Дюк Китс: Хоккей жұлдызының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Гордон Бланшар "Дюк, Темір герцог" Китс (1 наурыз 1895 - 16 қаңтар 1972) – канадалық кәсіби хоккей орталық шабуылшысы. 1915-1929 жылдар аралығында Ұлттық хоккей лигасының (NHL) "Торонто Блюширтс", Батыс Канада хоккей лигасының (WCHL) "Эдмонтон Эскимос" және "Бостон Бруинс", "Детройт Кугарс" және "Чикаго Блэк Хокс" командаларында ойнады. Ол WCHL-де өткен уақытымен ең көп танылды, онда ол лиганың барлық бес маусымында бірінші құраманың жұлдызы деп танылды. Ол лига чемпионатында жеңіске жетті және 1923 жылы "Эскимос" командасымен Стэнли кубогы финалына шықты. Дьюк Китс 1958 жылы Хоккей даңқы залына енгізілді.

Ойын мансабы

Китс Монреальде, Квебек облысында дүниеге келді. Жасы кішкентай кезінде отбасымен бірге Онтарионың Норт-Бэй қаласына көшіп келді. Алты жасында "Дюк" деген лақап атын алды. 14 жасында Кобальт кеншілер лигасына қосылды, үш жылдан кейін лигада ойнағаны үшін аптасына 75 доллар төленді. 1915 жылы NHA-ның Торонто Блюзширтс командасына қосылып, сол жылы лигадағы ұпайлар бойынша бесінші орынды иеленді. 1916-17 жылдары Торонтода екінші маусымның бір бөлігін ойнағаннан кейін, 1916 жылдың маусымында Бірінші дүниежүзілік соғыстың бір бөлігі ретінде 228-ші батальонға қанадалық әскерге қатысты. 228-ші батальон 1916-17 жылдары NHA-да ойнаған, бірақ Китс әлі де Блюзширтс командасының мүшесі болғандықтан, жоғары жақтағылары оның ешқандай ойынға қатыса алмайтынын түсінді. 1917 жылдың 19 ақпанында Ұлыбританияға аттанды. Шетелде 228-ші батальон Канад теміржол әскерлерінің 6-шы батальонына қайта құрылды. 1918 жылдың 10 қаңтарында Китс маскүнемдік үшін 14 күнге жазаланды, бірақ соғыста болған кезінде ерекше оқиғалар болған жоқ, 1919 жылдың наурызында Канадаға оралды. Команда 1921 жылы WCHL құрамына кірген кезде ресми түрде кәсіби командаға айналды, Китс лиганың ең жақсы ойыншысы болды. "Эскимостар" 1922-23 жылдары да лигадағы ең үздік көрсеткішті көрсетті және тағы да финалда "Регина Капиталз" командасымен кездесті. "Эскимостар" өткен маусымның кегін алды, Китс екінші ойынның қосымша уақытында жеңіске жеткізетін гол соқты. Китс пен "Эскимостар" 1923 жылы Стэнли кубогының финалында "Оттава Сенаторларына" есе жіберді. Китс келесі маусымды Детройтте бастады, бірақ Чикагода оны ұрысып тұрған көрерменге таяғымен соққаннан кейін маусымның басында дисквалификацияланды. Осыған байланысты үш апта ойынға қатыса алмады. Қайта қызметке келтірілгеннен кейін бір күн өткен соң, "Кугарс" оны Горд Фрейзер және 5000 доллар ақшамен "Чикаго Блэк Хокс" командасына жіберді. Ол екі маусым ойнап, содан кейін ойыншылық мансабын аяқтады. Китс 1958 жылы Хоккей даңқы залына, ал 1964 жылы Эдмонтон спорт даңқы залына енгізілді. Дьюк Китс, 1910 жылдардың басында Солтүстік-Шығыс Онтариодағы Кобальт кеншілер хоккей лигасына қадам басқан кезде, мансабын қорғаушы ретінде бастады, бірақ кейін шабуылшыға ауысып, орталық позицияда өзін таба алды. 1952 жылы Монреаль газетіндегі Динк Кэрролл бағанында Монреаль "Канадтар" клубының бас жаттықтырушысы және бұрынғы ойыншы Дик Ирвин, Китс Бостон "Брюинз" клубының орталық шабуылшысы Билл Каулиден асып, ол көрген ең жақсы ойыншы болды деп мәлімдеді. 1920 жылдардың басында WCHL-де Китске қарсы ойнаған Ирвин, Китстің конькиде баяу жүретінін, бірақ шайбаны ұстап тұруда өте күшті екенін және таяқпен өте жақсы ойнайтынын айтты. Ол қанаттары дұрыс позицияға келгенше күте алады, содан кейін шайбаны олардың таяқтарына дәл тигізеді. Шайбаны ұстау қабілетінен басқа, Китс мұзда тез ашуға бейім екені де белгілі болды, бұл кейде оны лига басшыларымен қиын жағдайға түсірді. 1927 жылдың қараша айында Детройт "Кугарс" және Чикаго "Блэк Хокс" командалары арасындағы ойын кезінде Китс қарсы тұрған көрерменге таяғымен соққы берді және танымал балет бишісі Айрин Каслға, сол кезде Чикаго "Блэк Хокс" клубының иесі майор Фредерик Маклафлиннің әйеліне шамадан тыс жақын соққы берді. Оқиғадан кейін ол дисквалификацияланып, үш апта ойынға қатыса алмады. Китс қайтадан жұмысқа орналасқаннан кейін Фредерик Маклафлин оны "Блэк Хокс" командасына алу үшін сатып алды.

Keats was born in Montreal, Quebec, and at a young age moved with his family to North Bay, Ontario, where he was given his nickname of "Duke" at the age of six. He joined the Cobalt Mining League at the age of 14, and three years later was being paid $75 a week to star in the league. He joined the NHA's Toronto Blueshirts in 1915 and finished fifth in league scoring that year. After playing part of a second season with Toronto in 1916–17, he enlisted in June 1916 in the Canadian military as a member of the 228th Battalion as part of the First World War. The 228th had played in the NHA during 1916–17, but as Keats was still a member of the Blueshirts his superiors saw that he was unavailable for any games. He left for the United Kingdom on February 19, 1917. Overseas the 228th was reconstituted into the 6th Battalion, Canadian Railway Troops. On January 10, 1918, Keats was sentenced to 14 days' field punishment for drunkenness, but otherwise had no noteworthy events during his time in the war, and by March 1919 he was back in Canada. The team officially turned professional when it helped form the WCHL in 1921 with Keats as the league's greatest star. The Eskimos again finished with the league's top record in 1922–23, and again faced the Regina Capitals in the final. The Eskimos avenged the previous season as Keats scored the championship winning goal in overtime of the second game. Keats and the Eskimos went on to lose the 1923 Stanley Cup Finals to the Ottawa Senators. Keats began the following season in Detroit but was suspended early in the season after swinging his stick at a spectator in Chicago who was heckling him. He missed three weeks of play as a result. The day after his reinstatement, the Cougars sent him to the Chicago Black Hawks for Gord Fraser and $5,000 cash. He played two seasons before retiring as a player. Keats was inducted into the Hockey Hall of Fame in 1958, and into the Edmonton Sports Hall of Fame in 1964. Duke Keats, whilst first making his way into the hockey circuit in the Cobalt Mines Hockey League in Northeastern Ontario in the early to mid 1910s, started out his playing career as a defenceman, but he would later switch to forward where he would find himself on the centre ice position. Montreal Canadiens head coach and former player Dick Irvin, in a 1952 Dink Carroll column in the Montreal Gazette, claimed that Keats was the best playmaker he had ever seen, besting out Boston Bruins centre forward Bill Cowley. Irvin, who had played against Keats in the WCHL in the early 1920s, claimed that Keats was slow on his skates but that he was so strong at holding onto the puck, and such a great stickhandler, that he could wait out until his wingers were in the right position to receive his passes, and then put it right on one of their stick blades. Outside of his puck handling skills Keats was also known to have a temper on the ice, which sometimes left him in trouble with league authorities. In a game between Detroit Cougars and Chicago Black Hawks in November 1927, Keats swung his stick against a heckling spectator and almost struck famous ballroom dancer Irene Castle, then wife of Chicago Black Hawks owner Major Frederic McLaughlin. He was suspended following the incident and missed three weeks of play as a result. When Keats was reinstated Frederic McLaughlin traded for him to have him on his Black Hawks team.