Кіріспе
Нью-Йорк қаласындағы Манхэттендегі әйелдер түрмесі 1932 жылдан 1974 жылға дейін жұмыс істеді. Манхэттендегі Гринвич-Виллидждегі Джефферсон базарының орнына салынған Джефферсон базары түрмесінің орнына салынған Нью-Йорк әйелдер үйі әлемдегі жалғыз арт-деко стиліндегі түрме деп саналады. Ол 1931 жылы Sloan & Robertson компаниясымен жобаланып, құны 2 миллион долларға бағаланды. Ричард С. Паттерсон кіші 1932 жылдың 29 наурызында оны жұртшылыққа ашты. Бірақ алғашқы тұтқындар кейін ғана келді. Оның Гринвич авенюінің 10 нөмірінде орналасқандығы әйел тұтқындарға көшемен өтетін адамдармен байланысуға мүмкіндік берді. Түрме 1971 жылдың 13 маусымында ресми түрде жабылды. 1973 жылы мэр Линдсей оны бұзуды бастады, жұмыс келесі жылы аяқталды. Оның орнына бақша салынды. Рут Э. Коллинз түрменің алғашқы бастығы болды. Ол түрменің дизайнын мақұлдап, оны "пенологиядағы жаңа дәуір" деп атады. Оның миссиясы - әйелдердің моральдық және әлеуметтік оңалтуын жүзеге асыру, оларға "жазалаумен қатар, қайта жаңғыру" мүмкіндігін беру болды. Ол әйелдерді көтермелеу және оларға жеке тұлға ретінде қарау мақсатымен бірнеше өнер туындыларын тапсырды. Нью-Йорк әйелдер үйінің ең танымал тұтқындары:
The New York Women's House of Detention was a women's prison in Manhattan, New York City which existed from 1932 to 1974. Built on the site of the Jefferson Market Prison that had succeeded the Jefferson Market in Manhattan's Greenwich Village, the New York Women's House of Detention is believed to have been the world's only art deco prison. It was designed by Sloan & Robertson in 1931 at a cost of $2,000,000 and opened to the public by Richard C. Patterson, Jr. on March 29, 1932. It did not receive its first inmates until some time later. Its location at 10 Greenwich Avenue gave the women inmates an opportunity to try to communicate with people walking by. After the prison was officially closed on June 13, 1971, Mayor Lindsay began the demolition of the prison in 1973, and it was completed the following year. It was replaced with a garden. Ruth E. Collins was the first superintendent at the prison. She embraced the design of the prison, labeling it "a new era in penology". Her mission was to effect the moral and social rehabilitation of the women in her charge, giving them a chance for "restoration as well as for punishment". She commissioned a number of art works as part of her mission to uplift the women and treat them all as individuals. Among the Women's House of Detention's most famous inmates were:
Polly Adler
Jane Alpert
Angela Davis
Dorothy Day
Andrea Dworkin
Miriam Moskowitz
Ethel Rosenberg
Afeni Shakur
In its later years, allegations of racial discrimination, abuse and mistreatment dogged the prison. Angela Davis has been outspoken about the treatment she witnessed. Andrea Dworkin's testimony of her assault by two of the prison's doctors led to its eventual closing. Audre Lorde described the House of Detention as, "a defiant pocket of female resistance, ever present as a reminder of possibility, as well as punishment." In 2022, the historian Hugh Ryan published a history of the prison called The Women's House of Detention: A Queer History of a Forgotten Prison. He writes, "It was one of the Village's most famous landmarks: a meeting place for locals and a must see site for adventurous tourists. And for tens of thousands of arrested women and transmasculine people from every corner of the city, the House of D was a nexus, drawing the threads of their lives together in its dark and fearsome cells."
Полли Адлер
Джейн Альперт
Анджела Дэвис
Дороти Дей
Андреа Дворкин
Мириам Московиц
Этель Розенберг
Афени Шакур
The New York Women's House of Detention was a women's prison in Manhattan, New York City which existed from 1932 to 1974. Built on the site of the Jefferson Market Prison that had succeeded the Jefferson Market in Manhattan's Greenwich Village, the New York Women's House of Detention is believed to have been the world's only art deco prison. It was designed by Sloan & Robertson in 1931 at a cost of $2,000,000 and opened to the public by Richard C. Patterson, Jr. on March 29, 1932. It did not receive its first inmates until some time later. Its location at 10 Greenwich Avenue gave the women inmates an opportunity to try to communicate with people walking by. After the prison was officially closed on June 13, 1971, Mayor Lindsay began the demolition of the prison in 1973, and it was completed the following year. It was replaced with a garden. Ruth E. Collins was the first superintendent at the prison. She embraced the design of the prison, labeling it "a new era in penology". Her mission was to effect the moral and social rehabilitation of the women in her charge, giving them a chance for "restoration as well as for punishment". She commissioned a number of art works as part of her mission to uplift the women and treat them all as individuals. Among the Women's House of Detention's most famous inmates were:
Polly Adler
Jane Alpert
Angela Davis
Dorothy Day
Andrea Dworkin
Miriam Moskowitz
Ethel Rosenberg
Afeni Shakur
In its later years, allegations of racial discrimination, abuse and mistreatment dogged the prison. Angela Davis has been outspoken about the treatment she witnessed. Andrea Dworkin's testimony of her assault by two of the prison's doctors led to its eventual closing. Audre Lorde described the House of Detention as, "a defiant pocket of female resistance, ever present as a reminder of possibility, as well as punishment." In 2022, the historian Hugh Ryan published a history of the prison called The Women's House of Detention: A Queer History of a Forgotten Prison. He writes, "It was one of the Village's most famous landmarks: a meeting place for locals and a must see site for adventurous tourists. And for tens of thousands of arrested women and transmasculine people from every corner of the city, the House of D was a nexus, drawing the threads of their lives together in its dark and fearsome cells."
Кейінгі жылдары түрмеде нәсілдік кемсітушілік, зорлық-зомбылық және қатыгездікке қатысты айыптаулар көбейді. Анджела Дэвис өзі куә болған жағдайлар туралы ашық айтты. Андреа Дворкиннің түрменің екі дәрігерінен зорлық көруі туралы куәлігі түрменің жабылуына себеп болды. Одре Лорд "Түрмені" "әйелдер қарсылығының мықты бекінісі" деп сипаттап, оның әрқашан мүмкіндік пен жазаның еске салғышы болып қалатынын айтты. 2022 жылы тарихшы Хью Райан түрменің тарихын "Әйелдер үйі: ұмытылған түрменің құпия тарихы" деген атпен жариялады. Ол былай деп жазады: "Бұл ауылдың ең танымал орындарының бірі болды: жергілікті тұрғындар үшін кездесу орны және оқиғаға толы туристер үшін міндетті түрде көруге тиіс жер. Қаланың барлық түкпірінен қамауға алынған ондаған мың әйелдер мен трансгендер адамдар үшін "Д" үйі – олардың өмірін қараңғы және қорқынышты камераларында біріктіретін байланыс нүктесі болды".
The New York Women's House of Detention was a women's prison in Manhattan, New York City which existed from 1932 to 1974. Built on the site of the Jefferson Market Prison that had succeeded the Jefferson Market in Manhattan's Greenwich Village, the New York Women's House of Detention is believed to have been the world's only art deco prison. It was designed by Sloan & Robertson in 1931 at a cost of $2,000,000 and opened to the public by Richard C. Patterson, Jr. on March 29, 1932. It did not receive its first inmates until some time later. Its location at 10 Greenwich Avenue gave the women inmates an opportunity to try to communicate with people walking by. After the prison was officially closed on June 13, 1971, Mayor Lindsay began the demolition of the prison in 1973, and it was completed the following year. It was replaced with a garden. Ruth E. Collins was the first superintendent at the prison. She embraced the design of the prison, labeling it "a new era in penology". Her mission was to effect the moral and social rehabilitation of the women in her charge, giving them a chance for "restoration as well as for punishment". She commissioned a number of art works as part of her mission to uplift the women and treat them all as individuals. Among the Women's House of Detention's most famous inmates were:
Polly Adler
Jane Alpert
Angela Davis
Dorothy Day
Andrea Dworkin
Miriam Moskowitz
Ethel Rosenberg
Afeni Shakur
In its later years, allegations of racial discrimination, abuse and mistreatment dogged the prison. Angela Davis has been outspoken about the treatment she witnessed. Andrea Dworkin's testimony of her assault by two of the prison's doctors led to its eventual closing. Audre Lorde described the House of Detention as, "a defiant pocket of female resistance, ever present as a reminder of possibility, as well as punishment." In 2022, the historian Hugh Ryan published a history of the prison called The Women's House of Detention: A Queer History of a Forgotten Prison. He writes, "It was one of the Village's most famous landmarks: a meeting place for locals and a must see site for adventurous tourists. And for tens of thousands of arrested women and transmasculine people from every corner of the city, the House of D was a nexus, drawing the threads of their lives together in its dark and fearsome cells."
Поп-мәдениет
Хеллхол: тұтқындардың қорқынышты оқиғасы және Нью-Йорк әйелдері үшін қамауда ұстау үйіндегі өмір, 1967 жылы Сара Харрис жазған, түрмеде әлеуметтік жұмыскер ретінде өткізген уақытын және ол көрген қорқынышты көріністерді баяндайды. Джерри Германның Бродвейден тыс мюзиклі «Парад» 1960 жылы қойылды, онда «Ауылды сақтау» деген ән болды, алғашқыда «Қамау үйін бұзбаңыз» деп аталған. Мелвин Ван Пиблздің «Табиғи өліммен өлмеу керек» мюзиклі, 1972 жылы Бродвейде ашылды, «10-шы және Гринвич» әнін қамтиды және Бродвей тарихындағы алғашқы лесбияндық махаббат әні деп есептеледі.