Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канадалық мұзды хоккей ойыншысы
Canadian ice hockey player
Харольд "Пи Уи" Оливер (26 қазан 1898 – 16 маусым 1985) – канадалық мұзды хоккей шабуылшысы, 1921-1937 жылдары Батыс Канада хоккей лигасының (WCHL) «Калгари Тайгерс» және Ұлттық хоккей лигасының (NHL) «Бостон Бруинс» және «Нью-Йорк Американс» командаларында ойнады. Ол 1924 жылы «Тайгерс» командасының WCHL чемпионатында жеңіске жеткен құрамында болды және 1929 жылы «Бруинс» командасымен бірге Стэнли кубогын ұтып алды. Оливер 16 маусымдық кәсіби карьерасында 600-ге жуық ойын өткізіп, 217 гол соқты. 1967 жылы Хоккей даңқы залына енгізілді.
Harold "Pee Wee" Oliver (October 26, 1898 – June 16, 1985) was a Canadian ice hockey forward who played for the Calgary Tigers of the Western Canada Hockey League (WCHL) and the Boston Bruins and New York Americans of the National Hockey League (NHL) between 1921 and 1937. He was a member of the Tigers' 1924 WCHL championship and won the Stanley Cup with the Bruins in 1929. Oliver played nearly 600 games in a professional career that spanned 16 seasons and scored 217 goals. He was inducted into the Hockey Hall of Fame in 1967.
Ойын мансабы
Оливер Манитоба штатының Селькирк қаласында өсті және Селькирк Балықшылары сапында жасөспірімдер мен ересектер хоккейі ойнады. Оливер мен Балықшылар 1919 жылы Манитобаның ересектер хоккей лигасының чемпионы атанды және Алан Кубогы үшін Гамильтон Тигрлеріне қарсы күш сынасты. Оливер екінші ойында бір гол соқты, бірақ Балықшылар екі ойындық серияда жалпы есеп бойынша 7:6 есебімен жеңіліске ұшырады. 1920 жылы Оливер кәсіби мансабы үшін Селькирктен Калгариге кетті. Ол 1919-20 маусымында тәуелсіз Big 4 лигасының Калгари Канадиандары клубында бір маусым ойнады, содан кейін Калгари Тигрлері және жаңа Батыс Канада хоккей лигасына өтті. Оливер WCHL-де жылдамдығы мен шеберлігі арқасында тез жұлдыз ойыншы ретінде танылды, 1924 және 1925 жылдары Бірінші құраманың үздік ойыншысы атанып, маңызды орындарға ие болды. Ол 1923-24 жылғы WCHL чемпионатын жеңген Тигрлер командасының құрамында болды, бірақ Стэнли кубогы үшін Монреаль Канадиандарына есе жіберді. 1926 жылы WCHL тарағаннан кейін Оливердің құқықтары Бостон Брюинс клубына сатылды. Оның НХЛ мансабы Билл Карсон мен Перси Галбрайтпен бірге басталды, және ол командадағы алғашқы үш маусымның әрқайсысында Брюинс клубының ең көп гол соққан ойыншысы болды. Мұз үстіндегі әдепті мінезімен танылған Оливер 1967 жылы Хоккей Даңқы залына енгізілді.
Oliver grew up in Selkirk, Manitoba and played both junior and senior hockey with the Selkirk Fishermen. Oliver and the Fishermen won the Manitoba Senior Hockey League in 1919 and challenged the Hamilton Tigers for the Allan Cup. Oliver scored a goal in the second game, but the Fishermen lost the two game series on total goals, 7–6. He left Selkirk for a professional career in Calgary in 1920. He played one season with the Calgary Canadians of the independent Big 4 League in 1919–20 then moved to the Calgary Tigers and the new Western Canada Hockey League. Oliver quickly established himself as a star player in the WCHL, using his speed and shot to earn positions as a First Team All Star in both 1924 and 1925. He was a key member of the Tigers' team that won the 1923–24 WCHL championship, and lost to the Montreal Canadiens for the Stanley Cup. When the WCHL collapsed in 1926, Oliver's rights were bought by the Boston Bruins. His NHL career began on a line with Bill Carson and Percy Galbraith, and he led the Bruins in scoring each of his first three seasons with the team. Well regarded for his gentlemanly nature on the ice, Oliver was inducted into the Hockey Hall of Fame in 1967,
Карьерасын аяқтағаннан кейін Оливер Селькиркке оралып, алдымен электрик болып жұмыс істеді, содан кейін Виннипегке көшіп, Канада үкіметінің Салмақтар мен өлшемдер департаментінде жұмыс істеді. Ол 1985 жылы қайтыс болды.
Following his career, Oliver returned to Selkirk, working first as an electrician, then moved to Winnipeg where he worked for the Weights and Measures Department of the Canadian Government. He died in 1985.