Қазыналы қалықтар: Бақыт, дос және өлім туралы әңгімелер
The Duck Variations
Дэвид Маметтің "Қаздың түрлері" пьесасы – қарттардың қаз туралы әңгімесі арқылы заң, достық, өлім және бақыт мүмкіндігін зерттейтін философиялық туынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
The Duck Variations - американдық драматург Дэвид Маметтің 1972 жылы жазған пьесасы. Пьесада парктегі орындықта отырған екі қарт адамның қаздарды бақылап отырып араласатын әңгімесі бейнеленеді. Әңгіме қаздардың көбейіп-көбею әдеттерінен басталып, заң, достық және өлім туралы ойларға жетеді. Басты айырмашылық – бұл екі адамның қаздар туралы ештеңе білмейтіні. Егер білгендерінде, бұл бақыт мүмкіндігі туралы әдемі әуенді жақсартпаған болар еді. Олар өмірлік тәжірибесінен алған, шашыраңқы, мүмкін дұрыс емес ойлар мен фактілерді пайдаланып, болжамдар жасайды. Әрқайсысы өз болжамдарының нақты факті екеніне бір-бірін көндіреді. Пікір талас пен кейде келісім арқылы қаздар және одан әрі – әлем туралы жиынтық көзқарас қалыптаса бастайды.
The Duck Variations is a 1972 play by American playwright David Mamet. The play depicts a discussion taking place between two elderly men sitting on a park bench watching ducks. The dialogue begins with the mating habits of ducks and runs to examine law, friendship and death. The principal irony is that the men really know nothing about ducks. If they did, it would not improve their beautiful fugue on the theme of the possibility of happiness. Rather they use what experience has taught them and scattered, possibly incorrect ideas and facts to make guesses. They each assure the other that their guesses are established fact. By argument and occasional agreement a composite view of ducks and by extension, the world, begins to emerge.
Қысқаша мазмұны
Пьеса екі қарт кісінің парктегі орындықта кездейсоқ кездесуінен басталады. Көбінесе олар бір-бірін танымайды деп ойналады (сахналық көрсетімдері нақты емес – бұлар жаңадан танысқан болуы немесе ескі достар болуы мүмкін), бірақ олар ұялып бір-бірімен сөйлесе бастайды. Сөзге тақырып табуға тырысып, олар қайта-қайта көлде жүзген қаздар туралы әңгімеге оралып жатады. Әңгімелері бекердей көрінсе де, қаздар туралы сөйлескенде, көптеген мәнді ойлар талқыланады. Олар қаздардың басшысы және қалған қаздардың оған қалай бағынатыны туралы айтады. Бас қаз өлгенде, жаңа басшы сайлануы керек. Сондай-ақ, қаздардың әрбір ісінің мағынасы бар екенін де сөз етеді. Кісілердің әңгімесінде табиғи құбылыстар, достық және өлім туралы сөздер айтылады, бұл тек қаздар туралы ғана емес, сонымен қатар адамның табиғаты туралы да ойлар қозғайды.
The play is focused around two old men who randomly meet on a park bench. Although it is usually played that the two men do not know of each other (the stage directions are ambiguous—they could meet, or they could be old friends), they awkwardly begin to talk to each other. As they fumble for topics to speak upon, somehow they always end up reverting to the ducks swimming around in the lake. Although their conversations seem misguided, as they talk about the ducks, many wise conversations are actually discussed. They talk about the leader of the ducks, and how every other duck follows that leader. When the leader duck dies, then a new leader must be chosen. They also talk about how everything the ducks do has a purpose. Within the dialog of the men, they talk about why things occur naturally, friendship, and death, not only in reference to the ducks, but also in human nature.