Британдық Һиндустан армиясындағы Король комиссиясы бар офицерлер

Кіріспе

Корольдік комиссиялық офицер (ККИО) – Ұлыбританиядағы Корольдік әскери колледжінде (Сандхерст жаяу әскер офицерлері үшін, Вулвич артиллерия офицерлері үшін, Чатхем мен Вулвич инженерлер офицерлері үшін) оқығаннан кейін толыққанды Корольдік комиссия алған Британдық Үнді армиясының офицері. Олар британдық және үнді әскерлері мен офицерлеріне толыққанды қолбасшылық етті. Қарсылығында, Дехра-Дундағы Үндістан әскери академиясында оқыған Үндістан комиссиялық офицерлері (ICO) және Вице-король комиссиялық офицерлері (VCO) тек үнді әскерлері мен офицерлеріне ғана билік ете алатын. ККИО-лар ХХ ғасырдың басында үндістандыру процесі аясында енгізілді. Олар Корольдік комиссия алған британдық офицерлерге (Индияда Корольдік комиссиялық офицерлер немесе KCO деп аталды) толыққанды тең болды. Бұл офицерлерге Патшаның өзі арнайы салтанатты шарада комиссия берген. Олар британдық офицерлермен бірдей шендерге және артықшылықтарға ие болды. Шындығында, көптеген ККИО-лар мансаптарының басында бір-екі жыл британдық бөлімшеде тағайындалып қызмет етті. ККИО-ға қабылдау үшін емтихан және іріктеу сұхбаты өтетін.

Үндістандықтар

1918 жылы Ұлыбританияның Сандхерст қаласындағы Корольдік әскери колледжі үндістерге, олар үшін Корольдік комиссиядан он орын бөлінетін болып, ашылатыны жарияланды. Бұл колледждегі мақсаты – Үндістан армиясының офицерлерін даярлау еді. Сандхерст пен Үндістанның Индор қаласындағы Дали колледжінен алғашқы курсанттарға Корольдік комиссия берілді. Сандхерсттегі оқу-жаттығулар жас үндістерді еуропалық жастармен, олардың өсіп-өнген ортасы мен тәжірибесіне жат жағдайларда тікелей салыстырды, бұл күтпеген нәрсе емес, нәтижелер қанағаттандырмады. Сандхерстке қабылданған 25 курсанттың алғашқы тобынан он адам қажетті деңгейге жетпеді, екеуі қайтыс болды, екеуі отставкаға кетті, біреуі комиссиясынан айырылды, ал қалған он адам емтиханды сәтті тапсырды. Бұл мәселені шешу үшін 1922 жылдың 13 наурызында Уэльс принцінің Корольдік үнді әскери колледжі Сандхерстке түсуге дайындалатын үнді курсанттарын даярлау үшін құрылды. Осы аралықта, британдық үкімет әскерді "индиандастыру" үшін алғашқы қадам ретінде 1923 жылдың 17 ақпанында "Индиандастырудың сегіз бірлік схемасы" туралы жариялады. Үнді тарапынан ұсынылған жылдамдатылған қабылдау шаралары қабылданбады, ал сонымен қатар, қырық жыл ішінде шектеулі комиссия түрлерімен индиандастырудың шындықтан алыс жоспарлары ұсынылды. Нәтижесінде, британдықтар Үндістан армиясының тек сегіз бөлімін индиандастыруға келісті: 104 жаяу әскер батальонының бесеуі, 21 атқыштар полкінің екеуі және жеті батальонның біреуі. Олар британдық армия үлгісі бойынша қайта ұйымдастырылуы керек еді, барлық офицерлік деңгейде Корольдік комиссиялық офицерлер және вице-корольдік комиссиялық офицерлердің орнына үнді урантты офицерлері болды. Бірақ кейін KCIO офицерлері 1930 жылдары Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жас офицерлер ретінде өзгеше көзге түсті. Олардың көпшілігі Вазиристанда қызмет етті. Екінші дүниежүзілік соғыста олар өте табысты өнер көрсетті. Соғыс кезінде олар Батыс майданында неміс және итальяндық әскерлерге қарсы, ал Шығыс және Оңтүстік-Шығыс Азияда Жапония императорлық армиясына қарсы күресті. Саперлер Кохима жолын және генерал Слимнің армиясы үшін Имфалдағы тұрғын үйлерді салды. Басқа KCIO офицерлері батальон командирлері немесе әрекет етуші бригада командирлері ретінде Андаман мен Никобар, Вьетнам, Индонезия және Филиппиндегі жапондық әскерлердің капитуляциясын қабылдады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін олар Жапониядағы Одақ күштерінің маңызды бөлігін құрады. Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін олар Үндістан және Пәкістан армияларының негізін құрады және Кашмирге жасалған шабуылға қарсы қорғанысты ұйымдастырды немесе оған қатысты. Олардың барлығы, Екінші дүниежүзілік соғыста немесе қызмет барысында қаза тапқандарды қоспағанда, жоғары лауазымдарға көтерілді. Кариаппа, Раджендрасинхжи және Әйүп хан бас қолбасшылар болды; Шринагеш, Тимая, Чадхури және Кумараманглам армия штабының бастығы болды. Әйүп хан Пәкістан президенті болып сайланды, Пәкістанның бас қолбасшысы қызметін атқарып жүрген кезінде әскери төңкеріс жасады. Нату Сингх Ратор, Кулвант Сингх, СПП Торат, Сант Сингх және ЛП (Боги) Сен армия командирлері ретінде зейнеткерлікке шықты. Даулат Сингх 1963 жылдың қараша айында тікұшақ апатында қаза тапқан кезде Батыс майданының қолбасшысы болды. Деван Мисри Чанд Бихар, Бенгал және Ориссаның әскери округінің басшысы лауазымынан мерзімінен бұрын зейнеткерлікке шықты. Харкират Сингх Электрлік және механикалық инженерлер корпусының алғашқы үнді директоры болды, кейіннен инженерлер корпусының бас инженері болды – екі техникалық қанатқа қолбасшылық еткен жалғыз адам. Кумар Кочар жабдықтау генерал-майоры (QMG) болды. Ажит Сингх Гураяның әдесі, Харипурдан Сепой Нараин Сингх Гурая Сарагархи шайқасында шейіт болды, осы шайқасы үшін Нараин Сингх қайтыс болғаннан кейін "Индияның Еңбегі үшін орденімен" марапатталды.

It was announced in 1918 that the King's Commission would be opened to Indians for whom ten places would be reserved in the Royal Military College, Sandhurst, UK, to be trained as officers of the Indian Army. The first cadets from both Sandhurst and another defence college, Daly College in Indore, India, were given the King's Commission. The Sandhurst training directly pitted young Indian men against young Europeans in conditions alien to their upbringing and experience, and not surprisingly the results were unsatisfactory. Of the first batch of 25 cadets admitted to Sandhurst, ten failed to meet the requisite standard, two died, two resigned, one was deprived of his commission, and ten passed. To remedy this, on 13 March 1922 the Prince of Wales Royal Indian Military College was established for preparing native Indian cadets for entry to Sandhurst. In the meantime, the first measure taken by the British government to "Indianise" the army the Eight Unit Scheme of Indianisation was announced on 17 February 1923. Indian proposals for faster induction were rejected, and equally unrealistic plans for Indianisation over forty years, with restricted kinds of commission, were suggested. Finally, only eight units of the Indian Army were accepted by the British for Indianisation only five infantry battalions out of 104, two cavalry regiments out of 21, and one pioneer battalion out of seven. They were to be reorganised on the British Army model, with King's Commissioned Indian Officers at every officer level and Indian Warrant Officers replacing Viceroy's Commissioned Officers. But, subsequently, the KCIOs distinguished themselves as young officers in the 1930s in the run up to World War II. Most of them served in Waziristan at one time or another. In World War II, they performed outstandingly. During World War II, they fought in the Western Sector against German and Italian forces and in East and Southeast Asia against the Imperial Army of Japan. The sappers constructed the Kohima road and housing for Gen. Slim's army in Imphal. Other KCIOs, as battalion commanders or Acting Brigadiers, took Japanese surrender in Andaman and Nicobar, Vietnam, Indonesia, and Philippines. After World War II, they formed an essential component of the Commonwealth Occupation Forces in Japan. After Indian independence, they formed the backbone of the Indian and Pakistani armies and defended against the Kashmir attack or were a part of it. Virtually all of them, except those who died in WWII or in the course of their career, rose to very high ranks. Cariappa, Rajendrasinhji, and Ayub Khan became C in C; Shrinagesh, Thimayya, Chaudhuri, and Kumaramanglam became Chiefs of the army staff. Ayub Khan became President of Pakistan after staging a military coup while serving as the C in C of Pakistan. Nathu Singh Rathore, Kulwant Singh, SPP Thorat, Sant Singh, and LP (Bogey) Sen retired as army commanders. Daulat Singh was army commander, Western Command, when he died in an unfortunate helicopter crash in Nov 1963. Dewan Misri Chand retired prematurely as GOC of Bihar, Bengal, and Orissa. Harkirat Singh became the first Indian Director of the Corps of Electrical and Mechanical Engineers, and later, Engineer in Chief, Corps of Engineers—the only person to have ever commanded two technical arms; Kumar Kochar became Quarter Master General (QMG). Ajit Singh Guraya—whose grandfather, Sepoy Narain Singh Guraya of Haripur, was martyred at the famous Battle of Saragarhi, for which Narain Singh was posthumously awarded the Indian Order of Merit—became Director General of Assam Rifles.

Белгілі КТИО

ККИО-ның бірінші топтарына Үндістан армиясының бас қолбасшысы, полковник Рана Жода Жунг Бахадур Рана, Амар Сингх, генерал-майор Ажит Рудра, К. А. Д. Наороджи (Дадабхай Наороджидің немересі), фельдмаршал К. М. Кариаппа және С. Б. Понаппа кірді. Тәуелсіздік алғаннан кейін Үндістан және Пәкістан армияларында жоғары лауазымдарға ие болған көптеген офицерлер KCIO ретінде мансаптарын бастады. Генерал-майор Динкарао Аппасахеб Сурве, фельдмаршал К. М. Кариаппа, Ханмантрао Мохите, генерал Раджендрасинхжи, генерал-лейтенант Тхакур Нату Сингх, генерал Шринагеш, генерал-лейтенант Сант Сингх, генерал-лейтенант К. С. Тимая, генерал-лейтенант С. П. П. Торат, генерал-лейтенант Даулат Сингх, генерал-лейтенант Б. М. Каул, генерал-майор Ишфакул Маджид, генерал-майор Ажит Сингх Гурая және фельдмаршал Аюб Хан – Сандхерст мектебін бітірген офицерлердің арасында болды. Генерал-майор Деван Мисри Чанд – Үндістан армиясындағы алғашқы әскери ұшқыш, ол 1934 жылы Вице-король кубогының әуе жарысында жеңіске жетіп, бұл көрсеткіш бойынша бірінші үндістандық болды; Үндістан үкіметі оның құрметіне пошта маркасын шығарды. Генерал-майор Харкират Сингх, генерал-лейтенант Кумар Кочар және генерал-майор Пратап Нараин – Вулвич және Чатемде білім алған сапер офицерлері болды, содан кейін Кембридж университетінде механика ғылымдары бойынша Трипос дипломдарын алды. Генерал-майор Харкират Сингх Инженерлер институтының (Үндістан) президенті болып екі рет сайланды, «Бхарат Ерд Моверс» компаниясының негізін қалаушы төрағасы, Орталық жол зерттеу институтының төрағасы, Жоспарлау комиссиясының құрылыс жөніндегі кеңесшісі, Ауыр инженерлік корпорациясының вице-президенті болды және ол Үндістанның монументалды Ұлттық құрылыс кодексінің алғашқы төрағасы атанды, осы еңбегі үшін Үндістан стандарттау институты (ISI) оған К. С. Маудгилл сыйлығын табыс етті. Оның үнді инженерлік өнеріне қосқан үлесі Үндістандағы ең жоғары деңгейде деп саналады. Оның құрметіне Инженерлер институты (Үндістан) жыл сайын оның туған күніне орай Дели мемлекеттік орталығында еске алу лекциясын өткізеді. Үндістан армиясындағы соңғы ККИО генерал П. П. Кумарамгалам болды, ол 1969 жылы армия штабының бастығы лауазымынан зейнеткерлікке шықты.