы ұзақ мақалаларын жинаған екі кітабы жарық көрді: The Heart That Bleeds (1994) және Looking for History (2001). Ол сондай-ақ ағылшын тіліндегі репортаждарын жинап, испан тіліне аударған үш кітап шығарды. Ол MacArthur Fellowship (1995), Джордж Полк сыйлығы (2001) және Астурия ханшайымы сыйлығын (2018) алды, сонымен қатар басқа да көптеген наградаларға ие болды.

Ерте өмір

Алма Эстела Гильермо Прието 1949 жылы Мексика қаласында дүниеге келген. Ол анасымен бірге жасөспірім шағында Нью-Йорк қаласына көшкен. 1962 жылдан 1973 жылға дейін ол кәсіби биші болып жұмыс істеген.

Журналистік мансап

1978 жылы ол журналистік мансабын The Guardian газетінде тілші ретінде бастады, онда Никарагуа революциясын жариялады. 1982 жылдың қаңтарында Мексика қаласында тұратын Гильермоприето екі журналистің бірі болды (екіншісі – The New York Times газетінің тілшісі Реймонд Боннер), олар 1981 жылдың желтоқсанында Сальвадор әскері Эль-Мозоте, Сальвадорда шамамен 900 ауыл тұрғынын өлтірген Эль-Мозоте қырғыны туралы хабарлады. Гильермоприето Post газетінде штаттық жазушы болып жұмысқа орналасты, онда екі жыл жұмыс істеді. Содан кейін ол 1987 жылға дейін Newsweek журналының Латын Америкасы бойынша тілшісі болды, одан кейін кітап жазу үшін кетті. Кітабы Ұлттық кітап сыншылары кругінің сыйлығына ие болды. 1990 жылдары ол The New Yorker және The New York Review of Books журналдарына Латын Америкасы мәдениеті мен саясаты туралы мақалалар жазды, оның ішінде Колумбиядағы азаматтық соғыс, Перудегі ішкі қақтығыс кезіндегі "Жарқын жол", Аргентинадағы "Лас соғыстың" салдары және Сандинисттік Никарагуадан кейінгі жағдай туралы жазды. Осы мақалаларының он үшi "Жүрегі қанға толы" (1994) кітабына жинақталды, ол қазір Латын Америкасының "жоғалған онжылдығы" кезеңіндегі саясат және мәдениетінің классикалық суреті саналады (1995 жылы испан тілінде Al pie de un volcán te escribo — Crónicas latinoamericanas деген атпен жарияланды). 1993 жылы ол Пабло Эскобар туралы The New Yorker журналында мақала жариялады; бұл мақала, "Exit El Patron", Netflix сериалындағы "Narcos" сериалында еске алынды. 1995 жылдың сәуір айында Габриэль Гарсия Маркестің өтініші бойынша Гильермоприето Габриэль Гарсия Маркес құрған журналистиканы дамыту институты Fundación para un Nuevo Periodismo Iberoamericano-да Колумбияның Картахена-де-Индиас қаласында алғашқы семинарды өткізді. Сол жылы Гильермоприето МакАртур стипендиясын алды. 2001 жылы ол Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Сол жылы ол екінші антологиясын жариялады – "Тарихты іздеу: Латын Америкасы", онда The New Yorker және The New York Review of Books журналдары үшін жазылған Куба, Мексика және Колумбия туралы мақалалар жинақталды. Foreign Affairs журналындағы шолуда Кеннет Максвелл былай деп жазды: "Гильермоприето өзінің көрнекті, жақын стилімен және Латын Америкасы мәселелеріне қатысты мейірімді, бірақ сынды көзқарасымен танымал. Осы қабілеттерінің барлығы осында да көрініс табады, бұл өзінің кәсібінің шыңында тұрған жазушы". 2001 жылы ол Колумбияның есірткі саудасы туралы The New York Review of Books журналында үш бөлімнен тұратын сериясын жариялады. Бұл серия шетелдік репортаж бойынша Джордж Полк сыйлығын жеңіп алды. Ол сондай-ақ мексикалық дағдарыс туралы испан тілінде мақалалар жинағын жариялады – "El año en que no fuimos felices". 2004 жылы Гильермоприето "Кубамен билеу" атты естеліктерді жариялады, ол оның жас кезінде Кубада өткізген уақытына арналған. The New York Times журналындағы шолуда Катха Политт Гильермоприетоның кітабына әкелген нюанстарды, сондай-ақ "сырлы юморды, қызығушылықты және білімді" мақтады. 2017 жылы ол журналистикадағы еңбектері үшін "Ортега и Гасет" сыйлығын жеңіп алды – Испаниядағы авторлар үшін ең беделді сыйлық.

In 1978, she started her journalism career as a stringer for The Guardian, where she covered the Nicaraguan Revolution. and in January 1982, Guillermoprieto, then based in Mexico City, was one of two journalists (the other was Raymond Bonner of The New York Times) who broke the story of the El Mozote massacre in which some 900 villagers at El Mozote, El Salvador, were slaughtered by the Salvadoran army in December, 1981. Guillermoprieto was promoted to staff writer at the Post, where she worked for two years She next became a Latin American correspondent for Newsweek, until 1987 when she left to write a book. It was nominated for a National Book Critics Circle Award. During the 1990s, she worked as a freelance writer, contributing long reported articles on Latin American culture and politics for The New Yorker, and The New York Review of Books, including on the Colombian civil war, the Shining Path during the Internal conflict in Peru, the aftermath of the "Dirty War" in Argentina, and post Sandinista Nicaragua. Thirteen of these pieces were bundled in the book The Heart That Bleeds (1994), now considered a classic portrait of the politics and culture of Latin America during the "lost decade" (it was published in Spanish as Al pie de un volcán te escribo — Crónicas latinoamericanas in 1995). In 1993, she published an article in The New Yorker on Pablo Escobar; this article, "Exit El Patron," was referenced in the Netflix series "Narcos". In April 1995, at the request of Gabriel García Márquez, Guillermoprieto taught the inaugural workshop at the Fundación para un Nuevo Periodismo Iberoamericano, an institute for promoting journalism that was established by García Márquez in Cartagena de Indias, Colombia. That same year, Guillermoprieto also received a MacArthur Fellowship. In 2001, she was elected to the American Academy of Arts and Sciences. That year, she published a second anthology of articles, Looking for History: Latin America, collecting pieces on Cuba, Mexico and Colombia written for The New Yorker and The New York Review of Books. In a review for Foreign Affairs, Kenneth Maxwell wrote, "Guillermoprieto is well recognized for her evocative, intimate style and her sympathetic but critical insights into Latin American affairs. These skills are all on display again here clearly a writer at the top of her form." In 2001, she also published a three part series in The New York Review of Books on the Colombian drug trade. The series won a George Polk Award for foreign reporting. She also published a collection of articles in Spanish on the Mexican crisis, El año en que no fuimos felices. In 2004, Guillermoprieto published a memoir, Dancing with Cuba, which revolved around the time she spent living in Cuba in her early twenties. In a review for The New York Times, Katha Pollitt praised the nuance Guillermoprieto brought to the book, as well as "sly humor, curiosity and knowledge." In 2017, she won the Ortega y Gasset Award for her career in journalism. Spain's most prestigious award for authors.