Кіріспе

1982 жылғы испандық жалпы сайлау 1982 жылдың 28 қазанында Испания Корольдігінің 2-ші Кортес Генералезін сайлау үшін өтті. Депутаттар палатасының барлық 350 орыны, сондай-ақ Сенаттың 254 орынның 208-і сайлауға қойылды. Сайлау сол кездегі премьер-министр Леопольдо Кальво Сотелоның 1982 жылдың 27 тамызында жариялаған болатын, бұл нашар қоғамдық пікір және оның партиясы – Демократиялық орталық одағының (UCD) ішіндегі күшті тартыстардың салдары болды. Бұл тартыстар бұрынғы премьер-министр Адольфо Суарес басқарған Демократиялық және әлеуметтік орталықтың (CDS), Оскар Алзаганың Халықтық демократиялық партиясының (PDP) және бұрынғы министр Франсиско Фернандес Ордонестің Демократиялық әрекет партиясының (PAD) партиядан бөлінуіне әкелді. Алдыңғы заң шығару кезеңі саяси тұрақсыздықпен және 1979 жылғы мұнай дағдарысының нәтижесінде туындаған экономикалық төмендеумен сипатталды. Суарес өзі 1981 жылдың қаңтарында UCD дағдарысының салдарынан премьер-министрліктен кетті, ал Кальво Сотелоның 1981 жылдың 23 ақпанындағы мандатына қолдау көрсету кезінде әскери төңкеріс әрекетіне тойтарыс берілді. UCD «автономиялар мемлекеті» деп аталатын әкімшілік құрылымды құру кезінде парламенттік және саяси жағынан маргиналдануға ұшырады. Ол 1979 жылдан бері өткізілген барлық аймақтық сайлауларда жеңіліске ұшырады: Баск елі, Каталония, Галисия және Андалусия. Кальво Сотело қайта сайлануға түсуден бас тартты. Фелипе Гонсалес басқарған Испан социалистік жұмысшылар партиясы (PSOE) испан демократиялық сайлауындағы ең үлкен жеңіске қол жеткізді, ол дауыс берушілердің 48,1%-ын алып, Конгрестегі 350 орынның 202-сін жеңіп алды. Бұл партияның прогрессивті, заманауи социал-демократиялық үгіті мен саяси өзгерістерге ұмтылысының нәтижесі болды. UCD партиясы, керісінше, 1979 жылғы орындарының 93%-ын және дауыстарының 80%-ын жоғалтып, күйреп кетті. Бұл демократияның қайта орнатылуынан бергі қазіргі үкімет үшін ең ауыр жеңіліс және Батыс әлемінде биліктегі партияның ең ауыр жеңілістерінің бірі болды. Оңшыл Халықтық альянс (AP), бұрынғы франкист министрі Мануэль Фрага басшылығымен, UCD партиясының жеңілісінен үлкен пайда көріп, социалистерге қарсы негізгі оппозициялық партияға айналды, ол 100-ден астам орынға және дауыс берушілердің 26,4%-на ие болды. Адольфо Суарес басқарған CDS партиясы Конгреске 2 орынмен кірді және дауыс берушілердің 2,9%-ын алды, ал Испания Коммунистік партиясының (PCE) дауыс жинауы төмендеді, себебі дауыс берушілер PSOE-ге тактикалық дауыс берді. Дауыс беруге қатысу деңгейі 79,97%-ды құрады, бұл Испанияда өткен жалпы сайлаулардағы ең жоғары көрсеткіш болып табылады. 1982 жылғы сайлау жексенбі күнінен басқа күні өткізілген соңғы жалпы сайлау болды. Гонсалес 2 желтоқсанда қызметке кірісті, ол 43 жыл ішінде франкизм кезінде қызмет етпеген мүшелері бар алғашқы үкіметті басқарды.

Шұғыл сайлау

Андалусиядағы сайлаудағы сәтсіздік келесі жалпы сайлауға дейін партияның толыққанды ыдырауына жағдай жасады. Кальво Сотело 1982 жылдың шілдесінде партиясының премьер-министрлікке басты кандидаттығына түспейтінін және UCD төрағалығынан қағазын беріп, бірақ премьер-министр қызметін сақтайтынын жариялады. Оның партиялық кандидаттығына және басшылығына Ланделино Лавилья сайланды, ол ішкі оппозициямен сайланды (бірден-бір кандидат болғанына қарамастан, тек 67% қолдау көрсетті). Сонымен қатар, 1982 жылдың жазында Конгресте UCD-нің үнемі бөлінуі (парламенттік фракциясы 350-ден 150-ге дейін азайды) партияны 1983 жылғы заң шығару мерзімінің соңына дейін үкімет құруға қажетті қолдаудан айырды. Мадрид, Балеар аралдары, Кастилия және Леон және Эстремадураның автономиялық статуттары сияқты заң жобалары мен 1983 жылғы бюджет, күзге жоспарланған мақұлдаудан кейін сайлаудан соңға шегерілді. UCD-нің өзінің негізін қалаушысы Адольфо Суарес орталықтандырылған Демократиялық және әлеуметтік орталық (CDS) құрып, келесі жалпы сайлауда жеке қатысатынын мәлімдеп, ең таңғажайып бөліністердің бірін жасады. UCD-ден Оскар Алзаганың жаңа христиан демократтық Халықтық демократиялық партиясы (PDP) да бөлінді, ол AP-мен коалиция құрып сайлауға түседі. Егер Кортес демалыстан кейін қыркүйекте ашылғанда, UCD парламенттік фракциясының саны 124-ке дейін төмендеп, PSOE және PAD партияларының болжамды жиынтығынан (128 орын) азайды. Кортес таратылмас бұрын AP-PDP коалициясы туралы келіссөздер қыркүйек айының басында расталды. Бастапқыда UCD және Антонио Гарригес Уокердің Либералды-демократиялық партиясы (PDL) арасындағы UCD туы астындағы жалпыұлттық коалиция да бекітілді; PDL UCD-нің ішкі дағдарысы кезінде шілдеде құрылды. Алайда, UCD-PDL альянсы сайлау тізімдерін жасау кезіндегі "техникалық келіспеушіліктер" салдарынан тарап кетті, PDL сайлауға қатыспауды жөн көрді. UCD ішіндегі кейбір топтар Суарес құрған CDS-пен одақтасуға тырысты, бірақ соңғысының бас тартуына байланысты нәтижеге қол жеткізе алмады, UCD-нің үстемдік етпеген сайлау коалициясына қарсы жалпы қарсылығы партия ішінде жаңа жанжалдарға әкелді, сайлауда жеңіліске ұшырауы мүмкін деген сенім күшейді. Партия ішінде Мануэль Фраганың AP-мен жалпыұлттық коалиция құруға шақырушылар да болды, бірақ партия басшылығы оны қабылдамады, алайда екі партияның Баск елі үшін аймақтық деңгейдегі коалициясы аймақтағы "ерекше жағдайларға" байланысты расталды. PSOE-нің абсолютті көпшілікке ие болуы мүмкін деген алаңдаушылықтағы бизнес және банк саласының өкілдері UCD-AP коалициясын қолдап, центристтердің мұндай келісімге келуден бас тартуын сынады, ал Мануэль Фрага "табиғи көпшілік [испан оңшыл-орталық сайлаушылардың гипотетикалық одағы] жоғарыдан немесе төменнен іске аспақ" деп сендірді. Алайда Лавилья өзінің және партиясының оңшылдардан алшақтауға және саяси спектрдің ортасына үндеуге ниеттенді, AP-ті сол мақсатқа тым оңшыл деп есептеді. Қазан айының басында 27 қазанға (сайлау күнінен бір күн бұрын) жоспарланған төңкеріс әрекетіне дайындық жұмыстары анықталып, тоқтатылды. Жоспар бойынша, әртүрлі тұлғаларға қарсы зорлық-зомбылық шаралары жасалып, содан кейін Мадридтегі әскери үйлердің бірінде үлкен жарылыс жасалатын болды. Бұл үшін ETA-ны және терроризмге қарсы күрестің тиімсіздігін әскери төңкерістің себебі ретінде көрсету жоспарланған. Көтерілісшілердің әрекетінен туындауы мүмкін әлеуметтік тәртіпсіздіктерге жол бермеу үшін бұқаралық ақпарат құралдары төңкеріс әрекетінің маңыздылығын азайтып көрсетті, ал 7 қазанда басталатын сайлау кампаниясына ешқандай әсер етпеді. Алайда PSOE Бас хатшысының орынбасары Альфонсо Гера армияның демократияға интеграциясы болашақ PSOE үкіметінің мақсаттарының бірі болуы керектігін мәлімдеді.

Сенат

+ ← 1982 жылғы 28 қазан күнгі Испания Сенаты сайлау қорытындысының шолуы → Партиялар мен одақтар Халықтың дауысы Орын % дауыс ±пп Барлығы +/− Испан социалистік жұмысшы партиясы (PSOE)1 27 954 856 47,60 +22,19 134 +66 Халықтық альянс – Халықтық демократиялық партия (AP–PDP)2 15 084 392 25,68 +17,89 54 +49 Демократиялық орталық одағы (UCD)3 4 017 007 6,84 –24,77 4 –113 Испания Коммунистік партиясы (PCE) 2 687 352 4,58 –7,85 0 –1 Испания Коммунистік партиясы (PCE)4 2 657 576 4,52 –7,91 0 –1 Канар аралдарының ассамблеясы – Канар аралдарының координациялық кеңесі (AC–CC) 29 776 0,05 Жаңа 0 ±0 Каталония Сенатында (CiU–ERC)5 2 503 525 4,26 +1,50 7 +4 Демократиялық және әлеуметтік орталық (CDS) 1 748 765 2,98 Жаңа 0 ±0 Баск ұлттық партиясы (EAJ/PNV) 1 171 730 2,00 +0,32 7 –1 Ұлттық бірттік (HB) 619 873 1,06 +0,13 0 –1 Жаңа күш (FN)6 344 645 0,59 –1,58 0 ±0 Баск елдің сол жақтары – Социализм үшін сол жақтар (EE) 293 173 0,50 +0,08 0 ±0 Андалусия социалистік партиясы – Андалусия партиясы (PSA–PA) 292 496 0,50 –1,54 0 ±0 Жұмысшылар социалистік партиясы (PST) 277 291 0,47 Жаңа 0 ±0 Каталония коммунистері партиясы (PCC) 187 958 0,32 Жаңа 0 ±0 Социалистік партия (PS)7 125 516 0,21 –0,15 0 ±0 Галисия ұлттық блогы – Галисия социалистік партиясы (B–PSG)8 119 929 0,20 –0,54 0 ±0 Біртілді Эстремадура (EU) 111 843 0,19 Жаңа 0 ±0 Испан ынтымағы (SE) 102 019 0,17 Жаңа 0 ±0 Испан шыңы – Экологиялық дамуды жақтау (VERDE) 92 452 0,16 Жаңа 0 ±0 Табиғи мәдениет (CN) 90 992 0,15 Жаңа 0 ±0 Сол ұлтшылдар (NE) 82 198 0,14 Жаңа 0 ±0 Галисияның сол жақтары (EG) 73 300 0,12 Жаңа 0 ±0 Канар аралдарының халықтық одағы (UPC) 61 240 0,10 –0,13 0 ±0 Канар аралдарының конвергенциясы (CC) 45 890 0,08 Жаңа 0 ±0 Валенсия ұлттық сол жақтары (ENV–URV)9 41 778 0,07 –0,16 0 ±0 Коммунистік сол жақ (LCR–MC)10 38 441 0,07 –0,66 0 ±0 Испания Фалангистік қозғалысы (MFE) 34 856 0,06 –0,20 0 ±0 Ауыл шаруашылық блогы сайлау тобы (AEBA) 29 147 0,05 Жаңа 0 ±0 Майорка социалистік партиясы – Арал ұлтшылдары (PSM) 22 272 0,04 ±0,00 0 ±0 Тәуелсіз (INDEP) 22 227 0,04 ±0,00 0 –1 Тәуелсіз испан фалангасы (FEI) 21 840 0,04 Жаңа 0 ±0 Леонес елдің аймақтық партиясы (PREPAL) 17 191 0,03 Жаңа 0 ±0 Тәуелсіз сайлаушылар тобы (ADEI) 17 009 0,03 –0,10 1 –2 Коммунистік біртілдік үміткерлік (CUC)11 16 940 0,03 –0,01 0 ±0 Тәуелсіз Галисия сайлау тобы (AEGI) 16 149 0,03 Жаңа 0 ±0 Испания Коммунистік партиясы (Марксистік – Лениндік) (PCE (m–l)) 15 770 0,03 Жаңа 0 ±0 Халықтың демократиялық партиясы (PDEP) 14 939 0,03 Жаңа 0 ±0 Испан фалангасы CNSO (FE–JONS) 14 654 0,02 Жаңа 0 ±0 Ұлттық тәуелсіз партия (PNI) 14 161 0,02 Жаңа 0 ±0 Испанияның біртілдік коммунистік партиясы (UCE) 11 611 0,02 –0,06 0 ±0 Испан шаруашылық партиясы (PRE) 10 659 0,02 –0,06 0 ±0 Галисия тәуелсіздері мен көшпенділері (IDG) 10 571 0,02 Жаңа 0 ±0 Валенсия елдің біртілдік сол жақтары (EUPV) 9 809 0,02 Жаңа 0 ±0 Республикалық сол жақ (IR) 9 623 0,02 –0,39 0 ±0 Сайлау тобы «Радуга» (Arcoiris) 7 910 0,01 Жаңа 0 ±0 Бостандық Галициясы (GC) 7 792 0,01 Жаңа 0 ±0 Коммунистік сол жақ фронты (FIC) 7 626 0,01 Жаңа 0 ±0 Эль-Бьерсо партиясы (PB) 7 409 0,01 Жаңа 0 ±0 Тәуелсіз (INDEP) 7 356 0,01 Жаңа 0 ±0 Канар ұлттық партиясы (PNC) 7 180 0,01 ±0,00 0 ±0 Майорка ассамблеясы (AM) 6 325 0,01 ±0,00 1 +1 Арагон социалистік партиясы (PSAr)12 5 993 0,01 –0,09 0 ±0 Валенсия халықтық одағы (UPV) 5 431 0,01 Жаңа 0 ±0 Сеута ұлттық партиясы (PNCe) 4 644 0,01 Жаңа 0 ±0 Сайлаушылар тобы (AE) 4 575 0,01 Жаңа 0 ±0 Миноркан тәуелсіз үміткерлігі (CIM) 4 259 0,01 Жаңа 0 ±0 Тәуелсіз (INDEP) 3 788 0,01 Жаңа 0 ±0 Проверистік партия (PPr) 1 016 0,00 ±0,00 0 ±0 Астурия Фалангасы (FA) 643 0,00 Жаңа 0 ±0 Испан шаруашылық партиясы (PAE) 578 0,00 Жаңа 0 ±0 Кастилия және Леон аймақтық партиясы (PRCL) 496 0,00 Жаңа 0 ±0 Канар социал-демократиялық қауымдастығы (ASDC) 16 0,00 Жаңа 0 ±0 Біртілді Канар халықтары (PCU) 0 0,00 Жаңа 0 ±0 Майорка сол жақтары (EM) 0 0,00 Жаңа 0 ±0 Тәуелсіз прогрессивті (PI) 0 0,00 Жаңа 0 ±0 Миноркан прогрессивті үміткерлігі (PSM–PSOE–PCIB–PTI) н/қ н/қ –0,02 0 –1 Бос бюллетеньдер 171 830 1,78 +0,30 Барлығы 58 732 956 208 ±0 Жарамды дауыстар Жарамсыз дауыстар Дауыс беруге қатысу / қатысу Қалғандар Тіркелген сайлаушылар 26 846 940 Дереккөздер

Нәтиже

79,97% дауыс беру көрсеткішімен Испанияның саяси ландшафты сайлау қозғалысына ұшырады. Биліктегі UCD партиясының жағдайы күрт нашарлады; ол 157 орыннан 11 орынға дейін төмендеді, бұл 1979 жылғы көрсеткіштен 93,5% азайды. Дауыстар саны да 6,3 миллионнан 1,4 миллионға дейін азайды, яғни 4,9 миллион дауыс немесе 1979 жылғы дауыс берудің 77,8% жоғалды. Партияның үлесі 1979 жылы алған 34,8% көрсеткіштен 6,8% дейін төмендеді – 80,5% үлестің жоғалуы. Оның 11 орынының 5-і Галисияда, 3-і Кастилия және Леонда, 2-і Канар аралдарында және тек 1-і Мадридте қалды, ал қалған аймақтарда орын алмады. Мадрид тізімінде екінші орында тұрған премьер-министр Леопольдо Кальво Сотело депутаттық мандатын жоғалтты – бұл Испания тарихында премьер-министрдің қайта сайлануға тырысқанда депутаттықтан шеттетілуінің жалғыз жағдайы. Бұл Испаниядағы ұлттық деңгейдегі биліктегі партия үшін ең ауыр жеңіліс болды, жоғалған орын санының пайыздық көрсеткіші де ең жоғары болды. Бұл көрсеткіш сол кездегі кез келген елдегі биліктегі партияның бастан кешкен ең ауыр жеңілістерінің бірі еді, тек 1994 жылғы Италия сайлауларында Христиан демократиясының құлдырауымен немесе 1993 жылғы Канада сайлауларында Прогрессивті консерваторлардың құлдырауымен салыстыруға болады. PSOE елдің барлық аймақтарында халықтың басым дауысын алды – тек Галисияда AP және PNV партиялары жеңіске жетті, бұл оларға бүкіл ұлттық аумақты толық бағындыруға мүмкіндік бермеді. Олар Галисия, Ла-Риоха және Балеар аралдарынан басқа барлық аймақтарда көпшілік орындарға ие болды және Испанияның ең көп халқы бар Андалусия аймағында таңғажайып 60% нәтиже көрсетті – мұндай жетістік енді қайталанбас еді. Каталонияда екінші орын алған партиядан 23 ұпайға артықшылыққа ие болды, бұл нәтиже тек PSOE-ның 2008 жылғы сайлаудағы көрсеткішімен ғана асып түсті. Андалусия және Каталония осы кезден бастап PSOE-ның қолдауының негізгі бекіністеріне айналды, және 2011 жылға дейін барлық жалпы сайлауларда екі аймақта да басым саяси күш болып қала берді. Жалпы алғанда, PSOE 202 орынға ие болды – бұл оның тарихи ең жақсы көрсеткіші және Испаниядағы жалпы сайлаудағы кез келген партияның ең жақсы көрсеткіші. Бұл оларға Конгресте басым көпшілікті қамтамасыз етті, тікелей бәсекелесінің орын санын екі есеге жуық арттырды. PSOE сонымен қатар барлық округтерде орын алған жалғыз партия болды, Испания демократияға көшкеннен бері бұл тек үш рет болды – қалған екеуі 2000 және 2011 жылдардағы сайлауларда PP партиясының көрсеткіштері. АП-ПДП коалициясы үлкен жетістікке жетіп, UCD партиясының бұрынғы қолдауының маңызды бөлігін алып, Испаниядағы оңшыл бағытты ұстанушы негізгі партия ретінде оны ығыстырып, елдің негізгі оппозициялық партиясына айналды. Галисияда сауалнамаларда бірінші орынға ие болғанына қарамастан, оның басқа аймақтардағы нәтижелері 1979 жылғы сайлауда дауыс берудің 6% және 9 орынды ғана алған партия үшін әлі де әсерлі деп саналды. Ол 107 орынға ие болды – сауалнамалар 100 орыннан аспайтынын болжаған болатын, және 5,5 миллион дауыс жинады. Алайда, Сеута және Мелилья округтерінде бірде-бір орын алмады, себебі бұл округтерде FPTP жүйесі қолданылды. Баск еліндегі АП-UCD-ПДП коалициясы Алава және Бискай округтерінде 1-ден әрқайсынан 2 орын алды, ал Гипускоядан тыс қалды. Бұл сондай-ақ АП және оның мұрагері ПП партиясының Жирона округінде орын алуының үш реттен бірі болды. PCE партиясы PSOE-ның өсуінен зардап шекті, 23 орыннан 4 орынға дейін төмендеді – 82,6% жоғалту, және 1,1 миллион дауыс жоғалтып, 850,000 дауысқа ие болды – 60% жоғалту. Сонымен қатар, партияның үлесі 1979 жылғы 10,8% көрсеткіштен 4,02% дейін төмендеді. Конгресте өз парламенттік тобын құру үшін қажетті 5% шегіне және 5 орынға жетпегендіктен, PCE партиясы келесі сайлауда парламенттен тыс қалу қаупімен аралас топқа (Mixed Group) қосылуға мәжбүр болды. Екінші жағынан, PNV және CiU сияқты ұлтшыл партиялар UCD партиясының құлдырауынан пайдаланып, саяси өкілдіктерін кеңейтті. CiU партиясы жалпы саны 12 орынға ие болды, оның 4-і – Каталониядағы ең үздік екі орынның бірі, бұл 1977 жылдан бері жалпы сайлаудағы алғашқы рет болды.

Мұра

1982 жылғы қазан айында өткен жалпы сайлау испан саяси аренасындағы маңызды өзгерістерге әкелді. Мемлекеттік деңгейде Испанияның демократияға өтуі 1978 жылғы желтоқсанда 1978 жылғы Конституцияның референдумда мақұлдануынан және одан кейін қабылдануынан кейін аяқталды. Алайда, тарихи тұрғыдан алғанда, бұл өту 1982 жылғы сайлаумен аяқталды деп есептеледі. 23 ақпандағы сәтсіз әрекеттен кейін әскери төңкеріс қаупі, 27 қазандағы төңкеріс әрекетіне дайындық жолымен тоқтатылғаннан кейін, толығымен сейілді. Сайлаудың нәтижесі Испанияда демократияны нығайтатын реформалардың іске асырылуына жағдай жасады. Бұған қоса, сайлауға қатысудың жоғары деңгейі (80%) испан халқының демократиялық жүйеге берген қолдауын көрсетті. Сайлаудың нәтижесінде болған саяси құлпырау испандықтардың өткенмен үзіліс жасап, болашаққа бет бұруға және PSOE-ні, оның «өзгеріс үшін» науқанымен бірге қолдауға ниетті екенін көрсетті. Франсиско Франконың диктатурасынан демократияға өтуді бастаған UCD партиясы биліктен ғана емес, сайлауда толығымен жойылды. 1979 жылы 35% дауыс алып, 168 орынға ие болған партия, 7% және 11 орынға дейін төмендеді. Билікте болған соңғы үш жылда 4,9 миллион дауыс жоғалтты (1979 жылғы сайлаушылардың шамамен 80%) және үкіметке әсер ете алмайтын үшінші партия ретінде қалды. Осының салдарынан, 1977 жылы құрылғаннан бастап 1982 жылдың желтоқсанына дейін билікте болған UCD, 1983 жылдың ақпанында басшылығы партияны таратуға шешім қабылдағаннан кейін, өсіп келе жатқан қарыздарды өтей алмағандықтан, іс жүзінде таратылды. Уақыт өте келе, партияның құлдырауы сайлаушылардың оны тұрақтылықсыз, нақты және тиімді әрекет етпейтін деп қабылдауымен, сондай-ақ UCD-нің соңғы жылдарындағы ішкі дағдарыстар мен тартыстардың салдарынан болды. PSOE сайлауда үлкен артықшылықпен жеңіске жетіп, дауыс берушілердің шамамен жартысын (48,1%) алды. Конгрестегі 350 орынның 202-сі мен Сенаттағы 208 орынның 134-і үшін сайлауда партия әр палатадағы орынның шамамен 60% -ын жеңіп алды. Бұл кез келген саяси партияның бұрынғыдан асып түспеген рекордтық көрсеткіші болды. Партия алған 10 127 392 дауыс, сол кездегі сайлауға қатыса алатын сайлаушылардың 38% -ын құрады. Осы көрсеткіш 18 жыл өткен соң, 2000 жылғы жалпы сайлауда ғана PP партиясы 10 321 178 дауыс алып, қайталанды (бірақ 2000 жылғы сайлауға қатыса алатын сайлаушылардың саны көп болғандықтан, бұл көрсеткіш 1982 жылғы көрсеткіштен кем болды). Келесі он жыл бойы социалистер испан саясатына үстемдік етті, ешбір партияның үкімет құруға нақты мүмкіндігі болмады. Бұл Испанияның үстем партиялық жүйеге көшкенін көрсетеді. PSOE 1993 жылға дейін, олар азшылық үкіметке дейін төмендегенге дейін билікте болды, содан кейін тағы үш жыл, 1996 жылға дейін билікте қалды. Бүгінгі күнге дейін Фелипе Гонсалестің 1982-1996 жылдар аралығындағы билігі (14 жылды қамтитын төрт мерзім) демократиялық жолмен сайланған премьер-министрдің үздіксіз билігінің ең ұзақ кезеңі болып табылады. Содан бері үкіметтер әдетте 8 жылдық (екі мерзім) қысқа мерзімге ие болып келеді. Халықтық альянс осы сайлаудың нәтижесінде негізгі оппозициялық партияға айналды, 1977-1982 жылдар аралығында шағын партия болғаннан кейін. Ол Испаниядағы негізгі социалистік емес партия ретінде UCD-ді алмастырды және соңғы төрт онжылдықтың басым бөлігінде осы позицияны сақтап келді. Алайда, PSOE-ге балама ретіндегі позициясына қарамастан, оның оңшыл ұстанымы, кейінгі ішкі дағдарыстар мен басшылықтың өзгеруі, сондай-ақ PSOE-нің 1990 жылдардың басына дейін сақталған танымалдылығы партияның онжылдық бойы сайлауда тұрақтанғандығын қамтамасыз етті. АП сонымен қатар 1986-1989 жылдар аралығында Суарес басқарған CDS-мен тікелей бәсекелесті, ол бір кезде PSOE-нің басты қарсыласы ретінде АП-дан асып түседі деп күтілді. Партияның жағдайы 1989 жылы Халық партиясы ретінде қайта құрылғанға дейін және Хосе Мария Азнардың басшылығына дейін жақсармады, бұл 1993 жылы Испанияда екі партиялық жүйенің орнауына және 1996 жылы PP-нің билікке келуіне әкелді.