Танзанияның Пангани ауданы

Кіріспе

Танзаниядағы Танга аймағының ауданы, Пангани аудандық кеңесі (Wilaya ya Pangani, суахили тілінде) – Танзаниядағы Танга аймағының он бір әкімшілік ауданының бірі. Ауданның аумағы белгілі бір шамада. Солтүстік жағынан Мұхеза ауданымен, шығысынан Занзибар бұғазымен, оңтүстігінен Пуани аймағының Чалинзе ауданымен, батысынан Хандени ауданымен шектеседі. Ауданның аумағы Гваделупаның жер көлемімен салыстыруға болады. Пангани ауданының орталығы (астанасы) және ең ірі елді мекені – Пангани қаласы. Ауданның атауы тарихи Пангани өзенінің атымен байланысты. 2022 жылғы халық санауы бойынша Пангани ауданының халқы 75 642 адамды құрады, бұл Танга аймағындағы ең сирек қоныстанған аудан.

Климат

Пангани ауданы тропикалық аймақта орналасқан, демек, тропикалық саванна климатына ие. Ол Кёппен климаттық жіктелімі бойынша As класына жатады. Орташа жылдық температурасы 25,7 градус Цельсий, ал жылдық жауын-шашын мөлшері 1271 миллиметрді құрайды.

Тарих

Пангани ауданы қазіргі Пангани қаласы мен Пангани өзенінің сағасының оңтүстік жағалауындағы Бвени қаласы орналасқан ортағасырлық суахили елді мекенінің тарихи орны ретінде белгілі.

Демография

Қазіргі Пангани ауданы мыңдаған жылдар бойы адамдармен мекенделген. Бұл аймақ екі банту тайпасының – Бондей және Зигуа тайпаларының атамекені болып табылады. 2002 жылғы Танзанияның ұлттық халық санауы бойынша Пангани ауданының халқы 44 107 адамды құрады. 2012 жылғы Танзанияның ұлттық халық санауы мәліметтері бойынша Пангани ауданының халқы 54 025 адамға жетті, халық тығыздығы шамамен 29,5 адамға шақырым шаршыға дейін. Пангани, негізінен мұсылман ауданы, Занзибар рухани орталығы болатын, теңіз жағалауы бойымен солтүстікке және оңтүстікке созылатын суахили мәдениетінің бір бөлігі болып табылады. Жергілікті жұмыспен қамтылған және халықтың көп бөлігін құрайтын көшіп келген жұмысшыларды жұмысқа тартқан сизаль және копра плантациялары елдің экономикалық тұрақтылығын қамтамасыз етеді. Көптеген адамдар қоныстар мен олардың маңында, қалалық және қала маңындағы аймақтарда, құрылымдық тұрғыдан тұрақты, бірақ құрамы тұрақсыз, көбінесе ерлерден тұратын топтарда тұрады. Ал, жағалаудағы ауылдарда әйелдер басым, халық саны мен тұрақтылығы жоғары. XIX ғасырдың соңында сизаль плантацияларына көшіп келген, диалект сөйлейтін, христиан және дәстүрлі нанымды ұстанушылар мен жағалаудағы суахили қалаларында тұратын, суахили тілінде сөйлейтін мұсылмандар арасында айқын мәдени айырмашылық болды. Афро-араб элитасы мен олардың құлдары арасындағы тарихи теңсіздік осы топтар арасындағы әлеуметтік байланыстың шектеулі болуында көрінеді. Шынайы әлеуметтік бөлініс – жер иелері, суахили тілінде сөйлейтін, ислам дінін ұстанатын және ислам мәдениетінің белгілі бір саласын ұстанатын, орнықты ауылдардағы ескі, қалыптасқан суахили отбасылары мен әлеуметтік жағынан төмен саналатын, христиан немесе дәстүрлі нанымды ұстанатын, басқа тілдерде сөйлейтін көшіп келгендер арасындағы. Плантация иелері немесе балықшылар жұмыс берушілер ретінде, жұмыс істейтіндерден айқын ажыратылады, тұрақты егіншілікке көп қызығушылық танытпайды және жоғары мобильді. Бұл екіұштылық, бастапқыда жағалаудағы афро-араб құл иелену экономикасы мен құлдарды қамтамасыз ететін ішкі тайпалар арасындағы айырмашылықтан туындаған, бүгінгі күнге дейін экономикалық салада сақталып келеді. Суахили отбасылары, әсіресе көшіп келгендер жергілікті жерлерге қоныстанғанда, өздерінің жоғарылығын сақтау үшін үнемі күш жұмсауға мәжбүр. Екі тараптың да бір-бірімен байланыс орнатуға қызығушылығы жоқ. Жоғары топқа өту жақсы жасырынып, неке және ислам дініне кіру арқылы жүзеге асырылады, сондай-ақ суахили ауылының шетінде ұзақ тұру кезінде баяу ассимиляцияға ұшырайды, жылдар өте келе жаңа келгендер суахили қоғамының бір бөлігі ретінде біртіндеп қабылданады. Осыған байланысты ауылдардағы көшіп келгендердің болуын түсіндіруге болады. Олардың құрамына әлеуметтік амбицияларына байланысты (жағалаудағы жоғары сыныптың мүшесі ретінде қарастырылуы немесе жинаған ақшаларымен сатып алынған немесе бұтадан тазартылған плантацияларын өңдеуден түсетін экономикалық пайдаға қол жеткізу үшін) плантациялардан шығарылған ұзақ мерзімді көшіп келгендер кіреді.

The area that is now Pangani District has been inhabited by humans for thousands of years. The area is the ancestral home to two Bantu people groups, namely the Bondei people and the Zigua. According to the 2002 Tanzania National Census, the population of the Pangani District was 44,107. According to the 2012 Tanzania National Census, the population of Pangani District was 54,025, with population density of 29.5 persona per square kilometer. Pangani, which is predominately Muslim district, is a part of the Swahili culture that extends north and south along the seashore with Zanzibar serving as its spiritual hub. The sisal and copra plantation industries, which employed both locally born employees and the enormous number of migrant labourers that make up the majority of the population, are in charge of the country's economic existence. The majority of people live in and around estates, in urban and peri urban areas, and in predominantly male groups that are stable in structure but unstable in composition. On the other hand, the coastal villages have a predominantly female population and a high level of population and form stability. There is a clear cultural split in the late 19th century between the dialect speaking, Christian and Pagan, migrants on the sisal estates and the Swahili speaking, Muslims of the coastal Swahili towns. The historical disparity between the Afro Arab elite and their slaves is reflected in the limited social interaction between these groups. The real social divide is between the older, more established Swahili families in the established villages who own land, speak Swahili, profess Islam, and follow a subset of Islamic culture, and the immigrants who are viewed as socially inferior and who are Christians or pagan and speak different languages. The former group, plantation owners or fishermen, who are employers of labour, is sharply divided from the latter who provide the work for them, are not very interested in permanent agriculture, and are highly mobile. This dichotomy, which was originally derived from the distinction between the coastal Afro Arab slave economy and the inland slave providing tribes, is still maintained today in the economic sphere. The Swahili families are under continual strain to maintain their conscious superiority particularly when the migrants settle locally. Neither side is interested in contact with the other. Transfers to the superior group are well disguised and take place through marriage and conversion to Islam, combined with slow assimilation during a long period of residence on the fringe of a Swahili village until with the passage of years the newcomers are gradually accepted as part of the Swahili society. Against this background, the presence of the immigrant residents in the villages is to be explained. They consist partly of long term migrants exfoliated from the estates, after a period of residence on them, because of social ambition (i. e. to be regarded as a member of the coastal superior class or because of the more significant economic benefit to be derived from cultivating their plantations bought with their savings or cleared from the bush.