ДНК құрылысын ашқан ғалым Фрэнсис Крик

Кіріспе

Ағылшын физигі, молекулалық биолог; ДНК құрылымын ашқандардың бірі.

Фрэнсис Гарри Комптон Крик маңызды теориялық молекулалық биолог болды және ДНК-ның спиральді құрылымын анықтауға байланысты зерттеулерде шешуші рөл атқарды. Ол "орталық догма" терминін қолдану арқылы ақпарат нуклеин қышқылдарынан (ДНК немесе РНК) ақуыздарға берілгеннен кейін, ол нуклеин қышқылдарына кері қайта орала алмайды деген идеяны тұжырымдаумен кеңінен танымал. Яғни, нуклеин қышқылдарынан ақуыздарға ақпарат ағынының соңғы қадамы қайтымсыз болып табылады. Өмірінің қалған бөлігінде ол Калифорния штатының Ла-Холла қаласындағы Салк биологиялық зерттеулер институтында Дж. У. Кикефер атындағы ерекше зерттеу профессоры қызметін атқарды. Оның кейінгі зерттеулері теориялық нейробиологияға және адам санасын ғылыми тұрғыдан зерттеуді дамытуға бағытталған. Ол өмірінің соңына дейін осы қызметте болды; Кристоф Кохтың сөзіне сүйенсек, "ол өлім төсегінде қолжазбаны өңдеп жатқан, өмірінің соңына дейін ғалым болған".

Ерте өмір және білім

Крик Гарри Крик пен Энни Элизабет Криктің (қызметтес аты – Уилкинс) тұңғыш ұлы болды. Ол 1916 жылдың 8 маусымында дүниеге келді және сол кезде Англияның Нортгемптон қаласына жақын орналасқан шағын ауыл болған Уэстон Фавеллде өсті. Криктің әкесі мен ағасы отбасылық етік және аяқ киім фабрикасын сол жерде жүргізді. Оның атасы, әуесқой ғалым Уолтер Дроубридж Крик, жергілікті форманифералар (қабықшалары бар бір жасушалы организмдер) туралы зерттеме жазды, Чарльз Дарвинмен хат алмасты және оның құрметіне екі гастропод (қабықты ұлулар) аталды. Францис кішкентай кезінен ғылымға қызығушылық танытты және кітаптардан алған білімдерін жақсы көрді. Бала кезінде ата-анасы оны шіркеуге алып баратын. Бірақ шамамен 12 жасқа келгенде, ол енді баруға ынтақ еместігін айтты, себебі ол діни сенімге қарағанда ғылыми ізденістерді артық көретін. Оның ағасы Уолтер Крик Абингтон даңғылының оңтүстік жағындағы шағын үйде тұрды; оның кішкентай бақшасының түбінде шеді бар еді, онда ол Крикке шыны үрлеуге, химиялық тәжірибелер жасауға және фотосуреттер дамытуға үйретті. Сегіз немесе тоғыз жасында ол Биллинг-роудтағы Нортгемптон грамматикалық мектебінің ең кіші сыныбына ауысты. Оның үйінен шамамен 2 километр қашықтықта болғандықтан, ол Парк-авеню Оңтүстік және Абингтон-парк-Крессент арқылы жаяу бара алатын, бірақ көбінесе автобуспен немесе кейінірек велосипедпен жүретін. Жоғары сыныптардағы оқыту қанағаттанарлық болды, бірақ оқушыны ынталандырмады. 14 жасқа жеткеннен кейін ол Лондонның Милл-Хилл мектебінде оқыды (стипендия бойынша), онда ең жақсы досы Джон Шилстонмен бірге математика, физика және химия пәндерін оқыды. 1933 жылдың 7 шілдесінде Милл-Хилл мектебінің негізін құру күнінде ол химия бойынша Уолтер Нокс жүлдесін Джон Шилстонмен бөлісті. Ол өзінің табысының себебі Милл-Хиллде алған білім сапасы екенін мәлімдеді. Крик Лондон университетінің құрамына кіретін Лондон университетінің колледжінде оқыды және 1937 жылы Лондон университетінің ғылым бакалавры дипломын алды. Крик UCL-де докторлық диссертациясын бастады, бірақ оны Екінші дүниежүзілік соғыс тоқтатты. Кейіннен ол Кембридждегі Гонвилл және Каиус колледжінің докторанты және құрметті мүшесі болды және негізінен Кавендиш зертханасында және Кембридждегі Молекулалық биологияның Медициналық зерттеулер кеңесінің (MRC) зертханасында жұмыс істеді. Ол сондай-ақ Кембридждегі Черчилль колледжінің және Лондон университетінің құрметті мүшесі болды. Крик Лондон университетінің колледжінде физик Эдвард Невилл да Коста Андраденің зертханасында судың жоғары температурадағы тұтқырлығын өлшеу бойынша докторлық зерттеу жобасын бастады (кейін ол бұл мәселені "ойға келген ең жалықтыратын мәселе" деп сипаттады), бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда (әсіресе, Ұлыбритания шайқасында бомба зертхана шатырынан құлап, оның тәжірибелік құралдарын жойған оқиға), ол Бруклин колледжінде және политехникалық институтында докторантурадан кейінгі жұмыс жасады, қазір ол Нью-Йорк университетінің Тандон инженерлік мектебінің бөлігі. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Адмиралтействоның ғылыми-зерттеу зертханасында жұмыс істеді, одан көптеген белгілі ғалымдар шықты, соның ішінде Дэвид Бейтс, Роберт Бойд, Томас Гасселл, Джордж Дикон, Джон Ганн, Харри Масси және Невилл Мотт; ол магниттік және акустикалық миналардың дизайны бойынша жұмыс істеді және неміс мина сыпырушыларына қарсы тиімді жаңа минаны жобалауда маңызды рөл атқарды.

Crick was the first son of Harry Crick and Annie Elizabeth Crick (née Wilkins). He was born on 8 June 1916 and raised in Weston Favell, then a small village near the English town of Northampton, in which Crick's father and uncle ran the family's boot and shoe factory. His grandfather, Walter Drawbridge Crick, an amateur naturalist, wrote a survey of local foraminifera (single celled protists with shells), corresponded with Charles Darwin, and had two gastropods (snails or slugs) named after him. At an early age, Francis was attracted to science and what he could learn about it from books. As a child, he was taken to church by his parents. But by about age 12, he said he did not want to go any more as he preferred a scientific search for answers over religious belief. Walter Crick, his uncle, lived in a small house on the south side of Abington Avenue; he had a shed at the bottom of his little garden where he taught Crick to blow glass, do chemical experiments and to make photographic prints. When he was eight or nine he transferred to the most junior form of the Northampton Grammar School, on the Billing Road. This was about 1.25 mile (2 km) from his home so he could walk there and back, by Park Avenue South and Abington Park Crescent, but he more often went by bus or, later, by bicycle. The teaching in the higher forms was satisfactory, but not as stimulating. After the age of 14, he was educated at Mill Hill School in London (on a scholarship), where he studied mathematics, physics, and chemistry with his best friend John Shilston. He shared the Walter Knox Prize for Chemistry on Mill Hill School's Foundation Day, Friday, 7 July 1933. He declared that his success was founded on the quality of teaching he received whilst a pupil at Mill Hill. Crick studied at University College London (UCL), a constituent college of the University of London and earned a Bachelor of Science degree awarded by the University of London in 1937. Crick began a PhD at UCL, but was interrupted by World War II. He later became a PhD student and Honorary Fellow of Gonville and Caius College, Cambridge and mainly worked at the Cavendish Laboratory and the Medical Research Council (MRC) Laboratory of Molecular Biology in Cambridge. He was also an Honorary Fellow of Churchill College, Cambridge, and of University College, London. Crick began a PhD research project on measuring the viscosity of water at high temperatures (which he later described as "the dullest problem imaginable") in the laboratory of physicist Edward Neville da Costa Andrade at University College London, but with the outbreak of World War II (in particular, an incident during the Battle of Britain when a bomb fell through the roof of the laboratory and destroyed his experimental apparatus), He did postdoctoral work at the Brooklyn Collegiate and Polytechnic Institute, now part of the New York University Tandon School of Engineering. During World War II, he worked for the Admiralty Research Laboratory, from which many notable scientists emerged, including David Bates, Robert Boyd, Thomas Gaskell, George Deacon, John Gunn, Harrie Massey, and Nevill Mott; he worked on the design of magnetic and acoustic mines and was instrumental in designing a new mine that was effective against German minesweepers.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі өмір және еңбек

1947 жылы 31 жасында Крик биологияны оқуға кірісіп, физикалық ғалымдардың биологиялық зерттеулерге маңызды көшінің бір бөлігі болды. Бұл көші-қонға физиктер, әсіресе сэр Джон Рэндалл сияқты адамдардың соғыста жеңіске жетуге көмектесетін радар сияқты өнертабыстарының арқасында жаңадан қол жеткізген ықпалы мүмкіндік берді. Крик физиканың "әсемдігі мен терең қарапайымдылығынан" "табиғи іріктеу миллиардтаған жылдар бойы дамытқан күрделі химиялық механизмдерге" бейімделуге мәжбүр болды. Ол бұл өтуді "жаңадан туғандай" сезіну деп сипаттады. Криктің сөзіне қарағанда, физиканы оқу тәжірибесі оған маңызды бір нәрсені үйретті – "мақтандылықты" және физиканың жетістіске ие болғандықтан, биология сияқты басқа ғылымдарда да үлкен табыстарға қол жеткізуге болады деген сенімді. Крик бұл көзқарас оны физиканың бұрынғы жетістіктерімен емес, биологияның күрделі мәселелерімен айналысатын әдеттегі биологтардан гөрі батыл болуға ынталандырды деп ойлады. Шамамен екі жыл бойы Крик Кембридждің Strangeways Research Laboratory-де, Хонр Бриджит Фелл басқаратын цитоплазманың физикалық қасиеттерін зерттеді. Ол Медициналық зерттеулер кеңесінің стипендиясымен жұмыс істеді және кейін Макс Перутц пен Джон Кендрюге Кавендиш зертханасында қосылды. Кембридждегі Кавендиш зертханасын 1915 жылы 25 жасында Нобель сыйлығын алған сэр Лоренс Брэгг басқарды. Брэгг ДНК құрылымын ашуда (ДНК құрылымын анықтауда Паулингтің альфа-спираль құрылымын анықтаудағы табысынан кейін) жетекші американдық химик Линус Паулингті жеңуге үлкен үлес қосты. Сонымен қатар, Брэггтің Кавендиш зертханасы Рэндалл басқарған биофизика бөлімі бар Лондон Король колледжімен де бәсекелестікке түсті. (Рэндалл Криктың Кингс колледжінде жұмыс істеуге берген өтінімін қабылдамады.) Франсис Крик пен Кингс колледжінің өкілі Морис Уилкинс жеке достар болды, бұл Крик пен Джеймс Уотсонның тығыз достығымен қатар, ғылыми оқиғаларға да әсер етті. Крик пен Уилкинс алғаш рет Кингс колледжінде кездесті, екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Адмиралтействода кездескендері туралы екі автордың қате жазған мәлімдемесіне қайшы.

In 1947, aged 31, Crick began studying biology and became part of an important migration of physical scientists into biology research. This migration was made possible by the newly won influence of physicists such as Sir John Randall, who had helped win the war with inventions such as radar. Crick had to adjust from the "elegance and deep simplicity" of physics to the "elaborate chemical mechanisms that natural selection had evolved over billions of years." He described this transition as, "almost as if one had to be born again". According to Crick, the experience of learning physics had taught him something important—hubris—and the conviction that since physics was already a success, great advances should also be possible in other sciences such as biology. Crick felt that this attitude encouraged him to be more daring than typical biologists who tended to concern themselves with the daunting problems of biology and not the past successes of physics. For the better part of two years, Crick worked on the physical properties of cytoplasm at Cambridge's Strangeways Research Laboratory, headed by Honor Bridget Fell, with a Medical Research Council studentship, until he joined Max Perutz and John Kendrew at the Cavendish Laboratory. The Cavendish Laboratory at Cambridge was under the general direction of Sir Lawrence Bragg, who had won the Nobel Prize in 1915 at the age of 25. Bragg was influential in the effort to beat a leading American chemist, Linus Pauling, to the discovery of DNA's structure (after having been pipped at the post by Pauling's success in determining the alpha helix structure of proteins). At the same time Bragg's Cavendish Laboratory was also effectively competing with King's College London, whose Biophysics department was under the direction of Randall. (Randall had refused Crick's application to work at King's College.) Francis Crick and Maurice Wilkins of King's College were personal friends, which influenced subsequent scientific events as much as the close friendship between Crick and James Watson. Crick and Wilkins first met at King's College and not, as erroneously recorded by two authors, at the Admiralty during World War II.

1951-1953 жж.: ДНК құрылымы

1951 және 1952 жылдары Уильям Кокран және Владимир Вандпен бірге Крик спиральді молекуланың рентген сәулелерінің дифракциясының математикалық теориясын әзірлеуге көмектесті. Бұл теориялық нәтиже альфа-хеликс конформациясындағы аминқышқылдарының тізбектерін қамтитын ақуыздар үшін рентгендік деректермен жақсы сәйкес келді. Геликалық дифракция теориясы ДНК құрылымын түсіну үшін де пайдалы болып шықты. 1951 жылдың соңында Крик Джеймс Уотсонмен Англияның Кембридж университетіндегі Кавендиш зертханасында жұмыс істей бастады. "Фото 51" (Розалинд Франклин мен оның Лондон Король колледжінің аспиранты Реймонд Гослингтің рентгендік дифракция нәтижелері, Гослинг пен Франклиннің әріптесі Уилкинс берген) пайдаланып, Уотсон мен Крик 1953 жылы жариялаған ДНК-ның спиральді құрылымының моделін жасады. Осы және одан кейінгі еңбектері үшін олар 1962 жылы Уилкинспен бірге физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығын алды. Уотсон Кембриджге келгенде, Крик 35 жастағы аспирант (Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі жұмысының нәтижесінде) және Уотсон 23 жаста, бірақ докторлық дәрежесін алған еді. Олар генетикалық ақпараттың молекулалық түрде қалай сақталуының негізгі мәселесіне қызығушылық танытты. Уотсон мен Крик ДНК және оның құрылымының жақсы молекулалық моделін табу мүмкін деген идея туралы үздіксіз әңгімелесті. Көптеген адамдар Паулингтің 1952 жылдың мамырында жоспарланғандай Ұлыбританияға бара алмаса, не болар еді деп ойлады. Оның саяси қызметі АҚШ үкіметінің оның саяхатына шектеу қоюына әкелді және ол кейін Ұлыбританияға бармады, сол кезде ол Англиядағы ДНК зерттеушілерінің ешқайсысымен кездеспеді. Бірақ ол кезде ол ДНК емес, ақуыздармен айналысты. Уотсон мен Крик ресми түрде ДНК-мен жұмыс істемеді. Крик докторлық диссертациясын жазып жатқанда, Уотсонның рентген сәулелерінің дифракциясына арналған миоглобин кристалдарын алуға тырысу сияқты басқа да жұмыстары болды. 1952 жылы Уотсон темекі мозаикасының вирусына рентгендік дифракция жүргізді және оның спиральді құрылымы бар екенін көрсеткен нәтижелерді тапты. Бір рет сәтсіздікке ұшырағаннан кейін Уотсон мен Крик енді тағы да тырысуға асықпады және біршама уақыт бойы оларға ДНК молекулалық моделін табуға тыйым салынды. Уотсон мен Криктің модельдік құрылысына Розалинд Франклиннің химияны түсінуі үлкен маңызға ие болды, ол ДНК-ның нуклеотидтік тізбектерінің арқа сүйегін құрайтын гидрофильді фосфатты топтардың молекула сыртындағы су молекулаларымен өзара әрекеттесуі үшін орналасуы керек екенін, ал гидрофобты негіздер өзекке жиналуы керек екенін көрсетті. Франклин бұл химиялық білімін Уотсон мен Крикке көрсеткенде, олардың алғашқы моделі (1951 жылдан бастап, фосфаттар ішінде) қате екенін көрсетті. Крик Уилкинс пен Франклиннің бірлесіп жұмыс істемеуі және ДНК молекулалық моделін табуға ұмтылмауының себебін өзі мен Уотсонның екінші рет әрекет етуіне басты себеп деп сипаттады. Олар Уильям Лоуренс Брэгг пен Уилкинстен рұқсат сұрап, алды. ДНК-ның моделін құру үшін Уотсон мен Крик Франклиннің жарияланбаған рентгендік дифракциялық суреттерін (кездесулерде көрсетілген және Уилкинс еркін бөліскен), соның ішінде Франклиннің нәтижелерінің алдын ала есептерін/1952 жылдың соңында сэр Джон Рэндалдың Король колледжінің зертханасы үшін жазбаша прогресс есебіндегі рентгендік суреттерді пайдаланды. Уотсон мен Крик Франклиннің нәтижелеріне оның білімі немесе рұқсатысыз және оның рентгендік дифракциялық деректерін егжей-тегжейлі талдаудың нәтижелерін ресми жариялауға мүмкіндік берместен бұрын қол жеткізуі керек пе, жоқ па, бұл талқылау мәселесі. Бірақ Уотсон мен Крик оның деректеріне сәйкес спиральді құрылым ДНК-ның жалғыз мүмкін пішіні емес екендігі туралы оның табанды мәлімдемесінде қате тапты, сондықтан олар дилеммаға тап болды. Бұл мәселені түсіндіру үшін Макс Фердинанд Перутц кейіннен прогресс есебінде болғандарды жариялады және 1951 жылдың соңында Франклиннің өз баяндамасында (Уотсон қатысқан) айтпаған ештеңе жоқ екенін айтты. Перутц есептің Медициналық зерттеулер кеңесінің (МЗК) "кеңеске жұмыс істейтін адамдардың әртүрлі топтары арасында байланыс орнату" үшін құрылған комитетіне арналған екенін түсіндірді. Рэндалл мен Перутцтің зертханалары МЗК-дан қаржыландырылды. Сондай-ақ, Франклиннің прогресс есебінен алған жарияланбаған нәтижелері Уотсон мен Криктің модельдік құрылысына қаншалықты маңызды болғаны да белгісіз. 1930 жылдары ДНК-ның алғашқы рентгендік дифракциялық суреттері алынғаннан кейін Уильям Астбери ДНК-да 3,4 ангстрем (0,34 нанометр) аралықта орналасқан нуклеотидтердің қабаттары туралы айтқан. Астберидің ДНК жөніндегі бұрынғы рентгендік дифракциялық жұмысына сілтеме Франклиннің ДНК жөніндегі алғашқы мақаласындағы сегіз сілтемеден бірі болды. Астберидің жарияланған ДНК нәтижелерін және Уилкинс пен Франклиннің алған жақсы рентгендік дифракциялық суреттерін талдау ДНК-ның спиральді табиғатын көрсетті. ДНК спиралінің бір толық айналымындағы негіздердің санын болжау мүмкін болды (бір айналымға 10, ықшам А пішінінде спиральдің толық айналымы 27 ангстрем [2,7 нм], ылғалды B пішінінде 34 ангстрем [3,4 нм]). Уилкинс бұл ақпаратты ДНК-ның B пішіні туралы Крик пен Уотсонмен бөлісті. Крик ДНК-ның қос спиральді моделі жарияланғаннан кейін ғана Франклиннің B пішініндегі рентгендік суреттерін (Фото 51) көрді. Уотсон мен Криктің ДНК моделін жариялағанда сілтеме жасайтын аздаған сілтемелердің бірі Свен Фурбергтің негіздері ішінде орналасқан ДНК моделін қамтыған жарияланған мақалаға болды. Осылайша, Уотсон мен Криктің моделі "негіздер ішінде" деп ұсынылған алғашқы модель емес. Фурбергтің нәтижелері ДНК қантының негіздерге қатысты дұрыс бағытталуын да көрсетті. Модельдік құрылыс кезінде Крик пен Уотсон екі нуклеотидтік тізбек арқаларының антипараллель бағытталуы қос спиральдің ортасындағы негіз жұптарын бағдарлау үшін ең жақсы екенін білді. Криктің 1952 жылдың соңындағы Франклиннің прогресс есебіне қол жеткізуі ДНК-ның антипараллель тізбектері бар қос спираль екендігіне Криктің сенімділігін арттырды, бірақ осы қорытындыларға әкелген басқа да себептер мен ақпарат көздері болды. Кингс колледжінен Биркбек колледжіне кеткеннен кейін Франклинге Джон Рэндал ДНК жөніндегі жұмысын тоқтатуды сұрады. Уилкинс пен Уотсон мен Криктің басшылары Франклин жаңа жұмысқа баратынын және Линус Паулинг ДНК құрылымын зерттеп жатқанын білгенде, олар Франклиннің деректерін Уотсон мен Крикпен бөлісуге дайын болды, олар Паулинг ДНК-ның жақсы моделін табудан бұрын оны таба алады деп үміттенді. Франклиннің ДНК-ның рентгендік дифракциялық деректері және ДНК-ның құрылымдық ерекшеліктерінің жүйелі талдауы Уотсон мен Криктің дұрыс молекулалық модельге жетелеуіне көмектесті. Уотсон мен Крик үшін басты мәселе, Кингс колледжінен алынған деректермен шешілмейтін, ДНК қос спиралінің өзек бөлігіне нуклеотидтік негіздердің қалай орналасқанын болжау еді. ДНК-ның дұрыс құрылымын табудың тағы бір кілті - Чардж қатынастары, ДНК-ның нуклеотидтік суббірліктерінің экспериментальды түрде анықталған қатынастары: гуанин мөлшері цитозинге тең және аденин мөлшері тиминге тең. Эрвин Чарджтың 1952 жылы Англияға келгені Уотсон мен Крик үшін осы маңызды фактінің маңыздылығын күшейтті. Бұл қатынастардың ДНК құрылымы үшін маңызы Уотсон модельдік құрылымдарды жасауды жалғастырғанда ғана анықталды, ол А:Т және С:Г жұптарының құрылымдық тұрғыдан ұқсас екенін түсінді. Чардж сондай-ақ Уотсонға жасушаның сулы, тұзды ортасында пиримидин негіздерінің (С және Т) басым таутомерлері цитозин мен тиминнің амин және кето конфигурациялары болатынын, имино және энол пішіндері емес екенін көрсетті.

In 1951 and 1952, together with William Cochran and Vladimir Vand, Crick assisted in the development of a mathematical theory of X ray diffraction by a helical molecule. This theoretical result matched well with X ray data for proteins that contain sequences of amino acids in the alpha helix conformation. Helical diffraction theory turned out to also be useful for understanding the structure of DNA. Late in 1951, Crick started working with James Watson at Cavendish Laboratory at the University of Cambridge, England. Using "Photo 51" (the X ray diffraction results of Rosalind Franklin and her graduate student Raymond Gosling of King's College London, given to them by Gosling and Franklin's colleague Wilkins), Watson and Crick together developed a model for a helical structure of DNA, which they published in 1953. For this and subsequent work they were jointly awarded the Nobel Prize in Physiology or Medicine in 1962 with Wilkins. When Watson came to Cambridge, Crick was a 35 year old graduate student (due to his work during WWII) and Watson was only 23, but had already obtained a PhD. They shared an interest in the fundamental problem of learning how genetic information might be stored in molecular form. Watson and Crick talked endlessly about DNA and the idea that it might be possible to guess a good molecular model of its structure. Many have speculated about what might have happened had Pauling been able to travel to Britain as planned in May 1952. As it was, his political activities caused his travel to be restricted by the United States government and he did not visit the UK until later, at which point he met none of the DNA researchers in England. At any rate he was preoccupied with proteins at the time, not DNA. Watson and Crick were not officially working on DNA. Crick was writing his PhD thesis; Watson also had other work such as trying to obtain crystals of myoglobin for X ray diffraction experiments. In 1952, Watson performed X ray diffraction on tobacco mosaic virus and found results indicating that it had helical structure. Having failed once, Watson and Crick were now somewhat reluctant to try again and for a while they were forbidden to make further efforts to find a molecular model of DNA. Of great importance to the model building effort of Watson and Crick was Rosalind Franklin's understanding of basic chemistry, which indicated that the hydrophilic phosphate containing backbones of the nucleotide chains of DNA should be positioned so as to interact with water molecules on the outside of the molecule while the hydrophobic bases should be packed into the core. Franklin shared this chemical knowledge with Watson and Crick when she pointed out to them that their first model (from 1951, with the phosphates inside) was obviously wrong. Crick described what he saw as the failure of Wilkins and Franklin to cooperate and work towards finding a molecular model of DNA as a major reason why he and Watson eventually made a second attempt to do so. They asked for, and received, permission to do so from both William Lawrence Bragg and Wilkins. To construct their model of DNA, Watson and Crick made use of information from unpublished X ray diffraction images of Franklin's (shown at meetings and freely shared by Wilkins), including preliminary accounts of Franklin's results/photographs of the X ray images that were included in a written progress report for the King's College laboratory of Sir John Randall from late 1952. It is a matter of debate whether Watson and Crick should have had access to Franklin's results without her knowledge or permission, and before she had a chance to formally publish the results of her detailed analysis of her X ray diffraction data which were included in the progress report. However, Watson and Crick found fault in her steadfast assertion that, according to her data, a helical structure was not the only possible shape for DNA—so they had a dilemma. In an effort to clarify this issue, Max Ferdinand Perutz later published what had been in the progress report, and suggested that nothing was in the report that Franklin herself had not said in her talk (attended by Watson) in late 1951. Perutz explained that the report was to a Medical Research Council (MRC) committee that had been created to "establish contact between the different groups of people working for the Council". Randall's and Perutz's laboratories were both funded by the MRC. It is also not clear how important Franklin's unpublished results from the progress report actually were for the model building done by Watson and Crick. After the first crude X ray diffraction images of DNA were collected in the 1930s, William Astbury had talked about stacks of nucleotides spaced at 3.4 angström (0.34 nanometre) intervals in DNA. A citation to Astbury's earlier X ray diffraction work was one of only eight references in Franklin's first paper on DNA. Analysis of Astbury's published DNA results and the better X ray diffraction images collected by Wilkins and Franklin revealed the helical nature of DNA. It was possible to predict the number of bases stacked within a single turn of the DNA helix (10 per turn; a full turn of the helix is 27 angströms [2.7 nm] in the compact A form, 34 angströms [3.4 nm] in the wetter B form). Wilkins shared this information about the B form of DNA with Crick and Watson. Crick did not see Franklin's B form X ray images (Photo 51) until after the DNA double helix model was published. One of the few references cited by Watson and Crick when they published their model of DNA was to a published article that included Sven Furberg's DNA model that had the bases on the inside. Thus, the Watson and Crick model was not the first "bases in" model to be proposed. Furberg's results had also provided the correct orientation of the DNA sugars with respect to the bases. During their model building, Crick and Watson learned that an antiparallel orientation of the two nucleotide chain backbones worked best to orient the base pairs in the centre of a double helix. Crick's access to Franklin's progress report of late 1952 is what made Crick confident that DNA was a double helix with antiparallel chains, but there were other chains of reasoning and sources of information that also led to these conclusions. As a result of leaving King's College for Birkbeck College, Franklin was asked by John Randall to give up her work on DNA. When it became clear to Wilkins and the supervisors of Watson and Crick that Franklin was going to the new job, and that Linus Pauling was working on the structure of DNA, they were willing to share Franklin's data with Watson and Crick, in the hope that they could find a good model of DNA before Pauling was able. Franklin's X ray diffraction data for DNA and her systematic analysis of DNA's structural features were useful to Watson and Crick in guiding them towards a correct molecular model. The key problem for Watson and Crick, which could not be resolved by the data from King's College, was to guess how the nucleotide bases pack into the core of the DNA double helix. Another key to finding the correct structure of DNA was the so called Chargaff ratios, experimentally determined ratios of the nucleotide subunits of DNA: the amount of guanine is equal to cytosine and the amount of adenine is equal to thymine. A visit by Erwin Chargaff to England, in 1952, reinforced the salience of this important fact for Watson and Crick. The significance of these ratios for the structure of DNA were not recognised until Watson, persisting in building structural models, realised that A:T and C:G pairs are structurally similar. In particular, the length of each base pair is the same. Chargaff had also pointed out to Watson that, in the aqueous, saline environment of the cell, the predominant tautomers of the pyrimidine (C and T) bases would be the amine and keto configurations of cytosine and thymine, rather than the imino and enol forms that Crick and Watson had assumed. They consulted Jerry Donohue who confirmed the most likely structures of the nucleotide bases. The base pairs are held together by hydrogen bonds, the same non covalent interaction that stabilise the protein α helix. The correct structures were essential for the positioning of the hydrogen bonds. These insights led Watson to deduce the true biological relationships of the A:T and C:G pairs. After the discovery of the hydrogen bonded A:T and C:G pairs, Watson and Crick soon had their anti parallel, double helical model of DNA, with the hydrogen bonds at the core of the helix providing a way to "unzip" the two complementary strands for easy replication: the last key requirement for a likely model of the genetic molecule. As important as Crick's contributions to the discovery of the double helical DNA model were, he stated that without the chance to collaborate with Watson, he would not have found the structure by himself. Crick did tentatively attempt to perform some experiments on nucleotide base pairing, but he was more of a theoretical biologist than an experimental biologist. There was another near discovery of the base pairing rules in early 1952. Crick had started to think about interactions between the bases. He asked John Griffith to try to calculate attractive interactions between the DNA bases from chemical principles and quantum mechanics. Griffith's best guess was that A:T and G:C were attractive pairs. At that time, Crick was not aware of Chargaff's rules and he made little of Griffith's calculations, although it did start him thinking about complementary replication. Identification of the correct base pairing rules (A T, G C) was achieved by Watson "playing" with cardboard cut out models of the nucleotide bases, much in the manner that Linus Pauling had discovered the protein alpha helix a few years earlier. The Watson and Crick discovery of the DNA double helix structure was made possible by their willingness to combine theory, modelling and experimental results (albeit mostly done by others) to achieve their goal. The DNA double helix structure proposed by Watson and Crick was based upon "Watson Crick" bonds between the four bases most frequently found in DNA (A, C, T, G) and RNA (A, C, U, G). However, later research showed that triple stranded, quadruple stranded and other more complex DNA molecular structures required Hoogsteen base pairing. The entire field of synthetic biology began with work by researchers such as Erik T. Kool, in which bases other than A, C, T and G are used in a synthetic DNA. In addition to synthetic DNA there are also attempts to construct synthetic codons, synthetic endonucleases, synthetic proteins and synthetic zinc fingers. Using synthetic DNA, instead of there being 43 codons, if there are n new bases there could be as many as n3 codons. Research is currently being done to see if codons can be expanded to more than 3 bases. These new codons can code for new amino acids. These synthetic molecules can be used not only in medicine, but in creation of new materials. The discovery was made on 28 February 1953; the first Watson/Crick paper appeared in Nature on 25 April 1953. Sir Lawrence Bragg, the director of the Cavendish Laboratory, where Watson and Crick worked, gave a talk at Guy's Hospital Medical School in London on Thursday 14 May 1953 which resulted in an article by Ritchie Calder in the News Chronicle of London, on Friday 15 May 1953, entitled "Why You Are You. Nearer Secret of Life." The news reached readers of The New York Times the next day; Victor K. McElheny, in researching his biography, "Watson and DNA: Making a Scientific Revolution", found a clipping of a six paragraph New York Times article written from London and dated 16 May 1953 with the headline "Form of 'Life Unit' in Cell Is Scanned". The article ran in an early edition and was then pulled to make space for news deemed more important. (The New York Times subsequently ran a longer article on 12 June 1953). The university's undergraduate newspaper Varsity also ran its own short article on the discovery on Saturday 30 May 1953. Bragg's original announcement of the discovery at a Solvay conference on proteins in Belgium on 8 April 1953 went unreported by the British press. In a seven page, handwritten letter to his son at a British boarding school on 19 March 1953 Crick explained his discovery, beginning the letter "My Dear Michael, Jim Watson and I have probably made a most important discovery". The letter was put up for auction at Christie's New York on 10 April 2013 with an estimate of $1 to $2 million, eventually selling for $6,059,750, the largest amount ever paid for a letter at auction. Sydney Brenner, Jack Dunitz, Dorothy Hodgkin, Leslie Orgel, and Beryl M. Oughton, were some of the first people in April 1953 to see the model of the structure of DNA, constructed by Crick and Watson; at the time they were working at Oxford University's Chemistry Department. All were impressed by the new DNA model, especially Brenner who subsequently worked with Crick at Cambridge in the Cavendish Laboratory and the new Laboratory of Molecular Biology. According to the late Dr. Beryl Oughton, later Rimmer, they all travelled together in two cars once Dorothy Hodgkin announced to them that they were off to Cambridge to see the model of the structure of DNA. Orgel also later worked with Crick at the Salk Institute for Biological Studies. Crick was often described as very talkative, with Watson – in The Double Helix – implying lack of modesty. His personality combined with his scientific accomplishments produced many opportunities for Crick to stimulate reactions from others, both inside and outside the scientific world, which was the centre of his intellectual and professional life. Crick spoke rapidly, and rather loudly, and had an infectious and reverberating laugh, and a lively sense of humour. One colleague from the Salk Institute described him as "a brainstorming intellectual powerhouse with a mischievous smile. Francis was never mean spirited, just incisive. He detected microscopic flaws in logic. In a room full of smart scientists, Francis continually relearned his position as the heavyweight champ." Soon after Crick's death, there have been allegations about him having used LSD when he came to the idea of the helix structure of the DNA. While he almost certainly did use LSD, it is unlikely that he did so as early as 1953.

Басқа зерттеушілердің деректерін пайдалану

Уотсон мен Криктің Франклин мен Уилкинс жинаған ДНК рентгендік дифракциялық деректерін пайдалануы ұзаққа созылған дау тудырды. Бұл фактіден туындайды, өйткені Франклиннің жарияланбаған кейбір деректерін Уотсон мен Крик ДНҚ-ның қос спиральді моделін құруда оның білімі мен келісімінсіз қолданды. ДНҚ зерттеушілерінің төртеуінің ішінде тек Франклиннің ғана химия мамандығы бар еді. Олар, алайда, оның жұмысына, оның өзі түсінгеннен де көп хабардар болды. Уотсон 1951 жылы қарашада Франклин молекуланың А және В типті екі түрін ұсынған және молекуланың сыртқы бөлігіндегі фосфат бірліктерінің орнын талқылаған лекцияға қатысты. 1953 жылдың қаңтарында Уотсонға Уилкинс В ДНК-ның рентгендік суретін (51-сурет деп аталады) көрсетті. Уилкинске 51-суретті Розалинд Франклиннің докторанты Реймонд Гослинг берген болатын. Уилкинс пен Гослинг Медициналық зерттеулер кеңесінің (МЗК) биофизика бөлімінде бірге жұмыс істеді, содан кейін директор Джон Рэндалл Франклинді ДНҚ дифракция жұмысына және Гослингтің диссертациясының басшылығына тағайындады. Рэндалл Франклиннің тағайындалуы туралы олармен тиімді қарым-қатынас жасамаған сияқты, бұл Уилкинс пен Франклиннің арасында шатасу мен шиеленіс тудырды. 1953 жылдың ақпан айының ортасында Криктің диссертациялық кеңесшісі Макс Перутц Крикке 1952 жылдың желтоқсан айында Корольге МЗК биофизика комитетінің сапары үшін жазылған, Кинг тобының деректері, соның ішінде Франклиннің кейбір кристаллографиялық есептеулері бар есептің көшірмесін берді. Франклин 51-сурет пен басқа да ақпараттар Крик пен Уотсонмен бөліскенін білмеді. Ол үш қолжазбаның жобасын жазды, олардың екеуінде екі спиральді ДНК арқалық кіреді. Оның А ДНК формасындағы екі қолжазбасы 1953 жылдың 6 наурызында, Крик пен Уотсон өздерінің модельдерін аяқтағанға дейін бір күн бұрын, Копенгагендегі Acta Crystallographica-ға жетті. Гослинг пен Франклин жинаған рентген сәулелерінің дифракциялық суреттері ДНК-ның спиральді табиғаты туралы ең жақсы дәлел болды. Бұған дейін Линус Полинг, Уотсон және Крик екеуі де тізбектері ішкі және негіздері сыртқа қарай бағытталған қате модельдерді шығарған. Оның эксперименттік нәтижелері ДНК кристалдарының су құрамының шамасын берді, ал бұл нәтижелер молекуланың сыртында орналасқан үш қант фосфат тірек сүйегімен сәйкес келді. Франклиннің рентген суреті арқа сүйектердің сыртқа қарай орналасқанын көрсетті. Ол бастапқыда өзінің деректері ДНК-ның спиральді құрылымы бар деген тұжырымға келуге мәжбүр етпейтінін қатты талап еткенмен, 1953 жылы ұсынған жобаларында ол екі спиральді ДНК арқа сүйегін қолдады. Ол өз қолжазбаларына сүйене отырып, А формасындағы ДНК-ның антипараллель омыртқа сүйектері бар екенін анықтады. Ол мұны ДНК кристалдарының ғарыш топтарын анықтау арқылы жасады. Бұл Уотсон мен Крикке екі параллель емес полинуклеотидті желісі бар ДНК модельдерін іздеуге көмектеседі. Қорыта айтқанда, Уотсон мен Криктің Франклиннің жарияланбаған деректері үшін үш көзі болды: 1) Уотсон қатысқан 1951 жылғы семинар, 2) Франклинмен бір зертханада жұмыс істеген Уилкинспен талқылау, 3) МЗК қолдаған зертханалардың үйлестірілуін насихаттау үшін жасалған зерттеулер барысы туралы есеп. Уотсон, Крик, Уилкинс және Франклин МЗК зертханаларында жұмыс істеді. Крик пен Уотсон Уилкинспен бірлесіп жұмыс істеудің пайдасын көрді. Олар оған ДНҚ-ның қос спиральді құрылымын алғаш рет сипаттаған мақаланың авторлығын ұсынды. Уилкинс ұсынысты қабылдамады, бұл факт Кингс колледжінде жүргізілген тәжірибелік жұмысты ақыр соңында жарияланған газетте танудың қысқа сипатына әкелген болуы мүмкін. Кингс колледжінің ДНК зерттеушілерін Ватсон мен Криктің қос спираль мақаласының авторлары етіп қоюдың орнына, шешімге қол жеткізілді, ол спираль мақаласымен бірге Кингс колледжінің екі қосымша мақаласын жариялау болды. Бренда Мэддокс өзінің эксперименталды нәтижелерінің Ватсон мен Криктің модельдік құрылымы мен теориялық талдауындағы маңыздылығына байланысты, Франклиннің аты Уотсон мен Криктің Nature журналында басылған алғашқы мақаласында болуы керек деп ойлайды. Франклин мен Гослинг өздерінің бірлескен "екінші" мақаласын Уилкинс, Стокс және Уилсон өздерінің мақалаларын (яғни ДНК туралы "үшінші" мақала) ұсынған кезде Nature журналына тапсырды. Уотсонның "Қосарлы спираль" фильміндегі Франклиннің рөлі теріс болды және ол Уилкинстің көмекшісі екеніне және өзінің ДНК деректерін түсіндіре алмағанына көрінеді. Алайда, Джонс Хопкинс университетінің медицина тарихшысы Натаниэль Комфорт Франклиннің әріптесі Аарон Клуг Франклиннің "қос спиральға екі қадамдай жақын болғанын" сенгенін айтты. Ол оның зертханалық күндегігін талдағаннан кейін, оның міндетті түрде оны тапқанын мәлімдеді. Франклин жинаған рентген сәулелерінің дифракциялық суреттері ДНК-ның спиральді табиғаты туралы ең жақсы дәлел болды. Франклиннің эксперименталды жұмысы Крик пен Уотсонның дұрыс модельді әзірлеуіне маңызды болғанымен, ол өзі бұл туралы сол кезде түсіне алмады. Кингс колледжін қорғағанда, директор сэр Джон Рэндалл барлық ДНК жұмысы Кингс колледжіне ғана тиесілі екенін талап етті және Франклинге тіпті осы туралы ойлауға тыйым салды. Осы себепті ғылыми қоғам Франклиннің үлесінің тереңдігін түсінбеді. Франклин кейіннен Беркбек колледжіндегі Дж. Д. Берналдың зертханасында тамаша жұмыс істеді, ол темекі мозаика вирусымен айналысты, бұл спиральді құрылым туралы идеяларды кеңейтті. Ол бір рет былай деді: "Ұзақ мерзімді перспективада, қоғам келесі буынның сипаттамасы туралы алаңдаудан қашып құтыла алмайды. Қазіргі уақытта бұл мәселені шешу оңай емес, себебі адамдардың көптеген діни сенімдері бар және егер біз өзіміз туралы бірыңғай көзқарасқа ие болмағанша, эвгеника саласында бірдеңге жасау қауіпті болар еді. Мен келесі 100 немесе 200 жылда қоғам келесі буынды бір жолмен немесе екінші жолмен жақсартуға тырысуға келеді деп ойласам таң қалмаймын."

Watson and Crick's use of DNA X ray diffraction data collected by Franklin and Wilkins has generated an enduring controversy. It arose from the fact that some of Franklin's unpublished data were used without her knowledge or consent by Watson and Crick in their construction of the double helix model of DNA. Of the four DNA researchers, only Franklin had a degree in chemistry;]]

Prior to publication of the double helix structure, Watson and Crick had little direct interaction with Franklin herself. They were, however, aware of her work, more aware than she herself realised. Watson was present at a lecture, given in November 1951, where Franklin presented the two forms of the molecule, type A and type B, and discussed the position of the phosphate units on the external part of the molecule. In January 1953, Watson was shown an X ray photograph of B DNA (called photograph 51), by Wilkins. Wilkins had been given photograph 51 by Rosalind Franklin's PhD student Raymond Gosling. Wilkins and Gosling had worked together in the Medical Research Council's (MRC) Biophysics Unit before director John Randall appointed Franklin to take over both DNA diffraction work and guidance of Gosling's thesis. It appears that Randall did not communicate effectively with them about Franklin's appointment, contributing to confusion and friction between Wilkins and Franklin. In the middle of February 1953, Crick's thesis advisor, Max Perutz, gave Crick a copy of a report written for a Medical Research Council biophysics committee visit to King's in December 1952, containing data from the King's group, including some of Franklin's crystallographic calculations. Franklin was unaware that photograph 51 and other information had been shared with Crick and Watson. She wrote a series of three draft manuscripts, two of which included a double helical DNA backbone. Her two manuscripts on form A DNA reached Acta Crystallographica in Copenhagen on March 6, 1953, one day before Crick and Watson had completed their model. The X ray diffraction images collected by Gosling and Franklin provided the best evidence for the helical nature of DNA. Before this, both Linus Pauling, Watson, and Crick had generated erroneous models with the chains inside and the bases pointing outwards. Her experimental results provided estimates of the water content of DNA crystals, and these results were most consistent with the three sugar phosphate backbones being on the outside of the molecule. Franklin's X Ray photograph showed that the backbones had to be on the outside. Although she at first insisted vehemently that her data did not force one to conclude that DNA has a helical structure, in the drafts she submitted in 1953 she argues for a double helical DNA backbone. Building on her manuscripts, she discovered that form A DNA had antiparallel backbones, which supported the double helical structure of DNA. She did this through identification of the space group for DNA crystals. This would go to help Watson and Crick decide to look for DNA models with two antiparallel polynucleotide strands. In summary, Watson and Crick had three sources for Franklin's unpublished data: 1) her 1951 seminar, attended by Watson, 2) discussions with Wilkins, who worked in the same laboratory with Franklin, 3) a research progress report that was intended to promote coordination of Medical Research Council supported laboratories. Watson, Crick, Wilkins and Franklin all worked in MRC laboratories. Crick and Watson felt that they had benefited from collaborating with Wilkins. They offered him a co authorship on the article that first described the double helix structure of DNA. Wilkins turned down the offer, a fact that may have led to the terse character of the acknowledgement of experimental work done at King's College in the eventual published paper. Rather than make any of the DNA researchers at King's College co authors on the Watson and Crick double helix article, the solution that was arrived at was to publish two additional papers from King's College along with the helix paper. Brenda Maddox suggests that because of the importance of her experimental results in Watson and Crick's model building and theoretical analysis, Franklin should have had her name on the original Watson and Crick paper in Nature. Franklin and Gosling submitted their own joint "second" paper to Nature at the same time as Wilkins, Stokes, and Wilson submitted theirs (i. e. the "third" paper on DNA). Watson's portrayal of Franklin in The Double Helix was negative and gave the appearance that she was Wilkins' assistant and was unable to interpret her own DNA data. However, Nathaniel Comfort, a historian of medicine at Johns Hopkins University stated that a colleague of Franklin's Aaron Klug believed that Franklin " was 'two steps away' from the double helix. After completing an analysis of her lab notebook, Klug stated that she surely would have had it. The X ray diffraction images collected by Franklin provided the best evidence for the helical nature of DNA. While Franklin's experimental work proved important to Crick and Watson's development of a correct model, she herself could not realize it at the time. When she left King's College, Director Sir John Randall insisted that all DNA work belonged exclusively to King's and ordered Franklin to not even think about it. Because of this, the scientific community did not understand the depth of Franklin's contributions. Franklin subsequently did superb work in J. D. Bernal's Lab at Birkbeck College with the tobacco mosaic virus, which also extended ideas on helical construction. He once remarked, "In the long run, it is unavoidable that society will begin to worry about the character of the next generation It is not a subject at the moment which we can tackle easily because people have so many religious beliefs and until we have a more uniform view of ourselves I think it would be risky to try and do anything in the way of eugenics I would be astonished if, in the next 100 or 200 years, society did not come round to the view that they would have to try to improve the next generation in some extent or one way or another."

Жыныстық қатынас

Биолог Нэнси Хопкинс 1960 жылдары студент кезінде Крик зертханаға келгенде оның кеудесіне қолын тигізгенін айтады. Ол оқиғаны былайша сипаттады: "Мен тұрып, қол беріп үлкермес бұрын, ол бөлмеден жылдам өтіп, артымнан тұрып, қолын кеудемнің үстіне қойып: "Немен жұмыс істеп жатырсың?" деді.

Креационизм

Крик жас Жер креационизмін қатаң сынға алды. 1987 жылы АҚШ Жоғарғы Сотындағы Эдвардс пен Агиллард ісінде Крик басқа Нобель жүлдегерлерімен бірге «жаратылыс ғылымының мемлекеттік мектептердегі ғылым сабақтарында орны жоқ» деген кеңес берді. Крик сондай-ақ Дарвин күнін британдық ұлттық мереке етіп белгілеуді қолдады.

Бағытталған панспермия

1960 жылдары Крик генетикалық кодтың пайда болуымен қызығушылық танытты. 1966 жылы Крик Лесли Оргельдің орнына, өмірдің пайда болуы туралы сөз сөйлейтін жиынға қатысты. Крик бастапқыда қарапайым кодтың, онда бірнеше аминқышқылы болған, қазіргі организмдер қолданатын күрделі кодқа қалай дамуы мүмкін екені туралы болжам жасады. Ол кезде ферменттердің жалғыз түрі – ақуыздар деп есептелді, ал рибозимдер әлі анықталмаған еді. Көптеген молекулалық биологтар қазіргі уақытта Жерде тіршілік ететін организмдердегідей күрделі ақуызды көбейту жүйесінің қалай пайда болғанын түсіне алмады. 1970 жылдардың басында Крик пен Оргель молекулалардан тірі жүйелердің пайда болуы ғаламда өте сирек оқиға болуы мүмкін екенін болжады, бірақ ол пайда болғаннан кейін, оны ақылды тіршілік иелері ғарыш саяхаты технологиясын қолданып таратуы мүмкін, осы процесті олар "бағытталған панспермия" деп атады. Кейіннен жазылған мақаласында Крик пен Оргель Жерде абиогенездің мүмкіндіктеріне қатысты артық пессимистікке бой алғанын, себебі олар өмірдің молекулалық бастауы өзін-өзі көбейтуге қабілетті ақуыздық жүйе деп ойлағанын атап өтті. 1976 жылы Крик Сидней Бреннер, Аарон Клюг және Джордж Пицзеникпен бірлесіп ақуыз синтезінің пайда болуы туралы мақала жазды. Осы мақалада олар нуклеотидтік тізбектердегі кодтық шектеулер рибосомасыз ақуыз синтезіне мүмкіндік береді деп болжады. Бірақ, бұл үшін мРНК мен тРНК арасында бес негізді байланыс қажет, сондай-ақ антикодонның өзгеруі үштік кодтауды құрады, тіпті бұл бес негізді физикалық өзара әрекеттесу болса да. Томас Х. Жукс осы аударма механизмі үшін қажетті мРНК тізбегіндегі кодтық шектеулер әлі де сақталғанын көрсетті.

Марапаттар мен құрметтер

1962 жылы физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығының үштен бір бөлігінен өзге, ол көптеген марапаттар мен құрметтерге ие болды, оның ішінде Корольдік қоғамның Корольдік және Копли медальдары (1972 және 1975), сондай-ақ Артықшылық ордені (1991 жылғы 27 қарашада). 1963 жылы CBE орденін алудан бас тартты, бірақ оны кейде қатемен "Сэр Фрэнсис Крик" деп, тіпті "Лорд Крик" деп атады. 1964 жылы EMBO мүшесі болып сайланды, АҚШ Ұлттық ғылым академиясының (1969) және Америка философиялық қоғамының (1972) мүшесі болды.

Фрэнсис Крик медалі мен дәріс

Фрэнсис Крик медалі мен лекциясы 2003 жылы оның бұрынғы әріптесі, 2002 жылғы физиология және медицина саласындағы Нобель сыйлығының бірлескен иегері Сидней Бреннердің қаржылық қолдауымен құрылды. Лекция биологиялық ғылымдардың кез келген саласында жыл сайын оқылады, бірақ Фрэнсис Криктің өзі жұмыс істеген салаларға басымдық беріледі. Лекцияның маңызды ерекшелігі – ол, негізінен, 40 жасқа дейінгі немесе осы жасқа сай карьералық жолмен дамыған жас ғалымдарға арналған. 2019 жылға дейін Крик лекцияларын Джули Арингер, Дарио Алесси, Эван Бирни, Саймон Болтон, Джейсон Чин, Саймон Фишер, Мэтью Хёрлс, Гилеан МакВин, Дункан Одом, Джерайнт Рис, Сара Тейхманн, М. Мадан Бабу және Дэниел Волперт оқыды.

Фрэнсис Крик институты

Фрэнсис Крик институты – Ұлыбританияның Лондон қаласының солтүстігінде орналасқан, құны 660 миллион фунт стерлинг болатын биомедициналық зерттеу орталығы. Фрэнсис Крик институты Cancer Research UK, Imperial College London, King's College London, Медициналық зерттеулер кеңесі, University College London (UCL) және Wellcome Trust арасындағы серіктестік болып табылады. 2016 жылы құрылысы аяқталған бұл институт Еуропадағы биомедициналық зерттеулер мен инновациялардың ең ірі орталығы.