Кіріспе

Гвинея-Бисау аймағы

Биомбо – Гвинея-Бисаудың батысындағы аймақ, ауданы 840 км² және оның астанасы Квинхамель. 1998-1999 жылдардағы азаматтық соғыстан бері жергілікті әкімшілік құрылмаған, барлық әлеуметтік қызметтерді азаматтық қоғам ұйымдары және басқа да мемлекеттік органдар жүзеге асырады. Бұл мангр батпақтарымен, жаңбырлы орманмен, тығыз орманмен жабылған жағалау аймағы, және жылдық жауын-шашын мөлшері 200 мыңнан асады. 2009 жылғы мәліметтер бойынша аймақтың жалпы халқы 93 039 адамды құрады, оның ішінде қалалық халқы 11 030, ал ауылдық халқы 82 009 адамды құрады. Аймақта әр жүз еркекке 89 әйел шақ келеді. 2009 жылы таза белсенділік көрсеткіші 50,47 пайызды, жұмыспен қамтылған еңбек күшінің үлесі 35,03 пайызды, еңбек күшінің үлесі 77,74 пайызды, ал потенциалды белсенді халықтың үлесі 35,03 пайызды құрады. Күн сайын 2 доллардан кем табыс табатын адамдардың абсолютті кедейлік деңгейі 63,6 пайызды құрады, бұл көрсеткіш ұлттық кедейлік деңгейінің 9,1 пайызын құрайды.

География

Биомбо - теңіз деңгейіне жақын жағалау аймағы, және теңіз деңгейіне жақын жағалау аймақтары үлкен толқындар кезінде мерзімік түрде суға батып қалады. Барлық жағалау аймақтарының ең жоғары биіктігі шектеулі. Ішкі аймақта жазықтар бар, олар риалармен тізбектесе орналасқан. Жағалау аймақтарында көптеген ирек өзендер ағып өтеді, олардың көпшілігі жағалау аймақтарында эстуарилер құрайды. Аймақ арқылы Кашеу деген басты өзен ағып өтеді. Климаты ыстық және тропикалық, аймақта екі маусым бар. Жаз желтоқсаннан мамырға дейін басталады, ал сәуір-мамыр айларында температура диапазоны құрайды. Жаңбырлы маусым әдетте мамырдан қарашаға дейін созылады. Аймаққа орташа жұрттан көп жауын-шашын жапады, ал ішкі аймақтарға жауатын жауын мөлшері шамалы. Жағалау аймақтары мангр батпақтарымен, жаңбырлы орманмен және тығыз орманмен жабылған.

Әкімшілік

Biombo 3 секторға бөлінеді, атап айтқанда, Prabis, Quinhamel және Safim. Гвинея-Бисау 1973 жылғы 24 қыркүйекте Португалиядан соғыстар мен дипломатиялық саяси шаралар арқылы, Кабо-Верде Партито Африка Тәуелсіздігі (PAICV) бастамасымен тәуелсіздік алды, ал Португалия 1975 жылғы 5 шілдеде Кабо-Верде тәуелсіздігін мойындады. PAICV екі елде де тәуелсіздік алғаннан кейін билік жүргізді. Елдің экономикалық дамуына халықаралық қаржы көптеп келгенімен, партия билікті авторитарлық түрде теріс пайдаланды деген айып тағылды. 1980-ші және 1990-шы жылдардағы бір партиялық жүйе тұрақсыз болды, әскер билікті жиі қолға алды, нәтижесінде болған азаматтық соғыс мүлік пен адам өмірінің жоғалуына әкелді. Билікті орталықсыздандыру мақсатында әкімшілік аймақ және сегіз аймақ құрылды. 1998-1999 жылдардағы азаматтық соғыстан бері жергілікті басқару жүйесі жоқ, барлық әлеуметтік қызметтерді азаматтық қоғам институттары және басқа да мемлекеттік органдар атқарады. Үкімет тарапынан денсаулық сақтау және білім беру салаларында қызметтердің көлемі шектеулі, барлық мемлекеттік мекемелер шектеулі режимде жұмыс істейді. 2003-2004 жылдары Ауысу Хартиясы қабылданып, ауысу үкіметі сайланды. Әскери комитет екі азаматты уақытша Президент және Премьер-министр етіп тағайындады. 2005 жылғы 24 шілдеде бес жылдық мерзімге көп партиялық сайлау өтті. 2012 жылы әскери төңкеріс болды, содан кейін Еуропалық Одақ және халықаралық көмек тоқтатылды. Соңғы сайлау 2014 жылғы сәуір айында 13 президенттік кандидат пен 15 партияның қатысуымен өтті. Сайлауды 550 халықаралық байқаушы бақылады. Жозе Марио Ваз және оның партиясы президенттік және парламенттік сайлауда әскери қолдауға ие болған Нуньо Гомес Набиамнан жеңіске жетті.

Демография

2009 жылы өңірдің жалпы халқы 93 039 адамды құрады, оның ішінде қалалық халқы 11 030 адам, ал ауылдық халқы 82 009 адам болды. Аймақта әр жүз еркекке 89 әйел шаққанда. Өңірдегі жалпы тұрғындар саны 93 039 адамды құрайды. Ауыл шаруашылығымен айналысатын халықтың жалпы саны 32 012 адамды құрайды. Өңірдегі үй шаруашылықтарының орташа саны 7,0, ал халық тығыздығы 110,9 км² құрайды. Орташа жылдық өсімнің халық санауы арасындағы көрсеткіші (түзетілген деректер бойынша) 2,69 пайызды құрайды. Ауыл шаруашылығы емес, басқа салаларда жұмыс істейтін халық саны 61 027 адамды құрайды. Өңірдегі бір адамға шаққандағы үй шаруашылықтарының жалпы саны 13 328. Аймақтағы христиандардың үлесі 30,2 пайыз, мұсылмандардың үлесі 6,30 пайыз, анимистердің үлесі 40,10 пайыз, мәліметтері нақты емес көрсетілгендердің үлесі 20,80 пайыз, ал дінге сенбейтіндердің үлесі 2,5 пайызды құрайды. Өзендер мен жағалау аймақтарындағы басты экономикалық қызмет – балық аулау, ал ішкі аймақтарда – ауыл шаруашылығы. 2011 жылы еңбекке қабілетті халықтың жалпы саны ел бойынша 60 пайызды құрады, яғни көптеген адамдар жұмыспен қамтылған. Бірақ елде кедейлік деңгейі өте жоғары, үштен екісі кедейлік шегінен төмен тұрады деп есептеледі. Жұмыс істейтін халықтың шамамен 58,4 пайызы жеке кәсіпкерлікпен айналысады, ал жалақы алатындардың үлесі 42 пайызды құрайды. 2001 жылы аймақтағы жұмыссыздық деңгейі 10,2 пайызды құрады, ал ел астанасы Бисауда бұл көрсеткіш 19,3 пайызды құрады. Жалпы жұмыс істейтін халықтың 63,5 пайызы ауыл шаруашылығында (орман шаруашылығын қоса алғанда), 8,9 пайызы өнеркәсіпте және 6,1 пайызы мемлекеттік басқару саласында жұмыс істейді. 2011 жылғы Халықаралық валюта қорының (ХВҚ) есебіне сәйкес, ауыл шаруашылығымен айналысатын адамдар басқаларға қарағанда кедейрек, ал білімі жоғары адамдар көбірек табыс табады. Күн сайын 2 доллардан аз табыс табатын адамдардың абсолютті кедейлік деңгейі 63,6 пайызды құрайды, бұл көрсеткіш елдегі кедейліктің жалпы көрсеткішінің 9,1 пайызын құрайды.

Боланшалар

Боланхалар – Гвинея-Бисаудың жағалау аймағына еніп жатқан теңіз салаларындағы (арналарындағы) мангр тоғайларының арасындағы күріш егістік алқаптары. Күріш алқаптары теңіз суының басуынан қорғау үшін жағалармен қоршалған. Алқаптардың ішінде қышқыл сульфатты топырақтар кездеседі. Шаруалар ондаған жылдар бойы жаңбыр маусымында үздіксіз кептіру арқылы топырақты жақсартуға қол жеткізді.