Кіріспе

Батыс Вирджиния штатындағы тарихи үй, АҚШ. Үйдің бастапқы тас бөлігі шамамен 1790 жылы Ричард Слоан және оның әйелі Шарлотта Ванхорн Слоан үшін салынған. Ирландиядан шыққан Слоан Америка Құрама Штаттарына Америка революциялық соғысынан кейін келді және Дэвид Ванхорнның жалдамалы қызметкері болды. Слоан Ванхорнның қызы Шарлоттамен қашып, Милл-Крик аңғарында қоныстанды, онда олар үйдің бастапқы тас бөлігін тұрғызды. Слоандардың он баласы болды, оның ішінде Джон және Томас Слоан, олардың әрқайсысы (кейін) Вирджиния штатының Делегаттар палатасында Гэмпшир округін өкілдік етті. Ричард Слоан және оның отбасы тас үйден табысты тоқу бизнесін жүргізді, ал олардың Слоан көрпелері (үлгілі суреттері бар тоқылған жамылғылар) Оңтүстік Бранч аймағында кеңінен танылды. 1854 жылы Слоан отбасы тас үйді Паркер отбасынан үш бауырға сатты. Паркер отбасы Мурфилд және Солтүстік тармағындағы жолмен кемелдік қызмет көрсетті; саяхаттың барысында саяхатшыларға тамақ берілетін тас үйге тоқтау болды. Америка Азамат соғысы кезінде тас үйге Одақ және Конфедерация әскерлері де келді, ал Одақ әскерлері тауарлар мен жабдықтарды қарап шықты. Тас үй жергілікті дауыс беру пункты ретінде пайдаланылды, ал 1910 жылы Гэмпшир оңтүстік темір жолы аяқталғаннан кейін кемелдік аялдама ретіндегі қызметі тоқтатылды. Паркер отбасы үйді экскурсияларға ашты және 1975 жылы ол Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Слоан-Паркер үйі солтүстік-батыс жолына қараған бастапқы тас бөлімінен және бастапқы тас бөліміне іргелес ағаштан жасалған қосымшадан (шамамен 1900 жылы салынған) тұрады. Тас бөлімінің сыртқы қабырғасы жертөле деңгейінде жуан, ал шатыр деңгейінде жуандыққа дейін азаяды. Тас бөлімінің көп бөлігі, сондай-ақ есіктердегі тетіктер түпнұсқа. Слоан-Паркер үйінің басқа да ерекшеліктеріне 1803 жылы салынған үлкен сарай және үйдің солтүстік-шығысында орналасқан Слоан-Людвик зираты жатады.

Географиясы мен орны

Слоан-Паркер үйі мен шаруашылығы Гэмпшир округінің оңтүстік-батысындағы Милл-Крик аңғарының ауылдық, егістік жерінде орналасқан. Милл-Крик аңғарының батысында орманды антиклиналды тау жотасы – Паттерсон Крик тауы көтеріледі, ал антиклиналды Милл-Крик тауының орманды батыс төбелері аңғардың шығысына қарай көтеріледі. Потомак өзенінің оңтүстік саласы Милл-Крик тауынан артық, үйден шамамен 7 км шығысқа қарай орналасқан. Үй мен оған жапсарлас шаруашылық Солтүстік-Батыс жолы (US 50 және WV 28 жолдарымен бірге жүретін) бойында, Юнкшн (сондай-ақ Мурфилд Юнкшн деп те аталады) кіші елді мекенінен шамамен 1 км шығысқа қарай орналасқан. Юнкшн Purgitsville Pike (US 220 және WV28 жолдарымен бірге жүретін) пен Солтүстік-Батыс жолының (US50 және US220 жолдарымен батысқа қарай Knobly Mountain және US50 және WV28 жолдарымен шығысқа қарай Romney) қиылысында орналасқан және осы қиылысының құрметіне аталған.

Өмірбаян

Милл-Крик аңғары және Слоан–Паркер үйі орналасқан жер бастапқыда Солтүстік Мойын иелігінің бір бөлігі болды, бұл жерді 1649 жылы Англиядағы аралық кезеңде жер аударылған II Карл өзінің жеті қолдаушысына сыйлады. 1660 жылы монархия қайта орнатылғанда, II Карл ақыры Англия тағына отырды. Ол 1662 жылы Солтүстік Мойын иелігін жаңартты, 1669 жылы оны қайта қарады және 1672 жылы бастапқы грантты алғашқы иегерлер Томас Кольпепер, 2-ші Кольпепер бароны, және Генри Беннет, 1-ші Арлингтон графы, үшін қайта бекітті. 1681 жылы Беннет өзінің үлесін Кольпепер лордына сатты, ол 1688 жылы II Джеймстен бүкіл жер гранты үшін жаңа жарғы алды. Кольпепер лорды, оның әйелі Маргарет және қызы Кэтрин қайтыс болғаннан кейін, 1719 жылы Солтүстік Мойын иелігі Кэтриннің ұлы Томас Фэрфаксқа, Камеронның 6-шы Фэрфакс лордына, өтті. Түпкілікті американдықтармен қақтығыстар азая бастағанда, Фэрфакс лорды өзінің Солтүстік Мойын иелігінің сирек қоныстанған батыс жерлерін мекендеуге еуропалықтарды тартуға тырысты. Милл-Крик аңғары қазіргі Хэмпшир округінің еуропалықтар алғаш қоныстанған аймақтарының бірі болды, бұл 18 ғасырдың ортасынан басталды. Аңғардың құнарлылығы алғашқы қоныстанушыларды қызықтырды. Осы кезеңде Милл-Крик аңғарында кейін Слоан–Паркер үйін иеленген Паркер отбасының тікелей атасы Джоб Паркер қоныстанды.

Слоан отбасы иелігі

Слон-Паркер үйінің бастапқы тас бөлігі 1790 жыл шамасында Ричард Слон және оның әйелі Шарлотта Ванхорн Слон үшін салынды. Ричард Слоан бастапқыда Ирландияның Ольстер провинциясы, Монаган графтығынан шыққан. Олар қысқа ғана уақыт сонда тұрды. Харди округінің Олд Филдс айманындағы сау малды көргеннен кейін, ол жерге көшуге шешім қабылдады. Сонымен қатар, ол 1824 жылдан 1828 жылға дейін округтік сот судьясы, 1827 жылы округтік жер өлшеуші, 1839 жылы округтік шериф, ал 1825 жылдан 1827 жылға дейін Вирджиния делегаттар палатасының Гэмпшир округінен сайланған депутаты болды. Томас Слоан 1832 жылдан 1834 жылға дейін және қайтадан 1835 жылдан 1837 жылға дейін Вирджиния делегаттар палатасында Гэмпшир округін өкілдік етті.

Паркер отбасы иелігі

Слоан отбасы тас үйді және оның айналасындағы жерді Джон Пейтон Паркер, Бенджамин Паркер және Уильям Паркер ағайындарына 1854 жылдың 29 желтоқсанында 4000 долларға сатты. 19 ғасырдың басынан бастап, 1910 жылы Петербургке дейін Хэмпшир оңтүстік темір жолы толыққанша салынатынға дейін, Ромни мен Джанкшн арасындағы Солтүстік-Батыс жолының бұл бөлігі Камберленд пен Ромниді Морефилд пен Петербургпен оңтүстікке байланыстыратын маңызды солтүстік-оңтүстік көлік маршрутының бір бөлігі болды. 1845 жылға қарай Мурфилд және Солтүстік тармағындағы дилижанс желісі Балтимор және Огайо темір жолының (B&O) басты желісін Грин-Спрингтегі солтүстік-оңтүстік маршрутымен байланыстырып, Грин-Спринг пен Мурфилд арасында дилижанспен жол жүруге мүмкіндік берді. Қазіргі WV28 жолы Мэриленд штатының Вили Фордтан Петербургке дейінгі солтүстік-оңтүстік маршрутымен сәйкес келеді және Ромниден Джанкшнға дейін Солтүстік-Батыс жолымен (US50) және Джанкшннан Петербургке дейін US220-мен бірге жүреді. Паркер отбасы 1884 жылға дейін Грин-Спрингтегі B&O басты желісі мен Мурфилд арасындағы Мурфилд және Солтүстік тармағындағы дилижанс жолымен өздерінің дилижанс желісін жүргізді, сол кезде B&O Оңтүстік тармағы Ромни депосына дейін толыққанды салынды. Паркерлердің дилижанс желісі жолаушыларды қазіргі Грин-Спринг жолы (CR1), Камберленд жолы (WV28) және Солтүстік-Батыс жолы (US50/WV28) арқылы тас үйге жеткізді, онда дилижанстар жолаушыларға тамақтануға мүмкіндік беру үшін тоқтады, содан кейін қазіргі US220/WV28 арқылы Мурфилдке сапарды жалғастырды. Одақ әскерлері Солтүстік-Батыс жолымен өтетін кезде үйден және шаруашылықтан тауарлар мен жабдықтар алу үшін үйді қарап-тексеріп, жиі келіп тұрды. 1962 жылға қарай Джон Генри Паркер кіші, Джон Генри аға және Кейт Паркердің ұлы, әйелі Рут Хармисон Паркер және ұлы Дэвид Реник Паркермен бірге Слоан-Паркер үйінде тұрды. Олардың меншігінде болған кезде және олардың күш-жігерінің арқасында Слоан-Паркер үйі мен оған жақын орналасқан үй 1975 жылдың 5 маусымында Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Бұл Хэмпшир округының тізілімге енгізілген алғашқы мүлігі болды. Ол күйеуімен бірге 1962 жылы Слоан-Паркер үйін экскурсиялар үшін ашты, Джон Генри Паркер кіші 2000 жылы, ал әйелі Рут 2005 жылы қайтыс болды.

Сәулет

2018 жылғы жағдай бойынша Слоан-Паркер үйі Солтүстік-Батыс жолына (Turnpike) қараған түпнұсқа тас бөлігінен (шамамен 1790 жылы салынған) және түпнұсқа тас бөлігіне іргелес салынған ағаш қаңқалы қосымшадан (шамамен 1900 жылы салынған) тұрады. Тас бөлік және ағаш қаңқалы қосымша бірге Т әрпіндей пішіндес құрылымды құрайды. Үйдің бастапқы тас бөлігі, дала тасынан салынған, алғашқы құрылысынан бері көбінесе өзгермеген; ағаш қаңқалы қосымшаны орналастыруға байланысты шағын өзгерістер енгізілді. Сол сияқты, ағаш қаңқалы қосымша да құрылысынан бері тек аз ғана өзгерістерге ұшырады.

Тас секциясы

Тас бөлімі жергілікті қол жетімді материалдардан салынған, және оның мөлшері сол кезде үлкен деп есептелген болуы мүмкін. Ол Слон-Паркер үйінен солтүстік-шығысқа қарай, шаруашылық егістігінің жиегіндегі ағаштардың тобында шамамен 126 метр (415 фут) қашықтықта орналасқан. Ричард Слоан мен оның әйелі Шарлотта Ванхорн Слоан осы зиратта жерленген. Зираттағы басқа жерленгендердің арасында Ричард Слоанның ұлы генерал-майор Джон Слоан, сондай-ақ Америка революциялық соғысының сарбазы Леонард Людвик және оның әйелі Кэтрин бар. Бенджамин Паркер және оның кейбір ұрпақтары Ромнидегі Индиан Могильнигіне қайта жерленер алдында осы зиратта жерленген.