Канадалық хоккейші "Мус" Джонсонның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Канадалық хоккейші (1886–1963)

Томас Эрнест "Моуз" Джонсон (26 ақпан 1886 – 25 наурыз 1963), сондай-ақ Эрни Джонсон деп те белгілі, 1905 жылдан 1931 жылға дейін кәсіби карьерасы болған канадалық хоккейші. Ол 1905-1910 жылдар аралығында Шығыс Канаданың әуесқойлар хоккей қауымдастығының (ECAHA) және кейін Ұлттық хоккей қауымдастығының (NHA) "Монреаль Вондерерс" командасымен Стэнли кубогын жеңген төрт команданың құрамында болды. Ол батысқа көшіп, 1911 жылы сол жақ қанатынан қорғанысқа ауысып, жаңа құрылған Тынық мұхит жағалауы хоккей қауымдастығына (PCHA) қосылды. Ол келесі он жылдығын "Нью-Вестминстер Роялз", "Портленд Роузбэдс" және "Виктория Аристократтары" командаларында ойнады, онда ол сегіз рет PCHA бірінші командасының жұлдызы атанды және 1916 жылы Стэнли кубогының финалында "Портленд" сапында өнер көрсетті. Джонсон кейін Калифорнияда, Миннесотада және Орегонда кәсіби хоккейде ойнады, содан соң 45 жасында карьерасын аяқтады. Джонсон хоккей тарихындағы ең ұзын шананы қолданғанымен белгілі болды, бұл оған ұзын жеткізуге мүмкіндік берді. Джонсон 1952 жылы Хоккей даңқы залына енгізілді.

Монреаль хоккей клубы мен Монреаль Вондерерс

Джонсонның ойыншылық карьерасы 1902 жылы Монреаль қалалық хоккей лигасында басталды, онда ол кейде бір аптаның ішінде кіші, жастар және үлкен командаларымен бірге ойнайтын. 1903 жылы ол Канаданың әуесқой хоккей лигасына өтті және Монреаль хоккей клубында екі маусым ойнап, бұл уақытта 11 ойында 9 гол соқты. Содан кейін 1905 жылы ол жаңа құрылған Шығыс Канада әуесқой хоккей қауымдастығының «Монреаль Уондерерс» клубына қосылды және лигадағы гол соғу бойынша оныншы орынды иеленді, 12 гол соқты. «Оттава» екінші ойында 9:1 есебімен жеңіске жетіп, есепті теңестірді, бірақ «Монреальдің» Лестер Патриктің соңғы екі голы «Монреальге» жеңіс сыйлады – барлығы 12:10, бұл «ECAHA» чемпионаты мен Канаданың ұлттық әуесқой чемпиондары ретінде «Стэнли кубогын» жеңіп алуға мүмкіндік берді. 1906-07 жылдары «ECAHA» кәсіби лигаға айналды, ал «Уондерерс» Джонсонмен келісімшарт жасасты. Командаластары Джек Маршалл, Ход Стюарт, Фрэнк Гласс және Райли Эрнмен бірге Джонсон «Стэнли кубогы» үшін күресуге рұхсат етілген алғашқы кәсіби ойыншы болды, себебі «Уондерерс» «ECAHA» маусымы басталар алдында «Теңіз хоккей лигасының» «Нью-Глазго Кубстарынан» күш сынады. Оның ішінде екінші серияның шешуші ойынында «Кенораға» қарсы екі гол соғып, «Уондерерстің» кубокты қайтаруына көмектесті. Джонсон 1907-08 жылдары сол қанаттағы екінші құрамаға енді. «ECAHA» маусымында «Wanderers» үшін 10 ойында 9 гол соқса да, ол «Стэнли кубогы» үшін өткен бес матчта 11 гол соқты, ал «Wanderers» титулын үш рет сәтті қорғады. Джонсон сын тікелей ойында көзге түсті, 1908 жылдың қаңтарында «Оттава Викторияс» клубына қарсы өткен матчта төрт гол соқты, ал 1908 жылдың наурыз айында «Виннипег Мейпл Лифс» клубына қарсы өткен ойында тағы да төрт гол соқты. «Монреаль» 1908-09 жылдары «ECAHA» маусымы басталар алдында «Эдмонтон Эскимос» клубына қарсы «Стэнли кубогын» тағы да қорғады, ол бір гол соқты, содан кейін маусымда тағы он гол соқты, бірақ «Монреаль» лига титулын «Оттаваға» жоғалтты, соның салдарынан «Стэнли кубогын» да бақылаудан шығарды. Джонсон 1910-11 жылдары екінші НХА маусымын аяқтады, 16 ойында 6 гол соқты және 60 минут айып тартты. Джонсон мен Гласс 1902-03 жылдары Монреаль қалалық хоккей лигасының «Монреаль Сент-Лоуренс» командасында бірге ойнады, ал 1906 жылы «Монреаль Уондерерс» командасына қайта қосылды. 1905-06 маусымының басында «Бруклин Скатинг Клаб» клубының директоры Том Ховард Джонсон мен Гласты өз клубына алуға тырысты, бірақ «AAHL» ережелері комитеті канадалықтардың америкалық клубпен ойнауға құқығы жоқ екенін мәлімдеді.

Johnson's playing career began in 1902 in the Montreal City Hockey League where he would, at times, play with his junior, intermediate and senior teams all in the same weekend. He moved on to the Canadian Amateur Hockey League in 1903 and played two seasons with the Montreal Hockey Club, scoring 9 goals in 11 games in that time. He then moved on to join the Montreal Wanderers of the newly formed Eastern Canada Amateur Hockey Association in 1905, and finished tenth in league scoring with 12 goals. Ottawa came back to lead the second game 9–1, and tie the series, but two late goals by Montreal's Lester Patrick gave Montreal the victory, 12–10 on aggregate, to win both the ECAHA championship, and the Stanley Cup as Canada's national amateur champions. The ECAHA turned professional in 1906–07, and the Wanderers signed Johnson to a contract. Along with teammates Jack Marshall, Hod Stuart, Frank Glass and Riley Hern, Johnson became the first professional player ever allowed to compete for the Stanley Cup as the Wanderers defended a challenge by the New Glasgow Cubs of the Maritime Hockey League prior to the ECAHA season's start. including two in the final game of the second series against Kenora to help the Wanderers regain control of the Cup. Johnson was again named to the second all star team on left wing in 1907–08. His offence fell in the ECAHA season, as he recorded nine goals in 10 games for the ECAHA champion Wanderers, but he added 11 goals in five Stanley Cup challenge games as the Wanderers successfully defended their title on three occasions. Johnson was an offensive star in the challenges, scoring four goals on one game against the Ottawa Victorias in a January 1908 challenge, and again scoring four in a game against the Winnipeg Maple Leafs in a March 1908 challenge. He scored one goal as Montreal again defended the Stanley Cup against the Edmonton Eskimos in a challenge that preceded the 1908–08 ECAHA season, and added ten more during the campaign, but Montreal lost the league title to Ottawa, and with it control of the Stanley Cup. Johnson completed his second NHA season in 1910–11, scoring six goals and recording 60 penalty minutes in 16 games. Johnson and Glass played together on the 1902–03 Montreal St. Lawrence team in the Montreal City Hockey League before rejoining in the 1906 season on the Montreal Wanderers. At the onset of the 1905–06 season Brooklyn Skating Club manager Tom Howard tried to acquire both Johnson and Glass to his club, but the AAHL rules committee ruled the Canadians ineligible to play with the American club on counts of professionalism.

Жаңа Вестминстер, Портленд және Виктория

Лестер мен Фрэнк Патрик 1911 жылы Тынық мұхит жағалауы хоккей қауымдастығын (PCHA) құрғанда, олар NHA-ның ең үздік ойыншыларын батысқа тартып алуға тырысты. Джонсон, сол кездегі ең жақсы ойыншылардың бірі саналған, Патриктер ұсынған жоғары жалақыға қуанған ойыншылардың бірі болды. Джонсон «Нью-Вестминстер Роялз» командасына қосылды және сол қанатынан қорғанысқа (қорғаушыға) ауысты. 1912–13 маусымына дейін, тіпті NHA оны «заңсыз» деп атағанмен де, Джонсон шығыс командасымен жаңа келісімшартқа қол қойғандықтан «Уондерерске» қайта оралуға дайын болғандай көрінді. Дегенмен, ол бұрын «Роялз» командасымен келісімшартқа қол қойған еді.

Джонсон сол маусымда тағы да жылдың үздік командасына енді. Маусымнан кейін, «Роялз» оңтүстікке көшіп, «Портленд Роузбадс» аталғанда, ол Портленд, Орегон қаласына көшті. 1915 жылы ол тағы да жылдың үздік командасына кірді, осылайша бес маусым қатарынан осы құрметке ие болды. Ақырында ол «Портленд» командасымен келісімшартқа қол қойды және NHA-ға қайта оралу туралы көптеген ұсыныстардан бас тартты. «Роузбадс» сол маусымда PCHA чемпионатында жеңіске жетті, соның арқасында Стэнли кубогы үшін күреске түскен алғашқы американдық команда атанды. Джонсон үшін бұл алты жылдан кейін Стэнли кубогы финалына шығуы еді, және бұл оқиға даусыз болды. «Роузбадс» NHA-ның «Монреаль Канадиенс» командасымен кездесті, ал барлық ойындар Монреальде өтті. 1911 жылы PCHA-ға өткендігінің салдарынан Монреаль «Уондерерс» командасының иесі Сэм Лихтенхейн Джонсонға қарсы келісімшартты бұзғаны үшін 2000 долларлық талап-арыз жеңіп алды, бірақ ол Квебек соттарының құзырына қайта келмесе, оны орындау мүмкін емес еді. Лихтенхейн серияда ойнағаны үшін Джонсонның жалақысын алатыны белгілі болғанда, Джонсон ойнаудан бас тартуды ойлады. Алайда, ол серияда ойнауға шешім қабылдады және бес ойындық серияда бір гол соқты. Лестер Патрик, «Спокан Канарис» командасының басқарушысы, Джонсонның ойнау құқығын 1916–17 маусымында алуға келісімге келгенін ойлады. «Портленд» Патрикпен ауызша келісімге келді, егер ол «Портленд» қол қоюға ниеттенген төрт ойыншыдан бас тартса, олар осы мәселені шешерін айтты. Бірақ кейбір ойыншылар «Портлендке» келмейтіні анықталғанда, «Роузбадс» Джонсонды босатудан бас тартты, бұл Патриктің «екі рет алданып қалғанын» мәлімдеуіне әкелді. «Роузбадс» командасында қалған Джонсон 1916–17 маусымында мансабындағы ең жоғары көрсеткіш – 21 ұпай жинады. Джонсон 1926 жылы «Лос-Анджелес Пала де Глейс» командасымен хоккейге оралды, ол коммерциялық хоккей лигасында бірнеше ойын ойнады, содан кейін 1926–1927 жылғы қысты Америка хоккей қауымдастығының «Миннеаполис Миллерс» командасында өткізді. Ол 1928–1929 жылдары Тынық мұхит жағалауы хоккей лигасының «Портленд Букаруз» командасымен қайтадан хоккейге оралды, содан кейін 1929–1931 жылдар аралығында Калифорния хоккей лигасында «Голливуд Миллионерс», содан кейін «Сан-Франциско Тайгерс» командаларымен екі маусым ойнады, содан кейін 45 жасында толығымен зейнетке шықты.

Johnson was again named to the all star team that season, Following the season, he moved to Portland, Oregon when the Royals transferred south to become the Portland Rosebuds. He again made the all star team in 1915, the first of five consecutive seasons in which he did so. He eventually signed with Portland, and was reported to have turned down lucrative offers to return to the NHA. The Rosebuds won the PCHA championship that season, and in doing so became the first American team to compete for the Stanley Cup. For Johnson, it marked his first in a Stanley Cup Finals in six years, and was not without controversy. The Rosebuds faced the NHA's Montreal Canadiens, and the entire series was played in Montreal. As a consequence of his jumping to the PCHA in 1911, Montreal Wanderers owner Sam Lichtenhein had won a judgement against Johnson for $2,000 for breach of contract, but it was not enforceable unless he returned to the jurisdiction of Quebec's courts. When it became known that Lichtenhein would gain Johnson's salary for playing in the series, Johnson contemplated refusing to play. He decided to play in the series anyway, and scored one goal in the five game series. Lester Patrick, managing the Spokane Canaries, thought he had an agreement to secure Johnson's playing rights for the 1916–17 season. Portland had come to verbal agreement with Patrick that they would do so if he would relinquish claims on four players Portland sought to sign. When it was determined that some of those players would not report to Portland, the Rosebuds refused to relinquish Johnson, leading Patrick to claim he had been "double crossed". Remaining with the Rosebuds, Johnson posted a career high 21 points in 1916–17. Johnson returned to hockey in 1926 with the Los Angeles Palais de Glace when he played a couple of games in the Commercial Hockey League before spending the winter of 1926–27 with the Minneapolis Millers of the American Hockey Association. He again returned to the game in 1928–29 with the Portland Buckaroos of the Pacific Coast Hockey League, then played two seasons in the California Hockey League between 1929 and 1931 with the Hollywood Millionaires and then the San Francisco Tigers before retiring for good at the age of 45.

Ойын стилі

Джонсон 1900-1910 жылдардағы ең күшті қорғаныс шеберлерінің бірі болды. Ол жиі Циклон Тейлормен салыстырылды, ал алты жылдан кейін Брэд Парк Бобби Оррмен салыстырылғандай, Джонсон ұзақ, тегіс сырғанау қабілетімен ерекшеленді, бұл оған мұздың үлкен аумағын өте жылдам аралап, шабуылға көмектесуге мүмкіндік берді. Ол мансабының бойында қорғаныстан тұрақты түрде гол соғу қаупін тудырды; «Уондерерс» сапындағы жаңа және екінші маусымдарында лиганың үздік он мергенінің қатарында болды және 1908 жылғы жемісті маусымда бес матчта он бір гол соқты. Джонсонның шабуылдық әлеуеті соншалық, жаттықтырушылары кейде оны сол қанатта ойнатты, мысалы, 1907 жылы «Кенора Тистлз» клубына қарсы өткен матчта. Сол кезде «Тистлз» сапында ойнаған Си Гриффис, Джонсонның ойыны «Уондерерс» командасының жеңісін шешкенін мәлімдеді. Дегенмен, Джонсон мансабының ортасына келгенде қорғаныс шеберлігін жетілдіріп, поке-чекке жиі жүгінетін болды. Джонсонның поке-чегі қарсыластардан шайбаны тартып алып, жылдам шабуылға шығуға да мүмкіндік берді. Жақсы жылдамдық пен позициялық сезімталдықпен үйлесімде, Джонсон қарсыластың шабуылшысына қарсы шабуылдайтын, поке-чекпен шайбаны тартып алып, оны бортқа тигізіп, содан кейін одан озуға тырысатын. Ол өзі шабуылға шыққанда, көбінесе шайбаны жоғары лақтырғандай қимыл жасайтын. Бірақ, қарсыластың қақпасына отыз фут қашықтықта, шайбаны борт бойымен қасақана атып, қарсыластың қақпашысының артына айналдыратын. Алайда, оны қумай, слот арқылы кесіп өтіп, шайба екінші жағынан шыққанда иеленетін. 1917-18 маусымында, Джонсонның Портлендтегі соңғы маусымында, 14 қаңтарда Ванкуверде «Ванкувер Миллионерс» клубымен өткен матчта Си Гриффиспен соқтығысып, иығының байланысу тіндері жыртылды. Ауыр жарақатқа қарамастан Джонсон ойынды жалғастырды және екі күннен кейін, 16 қаңтарда Портлендте өткен екі команда арасындағы келесі матчта да ойнады, содан кейін құлап түсті. Джонсон үш апта және жеті матчты иығын емдеу үшін өткізді, бірақ 8 ақпанда «Ванкувер Миллионерс» клубына қарсы қайтадан ойынға шықты, Портленд үйдегі матчты 8:4 есебімен жеңіп, Джонсон иығын былғары қапқа орап ойнады. Оның жақтастары үшін Джонсонның жарақаттануға бейімділігі оның физикалық ойын стилінен және оған келген қарсы әрекеттерден туындады, және ол көбінесе өте әділ ойыншы ретінде мақталады. Джонсон сегіз маусымдағы пенальтилер саны ойнаған матчтардың санын үш немесе төрт есе асып түсті.

Johnson was one of the most dominant rushing defensemen of the late 1900s and 1910s. Drawing frequent comparisons to Cyclone Taylor – as Brad Park would to Bobby Orr sixty years later – Johnson was noted for his long, smooth skating stride which allowed him to cover a large amount of ice very quickly and contribute to the attack. He was a consistent scoring threat from the back end through his whole career; in his rookie and sophomore seasons with the Wanderers, he was among the top ten goal scorers in the league, and scored eleven goals over five challenge games during the successful 1908 post season. Johnson's offensive upside was such that his coaches would occasionally play him on the left wing, as against the Kenora Thistles in a 1907 challenge match. Si Griffis, playing for the Thistles at the time, claimed that it was Johnson's play which determined the Wanderers' victory.|align=left|width=200px

Although he sometimes drew complaints about his inconsistent checking through the first half decade of his career, Johnson was able to effectively use his speed to break up plays and transition the puck. Nevertheless, Johnson was able to round out his defensive game by the midpoint of his career, and became infamous for his use of the poke check. Johnson's poke check could also be used to force turnovers and generate offensive rushes. Combining good breakaway speed with positional awareness, Johnson would charge an oncoming attacker, use his poke check to strip the player of the puck, bank it off the sideboards and race after it. While on the attack himself, he would often deliberately make as if he were dumping the puck in. Instead, when thirty feet from the opposing net, he would deliberately fire the puck along the boards so that it rimmed around behind the opponent's goalie; however, rather than chase after it, he would subsequently cut across the slot and pick up the puck as it came out the other side.|align=left|width=200px

During the 1917–18 season, Johnson's final one in Portland, he collided with Vancouver Millionaires defenseman Si Griffis when the two teams met in Vancouver on January 14 and suffered torn ligaments to his shoulder. Despite the serious injury Johnson continued playing the game, and he also played the following game between the two teams in Portland two days later on January 16 before finally collapsing. Johnson missed three weeks and seven games resting his wrenched shoulder but was back again on February 8 against the Vancouver Millionaires, Portland winning the home contest 8 goals to 4 and Johnson playing with his shoulder strapped in a leather case. To his supporters, Johnson's proneness to injury was a result of his physical style of play and the retaliation that came with it, and he was often touted as a relatively clean player.</blockquote>

Johnson accumulated eight seasons where his penalty totals were triple or quadruple the number of games played.

Мұздан шығыңыз

Джонсон 1886 жылдың 26 ақпанында Монреаль, Квебек қаласындағы Пойнт-Сен-Чарльз ауданында дүниеге келді. 1900 жылы, 14 жасында ол апатқа ұшырап, 2300 вольт электр тогының соққысынан аман қалды, бірақ оқиға салдарынан оң қолынан екі саусағын жоғалтты. Карьерасын аяқтағаннан кейін Портлендке қоныстанды және 1954 жылы Британдық Колумбиядағы Уайт-Рокке зейнеткерлікке шыққанға дейін Union Pacific компаниясында толық уақытпен тежегіш болып жұмыс істеді. 1961 жылы инсульт болды және екі жылдан кейін 77 жасында қайтыс болды.