Теңіздік карталар және британдық гидрография тарихы

Кіріспе

Теңіз картасы

Әдмиралдық карталар – Ұлыбритания Гидрографиялық кеңсесі (UKHO) шығарған және Корольдік авторлық құқығымен қорғалған теңіз карталары. Әдмиралдық портфельде 3500-ден астам Стандартты теңіз картасы (SNC) және 14000 Электрондық навигациялық карта (ENC) бар, олар халықаралық кеме қатынасы жолдары мен порттарының ең кең ауқымды ресми жабылуын әртүрлі деңгейде көрсетеді. UKHO 200 жылдан бері теңіздегі адам өмірін сақтап, қорғауды басты мақсат етіп Әдмиралдық карталарды шығарып келеді. Осы карталардың негізгі тұтынушылары – әлем бойынша 40 000-нан астам әскери және сауда кемелері. Бүгінде олардың өнімдерін халықаралық саудамен айналысатын кемелердің 90%-дан астамы қолданады.

Тарих

Британдық теңіз карталары Гидрографиялық кеңсесімен құрастырылып, салынып, жарияланады. Адмиралтействоның бұл бөлімі 1795 жылы кеңес шешімімен граф Спенсердің басшылығымен құрылды, оған гидрограф Александр Далримпл, бір көмекші және суретші кірді. Бастапқы міндеті – кеңседегі карталар мен ақпаратты ұйымдастыру және оны Корольдік флот кемелеріне қолжетімді ету болды.

Диаграмманы жасау және шығару

Гидрографиялық бөлім 1800 жылы алғашқы баспа станогын сатып алумен карталарды басып шығаруды бастады. Бастапқыда карталар тек Әскери-теңіз флотының қажеттілігі үшін жасалған, бірақ 1821 жылы 1808 жылы Дальримплден гидрограф лауазымын алған Томас Хёрд Адмиралтействоны оларды халыққа сатуға көндірді. Адмиралтейство карталарының алғашқы каталогы 1825 жылы жарық көрді және 756 картаны қамтыды. Карталар мыс пластиналардан басылды. Пластиналар кері жағынан буринмен ойылып жазылды. Пластинаға бояу жағылып, басып шығару алдында тегіс бетінен артық бояу сүртіліп, бояу тек ойылған сызықтарда қалды (интаглио басылымы). Бұл әдіс өте ұсақ бөлшектерді басып шығаруға мүмкіндік берді, бірақ өте баяу болды. Егер картаға түзетулер немесе өзгерістер енгізу қажет болса, мыс пластина арт жағынан соғылып, көтерілген бөлігі сыпырылып тегістелді, ал жаңа ақпарат тегістелген жерге ойылып жазылды. Бұл пластиналарды ұзақ жылдар бойы, кейде жүз жылдан астам пайдалануға мүмкіндік берді. Карталарда құрлықтағы және теңіздегі ерекшеліктер егжей-тегжейлі көрсетілді. Тереңдіктер жеке-жеке өлшемдермен, ал төбелер мен таулар штрихтармен көрсетілді. Басылым қара-ақ түсті болды, бірақ кейбір карталар судың тереңдігін немесе жер бедерін көрсету үшін, немесе маяқтар сияқты нақты ерекшеліктерді көрсету үшін қолмен боялды. 1820 жылдардан бастап литографияны қолдану бойынша тәжірибелер жүргізілді, бірақ нәтижелер толыққанды қанағаттандырмады. Литография арзан болғандықтан, кейбір карталар осылай басылды, бірақ мыс пластиналардан басып шығару 20 ғасырға дейін басты әдіс болып қала берді, және екі жағдайда да жазық төсекті баспа машиналарын пайдаланды. Ең көп таралған картаның форматы ертеректе "Қос фил" деп белгіленді, шамамен 39 х 25,5 дюйм, және ол осы күйінде сақталды. Карта дизайны жылдар өте біртіндеп жеңілдетілді, құрлықтағы бөлшектер азайтылды, теңізшіге көрінетін ерекшеліктерге назар аударылды. Төбелерді көрсету үшін контурлар штрихтардың орнына көбірек қолданылды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін Адмиралтейство карталарының барлығы Англияда басылды. 1915 жылы Галлиполи операциясын қолдау үшін HMS Endeavour зерттеу кемесі жіберілді, және оның зерттеулерінен жасалған карталарды флотаға жылдам қолжетімді ету үшін баспа жабдықтарымен жабдықталды. 1938 жылы мыс пластинадан көшірілген мырыш пластинаны пайдалана отырып, ротациондық офсеттік әдіспен сынақтар жүргізілді. Олар сәтті аяқталды, және Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде барлық карта өндірісі осы әдіспен жүзеге асырылды, ол жылдам болды және мыс пластинаның тозуын азайтты. Бұл жаңалық карталарға деген сұраныстың өсуіне байланысты маңызды болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде баспа мүмкіндіктері бұрынғыдан гөрі әлдеқайда кеңейтілді. Сондай-ақ, әуе шабуылы кезінде түпнұсқа баспа пластиналарының қауіпсіздігі туралы алаңдаушылық туды, сондықтан жоғары сапалы барит қағазынан резервтік көшірмелер жасалды. 1940 жылдардың соңынан бастап баспа технологиясының дамуы карта жасау үшін жеткілікті дәлдігі бар түсті басылымға мүмкіндік берді. Түсті басылымды қолданудың алғашқы мысалы су тереңдігін көрсету болды. 3 сағадай тереңдікке дейін ашық көк түс, ал 6 сағадай тереңдікке көк түсті жолақ қолданылды. Адмиралтейство карталарын метрикалық жүйеге көшіру 1967 жылы басталды, және бұл жаңа стильдегі картаны енгізумен үйлестірілуі шешілді, онда түстің қолданылуы артты, және ол бүгінгі күнге дейін қолданылуда. Ең айқын өзгеріс құрлықты көрсету үшін беж түстің қолданылуы болды. Жасыл түс кептіру (топан аралық) аймақтары үшін, ал қызғылт түс – шамдар мен маяктарды көрсету үшін қолданылды. Осылайша, картаның түсі пайдаланушыларға картадағы тереңдіктер табалдырықта немесе аяқта көрсетілгенін анықтауға көмектесті. Тереңдіктер мен биіктіктер метрмен көрсетілсе де, теңіздік миль халықаралық стандарт болып қала берді. 1 минут ендіктің ұзындығынан алынған, ол 1852 метрге тең.

The Hydrographic Department began printing charts in 1800, with the acquisition of its first printing press. Initially charts were produced only for use by the Navy, but in 1821, Thomas Hurd, who had succeeded Dalrymple as Hydrographer in 1808, persuaded the Admiralty to allow sales to the public. The first catalogue of Admiralty charts was published in 1825, and listed 756 charts. Charts were printed from copper plates. Plates were engraved, in reverse, with a burin. The plate was inked, and the excess ink wiped from the flat surface before printing, so that ink remained only in the engraved lines (intaglio printing). The process allowed very fine detail to be printed, but was slow. When corrections or alterations were needed to a chart, the copper was hammered from behind, the raised section scraped and smoothed, and the new information engraved on the smoothed area. This allowed plates to continue in use for long periods, in some cases for over a hundred years. Charts often showed a great deal of detail of features on land as well as sea. Depths were shown by individual soundings while hills and mountains were shown by hatch marks. Printing was in black and white, but some charts were hand coloured, either to emphasise water depth or terrain, or to indicate specific features such as lighthouses. Experiments were made with the use of lithography from the 1820s, but results were not entirely satisfactory. Lithography was less expensive, and some charts were printed in this way, but printing from copper plates continued to be the main method into the 20th Century, and in both cases from flat bed printing machines. The most common chart size was early established as the "Double elephant", about 39 X 25.5 inches, and this has continued to be the case. Chart design gradually simplified over the years, with less detail on land, focusing on features visible to the mariner. Contours were increasingly used for hills instead of hatching. All printing of Admiralty charts was carried out in England until the first World War. In 1915, the survey ship HMS Endeavour was sent to support the Gallipoli campaign, and carried printing equipment so that charts from her surveys could be rapidly made available to the fleet. In 1938 trials were made with the rotary offset process, using a zinc plate copied from the copper original. These were successful, and by the outbreak of World War II all chart production used this process, which was faster, and reduced wear and tear on the copper original. This development was crucial in meeting the increased wartime demand for charts. During World War II the distribution of printing facilities was on a much larger scale than previously. There was also concern about the safety of the original printing plates in the event of air raids, and high quality baryta paper proofs were made as backups. From the late 1940s, developments in printing technology made colour printing possible with sufficient accuracy for chart work. The first use of printed (as opposed to hand drawn) colour was in marking of water depths. Solid pale blue was used for water to the 3 fathom line, and a ribbon of blue for six fathoms. Metrication of Admiralty charts began in 1967, and it was decided to synchronise this with the introduction of a new style of chart, with increased use of colour, which continues in use today. The most striking change is the use of buff for land. Green is used for drying (intertidal) areas, and magenta to indicate lights and beacons. Thus the chart coloration gave a clear indication to users as to whether they were using a chart with depths in fathoms or feet. While depths and heights were in metres, the nautical mile continued to be an international standard. Derived from the length of 1 minute of latitude, it is defined as 1852 metres.

Жерді зерттеу

Бастапқыда зерттеулер мен экспедициялар тікелей Адмиралтействомен тапсырыс беруді жалғастырды, мысалы, 1801–03 жылдары Флиндерстің Австралияны айналып өтуі және 1811–1812 жылдары Бофорттың Түркияның оңтүстік жағалауын (сол кезде Карамания деп аталған) зерттеуі. Хёрд басқарған кезде Гидрографиялық кеңсе зерттеу жұмыстарына көбірек қатысты, ал 1817 жылға қарай үш кеме геодезиялық қызметке арнайы тағайындалды, HMS Protector, және бұл 1829 жылдан 1855 жылға дейін Гидрограф Фрэнсис Бофорт басқаруымен жалғасты. Келесі ғасырда геодезиялық қызмет көлемі мен ауқымы жағынан кеңейіп, жаһандық операцияға айналды. Бұл тарих бірнеше еңбектерде егжей-тегжейлі сипатталған. Льюэллин Стайлз Доусон Қытайдағы жұмысымен ерекше көзге түскен геодезист (1865–1870) және бес жыл бойы (1876–1881) департаментте теңізші-көмекшісі болды. Соңғы кезеңде ол 1750 мен 1885 жылдар аралығында Корольдік теңіз флотының зерттеу қызметін сипаттаған және осы қызметке қатысқан офицерлердің өмірбаянын ұсынған екі томдық «Гидрографиялық естеліктер» еңбегін жазуға кірісті. Тарихты Арчибальд Дей, 1950–1955 жылдары Гидрограф болған ол, 1917 жылға дейін «Адмиралтействоның гидрографиялық қызметі» (1795–1919) еңбегінде Даусонның естеліктерінің жалғасы ретінде сипаттады. Томас Генри Тизард 1900 жылға дейін британдық теңіздік ашылымдар мен зерттеулер жүргізген офицерлер мен кемелердің хронологиялық тізімін жариялады. Бұл еңбектердің барлығы қоғамдық мүлік болып табылады. Роджер Моррис, 1985 жылдан 1990 жылға дейін Гидрограф болды, «Тыныштық пен соғыста кестелер мен зерттеулер» (1919–1970) еңбегін «Естеліктердің» жалғасы ретінде жариялады. 1855 жылға дейінгі жылдары көптеген ірі шетелдік зерттеулер аяқталды, бұл кезеңде 1829 жылдан 1855 жылға дейін Гидрограф болған Фрэнсис Бофорттың ықпалы зор болды. Оуэн 1822–1825 жылдары Африка мүйізіндегі Жақсы Үміт мүйісінен Гуардафуй мүйісіне дейін Шығыс Африканы зерттеді, бұл операция тропикалық аурудан экипаждың жартысынан астамының өмірін қиды. Биглдің Оңтүстік Америкаға екінші сапары (1831–1836) көбінесе Дарвиннің байқаулары мен жинақтарының ғылыми маңызымен танымал, бірақ капитан Роберт Фицройдың Оңтүстік Америка жағалауын Ривер-Плейттен Эквадорға дейін Магеллан бұғазы арқылы зерттеулері «монументалды жетістік» және «Оңтүстік Америка құрлығын еуропалық саудаға ашу» деп сипатталды. Томас Грейвс 1836 жылдан 1850 жылға дейін Жерорта теңізінде жұмыс істеді. Ол бұрынғы және кейінгі көптеген зерттеушілер сияқты, картаға түсірген көптеген жерлердің ежелгі ескерткіштерін және табиғи тарихын зерттеді. 1841–1847 жылдары Эдвард Белчер Қиыр Шығыста, оның ішінде Гонконгтың алғашқы зерттеуін жүргізді. Ең ұзаққа созған зерттеу – Бейфилдтің зерттеуі, ол 1816 жылдан 1856 жылға дейін Канада жағалауларын, Сент-Лоуренс өзенін және Ұлы көлдерді зерттеді. Жергілікті сулардағы зерттеулер де маңызды болды. Робинсонның (1962) «Британ аралдарының ірі зерттеуі» деп атағаны Джордж Томасты бас теңіз зерттеушісі етіп тағайындаудан басталды. Томас және Майкл Слейтер, Генри Оттер, Чарльз Робинсон, Уильям Хьюетт және Фредерик Бичи сияқты бірқатар қабілетті геодезистер келесі 30 жыл ішінде Ұлыбритания мен Ирландия жағалауларын зерттеді. Томас Темза сағасының және Солтүстік теңіздің оңтүстік бөлігінің терең емес суларында үшбұрыштық зерттеуді кеңейту үшін әдістерді әзірледі, бұл тұңғыш рет опасыз құм жағалауларының нақты орналасуын анықтауға мүмкіндік берді. Бұл зерттеулер көптеген жаңа карталарды, сондай-ақ ескі карталарды жақсартуды қосты. 1855 жылы Бофорт зейнеткерлікке шыққанда, Ұлыбританияның жағалауларын зерттеу аяқталды, ал каталогта әлемнің барлық мұхиттарын қамтитын 2000-ға жуық карта болды. 1870 жылы маңызды зерттеу – Суэц каналы болды. Ұлыбритания жобаның алғашқы кезеңдерінде оны жүзеге асыру мүмкін емес деп санап, сырттай тұрды. Құрылыс аяқталуға жақын келгенде, оның теңіз кемелеріне жарамдылығы туралы сұрақ туындады. Джордж Нарес каналды екі бағытта кесіп өтіп, өлшеулер жүргізді, сондай-ақ жақындауларды зерттеді. Бұл каналдың Корольдік теңіз флотының қалыптасқан бағытына айналуына әкелді. «Ұлы зерттеулерден» басқа, көптеген егжей-тегжейлі жұмыстар қажет болды. Әсіресе оқшауланған тау жыныстарын табу маңызды болды. Бұл тау жыныстары қорғасынмен және жіппен жүргізілген зерттеулерде оңай жоғалды, себебі олар зерттеулер арасындағы тереңдік туралы ешқандай ақпарат бермеді. 1887 жылы екі кеме Қызыл теңіздің оңтүстігінде жоғалып кетті, бақытымызға орай, адам өмірі жоғалмай, негізгі кеме жолына жақын жердегі картаға жатпаған рифке соқтығысты. Оны табуға бірнеше әрекет жасалды, содан кейін 1888 жылы HMS Stork оны тапты (жартылай соқтығысты). Ол оған соқтығысқан алғашқы кемеден кейін Avocet Rock деп аталды. Техникалық жетістіктер жылдар бойы зерттеу әдістерін және карталардың дәлдігін жақсартты. Тереңдікті анықтау үшін қозғалыстағы кемеден тереңдікті өлшеу әдістері, сондай-ақ белгілі бір аумақтың қауіпті екенін анықтау үшін көлденең бағытта жүргізілетін «сүю» әдістері әзірленді. 1920 жылдары эхолот енгізілді, ал 1924 жылдан 1932 жылға дейін гидрограф болған Перси Дуглас осы әдістің жақтаушысы болды. Өнімділікті арттырудан басқа, ол дыбыс өлшеу сызығы бойынша үздіксіз бақылауға мүмкіндік берді, бұл қауіптің қалып соймауына ықпал етті. Дыбыс өлшеу сызықтары арасындағы оқшауланған тау жыныстарын әлі де байқауға болады, ал 1960 және 70 жылдары жақтан қарап тұратын сонарды әзірлеу ғана осы тәуекелді жоюға мүмкіндік берді. Адмиралтейство карталарына тереңдіктер (карта деңгейі), жағалау сызығы, буйлар, құрлық және су астындағы контурлар, теңіз түбінің құрамы, қауіптер, толқын ақпараты («толқын ромбтарымен» көрсетілген), ерекше құрлық нысандары, кемелер қозғалысын бөлу схемалары, радио бағыттағыш (RDF) ақпараты, шамдар және навигацияға көмектесетін басқа ақпарат кіреді. Меркатор проекциясы бұрыштарды дұрыс сақтайды, сондықтан жер бетіндегі барлық меридиандарды бірдей бұрышпен кесіп өтетін сызық (румб сызығы) картада сол бұрыштағы түзу сызықпен көрсетіледі. Сондықтан егер картада А нүктесінен В нүктесіне түзу сызық салынса және бұрыш анықталса, кеме сол бұрышта тұрақты бағытта жүріп В нүктесіне жете алады. Магниттік ауытқу мен магниттік бұрылысқа түзетулер де енгізілуі керек. Алайда, румб сызығы екі нүкте арасындағы ең қысқа қашықтық емес, ол үлкен шеңбер болып табылады. (Экватор және бойлық сызықтары үлкен шеңберлер және румб сызықтары болып табылады.) Үлкен қашықтықтарда навигация жасағанда айырмашылық маңызды болады, ал бағытты жоспарлау үшін барлық үлкен шеңберлер түзу сызықтармен көрсетілген гномондық проекцияны қолданатын карталар қолданылады. Бұрын гномондық проекция навигациялық карталар үшін және сонымен қатар полярлық карталар үшін кеңінен қолданылды. 1970 жылдардың соңынан бері 1:50 000 немесе одан да үлкен масштабтағы барлық карталар Орднанс Сервисі Ұлттық торы үшін қолданылатын көлденең Меркатор проекциясын қолданады. Ұлыбританияның Адмиралтейство карталарындағы топография көбінесе Орднанс Сервисі карталарына негізделген. Мұндай карталарда бейнеленген шағын аудандар үшін проекциялар арасындағы айырмашылықтар ешқандай маңызға ие емес. Адмиралтейство карталары Ұлыбритания Гидрографиялық кеңсесі (UKHO) тарапынан әртүрлі пайдаланушылар үшін шығарылады; Стандартты теңіздік карталар (SNC) «Теңіздегі қауіпсіздік туралы» конвенцияға бағынатын теңізшілерге шығарылады, ал ойын-сауық пайдаланушылары үшін ыңғайлы А2 форматындағы карта жинақтары шығарылады. Қағаз карталарымен қатар, UKHO Халықаралық теңіз ұйымы (IMO) тарапынан шығарылған ECDIS/ENC міндетті түрде тасымалдау талаптарын орындау үшін кеңейіп келе жатқан цифрлық өнімдерді шығарады. Цифрлық диапазон электрондық навигациялық карталарды (ENC) қамтиды, оларды электрондық карта дисплейі және ақпараттық жүйемен (ECDIS) пайдалануға болады, оларды Адмиралтейство векторлық карталық қызметі (AVCS) арқылы қарауға және сұрауға болады. Диапазонға Адмиралтейство растрлық карталық қызметі (ARCS) де кіреді, ол қағаз теңіздік карталарды ECDIS-те растрлық формада қарауға мүмкіндік береді. Өзгеріп жатқан...

Initially, surveys and explorations continued to be commissioned directly by the Admiralty, for example Flinders' circumnavigation of Australia in 1801–3, and Beaufort's survey of the southern coast of Turkey (then called Karamania) in 1811–1812. Under Hurd the Hydrographic Office became more involved in surveying work, and by 1817 there were three vessels specifically assigned to the surveying service, HMS Protector, , and This continued, particularly under Francis Beaufort, Hydrographer from 1829 to 1855. Over the following century the surveying service expanded in both size and reach, becoming a global operation. Several accounts record this history in detail. Llewellyn Styles Dawson was a surveyor particularly noted for his work in China (1865 1870) and a naval assistant in the department for five years (1876 1881). During the latter period he commenced work on the two volume Memoirs of Hydrography which described the Royal Navy's surveying activities between 1750 and 1885, and presented biographies of the officers involved in the activities. The history was continued to 1917 by Archibald Day, Hydrographer from 1950 to 1955 in his The Admiralty Hydrographic Service from 1795 1919, explicitly described as a continuation of Dawson's Memoirs. Thomas Henry Tizard published a chronological list of the officers and vessels conducting British maritime discoveries and surveys until 1900. These works are all in the public domain. Roger Morris, Hydrographer from 1985 to 1990, published Charts and Surveys in Peace and War 1919 1970, a further continuation of Memoirs. A number of major overseas surveys were completed in the years to 1855, a period dominated by Francis Beaufort, Hydrographer from 1829 to 1855. Owen carried out his survey of East Africa from the Cape of Good Hope to Cape Guardafui on the Horn of Africa in 1822–1825, an operation that cost the lives of more than half of the crew due to tropical illness. The second voyage of the Beagle to South America (1831 6) is mostly famous for the scientific importance of Darwin's observations and collections, but Captain Robert Fitzroy's surveys of the coast of South America from the River Plate to Ecuador via the Straits of Magellan have been described as a "monumental achievement", and as "opening up the South American continent to European trade". Thomas Graves was working in the Mediterranean from 1836 to 1850. Like a number of surveyors before and since, he explored the antiquities and natural history of the numerous places he charted. In 1841 7 Edward Belcher was engaged in the Far East, including making the first survey of Hong Kong. The longest running survey was that of Bayfield, whose survey of the Canadian coasts, the St. Lawrence River and the Great Lakes occupied him from 1816 to 1856. Surveys in home waters were also important. What Robinson (1962) described as the "Grand Survey of the British Isles" began with the appointment of George Thomas as Head Maritime surveyor. Thomas and a series of able surveyors including Michael Slater, Henry Otter, Charles Robinson, William Hewett and Frederick Beechey surveyed the coasts of Britain and Ireland over the next 30 years. Thomas developed techniques for extending triangulation over the shallow waters of the Thames Estuary and the southern part of the North Sea, allowing the exact positions of treacherous sand banks to be determined for the first time. These surveys added large numbers of new charts, as well as improvements to old ones. By 1855, when Beaufort retired, the survey of the coasts of the United Kingdom was complete, and there were about 2,000 charts in the catalogue, covering all the oceans of the world. An important survey in 1870 was the Suez Canal. Britain had remained aloof in the early stages of the project, believing it to be impracticable. When the canal was nearing completion, the question arose as to its suitability for naval ships. George Nares in traversed the canal in both directions taking soundings and making measurements, and also surveyed the approaches. This led to the canal becoming an established route for the Royal Navy. As well as the "grand surveys" much detailed work was needed. A particular concern was finding isolated rocks. These were easily missed by soundings with lead and line, which did not give any information about the depths between the soundings. In 1887, two ships were lost in the southern Red Sea, fortunately without loss of life, after striking an uncharted reef close to a major shipping lane. Several attempts to find this were made before HMS Stork found it (and nearly struck it) in 1888. It was named Avocet Rock after the first ship to strike it. Technical developments over the years improved surveying methods and the accuracy of the charts. For depth determination, methods of measuring depth from a moving ship were developed, as well as "sweeping", dragging a horizontal line across an area to detect hazards that might be missed by individual soundings. Echo sounding was introduced in the 1920s, and Percy Douglas, hydrographer from 1924 to 1932, was a strong advocate of this method. As well as increasing productivity, it enabled continuous monitoring along a sounding line, reducing the chance of a hazard being missed. Isolated rocks between sounding lines could still be missed, and it was not until the development of sideways looking sonar in the 1960s and 70s that this risk could be eliminated. Admiralty charts include information on: depths (chart datum), coastline, buoyage, land and underwater contour lines, seabed composition, hazards, tidal information (indicated by "tidal diamonds"), prominent land features, traffic separation schemes radio direction finding (RDF) information, lights, and other information to assist in navigation. The Mercator projection has the property of maintaining angles correctly, so that a line on the earth's surface that crosses all the meridians at the same angle (a rhumb line) will be represented on the chart by a straight line at the same angle. Thus if a straight line is drawn on the chart from A to B, and the angle determined, the ship may sail at a constant bearing at that angle to reach B from A. Allowances for magnetic variation and magnetic deviation must also be made. However, a rhumb line is not in general the shortest distance between two points, which is a great circle. (The equator and lines of longitude are both great circles and rhumb lines.) When navigating over longer distances the difference becomes important, and charts using the gnomonic projection, on which all great circles are shown as straight lines, are used for course planning. In the past, the gnomonic projection was widely used for navigation charts, and also for polar charts. Since the late 1970s, all charts at a scale of 1:50,000 or larger have used the transverse Mercator projection, which is the projection used for the Ordnance Survey National Grid. Topography on Admiralty charts of the UK is generally based on Ordnance Survey mapping. For the small areas depicted on such maps, the differences between projections are of no practical importance. Admiralty charts are issued by the UKHO for a variety of users; Standard Nautical Charts (SNCs) are issued to mariners subject to the Safety of Life at Sea (SOLAS) convention, while chart folios, at a convenient A2 size, are produced for leisure users. Alongside its paper charts, UKHO produces an expanding range of digital products to fulfil the impending compulsory carriage requirements of ECDIS/ENCs, as issued by the International Maritime Organization (IMO). The digital range comprises Electronic Navigational Charts (ENCs) for use with an Electronic Chart Display and Information System (ECDIS), which can be displayed and interrogated through Admiralty Vector Chart Service (AVCS). The range also includes Admiralty Raster Chart Service (ARCS), which allows paper nautical charts to be viewed in raster form on an ECDIS. Due to the changing nature of the seabed and other charted features, chart information must be up to date to maintain accuracy and general safety. This is ensured by UKHO continually assessing hydrographic data for vital safety information, with urgent updates issued via weekly Notices to Mariners (NMs)