Суинтон Лайонс: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Англиялық кәсіби регби лигасы клубы

Суинтон Лайонс – Англияның Үлкен Манчестер қаласындағы регби лигасының кәсіби клубы, Чемпиондықта өнер көрсетеді. Клуб алты рет Чемпиондық және үш рет Челлендж кубогын жеңіп алған. 1996 жылға дейін клуб жай ғана "Суинтон RLFC" деп белгілі болған.

Алғашқы жылдар

Клуб 1866 жылы Свинтон Крикет Клубының мүшелері қысқы уақытта дене шынықтыруларын сақтау үшін регби ойынына көшуді шешкен кезде құрылды. 1869 жылдан бастап жергілікті Ланкашир мылтық еріктілерімен жыл сайынғы матчтан басқа, барлық ойындар клуб мүшелері арасында өтті. 1871 жылы олар Свинтон және Пендлбери ФК ретінде Регби Футбол Одағына қосылып, алғашқы ойындарын Бьюринг Лейнде Экклс Стандартқа қарсы өткізді. Команда Манчестер және оның айналасындағы аймақта тез арада жеңіліссіз болып көзге түсті. Суинтон мен Пендлберидің шағын көміршілік кент және бірнеше мақта фабрикасы болғандықтан, бұл өркендеу таңқаларлық болды, бірақ клуб талантты ойыншыларды іздеу үшін көптеген жергілікті жасөспірімдер командаларына сүйенді. 1873 жылы олар Бьюринг Лейннен (1889 жылдан бастап Стейшн Роуд) Стоунэкр деп аталатын алаңға көшіп, жақын маңдағы Ақ Арыстан пабын киім ауыстыру бөлмесі ретінде пайдаланды. Содан бері оларды "Арыстандар" деп атайды. 1870 жылдардың ортасында үш жыл бойы жеңіліске ұшырамағаннан кейін, Арыстандар күрделі матчтарды іздеуді бастады. 1878 жылы клуб Йоркширге барып, Англияның аймақтарына саяхаттап, Оксфорд университеті сияқты қарсыластармен кездесті. Арыстандардың сәттілігі соншалықты жоғары болды, 1880 жылдардың ортасына қарай Свинтон ұлттық деңгейде танылып, Ланкаширдегі ең күшті команда саналды. Регбиден алғашқы жарықпен жарылған матч 1878 жылғы 22 қазанда Сальфордта, Броутон мен Свинтон командалары арасында өтті. 1886 жылы олар Чорли Роудқа көшіп келді. Жаңа алаң үлкен көрермендерді қабылдауға мүмкіндік берді, ал округтік матчтарды өткізу Свинтонның беделін арттырды. Арыстандар бірнеше Англия құрама командасының ойыншыларын және Ланкаширдің қызыл гүлін киген көптеген өкілдік алған ойыншыларды тәрбиеледі. Олар бастапқыда жаңа Солтүстік Одағына қосылуға құлшынбады, бірақ 1896 жылғы 2 маусымда аймақтағы көптеген командалар оған қосылғандықтан, клубтың қаржылық жағдайы нашарлап, оған қосылуға мәжбүр болды. Солтүстік Одағы екі округтік лигаға – Ланкашир және Йоркширге бөлінді. 1900 жылы Джим Валентайн басқаруымен олар Регби лигасының Челлендж Кубогын жеңіп, Манчестердегі Фаллоуфилдте Салфордты жеңді. 1906 жылғы 8 қыркүйекте Свинтон 12 ойыншысы ғана келген Понтефрак командасын қабылдады. Арыстандар 76:4 есебімен клуб тарихындағы рекордтық жеңіске жетті, 18 гол соқты. Бұл рекорд тоқсан жыл бойы сақталды, бірақ үш айдан кейін Арыстандар Понтефракқа барғанда 5:0 есебімен жеңілді. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі кезең Арыстандар үшін өте сәтті болған жоқ. Бір қаржылық дағдарыс келесі дағдарыспен ауысты, және 1917 жылы клубты жабылудан тек негізгі трибунаны сату ғана құтқарды. Соғыс 13 Свинтон ойыншысының өмірін қиды, бірақ үйде Арыстандар тірі қалу үшін күресін жалғастырды.

The club was formed in 1866 when members of Swinton Cricket Club decided to take up Rugby football in the winter to keep fit. Other than an annual challenge against the local Lancashire Rifle Volunteers from 1869, the only games played were amongst the club's own membership. In 1871, they joined the Rugby Football Union as Swinton and Pendlebury F. C., playing their first game at Burying Lane against Eccles Standard. The team quickly became virtually unbeatable in the Manchester area and beyond. This rise in stature was surprising because Swinton and Pendlebury was a tiny colliery village with a few cotton mills, but it had a large number of local junior teams from which the club drew its talent. In 1873, they moved from Burying Lane (Station Road from circa 1889) to a ground known as Stoneacre, and used the nearby White Lion public house as changing rooms. They have been known as the Lions ever since. Having gone three years undefeated in the mid 1870s, the Lions gradually sought a tougher fixture list. In 1878, the club ventured into Yorkshire, and was soon travelling throughout England taking on opponents including Oxford University. Such was the Lions' success that by the mid 1880s Swinton had become recognised as a national force and were considered the strongest team in Lancashire. The first rugby match under floodlights took place in Salford, between Broughton and Swinton on 22 October 1878. In 1886, they moved to Chorley Road. The new ground could accommodate much larger crowds and the staging of County matches added to Swinton's growing reputation. The Lions produced several England internationals and dozens more who gained representative recognition wearing the red rose of Lancashire. They were initially reluctant to join the new Northern Union, but did so on 2 June 1896 due to the fact that the majority of other teams in the area had done so, causing financial hardship to the club. The Northern Union was then split into two county leagues, Lancashire and Yorkshire. In 1900, led by Jim Valentine, they won the Rugby League Challenge Cup defeating Salford at Fallowfield, Manchester. On Saturday 8 September 1906, Swinton hosted a Pontefract team who arrived with only 12 players. The Lions scored 18 tries in a club record 76–4 victory. This record would stand for ninety years but three months later when the Lions visited Pontefract they lost 5–0. The period leading up to World War I was not particularly auspicious for the Lions. Financial crisis followed financial crisis and only the sale of the main stand saved the club from closure during 1917. The war took the lives of 13 Swinton players, but back home the Lions played on throughout in a desperate attempt to stay afloat.

Соғыс аралығы

"Арыстандар" клубының директорлары жергілікті бизнесмендердің қолдауын алуға қол жеткізді. Хектор Халсалл, орталық және болашақ капитан, және Альберт Дженкинс, уэльстік жартылай қорғаушы, осының катализаторы болды. 1920 жылдары "Арыстандар" жақсы нәтижелер көрсетіп, күшейді, 1921–22 жылғы Ұлыбританияға келген "Кенгурулар" командасының австралиялық құрамасын 9–0 есебімен жеңді. Соңында, 1925 жылы Ланкашир округі кубогын жеңіп алды, ал 1926 жылы Шара кубогын қайтадан иеленді. Одан кейін бір жыл өткен соң алғашқы чемпионатын ұтып алды, ал 1928 жылы команда өзінің шыңына жетіп, барлық төрт кубокты жеңіп алған соңғы команда атанды; Ланкаширден осы жетістіктің қырсығына жеткен жалғыз команда осы клуб болды ("Ханслет" және "Хаддерсфилд" есімді екі клуб та осы жетістікке жақындаған). Чемпиондық кубоктан басқа, Шара кубогы, Ланкашир лигасы және Ланкашир кубогы; "Суинтон" тағы бір бесінші кубокты, Салфорд Корольдік аурухана кубогын жеңіп алды, ол үшін "Салфорд", "Браутон Рейнджерс" және "Суинтон" клубтары бақ сынасты. "Чорли-роудта" 20 000-нан астам көрермен жиналатын болды. Капитан Хектор Халсаллдың басшылығымен "Арыстандар" құрамында уэльстік ойыншылар көп болды, олардың ішінде Билло Рис және 1927 жылдың қаңтарында "Суинтонға" келген Кумбриалық қақпа соққыларын орындау шебері, екінші қатардағы Мартин Ходжсон болды. Ходжсон әлі күнге дейін 77¾ ярдықтық қашықтықтан соққы беру бойынша әлемдік рекордты сақтап тұр (1940 жылдың сәуір айында "Рочдейл Хорнетс" клубының "Атлетик Граундс" стадионында). 1927–28 маусымында "Арыстандар" бәрін жеңіп алды. Олар Чемпионат және Ланкашир лигасының турнир кестесінде көшбасшылықты иеленді, сондай-ақ Ланкашир кубогында "Уиганды" жеңіп алды. Қызықты Шара кубогы финалында олар "Уоррингтонды" 5–3 есебімен тізе бүктірді, ал үш аптадан кейін "қасиетті Граальға" қол жеткізіп, "Федерстон Роверсті" 11–0 есебімен жеңіп, Регби футбол лигасының чемпионатын ұтып алды. 1928 жылы жалға алудағы дау клубты жаңа жер іздеуге мәжбүр етті. 1929 жылы клуб өзінің алғашқы үйіне жақын жаңа стадионға көшіп, ескі трибуналарын өзімен бірге алып кетті. Бұл жаңа стадионның аты оның орналасқан жерінен, "Стейшн-роудтан" алынды. 1929 жылдың наурыз айында 22 000 мың көрермен жаңа алаңда өткен алғашқы матчта "Арыстандардың" "Виганды" жеңгенін көрді. Бұл көп ұзамай тест матчтары, Шара кубогының жартылай финалы, Ланкашир кубогының финалы және Чемпионаттың финалы сияқты маңызды матчтарды қабылдауға қолайлы алаңға айналды. 1931 және 1935 жылдары тағы да Чемпионаттар жеңіп алынды. "Суинтон" 1940 жылы "Виднеске" қарсы Ланкашир кубогын жеңіп алды, бірақ содан кейін соғыс одан әрі даму мүмкіндігін шектеді. 1941–42 жылдары "Суинтон" Екінші дүниежүзілік соғысқа байланысты Ланкашир лигасынан шығып, 1945–46 маусымына дейін қайта оралмады.

Lions' directors managed to call upon the support of local businessmen. The signings of Hector Halsall, a centre and future captain, and Albert Jenkins, a Welsh half back, provided the catalyst. Throughout the 1920s the Lions got better and better, they beat the visiting Australasian team of the 1921–22 Kangaroo tour of Great Britain 9–0. At last they won the Lancashire County Cup in 1925 before recapturing the Challenge Cup in 1926. They then followed this with their first ever Championship a year later, and in 1928 the team reached its zenith becoming the last team to secure All Four Cups; they were also the only side from Lancashire to achieve this feat (Hunslet and Huddersfield were the two other clubs). In addition to the Championship Trophy, the Challenge Cup, the Lancashire League and the Lancashire Cup; Swinton won a fifth cup, the Salford Royal Hospital Cup, which was competed for by Salford, Broughton Rangers and Swinton. Crowds in excess of 20,000 were commonplace at Chorley Road. Under captain, Hector Halsall, the Lions were a side with a strong Welsh presence, with players like Billo Rees as well as the Cumbrian goal kicking second row forward, Martin Hodgson who signed for Swinton in January 1927. Hodgson still holds the long distance penalty goal world record with a kick of 77¾ yards (at the Athletic Grounds, Rochdale Hornets, in April 1940). The 1927–28 season saw the Lions sweep all before them. They topped both the Championship and the Lancashire League, having already defeated Wigan in the Lancashire Cup. In a tense Challenge Cup Final they squeezed past Warrington 5–3, and three weeks later the Holy Grail was achieved when they comfortably eased past Featherstone Rovers 11–0 to take the Rugby Football League Championship. A rent dispute in 1928 caused the club to search for pastures new. In 1929, the club then moved to a new stadium back near their original home off Station Road, taking the old stands with them. This new stadium's name was named after its location, Station Road. In March 1929, a 22,000 thousand crowd saw the Lions defeat Wigan in the first match on new turf. This soon became a favoured ground for major fixtures such as Test matches, Challenge Cup semi finals, Lancashire Cup finals and Championship finals. Further Championships were won in 1931 and 1935. Swinton won the Lancashire Cup against Widnes in 1940, but thereafter the war curtailed the promise of further progress. In 1941–42, Swinton abandoned the Lancashire League due to the Second World War and did not return until the 1945–46 season.

Соғыстан кейінгі

1940-шы жылдардың соңы мен 1950-ші жылдары «Арыстандар» бұрынғы қаһармандықтарын қайтаруға тырысып, көбінесе көңіл көтеріп, алдауға ұқсады, бірақ Уэльс азаматы Клифф Эванстың бапкер болып тағайындалуы жаңарудың бастауы болды. Жастар саясатына және өзінің заманынан асып түскен жаттығу әдістеріне ден қойған Эванс, жас және қызықты «Суинтон» командасын қалыптастыра бастады. Бұл жаңа дәуірде «Арыстандар» қатарында Рис Томас, Ральф Морган, Франк Осмонд, Дай Мозес, Рон Морган және Грэм Рис сияқты белгілі уэльстік ойыншылар болды. Сонымен қатар, «60-шы жылдарда» «Арыстандар» Кен Гоуэрс (қорғаушы), Алан Бакли (сол жақ орталық) және оның қанатты серігі Джон Стопфорд сияқты Ұлыбритания құрама командасының ойыншыларын алаңға шығарды. Осы онжылдықта жергілікті таланттар да көтеріліп, Грехам Уильямс (жартылай қорғаушы), Дерек Уайтхед (қорғаушы/әмбебап), Барри Симпсон (екінші қатар) және талантты Ұлыбританияның шабуылшысы Дейв Робинсон көзге түсті. Онжылдықтың екінші жартысында «Арыстандар» үшін тағы да бірнеше көрнекті ойыншылар өнер көрсетті. Олардың ішінде Билли «Даз» Дэвис, Питер Кенни және Род Смит (бұрынғы «Уоркингтон Таун») және өте құрметті Билл Холлидей («Уайтхейвен», «Халл Кингстон Роверс», «Камберленд» және Ұлыбритания) ерекше көзге түсті. Шындығында, 1966 жылы Австралазияға жасаған саяхатқа Ұлыбритания құрама командасы үшін Гоуэрс, Бакли, Стопфорд және Робинсон төрттігі таңдалды. Гоуэрске тіпті турдың вице-капитаны лауазымы берілді. Дегенмен, кейбір сыншылар мұны 1962 жылы бұрынғы туристерді таңдағанда оны назардан тыс қалдырғаны үшін кешірім ретінде қарады, өйткені көптеген адамдар оның британдық ойынындағы қорғаушының жейдесін киген ең үздік ойыншы екеніне сенді. 1960 жылы Честер Роудтағы бұрынғы «Уайт Сити» стадионында Манчестер регби лигасы клубын құру туралы ұсыныс, Олд Траффорд, Стретфордта «Салфорд» және «Суинтоннан» қатты қарсылық көтерді. Олардың наразылығы 1961 жылдың қыркүйегінде Манчестер XIII («Салфорд» және «Суинтон» ойыншылары) мен Жаңа Зеландия туристері арасында матч өткізілген кезде қайта жаңғырды және идея кейіннен тоқтатылды. «Суинтон» үш маусым қатарынан – 1960–61, 1961–62 және 1962–63 жылдары, сондай-ақ 1964–65 жылдары Ланкашир округі кубогының финалына өтті, бірақ әр жолы Уиганның «Сентрал Парк» стадионында «Сент-Хеленске» есе жіберді. Алайда, 1960-шы жылдардың соңында олар Алекс Мерфи бастаған күшті «Ли» командасын 11:2 есебімен жеңіп, ақыры кубокты жеңіп алды. 1969 жылдың қараша айының басында «Сентрал Паркте» Уиган қаласында өткен жеңісті матчта ұзақ жылдар бойы сенімді оң жақ орталық ойыншы Боб Флит капитандық етті. «Суинтон» 1962–63 маусымында Регби футбол лигасының чемпионы атанды. Бапкер Клифф Эванс және шабыттандырарлық капитан Альберт Блан бастаған команда 30 матчтық лига күнтізбесінің соңғы 18 ойынын (қатаң қысқы ауа райына байланысты кешіктірілген) жеңіспен аяқтады және чемпионатты жеңіп алды. «Суинтонның» 6-шы чемпионаты 12 айдан кейін (1963–64) сақталды. 1960-шы жылдардың соңы мен 1970-шы жылдардың басында «Суинтонның» бапкері Альберт Блан команданы Ланкашир округі кубогының төртінші және соңғы жеңісіне жетеледі, 1969–70 жылғы финалда «Ли» командасын «Сентрал Паркте», Уиган қаласында 11:2 есебімен жеңді. 1973 жылы екі дивизия қайта енгізілген кезде «Суинтон» жоғары лигадан шығып, содан бері бұрынғы даңқын қайтаруға тырысып келеді. 1970-шы жылдардың соңында клубтың жағдайы нашарлап, «Station Road» стадионы жартылай финалдар мен финалдарды қабылдауын жалғастырды. Бастапқыда Фрэнк Майлер, содан кейін Джим Креллин басшылығымен «Арыстандар» 1980-шы жылдары қысқа уақытқа қайта жаңғыруға талпынды. Лес Холлидей (Биллдің ұлы) және Дэнни Уилсон сияқты ойыншылар болашаққа үлкен үміт берді, бірақ 1987 жылы Екінші дивизион премьер-лигасында жеңіске жеткеніне қарамастан, үш бөлек жоғарылау үш рет дереу төмендеуге әкелді. 1991 жылдың маусымында «Суинтон» «Ли» командасына «Station Road» стадионында жерді бөлісуге мүмкіндік берді, бірақ олар одан бас тартты. 1992 жылы қаржылық басқарудың нашарлығы «Station Road» стадионын жылжымайтын мүліктерді дамыту үшін сатуға мәжбүр етті. Клуб Бьюри ФК-ның үйі «Гигг Лейнге» көшіп барды. «Арыстандардың» «Station Road» стадионындағы соңғы маусымында 3000 адам жиналды, бірақ бұл кенеттен клуб көптеген жанкүйерлерін жоғалтты. 1993 жылдың қаңтар айында бұрынғы төраға Малкольм Уайт басқарған консорциум «Swinton» компаниясын таратудан құтқарды.

Throughout the late 1940s, and the 1950s the Lions strove unsuccessfully to repeat former glories and often flattered to deceive, but the appointment of Welshman Cliff Evans as coach signalled a renaissance. Concentrating on a youth policy and training methods beyond his era, Evans began to model an exciting, young Swinton team. This new era saw some notable Welshmen in the Lions' ranks such as Rees Thomas, Ralph Morgan, Frank Osmond, Dai Moses, Ron Morgan and Graham Rees. Also in the 'swinging 1960s' years the Lions fielded real top class performers such as GB internationals Ken Gowers at full back, Alan Buckley at left centre plus his wing partner, John Stopford. During this same decade, local talent came to the fore with the likes of Graham Williams (scrum half), Derek Whitehead (full back/utility), Barry Simpson (2nd row) and classy GB loose forward Dave Robinson. During the second half of the decade other prominent players turned out for the Lions. Of these, perhaps the most worthy were stand off Billy 'Daz' Davies, scrum half Peter Kenny and 2nd rowers Rod Smith (ex Workington Town) and the highly respected Bill Holliday (ex Whitehaven, Hull Kingston Rovers, Cumberland and GB). In fact it was the Lions 1960s quartet of Gowers, Buckley, Stopford and Robinson who were selected to play for the GB tourists on the 1966 tour to Australasia. Gowers was even given the honour of being awarded the position of tour vice captain. However, some critics saw this as an apology for overlooking him when the previous tourists were chosen in 1962, when many believe he was easily the most outstanding player to wear a full back's jersey in the British game. A proposal in 1960 to create a Manchester rugby league club at the former White City Stadium on Chester Road, Old Trafford, Stretford, received strong opposition from Salford and Swinton. Their protests were renewed when a match was staged there between a Manchester XIII (Salford and Swinton players) and the New Zealand tourists in September 1961 and the idea was subsequently dropped. Swinton made it to the final of the Lancashire County Cup in three consecutive seasons 1960–61, 1961–62 and 1962–63 plus 1964–65 but lost to St. Helens on each occasion at Central Park, Wigan. However, by the end of the 1960s they finally lifted the trophy after overcoming a strong Leigh side 11 2 led by Alex Murphy. Their victorious captain that early November day in 1969 at Central Park, Wigan was long serving dependable right centre Bob Fleet. Swinton became Champions of the Rugby Football League Championship in the 1962–63 season. Led by coach Cliff Evans and inspirational skipper Albert Blan, the team recovered from a slow start to complete the final backlogged 18 games (delayed due to the severe winter weather) of a 30 match league calendar undefeated to walk away with the Championship. Swinton's 6th Championship was retained in style 12 months later (1963–64). As Swinton coach in the late 1960s/early 1970s, Albert Blan guided the team to a fourth and final Lancashire County Cup success in the 1969–70 Final against Leigh by 11–2 at Central Park, Wigan. When two divisions were reintroduced in 1973, Swinton were out of the top flight, and have struggled to regain their former glories ever since. By the end of the 1970s the club had hit rock bottom, even though Station Road continued to host semi finals and finals. Initially under Frank Myler, and then under Jim Crellin, the Lions briefly threatened a revival during the 1980s. Players such as Les Holliday (son of Bill) and Danny Wilson offered great hope for the future, but despite a Second Division Premiership success in 1987, three separate promotions simply brought about three immediate relegations. Swinton offered Leigh the option of a ground share at Station Road in June 1991 but they turned it down. In 1992, financial mis management necessitated the sale of Station Road for property development. The club moved to Gigg Lane, Bury, the home of Bury F. C. In the Lions' last season at Station Road they were drawing crowds of 3,000 but this sudden move caused the club to lose many supporters. Swinton were saved from liquidation by a consortium headed by former chairman Malcolm White in January 1993.

1996-2020: Жазғы кезең

1996 жылы британдық регби лигасының бірінші деңгейіндегі клубтар тұңғыш рет Суперлига маусымында ойнады және қысқы маусымнан жазғы маусымға ауысты. Британиядағы кәсіби регбидің қалған бөлігі де осылайша жазғы маусымға көшті. 1996 жылы «Суинтон» клубы ресми түрде атына «Lions» (Арыстар) қосты. Питер Роу 1996 жылы «Суинтонды» Екінші дивизионнан жоғары көтерді. Ұлыбританияның бұрынғы капитаны Майк Грегори 1998 және 2001 жылдар аралығында клубтың бас жаттықтырушысы болды. 2002 жылдың басында Тони Хамфристің танымал, бірақ ақыры апатқа ұшыраған басшылығы болды. Хамфристің 2002 жылдың мамыр айының соңында жұмыстан босатылып, оның орнына бұрынғы ойыншы Фил Вейверс тағайындалды. Вейверстің басшылығымен команданың өнімділігі мен нәтижелері айтарлықтай жақсарды және «Lions» промоушендік плей-оффқа ілікті. Бірақ «Шеффилд Иглз» клубына жеңіліс «Lions» клубына Ұлттық бірінші лигаға көтерілу мүмкіндігінен айырды. 2002 жылы ірі кредитор және де-факто иесі Хью Ивстің қаржылық құлдырауы клубтың болашағын қауіпке ұшыратты, төраға және демеуші Малкольм Уайт отставкаға кетті. «Суинтон» жанкүйерлер клубы 2002 жылдың 14 ақпанында «Ақ арыстан» пабинде құрылып, клуб үшін қаражат жинауды бастады. Бірақ көп ұзамай «Суинтон» клубы үй иелері «Бьюри Ф.К.» клубының қаржылық проблемаларына байланысты Гигг Лэйннен шығарылуға мәжбүр болды. 2002 жылдың тамызында клуб «Суинтон» және Пендлбери шекарасынан бір шақырымдай қашықтықтағы Мур Лэйнде (Керсал) «Сальфорд Сити Ф.К.» клубының арендаторы ретінде алғашқы ойынын өткізді. Бұрын «Лей» және «Чорли» қалаларына «үй» матчтарын өткізуге мәжбүр болған. Өкінішке орай, футбол клубы «Суинтонға» он жылдық жалға беруге келіспеді, бұл алаңды қажетті деңгейге жеткізу үшін қажетті қаржыландыруды қамтамасыз етуге қажет болды. 2004 жылы «Lions» клубы Седгли Парк R.U.F.C. клубының үйі болып табылатын Парк Лэйнге (Уайтфилд) көшіп барды. Питер Роу 2003 жылдың қыркүйегінде, «Суинтон Лайонс» клубының жаттықтырушысы қызметінен кетті. Ол екі жылдық келісімшарттан бас тартып, жаттықтырушы және бас менеджер болып қызмет етуді жалғастырудан бас тартты және Ұлттық екінші лига клубынан кетті. 2006 жылы «Суинтон» және Пендлбериге оралуға бір қадам жасалды, клуб төрағасы Джон Кидд 9 тамызда клубтың Пендлберидегі Эйджкрофт ауданында 6000 орындық стадион мен жаттығу базасын салу үшін жер сатып алғанын жариялады. 2007 жылдың мамыр айында «Суинтон Лайонс» клубы жоғарыдан төменге дейін клубты қайта құру үшін шамамен 48 сағатқа әкімшілікке өтті. Бұрынғы әкімшіліктің акциялармен байланысты проблемаларын жою үшін жаңа компания, «Суинтон Лайонс Регби Клубы» құрылды. Клубты төраға Джон Кидд және директорлар Пол Кидд (төрағаның ұлы), Дэйв Робертс және Бен Джонс басқарды. 2009 жылдың мамыр айында Джон Кидд күзге дейін жергілікті кеңестен құрылыс салуға рұқсат алуға үміттенедінін мәлімдеді. Сальфорд кеңесінің бекіткеннен кейін құрылыс жұмыстарының тез аяқталады деп күтілді. 2009 жылдың күзінде директор Пол Кидд бас жаттықтырушы қызметінен кетіп, регби директоры болып ауысты. Сондай-ақ, 2010 жылғы маусымдағы жаңа ойыншы/жаттықтырушы Пол Смит, оның көмекшісі/жаттықтырушысы ретінде Ян Уотсон болады деп жарияланды. Маусымның 25 күні 2010 жылы Пол Смит бас жаттықтырушы қызметінен кететінін және «Лей» клубына ойнауға кеткенін мәлімдеді. Оның орнына Пол Кидд пен Ян Уотсон келді. 2010 жылдың 26 қыркүйегінде «Барроу» клубының бұрынғы жаттықтырушысы Стив МакКормак 2011 жылғы маусымда бас жаттықтырушы болып бекітілді. Ян Уотсон мен Марлон Билли көмекші жаттықтырушылар ретінде қызметін жалғастырды. «Суинтон» клубы 2011 жылғы маусымдағы үй ойындарын «Уиллоус» (Уэст, Салфорд) стадионында өткізді. «Суинтон» клубы «Чемпионс оф Чемпионс 1» аталымымен Кооперативтік Чемпионс лигасына көтерілді. 2011 жылдың 7 маусымында клубтың Суинтондағы Мурсайд әлеуметтік клубында жанкүйерлер жиналысын өткізген кезде Кидд мырза стадионның құрылысы 2012 жылдың жаңа жылынан кешіктірілмей басталады деп күткенін, ал сәуірдің аяғында аяқталады деп күткенін мәлімдеді. Алайда, 2012 жылдың көктемінде қайта оралу болжамды күні біршама оптимистік және ерте болжам болып шықты. Ақыр соңында қаржыландыру жүзеге аспады және клуб кейіннен Эджкрофт жеріне жалдаудан бас тартты. «Салфорд» клубы Бартонға (Экклс) жаңа стадионға көшіп барғанда, «Суинтон» клубы 2012 жылғы маусымға және одан әрі «Лей» клубымен бірлесіп чемпионатта жер үлесін құрды, ал олар Эджкрофт қаласында өз алаңдарын салуға рұқсат күтеді. 2013 жылдың 18 наурызында клуб Гари Чемберсті бас жаттықтырушы қызметіне тағайындағанын жариялады. Гари, Уолкдендегі Харроп Фолд мектебінің мұғалімі. 2013 жылдың соңында клубтың күрделі қаржылық қиындықтарға тап болғаны анықталды. Төраға Джон Кидд отставкаға кетуін жариялады және клубты құтқару үміті директор Дэвид Джонс пен Жақтаушылар Трастінің қолына қалдырылды. Алан Маршалл мен Стивен Уайлд Жаңа директорлар кеңесіне екі орынды толтыру үшін Жақтаушылар Трастімен ұсынылды. Ян Уотсон ойыншы-жаттықтырушы болып жұмыс істеді. 2014 жылдың қаңтарында «Салфорд Сити Редс» клубының иесі Марван Кукаш «Суинтон» қалалық орталығын «Сент-Эмброуз Барлоу РК» орта мектебін дамыту арқылы революцияға ұшырату ниетін жариялады. Оның жоспарларында «Lions» клубы үшін ескі мектеп ойын алаңының орнында 3000 орындық стадион, жаңа тұрғын үйлер, мейрамханалар және қонақүй салу кірді. 2014 жылдың маусымында Ян Уотсон «Салфорд» клубына қосылды, ал шілдеде Джон Даффи оның орнына бас жаттықтырушы болып тағайындалды. Қиын маусым және лига құрылымының күрт өзгеруі «Lions» клубын 2015 жылы үшінші лигаға, Лига 1-ге түсірді. 2014 жылдың қазанында клуб «Седгли Парк RUFC» клубының үйі болып табылатын Парк Лэйнге 2015 жылғы маусымда оралу ниетін жариялады. Лига 1-ден Чемпионс лигасына көтерілгеннен кейін «Суинтон» клубы 2015 жылы Парк Лэйн (Седгли Парк RUFC) Чемпионс лигасының талаптарына сай келмегендіктен, үй лига матчтарын жақын мандағы «Салфорд» және «Уиднес» қалаларында өткізуге мәжбүр болды, содан кейін «Хейвуд Роуд» (Сейл) стадионына көшті. 2016 жылдың наурыз айында клуб «Эйджкрофт» (Пендлбери) ауданында қоғамдық стадион құру жобасына қайтадан қатысты. 2017 жылдың шілдесінде өте нашар маусым мен қаржылық проблемаларға байланысты жаттықтырушы Джон Даффи кетіп, «Фетерстон Роверс» клубында жаңа жаттықтырушылық қызметке тағайындалды, ал оның орнына бұрынғы ойыншы және көмекші жаттықтырушы Стюарт Литтлер келді. 2017 жылдың 5 қыркүйегінде клуб «Лей» клубының бұрынғы директоры Энди Мазей, «S.R. Waite Group» компаниясының иесі жаңа клуб төрағасы болып тағайындалғанын жариялады. Мазейдің келуінен бері директорлар кеңесіне «Манчестер Юнайтед» клубының бұрынғы бренд-менеджері Тони Шеридан, «Уиган Атлетик» клубының бұрынғы футболшысы Джон Койн және «Tecmark» компаниясының директоры Ричард Хейс кірді. 2019 жылдың қыркүйегінде клуб 2020 жылғы маусымнан бастап клубты «Манчестер Лайонс» деп қайта атауға Рұгби футбол лигасынан рұқсат сұрап жатқанын жариялады. Клубтың ресми аты «Суинтон Лайонс» болып қала беретін еді, бірақ бренд және презентация «Манчестер» болып өзгеретін еді. Бұл жоспар жергілікті кеңесшілер мен Сальфорд мэрінен қатты қарсылыққа ұшырады. Қарсылықтың нәтижесінде қайта атау жоспарлары тоқтатылды және директорлар кеңесінің дерлік барлық мүшелері 2019 жылдың 12 қыркүйегінде отставкаға кетті, клубты қайта құру үшін жалғыз қалған директор Стив Уайлдтің міндетіне қалдырды. Содан бері жаңа директорлар кеңесі құрылды, ол кейіннен компанияның меншігіне ие болды. 2021 жылғы Чемпионс лигасында «Суинтон» турнир кестесінде соңғы орынды иеленді және жыл бойына тек екі матчты жеңіп, төменгі лигаға түсірілді. 2022 жылдың 2 қазанында «Суинтон» «Донкастер» клубын 16:10 есебімен жеңіп, плей-офф финалында Лига 1-ден Чемпионс лигасына қайта оралды. 2023 жылғы RFL Чемпионс лигасында «Суинтон» турнир кестесінде 10-орынды иеленді.

In 1996, the first tier of British rugby league clubs played the inaugural Super League season and changed from a winter to a summer season. The rest of the professional game in Britain would follow this move to summer. In 1996, Swinton officially added Lions to their name. Peter Roe led Swinton to promotion from Division Two in 1996. The former Great Britain captain, Mike Gregory was the head coach of the club between 1998 and 2001. The popular but ultimately disastrous reign of Tony Humphreys followed in the early period of 2002. Humphreys was sacked in late May 2002 and replaced by former player Phil Veivers. Under the guidance of Veivers performances and result improved significantly and the Lions finished in a promotional playoff position. Only a loss to Sheffield Eagles denied the Lions the opportunity of promotion to National League One. The financial failure of major creditor and de facto owner Hugh Eaves in 2002 put the future of the club in jeopardy, the chairman and benefactor Malcolm White resigned. The Swinton Supporters' Trust began life on 14 February 2002 in the White Lion public house and set about raising funds for the club. Shortly afterwards, Swinton were forced out of Gigg Lane by the financial problems of their landlords, Bury F. C.

In August 2002, the club were brought the club back to within one mile of the Swinton and Pendlebury border when they played their first match at Moor Lane in Kersal as tenants of Salford City F. C., after travelling to Leigh and Chorley to play 'home' matches. Unfortunately the football club would not grant Swinton a ten year lease which would be required to enable much needed funding to bring the ground up to standard. In 2004, the Lions moved to Park Lane, Whitefield, home of Sedgley Park R. U. F. C.

Peter Roe quit as coach of Swinton Lions in September 2003, after less than a year in charge. He rejected a two year contract to continue as the coach and general manager and left the National League Two club. In 2006, the return to Swinton and Pendlebury was taken one step further when club chairman, John Kidd, announced on 9 August that the club had acquired a site to build a 6,000 capacity stadium with training facilities and community use in Agecroft, Pendlebury. In May 2007, Swinton Lions went into administration for about 48 hours to restructure the club from top to bottom. A new company, Swinton Lions Rugby Club, was set up to remove problems with shareholdings from the previous administration. The club came under the stewardship of chairman, John Kidd and fellow directors Paul Kidd (chairman's son), Dave Roberts and Ben Jones. In May 2009, John Kidd announced that he hoped to be in a position to apply for planning permission from the local council by the autumn. Once given approval by Salford Council it was envisaged that construction could be completed quickly. During the autumn of 2009 director Paul Kidd stood down as head coach and moved to his new role as director of rugby. It was also announced that the new player/coach for season 2010 would be Paul Smith with Ian Watson as his assistant player/coach. During the season, on 25 May 2010, Paul Smith announced his resignation from his head coach role and left to play for Leigh. He was replaced by Paul Kidd and Ian Watson. On 26 September 2010, former Barrow coach Steve McCormack was confirmed as the head coach for the 2011 season with Ian Watson and Marlon Billy continuing in their roles as assistant coaches. Swinton played their home games for the 2011 season at the Willows, Weaste, Salford. Swinton went on to win promotion to the Co operative Championship as Champions of Championship 1. As of 7 June 2011 when the club hosted a fans' meeting at Moorside Social Club, Swinton, Mr Kidd stated that he expected that the building of the stadium should commence no later than New Year's Day, 2012 with completion set for the end of April (2012). However, the predicted return date of spring 2012 proved to be a somewhat optimistic and premature forecast. Ultimately the funding did not materialise and the club later relinquished its lease on the Agecroft site. With Salford moving to a new stadium in Barton, Eccles, Swinton set up a ground share with Leigh in the Co operative Championship for the 2012 season and onwards whilst they await permission to build their own ground at Agecroft. On 18 March 2013 the club announced the appointment of Gary Chambers as head coach. Gary, a teacher at Harrop Fold School in Walkden. By late 2013 the club was found to be in severe financial difficulties. Chairman John Kidd announced his resignation and hopes of saving the club were left in the hands of director David Jones and the Supporters' Trust. Alan Marshall and Stephen Wild were nominated by the Supporters' Trust to fill two positions on the new board of directors. Ian Watson took over as player coach. In January 2014, Salford City Reds owner Marwan Koukash announced his intention to revolutionise Swinton town centre via the development of St Ambrose Barlow RC High School. His plans were to include a 3,000 capacity stadium for the Lions on the site of the old school playing field, alongside new housing, restaurants and a hotel. In June 2014, Ian Watson left to join Salford and John Duffy replaced him as head coach in July. A difficult season combined with drastic restructuring of the league structure left the Lions in the third tier of rugby league, League 1, in 2015. In October 2014 the club announced its intention to return to Park Lane, home of Sedgley Park RUFC as its home base for season 2015. Following their promotion from League 1 to the Championship in 2015, Swinton were forced to play their home league games in nearby Salford and Widnes as Park Lane (Sedgley Park RUFC) did not meet the minimum requirements for the Championship, before moving to Heywood Road, Sale. As of March 2016 the club has re engaged with the project to establish a community stadium in the Agecroft district of Pendlebury. In July 2017 after a very poor season on the field and serious financial problems off it, coach John Duffy departed and took a new coaching post with Featherstone Rovers after their man in charge, Jon Sharp left his post. He was immediately replaced by former player and assistant coach Stuart Littler. On 5 September 2017 the club announced that former Leigh Director Andy Mazey owner of Greater Manchester based S. R. Waite Group would step in as the new club chairman. Since Mazey's arrival the board now includes former Manchester United Brand Manager Tony Sheridan, former Wigan Athletic footballer John Coyne, and Tecmark Managing Director Richard Heyes. In September 2019 the club announced that they were seeking permission from the Rugby Football League to rebrand the club as Manchester Lions from the 2020 season onwards. The official name of the club would remain Swinton Lions but the branding and presentation would all become Manchester. The plan was met with considerable opposition including local councillors and the Mayor of Salford. As a result of the opposition the re brand plans were shelved and almost the entire board resigned on 12 September 2019, leaving sole remaining director Steve Wild in charge to re structure the club. Since then a new board of directors has been assembled, which has subsequently taken ownership of the company. In the 2021 Championship season, Swinton finished bottom of the table and were relegated after winning only two matches for the entire year. On 2 October 2022, Swinton achieved promotion from League 1 back to the championship after beating Doncaster 16 10 in the playoff final. In the 2023 RFL Championship season, Swinton finished 10th on the table.